The Beatles - The Beatles (1968)

Denk dat ze echt alleen wat voor de allergrootste fans zijn, en die kunnen ze natuurlijk gewoon op een bootleg kopen (of tegenwoordig zelfs downloaden). Denk dat de gemiddelde liefhebber weinig heeft aan een paar gesproken tekstjes over kerstmis van The Beatles. Al zijn ze wel grappig. En het enige echte nummer van de kerstplaatjes, 'Christmas Time Is Here Again' (uit 1967), is al verschenen op de single 'Free As a Bird'.

Persoonlijk vind ik de allerlaatstse het meest sfeervol. Eigenlijk is de allergrootste bijdrage van John en Yoko. Met daartussendoor wat korte bijgedrages van Paul George en Ringo aan elkaar "geplakt"in de studio. Verder vond ik de Monthy Pythonachtige hoorspelen van 66,67 en68 eigenlijk méér dan gewoon leuk! De eerst jaren was gewoon jongenspret.

Doordat dit album op nummer 1 bij Toon in de lijst staat en door zijn uitgebreide recensie per nummer, krijg ik toch zo'n zin om dit heerlijke album weer eens tot mij te nemen.

Overigens opvallend dat Savoy Truffle vaak tot een van de mindere nummers wordt gezien. Altijd een zwak gehad voor dit sterke nummer. Zelfde geldt voor Honey Pie. Kan mij wel voorstellen dat men ook dit niet altijd even mooi vindt. Ik vind het echter een fantastische song.

Ik heb Long, Long, Long altijd een van de mooiste nummers van het album gevonden. Het wordt vaak over het hoofd gezien na al die voorafgaande heftigheid en is een nummer dat veel concentratie en rust vereist. Het heeft iets hemels na het duivelse Helter Skelter. Waar Helter Skelter onpersoonlijk en onverstoorbaar doorraast met een rauwe apocalyptische boodschap die z'n weerga niet kent, roept Long, Long, Long emotioneel op tot verzoening met God en tot persoonlijke bezinning.
Als je niet gelovig bent zou je het door dit nummer bijna worden. (Wat bij mij overigens niet gelukt is )

@ Hill
Savoy Truffle is inderdaad (net als Honey Pie) ijzersterk. Zeker niet een van de mindere nummers.
Ik vind Glass Onion overigens het sterkste nummer van de plaat. De energie van dat nummer is heerlijk. Die eerste klappen op dat drumstel en dat nummer gaat los.

Yep, ook Glass Onion heb ik altijd erg gewaardeerd! Lekker energiek.

Om eerlijk te zijn vind ik alle songs van heel ok tot ontzettend goed, vandaar mijn topscore (zoals zo velen). Het "minste" vind ik misschien wel Wild Honey Pie, maar ach, dat is nog geen minuut lang en is gewoon wat leuke onnozelheid van Paul.
Dit blijft toch een ontzettend boeiend album, een geremasterde versie zal wellicht toch qua geluid een flinke verbetering zijn.

Toevallig afgelopen weekend de oude witte dubbelaar weer gedraaid.
Toon z'n bespreking van de nummers vind ik erg leuk. kan me er ook wel in vinden. Ook ik vind obladi oblada best wel aardig. Ook al vond ik dat bepaald niet in de tijd dat dat de plaat net uit was.

While my guitar gently weeps is een nummer dat eeuwigheidswaarde heeft. De overgang van Bungalow Bill naar While my guitar alleen al: ik krijg op dat moment altijd de neiging om op te springen, de volumeknop ver open te draaien. Het pakkende intro van gitaar,drums en piano klinkt alsof je bovenop een bergtop bent aangekomen en je opeens boven de wolken verheven omlaag kijkt.

Mijns inziens wordt While My Guitar toch altijd een beetje over gewaardeerd. Het is weliswaar een goed nummer, en de wijze waarop het nummer tot stand is gekomen is ook memorabel. Maar toch... Die epische waarde die het nummer voor zovelen heeft, heeft het bij mij nooit gehad. Maar gelukkig compenseerd de rest van het album hier ruimschoots in.

Ik vond het gelijk bij mijn eerste luisterbeurt hét nummer van dit album. Nou ja, smaken verschillen om er maar eens een creatiefloze kreet in te gooien.

Maar een kreet die mijns inziens geheel op zijn plaats. [Overigens wilde ik die kreet niet bij mijn eigen post zetten vanwege de creatifiteitsloosheid, maar ik ben blij dat jij het nu gedaan hebt ]

Haha, geen dank Maarten.

Ik krijg precies het zelfde "wauw-gevoel" wannneer John "Eh Up" roept en die formidabele intro van While My Guitar ingezet wordt!! Dat nummer verheft je altijd wat boven het aardse, zo voel ik telkens weer, zelfs als ik de plaat wekelijks draai!
While My Guitar, Helter Skelter en Yer Blues zijn voor mij de rocksongs die eruit springen, maar ook zoveel zachte liedjes (Blackbird, Mother Nature's Son, Piggies, I Will, Julia) zijn van een bovenaardse schoonheid;

Ik hoop oprecht dat deze plaat - en uiteraard bij uitbreiding héél het Beatles-oeuvre nog door ettelijke nieuwe generaties weer opgepikt zal worden en nog eeuwen mag doorleven, zelfs als alle huidige MuMe gebruikers al tientallen jaren onder de zoden liggen... en als er al jàààren geen levende Beatles meer rondlopen, want ik vind The Beatles gewoon.... het meest onwaarschijnlijke en nèt daarom het mooiste dat de popmuziek kon overkomen!

Blackbird is geniaal in al zijn eenvoud en dit weet je als je de cover-pogingen hoort. Glass Onion: Hadden ze deze song maar aan de Stones gegeven, het blijft een geweldig nr. overigens.
De rustige nrs. nemen wat meer tijd in beslag om te groeien en nu vind ik Julia en Goodnight ook zeer fraai. Oblidi Oblida vind ik niet zo prettig maar wel 5 sterren en op 2 in mijn top 10. Exile van de Stones, ook een dubbele, blijft mijn favoriet.

Gaat heen en zondig niet meer!

"While My Guitar Gently Weeps" vind ik het absolute hoogtepunt samen met "Happiness Is a Warm Gun". De volgende twee nummers vind ik ook erg sterk en heb ik eveneens aangevinkt (samen met "Back in the U.S.S.R." en "Helter Skelter"), al staan er natuurlijk nog veel meer sterke nummers.
"Ob-La-Di, Ob-La-Da" heb ik altijd beschouwd als een grap, samen met "The Continuing Story of Bungalow Bill" en "Piggies".

In '69 werd ik 15 en op mijn verjaardag had ik in de loop van de dag al wat geld gehad. Om een uur of half 6 had ik 35 gulden gehad van de opa''s en oma's en wat familie. Terwijl die binnen zaten kon ik eindelijk gaan doen wat ik al maanden wilde. De "witte beatles" dubbelalbum kopen. Ik als een speer op mijn fiets naar de stad en om 5 voor 6, net voorsluitingstijd, kon ik me de trotse eigenaar noemen van de plaat, Thuisgekomen kreeg ik flink op mijn donder van mijn pa. Die kon niet begrijpen, dat je 35 gulden uit kon geven aan zo'n hoop herrie. (Toen was het ook een flink bedrag) Toch is dat mijn allerbeste muzikale investering geweest , waar ik tot op de dag van vandaag nog geniet. Mijn allereerste favorieten, toen, waren Martha My Dear en Dear Prudence

..het wordt gezellig hier.....Toen ik een jochie van een jaar of 10 was, zat ik wel eens tussen mijn oudste broer zijn elpees te neuzen ,die zo'n 25-tal elpees had toendertijd (2e helft 70's), toen mijn oog op de Blauwe verzamelaar viel, die hij toen nieuw had. Ik speelde het album 'skippend 'af (ik was nog jong en ongeduldig) maar had na een paar keer mijn favoriet gevonden: het rockende Revolution met die prachtige gitaarsound. Ik zag pas tien jaar later, toen ik me wat meer verdiept had in de "óude" muziek dat dit op het legendarische White Album stond....

Misschien eindigen we wel met:" Vroeger was alles beter". Nee, alle gekheid op een stokje. Achter elke plaat zit meestal een verhaal. Of je nou jong bent of oud.

En, zijn je ouders de muziek van the Fab Four altijd herrie blijven vinden, of ontdekten ze mettertijd ook de kwaliteit van deze band?
Ikzelf ben van 1958, ik was dus 10 in 1968. Mijn vader hield meer van jazz - iets dat hij me beslist ook doorgegeven heeft - en orkesten, maar toch vond hij de meest melodieuze liedjes van The Beatles top. Zijn favoriete Beatlesliedjes waren (vader stierf al in 1993, net geen 57 jaar oud); Penny Lane, The Fool On The Hill, Something, Help! en van deze hier Honey Pie.
Maar hij hield véél meer van Abba!
Ik vrees dat hij Yer Blues en Helter Skelter voor eeuwig en altijd als herrie zou bestempeld hebben.

Nee zeker niet. Mijn moeder vindt de Beatles tot op de dag van vandaag erg goed en zij wordt binnenkort 73. Haar favoriete Beatle is John (ik kan het niet helpen), maar zij heeft ook al heel wat dvd's van Paul gezien. Ja het zijn inderdaad de wat melodieuzere songs. Pas geleden kwam haar zus (mijn tante) logeren. Die is 75. En ik net de Traveling Willburies bij, Die twee gingen helemaal uit hun dak. Verder houden ze allebei ook van Mark Knopfler. country.achtige muziek. Mij pa is er niet meer sinds 2001, is 67 geworden. Die gaf schoorvoetend toe later dat het toch wel echte muziek was. Hij was fan Eric Clapton, Knopfler (country dus) en in de jaren 50 van skiffle muziek. Dat was in het kort mijn c.v wat betreft mijn familie. O ja mijn broer vindt alles goed als het maar geen geld kost.

Geniale plaat met gigantisch veel afwisseling. Prachtige teksten, deze plaat heet van super zoete tot hardrock en ook nog eens goed.
EEUWIG RESPECT voor de Beatles maar jongens een beetje kritiek mag wel. Veel mensen zeggen het nummer Revolution 9 te kunnen waarderen maar mag ik weten wie van jullie dat nummer opzet en er 9 minuten lang met plezier naar gaat zitten luisteren???.
Ik vind het de enige misser op deze geniale plaat maarja hier staan zo veel geniale nummers op dat 5 sterren terecht is.
OVergens prachtig dat laatste stukje van Helter Skelter I GOT BLISTERS ON MY FINGERS

*****

Feddenator, zet deze snel in jouw persoonlijke top10 joh, dan komt dhuidige nummer 1 op 2. Verder hulde voor je prima stukkie over de witte album. Goeie smaak, man! Top!

Dat zou ik niet doen, Feddenator; hoewel TWA een creatief en artistiek zeer goed dubbel album is, blijft het qua songsterkte nét even achter , maar dat had je zelf ook al door.

Ik zit als gèk te wachten op de superdeluxe geremasterde versie die later dit jaar zal uitgebracht worden om de 40ste verjaardag van dit meesterlijk album te vieren...

Zie de mm-discussie bij dit bekende combo...het zijn spannnende tijden voor Beatle-fans. Hopelijk niet 'spannend' in de zin van de Let it Be-DVD-geruchten; het is even wachten tot een officieel figuur binnen EMI mij het startschot geeft om te gaan sparen voor de opgepoetste uitvoering van dit meesterlijke album!

Zijn daar aanwijzingen voor dan? Ik heb er nog niks over gehoord. Als het wel zo is, ben ik ook een van de eersten die 'm zal hebben!!

Wat is er eigenlijk zo speciaal aan een Geremasterde versie de plaat is toch goed zo als die is????

Dat ben ik wel een beetje met je eens. Hoewel een remaster soms wonderen kan doen, verwacht ik er in dit geval niet zo heel veel van. The White Album klinkt nu al behoorlijk goed.