Rush - A Farewell to Kings (1977)

De tracklist daarvan ziet er leuk genoeg uit om er eens achteraan te gaan, dank je wel Glenn53.

Feedback is absoluut een leuke aanvulling in je Rush collectie vind ik! Leuke nummers die door Rush op een erg relaxte en ongedwongen (voor hun doen dan hè ) manier worden gespeeld. Het spelplezier druipt er vanaf.

Graag gedaan

(Gruwelijk interessante top-10 heb je trouwens  )

laat die glen maar schuiven !!

Met deze analyse kan ik alleen maar 1000% eens zijn. Mijn kennismaking met deze wereld groep

Van alle Rushalbums die ik ken zijn ze hier verreweg op hun progst. Dat bevalt me niet zo. Die oude progrock vind ik over het algemeen te saai, al valt dat op dit album nog best mee.
De eerste helft van Cygnus X-1 vind ik bijvoorbeeld erg spannend en interessant klinken. Het jammere is dat dit nummer zo'n ellenlang intro heeft en veel te lang duurt. Datzelfde geldt voor Xanadu. Het zijn in mijn ogen de twee beste nummers van het album, maar ik kan ze maar moeilijk uitzitten.
A Farewell to Kings is ook een aardig nummer, maar die andere drie weten me niet echt te boeien. De zang van Geddy Lee vind ik bij vlagen ook behoorlijk irritant.
Al met al is dit geen album dat ik nog veel zal luisteren, maar een krappe voldoende kan er nog net vanaf.

oké stoepkrijt wat jij met dit album hebt heb ik met Presto en Roll the Bones. Mooi he dat smaken verschillen

Dat zijn toevallig twee albums die ik nog niet ken. Zijn dat voorlopers op Counterparts of liggen ze meer in het verlengde van Signals/Grace/Power Windows?

Het mooie aan Rush vind ik wel dat ze zich door de jaren heen zo ontwikkeld hebben. Ze lijken een keer of drie getransformeerd te zijn in een totaal andere band, maar toch blijven ze duidelijk Rush. Ze zijn altijd progrock blijven maken, maar hebben hun geluid altijd bij de tijd weten te houden. Daar heb ik alle respect voor. Vandaar dat ik ook dit album een warm hart toedraag terwijl ik er eigenlijk weinig aan vind

Voor het eerst sinds hele lange tijd in zijn geheel beluisterd komt wel heel dicht in de buurt van perfectie.Xanadu natuurlijk het prijsnummer maar cinderella man vind ik ook heel erg mooi.
voorlopig vier sterren.

Quofan: helaas maken de heren RUSH dit soort gigantisch sterke nummers niet meer. Wat ik al eerder heb aangehaald. Lifseon was in het begin in optima forma en ik vind hem nog wel goed, maar niet meer super zoals hij tekker kan gaan op dit album en zijn opvolger (La villa...)

Dan blijft het een genot om Xanadu en Cygnus X 1 te horen....

Cygnus X 1 met al die tempowisselingen is toch goddelijk. (bewust geen vraagteken gebruikt)

Gisteren in de brievenbus (originele cd), vandaag in de auto naar het werk.

Cygnus X-1 is onwaarschijnlijk vet.
Zeer onheilspellend nummer.
Ook de andere nummers klinken als een klok. Blijft voorlopig even in de spelert zitten.

Ik leed een tijdje geleden aan een soort rush-moeheid. In die periode heb ik vast en zeker één punt in mindering gebracht. Dat maak ik nu weer ongedaan. Dit blijkt een heerlijk symfonische plaat. Al heb ik, door de new-wave invloeden, net iets meer met Permanent Waves en Moving Pictures.

@ Misterfool, voor wat betreft Moving Pictures is dat (ook) een topper van RUSH, die zou bij na A Farewel en Hemispheres op 3 komen

Is dit dan progrock? Dit album moet je wel zin in hebben om op te zetten. Het nummer Xanadu kan mij nog steeds niet verleiden. Voor het overige niets dan juweeltjes op deze plaat, met name de opener en de laatste avontuurlijke song. De stem van Geddy past op de meeste momenten uitstekend.
Een dikke 4 sterren.

Verrek, nog geen post gegeven dit album. Meer dan uitstekend album, behorend tot een hele serie 4,5* die ik aan Rush albums heb gegeven. Xanadu is op zijn tijd betoverend, maar Cygnus X-1 is ronduit briljant en de schreeuwende Geddy maakt het feest compleet (voor mij dan, die zijn stem ondertussen zeer goed kan hebben).

Ik vind dit helemaal niet ver van Permanent Waves af liggen.
Voeg hier in gedachten een synthesizer erbij en je bent er eigenlijk.

Nou... van Hemispheres zou je kunnen verdedigen dat er qua klankkleur al een hoop Permanent Waves in zit, maar dit is nog behoorlijk in klassieke hardrock geworteld toch?

En een synthesizer toevoegen? Volgens mij duikt op alle drie de albums precies dezelfde minimoog van tijd tot tijd op.

Ik vind Farewell ook vrij ver van Permanent Waves af staan. Dit rockt veel harder. Geddy Lee krijst nog vrij vaak als een ouder neefje van John Cyriis en alles staat op klassieke hardrockfundamenten. Het vergt wel meer dan alleen een 80's synthgeluidje om het naar de nieuwere Rush te tillen. Dat is net zoiets als van Ace Of Spades een Jay Z-plaat maken door er wat hip hopbeats of zo eraan toe te voegen.

De Heren Lifeson en Lee gebruiken op dit album synths die met de voet bediend worden. Ik zag dat ook LIVE, want de gents blijven alleen maar met hun drieen dit totaal geluid brengen

Niet alleen Tauruspedalen hoor. Ook gewoon big ass toetsenmonsters. Kijk maar. Wel met zijn drietjes inderdaad. Dat wel.

Er zijn niet zoveel bands die met drie man een complete band zoals ie bedoeld is kunnen neerzetten en zalen kunnen plat spelen. Ik vind het nog steeds misschien wel de mooiste samenstelling van een band. Vaak zijn het zeer goede muzikanten maar hoeft niet altijd, er zijn ook drie-eenheden van vrij simpel nivo die toch een complete band neer kunnen zetten. Denk aan Venom.
Rush is een van deze bands, net als Motörhead en The Jimi Hendrix Experience.

Voor mij is een bandsamenstelling geen heilig gegeven. Het ligt er maar aan welke muziek je brengt.

Nee, een bandsamenstelling is geen heilig gegeven. Bijna niets is een heilig gegeven, in de wereld van de muziek.

Toch interessant hoe 3 man zich vaak als band kunnen manifesteren. Naast Rush denk ik dan meteen aan The Police, Muse, Dizzy Miss Lizzy, Manic Street Preachers en Genesis (vanaf een bepaald moment, hoewel live altijd wel een 4e of 5e man moest meedoen).

Genesis valt dan mooi even door de mand. Net als Bananarama.

Maar die zagen er wel weer hip uit in die tijd. Dat kun je weer niet zeggen van de Rush mannen