RonaldjK schreef:
LucM noteerde:
(quote)
Klopt helemaal: in opener
Set Me Free zit een break die één op één is gekopieerd door Saxon in hun livecombi van
Machine Gun en
Fire in the Sky, te vinden op Saxons
The Eagle Has Landed (1982).
Ik heb mij voorgenomen om, als ik er één tegenkom, een ontbrekend album van Sweet aan mijn verzameling toe te voegen. Opvolger
Desolation Boulevard gaf ik in mei een 9 en toen ik kort geleden
Sweet Fanny Adams op vinyl oppikte, was snel duidelijk dat dit net zo verrassend is. Zelfs vaak veel steviger dan hun hardrockende hits zoals
Ballroom Blitz.
Na het donderende
Set Me Free volgt het bijna even stevige
Heartbreak Today en ook
No You Don't is heavy met een geinige celloriff als bonus. Is dit echt 1974? Glamrock in
Rebel Rouser wordt gevolgd door de doo-wop rock 'n' roll van
Peppermint Twist, waarmee je toch weer zeker weet dat het inderdaad '74 is.
Alhoewel: met
Sweet F.A. dat kant 2 opent ga ik alweer twijfelen: de riffs (á la
Still I'm Sad in de versie van Rainbow) en de wijze waarop Andy Scott tegen het einde zijn gitaar teistert... Dit op zo'n voortdenderende wijze, zijn tijd vooruit; bij
Restless moet ik aan Uriah Heep denken of de Amerikaanse hardrock van de jaren '70.
In to the Night is wat rauwer en slotlied
AC / DC is een swingende glamrocker.
Extra interessant voor hen die de New Wave of British heavy metal waarderen.
AOVV,
B.Robertson,
BlauweVla,
Broem,
Brutus,
Dream Theater,
EvilDrSmith,
gigage,
Hans Brouwer,
iggy,
Kronos,
Larzz,
Lau1986,
Mr. Rock,
Neal Peart,
Queebus,
Rinus,
Rockfan,
ricardo,
Roxy6,
Sir Spamalot,
vielip,
Wolfmother,
ZAP! en anderen, kennen jullie deze of de opvolger, die ik nog nét iets beter vind? Mijn favoriete nummers:
Set Me Free en en
Sweet F.A.
"Set me Free zit een break die één op één is gekopieerd door Saxon in hun livecombi van Machine Gun en Fire in the sky" In 1984 heeft Saxon op het zeer matige album Crusader een cover opgenomen van Set me Free en op dat album gezet. Echt dat is me toch een partij slecht VER-SCHRIK-KE-LIJK wat een drama wat een drama, dit terzijde. Als je de begin jaren van de Sweet kent, ben je geneigd te denken dat het maar simpele muzikanten waren. Maar nadat je Sweet Fanny Adams hebt beluistert kom je tot heel andere conclusies. Het zijn wel degelijk goeie muzikanten die naar mijn mening ook wel een progressief album hadden kunnen uit brengen. We zullen dat helaas nooit te weten komen want na 1978 was het wel over met de band. Heb de dikke laag stof er eens vanaf geblazen van dit albumen een Sweet Weekend heb ik maar even ingevoerd. Dit album is echt genieten, muzikaal krankzinnig het niveau is constant. De opener Set me Free geeft al de toon aan. Die prachtige rif en die midden stukken in dat nummer. Vervolgens Heartbreak Today dat outro echt fenomenaal. Now you don't en Rebel Rouser zijn ook heerlijke recht toe recht aan nummers. Peppermint Twist had ook op een Status Quo album kunnen staan swingt echt de pan uit. Sweet F.A. hard meedogenloos en meeslepend één van de vele toppertjes van dit album. Restless In to the night en AC/DC zijn echt prachtige afsluiters. De 6 bonustracks inclusief de B sides van Blockbuster, Hell Raiser en Ballroom Blitz doen er nog even een schep bovenop. Conclusie van dit album is dat Mick, Steve en Andy min of meer de hoofdrol opeisen, niets ten nadele van Brian Connolly de zang van hem is echt perfect, ook de samenzang is uitstekend. Heb in sommige reacties gelezen dat ik nog niet alles heb van deze band. Desolation Boulevard de verkeerde uitvoering, Give us a Wink een tip van Vielip ga ik zeker aanschaffen evenals de originele uitvoering van Desolation Boulevard en Off the Record. die ontbreken nog, maar dit terzijde. Sweet Fanny Adams : een hele dikke 5.0