White Lies - Ritual (2011)

Werken deze dames toevallig ook nog op het platnlåånd?


http://weblogs.vpro.nl/villa-achterwerk/files/2008/12/2zaai.jpg

Ik snap nog steeds niet waarom mensen White Lies zo op Joy Division vinden lijken. Wat mij betreft is dat compleet andere koek. Ik spreek nu puur persoonlijk uiteraard, maar JD snijdt dwars door me heen en kan me verstikken zo diep gaat het, terwijl ik WL (zoals ik hun debuut ken) gewoon lekkere (maar wat te veel opgepomt en glad qua productie) muziek vind die je bij wijze van opzet bij de voorjaarsschoonmaakbeurt van je huis, gewoon lekker tralala...
Bigger Than Us ligt weer geheel in de lijn van het vorige album dus ik verwacht niks verrassends, maar gewoon weer een leuk plaatje met nieuwe popdeuntjes.

Sluit me geheel aan bij de vorige spreker; met de toevoeging dat ik het ook wel prettig vind tijdens het koken (van eten dus)

Zaai (o.a. Plien en Bianca en Tijmen, de postbode)

Als je tijdens het meezingen maar niet in de pannen spettert mag dat ook.

Niet echt helemaal on-topic, maar tijdens het lezen van wat reviews kwam ik dit tegen:
YouTube - Fear of Flying - Three's a Crowd
Ik vind dit nummer beter dan om het even welk nummer van White Lies, dan de muziek die ze nu maken dus. Een stuk minder serieus en vooral ook minder theatraal.

Al ben ik wel benieuwd naar Ritual en vond ik To Lose My Life ook zeker niet slecht, toch vond ik Fear of Flying zo te horen een stuk leuker.

Ik ben nogal verrast over wat White Lies blijkbaar teweegbrengt bij muziekliefhebbers. Op diverse fora keek men nogal hijgerig uit naar dit nieuwe album, terwijl het vorige redelijk kabbelend bij mij was aangekomen en ook weer voorbijgedreven.
Ik vond het leuk, meer van hetzelfde op dat moment (er waren er nogal wat die toen binnen dit vijvertje actief waren en nog steeds zijn) en het is me verder ontgaan dat de band blijkbaar een ontwikkeling heeft doorgemaakt van relatief klein onbekend bandje naar redelijk formaat qua naam.
Waarschijnlijk omdat het makkelijk in het gehoor ligt? Ik heb echt geen flauw idee. Maar in de aanloop naar dit album toe viel het me op, en het zorgde ervoor dat ik die vorige weer eens ben gaan draaien en waar ik tot de conclusie kwam dat mijn 3,5* van toen gewoon kon blijven staan.

Blijkbaar heeft alle enthousiasme vooraf toch zijn werk gedaan, want ik werd wel steeds nieuwsgieriger naar Ritual. Mijn verwachting? Meer van hetzelfde, even leuk en ongetwijfeld weinig verandering in waardering van mijn kant. Gebaseerd op niks natuurlijk.

Laat ik daar dan maar gelijk een einde aan maken: ja, het is weer herkenbaar en ja er zitten wat leuke nieuwe dingen in, niet schokkend of noemenswaardig maar toch leuk genoeg om White Lies leuk genoeg te houden.
Mensen die wat minder lang van stof zijn, zoals mijn gewaardeerde MuMe collega reptile 71 zouden zeggen:



Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan

Van Ritual moet je niet al te hoge verwachtigen hebben. Vond je het debuut leuk dan vind je Ritual leuk. Moest je er toen niks van hebben, verwacht nu dan ook geen wonderen (alhoewel die de wereld nog niet uit schijnen te zijn).
Ritual is verdomd fijne poprock. Zet de ramen maar open, volume op hoog en laat de voorjaarsschoonmaak beginnen, dan pakt reptile71 de emmers met sop wel (vergeet je dweil niet he). Alhoewel.... je kunt er gezien het weer misschien ook wel even mee wachten. Het is tot aan de lente waarschijnlijk best goed toeven met de heren van White Lies over je stereo.

Voorjaarsschoonmaak, afwassen, koken. Ik stofzuig liever met White Lies

Sure mannen.... beetje net doen alsof je óók wat doet in het huishouden.

Je moest eens weten

Debuut altijd voluit in de auto gedraaid; en zeker ook een aantal maal thuis.
Dus als deze in het verlengde ligt, wordt het vanaf vrijdag weer genieten.

Moet je niet eerst poetsen voor je de auto instapt Leon?

Nee, ik ben getrouwd met huwelijkse voorwaarden.

En die vertellen je ook dat je aanvankelijke antwoorden snel weer moet veranderen? (Ik las iets over afwas en strijken)

Maar even zonder gekheid: ik ben benieuwd of je dit wederom zo leuk gaat vinden. Ja, het is meer van hetzelfde maar dat kan juist een nadeel zijn als de voorganger zo goed beviel. Toch?!

Voorganger zet ik nog steeds met plezier op.
Voor mij een van de mooiste albums van de laatste jaren.
Verwachtingen zijn inderdaad wel groot.

Van dat strijken moest ik van mijn vrouw veranderen.
Zij noemt het geen strijken wat ik doe.

online te vinden

Viel me toch enigszins tegen. Vind Bigger Than Us, zoals eerder aangegeven, erg fijn. Ook Bad Love kan mij bekoren, de rest is wat eentonig. 3,5* Echt een gemiste kans, want wat heeft die gast een goeie strot. Hij kan live echt niet zingen trouwens

Dus heeft hij ook geen goede strot .

Hmm, ik zie de contradictie Hij heeft een hele mooie stem op plaat, live zag ik op Youtube vandaag dat Bigger Than Us live hemeltergens slecht gezongen werd. Ik weet het gewoon niet zo goed met deze band. Editors, Interpol en bijvoorbeeld Babyshambles of The View zijn voor mij vrij makkelijk te waarderen. De 2 platen van deze formatie zijn voor mij niet doorslaggevend goed, maar ook zeker niet slecht.

correctie op tracklist ingediend, track 3 moet track 5 worden.

White Lies, een vreemde verhouding heb ik met die band.

Het debuut is aardig, enkele goede songs, ook enkele mindere en vooral tekstueel kon/kan ik mij wel wat ergeren -When I look into your eyes I see the image of God 8|-
Toch liet de band een fijne sound horen en vooral de vocals waren een groot pluspunt.
Gewoon leuk bandje dus.

Maar er is meer, die twee b-kantjes van hen; Taxidermy en The Black Song vind ik haast zorgwekkend goed. Donkere post-punk songs, muzikaal en tekstueel een stuk donkerder en grilliger dan wat op hun debuut staat. Deze twee songs vegen hun hele debuutplaat + het volledige Editors repertoire + 3/4 van het Interpol repertoire van de kaart. Hoe het ooit is kunnen gebeuren dat middelmaat als Nothing To Give en The Price Of Love verkozen werd boven deze twee toppers is mij een raadsel.

Als gevolg hiervan geloof ik dus wel dat deze band heel wat potentieel heeft; ik hoop dat het allemaal tot zijn recht komt op dit album (en dat ze wat aan hun teksten hebben geschaafd).

Mag ik even aanvullen met linkjes:
Taxidermy
Black Song

Zeker behoorlijk sterke nummers!

Ik heb het alnum een paar keer geluisterd en is een logisch vervolg op de eerste, maar het is geen kopie. Ik vind dat ze zich zeker hebben ontwikkeld. De nummers zitten toch wat ingewikkelder in elkaar vind ik. ook duren ze langer en een ander opvallend iets vind ik de samenzang in sommige nummers.

Na het album vluchtig te hebben beluisterd ben ik er erg negatief. vooral de stem van Harry Mcveigh werkt op mijn zenuwen, ook zijn de composities saai/net wat te lang. Ik zal nog een aantal keer luisteren, maar ik ben bang dat er niet veel in zit.

Wat een teleurstelling is Ritual geworden. Het is niet 'gewoon weer een leuk plaatje met popdeuntjes'. 'To Lose My Life' vond ik nog wel best leuk (3,5 sterren). Ritual daarentegen is één lange, slepende, overgeproducete oefening in bombast. Ik hoor nauwelijks opbouw in de songs, ze springen van hier naar daar en af en toe plakken ze er plots een lap elektronische onzin tussen (zie ook de laatste van Editors, al zaten er bij Editors onder die nieuwe geluiden ook dikwijls gewoon erg mooie songs. Sommige drums en synths op 'Ritual' lijken ook gewoon van 'In This Light and On This Evening' geplukt te zijn).

Bij het begin van een volgend nummer wil ik de White Lies altijd een nieuwe kans geven, maar keer op keer wordt het niets, weer kan ik er met de beste wil geen degelijke song of structuur in ontdekken. Ook de teksten zijn weer overdreven theatraal: clichématige verhaaltjes over dramatische liefdes, moord, prostitutie... die clip van 'Bigger Than Us' past ook binnen dat overdreven sfeertje. Af en toe hoor ik wel een mooi stukje muziek of een mooie intro, maar dat verdwijnt al snel in de rest van de bombastische brij en kan nooit een heel nummer lang vastgehouden worden. To Lose My Life was ook haast lo-fi vergeleken met deze draak.

Persoonlijk had ik ook liever wat meer up-tempo nummers gehoord (dat zou de vreemde laag-maar-toch-hoge stem van Harry McVeigh ook minder irritant gemaakt hebben, denk ik), maar als de nummers beter waren geweest hadden ze ook gerust traag mogen zijn.

Dit is de eerste plaat van 2011 die ik beluisterd heb en ook meteen de eerste teleurstelling. Op naar de volgende, hopelijk betere plaat (dat zal waarschijnlijk die van Cold War Kids of The Joy Formidable worden).

Ik was dus opgelucht dat The White Stripes na White Lies in mijn iTunes kwamen.

1,5 ster

De zang vind ik regelmatig drammerig overkomen.Niet zo erg als die van de Editors maar toch. De Midge Ure achtige vocale uithalen daarentegen komt echt als een frisse wind op mij over.Beetje schizofreen gevoel al met al dus, al heerst het positieve gevoel toch wel.En dan kan ik het klein beetje buurtje lenen bij Knock, Knockin' on Heaven's Door(Streetlights) wel door de vingers zien Haha.

Een 3,5

Te typeren in een paar woorden: imponeerpop of powerrock.

Ideaal voor de oudere jongere die hip wil doen en bij de tijd zijn. Dit emuleert 'progressiviteit' - maar is uitermate retrogressief en doet qua sterk denken aan het tv-programma Ready Steady Cook met goede ingrediënten (uit het verleden) kan je iets lekkers klaar maken, zonder al te veel moeite (in het programma in 10 minuten) - is het bijzonder; imo niet. Blikvoermuziek - hap, slik weg.

'k Ga morgenavond naar iLike trains en daar zie ik meer naar uit.

Ik vind hem weer erg goed, maar dat vind ik van de vorige ook. Ik hou wel van dat sfeervolle stemgeluid en de mooie melodieën. Ja ik ben wel een liefhebber van deze band geworden.

Ik vond hun eerste album erg vervelend om naar te luisteren (ongekend hoog boring gehalt) en gezien de reacties hier hoef ik me ook niet aan deze Ritual te wagen. Een liefhebber van deze band zal ik dus nooit worden.

Zoals op de voorpagina van de nieuwe OOR ook al stond: "We hebben de dood overleefd, nu gaan we verder met leven." Natuurlijk doelend op het debuut To Lose My Life dat centraal stond rond de dood. Een sterk album met toppers als Farewell To The Fairground, E.S.T en Unfinished Business. Veel mensen zagen dit als een voorproefje op meer en konden hun geluk niet op dat er een tweede album in aantocht was.

Ritual, zoals het album heet, klinkt wat experimenteler en toch ook niet. Er is wat electro toegevoegd en toch herken je de oude sound nog altijd terug. Je zou kunnen zeggen dat het nu wat meer neigt naar het laatste werk van Editors, en dat is wat mij betreft niet zo'n goed teken. De verschillende nummers zijn wat meer uitgesponnen en duren daarom ook langer. Dat hoeft helemaal niet slecht te zijn, maar ik krijg nu toch de indruk dat de sound van White Lies een beetje voorbij houdbaarheid is. De zang begint zelfs wat eentonig te worden naarmate het einde in zicht komt, en dat is natuurlijk een flinke domper voor de fans die hoopten op originelere composities en fris, nieuw werk.

De algemene toon is dus niet zo denderend te noemen. Toch weet White Lies ook nu weer te verrassen met enkele prachtige nummers. Neem alleen de opener 'Is Love' al. Daar maak je meteen kennis met de toegevoegde electro, maar nu zonder ergernis. Dit nummer zit gewoon fantastisch in elkaar. Hetzelfde valt te zeggen over Strangers en Come Down. Het is zo jammer dat er meer in gezeten had wanneer de band wat had afgeweken van de bombast en overgeproduceerde geluiden. Je mist een beetje het epische gevoel dat zo overheerste bij het debuut. Hap, slik, weg. Of zit er meer in en zijn enkele luisterbeurten niet genoeg? Ik vrees het eerste.

3/5