White Lies - Ritual (2011)

Ik ben nogal verrast over wat White Lies blijkbaar teweegbrengt bij muziekliefhebbers. Op diverse fora keek men nogal hijgerig uit naar dit nieuwe album, terwijl het vorige redelijk kabbelend bij mij was aangekomen en ook weer voorbijgedreven.
Ik vond het leuk, meer van hetzelfde op dat moment (er waren er nogal wat die toen binnen dit vijvertje actief waren en nog steeds zijn) en het is me verder ontgaan dat de band blijkbaar een ontwikkeling heeft doorgemaakt van relatief klein onbekend bandje naar redelijk formaat qua naam.
Waarschijnlijk omdat het makkelijk in het gehoor ligt? Ik heb echt geen flauw idee. Maar in de aanloop naar dit album toe viel het me op, en het zorgde ervoor dat ik die vorige weer eens ben gaan draaien en waar ik tot de conclusie kwam dat mijn 3,5* van toen gewoon kon blijven staan.

Blijkbaar heeft alle enthousiasme vooraf toch zijn werk gedaan, want ik werd wel steeds nieuwsgieriger naar Ritual. Mijn verwachting? Meer van hetzelfde, even leuk en ongetwijfeld weinig verandering in waardering van mijn kant. Gebaseerd op niks natuurlijk.

Laat ik daar dan maar gelijk een einde aan maken: ja, het is weer herkenbaar en ja er zitten wat leuke nieuwe dingen in, niet schokkend of noemenswaardig maar toch leuk genoeg om White Lies leuk genoeg te houden.
Mensen die wat minder lang van stof zijn, zoals mijn gewaardeerde MuMe collega reptile 71 zouden zeggen:



Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan

Van Ritual moet je niet al te hoge verwachtigen hebben. Vond je het debuut leuk dan vind je Ritual leuk. Moest je er toen niks van hebben, verwacht nu dan ook geen wonderen (alhoewel die de wereld nog niet uit schijnen te zijn).
Ritual is verdomd fijne poprock. Zet de ramen maar open, volume op hoog en laat de voorjaarsschoonmaak beginnen, dan pakt reptile71 de emmers met sop wel (vergeet je dweil niet he). Alhoewel.... je kunt er gezien het weer misschien ook wel even mee wachten. Het is tot aan de lente waarschijnlijk best goed toeven met de heren van White Lies over je stereo.

Heb net het album gekocht echt super gaaf als je van de eerste hield moet je deze zeker ook kopen tikkeltje vernieuwend maar toch de sound van "Joy Division" en daar houd ik van !!

Mensen, mensen...wat is er toch gebeurd met de muziek uit de UK? Vorig jaar was ik al weinig enthousiast over hun nieuwe albums maar dit album slaat echt alles. Ronduit overgeproduceerd, inspiratieloos album. Enige Joy Division invloeden en een paar kleine uitschieters naar boven zorgen voor 2*

Hoewel het jaar pas net is begonnen houd ik m'n hart vast voor wat nog komen gaat... Snel vergeten dit album.

wel , mijn eerste berichtje hier

Hun eerste cd boeide mij eigenlijk niet veel uitgezonder hun steengoede single fairwell to the playground. toen ik besloot deze cd te kopen, had ik enkel maar de single bigger than us gehoord die me heel goed lag. De cd had dus geen grote verwachting maar ik hoopte wel dat de cd mij zou liggen.
Ondertussen heb ik die cd 2 dagen in blijft die in mijn cd-speler zitten. Voor mij klinkt hij goed in de oren. De stem ligt me beter dan in de eerste cd en ik vind dat er wel degelijk een verschil is tussen deze plaat en de vorige.
Ik snap niet waarom zoveel mensen deze cd niet goed vinden.
Zo blijkt weer maar eens hoe iemand iets heel goed kan vinden terwijl de andere het barslecht kan vinden

"Klinkt aardig", dat is het gevoel dat bij mij overheerste bij hun debuutalbum en wederom bij dit album.

Er staan geen echte toppers op, behalve dan 'Bigger Than Us' (waarmee ik in aanraking ben gekomen door de game Need for Speed Hot Pursuit) die echt lekker is om naar te luisteren. Verder hadden de nummers van mij ook niet zo lang gehoeven, dan zit die spanningsboog er niet meer zo in.

Nipt 3,5, kan wellicht lager worden.

Ik luister hem nu, zal dadelijk als ik z gehoord heb een oordeel veilen.

Track 1 klinkt oké, alleen vind ik hier en daar de teksten storen, omdat ze soms gewoon niet passen.

Track 2 vind ik persoonlijk wel goed, ligt goed in het gehoor

Track 3 vind ik tot zo ver het sterkste nummer, ligt ook het meeste in het verlengde van "To Lose My Life"

Track 4 The Peace and the Quiet.. weer een heel ander nummer, een hele nieuwe weg. Klinkt niet als de White Lies. Verfrissend, toch. Maar kan me voorstellen dat dit gigantisch gaat irriteren na een tijdje, want het is wel heel standaard.

Track 5 Street Lights vind ik toch wel een van de leukere nummers, ondanks dat het net op het randje van vals zit, en de Synth me zo bekend voor komt!

Track 6 Holy Ghost heb ik niets mee, vele noemen dit als een favoriet, maar dit zie ik er niet in. Vervelende tekst, vervelend nummer.

Track 7 Turn the Bells, ook een leuk nummer, betere tekst

Track 8 Power and the Glory, had er net zoals een andere User meer van verwacht, einde van het nummer is een mee zingert, echt een radio nummer... helaas.

Track 9 Bad Love, ook een van de betere nummers, klinkt ook weer enigszins als een nummer dat op To Lose me Life had kunnen staan..

Track 10, De afsluiter.. klinkt wel heel erg Gorillaz achtig, kwa instrumentatie. Redelijk goede afsluiter.

Al met al valt dit album niet zo vies tegen als ik dacht, na de live uitvoering van dit materiaal.
Het is een stuk minder spannend dan To lose My life, maar ook ene heel ander soort plaatje.
Ik denk dat de White Lies met dit album flink wat nieuwsgierige mensen die het debuut goed vonden, gaan afschrikken en kwijt raken. Maar daar tegen over staat dat ze met dit album waarschijnlijk een totaal nieuwe doelgroep gaan aan trekken, de TMF generatie die iets harders zoeken dan Lady gaga maar The Editors te donker vinden..

3 sterren voor de plaat

Valt me vies tegen dit album.
Alleen Strangers en Bigger than us kan me enigszins bekoren, de rest is zeer zwak tot zelfs ronduit slecht.

Jammer dat ze de kracht van hun eerste album hebben verkwanseld. Ben bang dat ze een eendagsvlieg blijken te zijn.

Opener Is Love heeft duidelijk Madchester invloeden.
Beats die passen bij The Stone Roses en Happy Mondays.
Verder doet het mij denken aan het Zooropa avontuur van U2.
Verfrissend geluid waardoor je gaat denken dat White Lies een andere richting in slaat.
Wat is dat orgeltje heerlijk.
Sloffen door het opwaaiende festivalzand.
Het gevoel dat ik ook kreeg bij de eerste keer The Only One I Know van The Charlatans.
Sluiten ze hier dan de jaren 80 af.
Openen ze de deur naar de jaren 90.

Het antwoord is simpelweg nee.
We gaan op dezelfde voet door als To Lose My Life…
Velen grootheden uit de jaren 80 willen terug grijpen naar dat geluid.
Waarin Depeche Mode, Simple Minds, U2 en Duran Duran in faalden.
Hier is het bewijs dat het wel degelijk haalbaar is.
Denk aan albums als Vienna van Ultravox en The Hurting van Tears For Fears.
Kille oefenruimtes waar adem veranderd in ijs.
Mark Hollis van Talk Talk die zijn warme gebreide muts aanbied.
De melancholie van Joy Division vermengt met het hoopvolle van de oude U2.

Oké, de zang is niet altijd even zuiver.
Maar het gemeende gevoel wat hij er in legt is wel puur.
Harry McVeigh is niet werelds beste tekstschrijver.
Meezinggehalte en het vermogen om de lyrics te onthouden zijn hier belangrijker.
Liever een eenvoudig nummer wat zich heerlijk in je hoofd nestelt.
Dan een moeilijk hoofdpijn veroorzakend hoogstandje.

Eigenlijk ben ik opgelucht.
Gewoon een bandje wat mij het gevoel van vroeger wil terug geven.
Net te jong voor de hoogtepunten uit die periode.
Nu krijg ik de kans om ze alsnog te beleven.
Dankbaar buig ik mijn hoofd voor White Lies.

Maar de schijnbare grote kracht ligt bij producer Alan Moulder.
In het verleden tilde hij bands als Depeche Mode, Smashing Pumpkins en Nine Inch Nails naar een hoger level.
Hier levert hij nogmaals het bewijs van zijn vakmanschap.

Het is tegenwoordig helemaal in om de White Lies af te breken. Zowel nationale als internationale media laten niets meer heel van deze band (Pitchfork gaf een 2,5, Humo gaf 1 ster). Liefhebber zijn van deze muziek getuigd van een ongelooflijke wansmaak. Het is opgezwollen pop, alles is gepikt van andere artiesten, de zanger heeft een verschrikkelijke zeikstem en de arrangementen getuigen niet bepaald van veel talent. Maar om eerlijk te zijn, zo slecht is deze CD niet. Verwacht hier geen tijdloze meesterwerkjes op terug te vinden, maar de meeste van de nummers zijn zeker goed te aanhoren. Het grootste probleem dat ik met de muziek heb, is dat het allemaal niet geloofwaardig overkomt. De muziek klinkt enorm opgeblazen maar opzich is dat niet direct een probleem. Het prototype van bombastische muziek, Muse, trek ik bijvoorbeeld enorm goed. Het grote verschil is dat Bellamy & co bezegeld zijn met een gezonde dosis zelfrelativeringsvermogen en dat mis ik bij de White Lies. Vooral bij hun debuut 'To Lose My Life' vormde die geforceerde zwaarte een gigantisch struikelblok, waar ik het in het begin enorm moeilijk mee had. Op 'Ritual' wordt er wat meer gebruik gemaakt van synthesizers en koortjes die het geheel toch iets lichter te verteren maken. En wanneer ze iets minder alle registers proberen opentrekken, zoals op 'The Power and The Glory', bewijzen ze zelf een geslaagde, naar hun normen luchtige, popsong te kunnen maken. Maar dat dit geen garantie op succes is tonen ze aan met het saaie, veel te lang voortkabbelende 'Peace and Quiet'. Verdere geslaagde nummers zijn opener 'Is Love' waar we zowaar een electrobeat horen en het wat slepende hoogtepunt 'Bad Love' is een nummer waar hun typerende zwaarte eens wel goed uitpakt. Eén van de grootste euvels van de plaat is dat de meeste nummers zeker wel een minuut korter hadden kunnen zijn, een kortere speelduur had deze cd een andere, frissere vibe kunnen geven. Een ander struikelblok is frontman Harry McVeigh met zijn abominabele teksten en een stem die ik niet op elk moment van de dag kan aanhoren. Maar het grootste misbaksel van de laatste jaren? Nee, daarvoor komen andere albums in aanmerking.

link: http://www.bloggen.be/alter...

Gaan we weer terug naar de jaren '80??? daar heb ik echt geen zin in. Met dit album krijg ik wel het gevoel. 1 pluspunt, ik kon niet plaatsen waarom ik het vorige album niet zo goed vond. Dankzij dit album kan ik dat wel.

Soms heb je dat wel eens: je bent bezig en plotseling komt er een bepaalde melodie bij je op. Soms duurt het een moment voordat je weet welk nummer het is. Dit zijn de momenten waarop je het meest objectief naar muziek kunt kijken.

Dit soort momenten heb ik de afgelopen weken een paar keer gehad.
De eerste keer was het bij de echoënde stem (van één van de laatste nummers, welke weet ik nog steeds niet). Dat was toch eigenlijk wel mooi gedaan. Natuurlijk, het was niet geniaal, maar zeker goed uitgevoerd. Maar toen schoot het me opeens te binnen dat het een nummer van de nieuwe White Lies was. Een album dat ik falikant de grond in had gestampt.

Ook heb ik de afgelopen maand regelmatig gemerkt dat ik na het beluisteren van Lotus Flower van de nieuwe Radiohead opeens Bigger Than Us in mijn hoofd had. Ergens lijken de refreinen wel op elkaar.

En driemaal is scheepsrecht: Ook Turn the Bells nestelde zich als een tumor in mijn hoofd. Maar stiekem vind ik het toch leuk, want ook bij Turn the Bells had ik een moment van objectieve beoordeling. Toen ik me later opnieuw besefte dat het White Lies was wat ik goed vond, besloot ik dat dit album toch echt een aantal extra luisterbeurten verdient.

En de uitslag van die herbeluistering is niet geheel onverwacht: Het blijft niet bijzonder, maar wel bijzonder aanstekelijk. 1 ster omhoog.

Bij het eerste album vroeg ik mij al regelmatig af waar de zanger het over had. Maar doordat de meeste nummers best goed opgebouwd waren, werd die zwakte regelmatig gemaskeerd. Maar bij dit album volgen alle nummers eenzelfde opbouw en daarnaast zijn de teksten ook nog eens dramatisch. Ik heb zelden zoiets zwaks, vermoeiend en geforceerd gehoord. Zelfs de “hits” als Holy Ghost en Strangers zijn ondermaats en volgen allen een vaste formule. Het beste nummer vind ik het popachtige The Power & the Glory, en ook dat nummer scoort maar een kleine voldoende. Eigenlijk denk ik niet dat White Lies nog lang zal blijven bestaan, het ontbreekt simpelweg aan schrijftalent. Of ze moeten natuurlijk bereid zijn om alleen maar te teren op het succes van het eerste album.

Tja wat moet ik hier nou weer mee. Vandaag "voor de heb" meegepakt van de midprice tafel van Arend zonder ook maar de verwachting dat het echt wat zou kunnen zijn. De eerste plaat van White Lies was namelijk nogal...eh...lachwekkend. En dat is deze ook weer. Een berg gebakken lucht en een matige kopie van wat wave bandjes uit de jaren '80. Je hoort gewoon dat je in de maling wordt genomen. En toch.....vermaak ik me prima met dit album. Waarom? Geen idee. Nog steeds dezelfde gezwollen theatrale keys en nog steeds teksten die ik op mijn elfde, als non-native speaker, al beter voor mekaar gehad zou hebben. Ik kan verder echt werkelijk geen ene positeve kwalificatie aan dit album hangen. "Objectief" gezien dan. Voor wat zo'n term waard is bij muziekbeleving.

En toch....wat een lekkere plaat zeg. Voor in de auto weliswaar, maar daar zit ik best vaak in.

Meevallertje.

De eerste drie liedjes op deze plaat zijn steengoed. Ben vooral fan van het subliem opgebouwde "Is Love" met als hoogtepunt 3:35 wanneer de zwaardere gitaren worden ingezet en de spannende bridge in "Strangers" kan me ook keer op keer bekoren. De rest is alleraardigst, ben vooral fan van het geluid van dit album: Een beetje Chameleons meets Depeche Mode.

Aardig album, maar toch een beetje jammer dat m'n aandacht tegen het einde wat verslapt.