James Blake - James Blake (2011)

Climax van I never learnt to share

Dat is dan ook gelijk het enige nummer dat me echt overtuigd. Eindelijk durft het album even te ontsporen. Zit mij te veel leegte in dit album. Goed gebruik van stilte kan de climaxen des te overtuigende maken of de sfeer versterken. Dit album heeft slechts 1 goede climax en een sfeer die mij niet grijpt. Met name de vele vervormingen over de stem van Blake komen mij na een aantal nummers de neus uit. Het album wordt vaak vergeleken met untrue van Burial, maar dit album komt nog niet tot de enkels van dat album.

Ik ben toch niet de enige die deze CD met moeite afgeluisterd heeft? Eentonig gezeik, als je het mij vraagt.

Deed me eerst een beetje aan José James denken, maar blijkt over de plaat heen toch meer poppy gericht te zijn. Wat mij betreft zeer aangenaam om eens gehoord te hebben, maar er gebeurt te weinig over het hele album heen om mij geboeid te houden. Te veel hetzelfde...

Limit To Your Love is écht een zalig nummer maar voor de rest vind ik het niet zo bijzonder

Aardig album, leuk om een paar keer te luisteren maar daar blijft het bij. Er wordt een hoop geëxperimenteerd maar dat pakt niet altijd even goed uit. En het is redelijk saai album wat mij betreft , dat maakt niks uit als want een album kan ook leunen op spanningsbogen en sfeer maar hier doet de sfeer mij niks en kabbelt het rustig voort zonder opbouw en climaxen behalve op het 4e nummer lichtelijk. Volgende keer beter mr. Blake want de potentie is er wel!

Voor de liefhebber; volgende week zaterdag is de man te horen in de essential mix op bbc

Ik sluit me hier dus ook bij aan, leuke experimenten.. maar levert slechts sporadisch ook iets leuks op. Verder is het een beetje aftellen totdat de track weer voorbij is.

Dat is ook mijn mening.

Idem hier

Niet hier.

...maar ik moet hem niet te vaak draaien..

Ik heb hem al in geen maanden meer gedraaid...

Vorig jaar werd ik weggeblazen door met name Klavierwerke (en CMYK was ook al een hele mooie track), maar dit album heeft mijn interesse snel verloren...

Ik sluit me in het geheel bij Orbit aan. Ik vind Limit to your Love een voorbeeld van zo'n mislukt experiment. Ik kan er helaas niet veel meer van maken.

Experiment? Een Feist nummer coveren en daar halverwege een paar verdwaalde beats aan toevoegen?

Weinig mislukt aan, hele volksstammen werden gegrepen door dit nummer, ook live waanzinnig mooi, bv op Lowlands een enorm succes. Natuurlijk mag je verder nier mooi vinden of wat dan ook.
7 oktober komt er overigens al weer een nieuwe cd aan, of eigenlijk meer een EP,mmv Bon Iver, jawel, titel: Enough Thunder, ben zeer benieuwd, heb al een nummer op youtube gezien wat mij wel beviel
YouTube - James Blake & Bon Iver - Fall Creek Boys Choir

Ik heb ook verhalen gehoord over het optreden op lowlands en wil best geloven dat dat heel goed was. Ik vind het hier echter niet uit de verf komen. Dat zal dan het verschil tussen de studio en live zijn denk ik.

Wat een haters weer. Soit, het album kent zeker zijn mindere momenten, maar op zijn best levert Blake behoorlijk werk op, waarvan 'To Care (Like You)' en 'Why Don't You Call Me' me ook op een bepaalde manier emotioneren.

Ach Slowgaze, je vindt het nou eenmaal leuk of niet. Heeft niet zoveel met haten te maken denk ik. Beetje kinderachtige opmerking.

Urban dictionary definieert "hater" als volgt (definitie 2 is aangehouden, in deze vorm gebruik ik het meestal):

Kent uw slang, Louis.

Kent?

Ken uw Nederlands, Slowgaze.

"Kent" klopt wel hoor. Het is gebiedende wijs...

Kent is een Zweedse band,
maar eenieder die Slowgaze kent,
weet heel goed dat deze vent
juist de gebiedende wijs uitvent.

Kent = (vroeger) meervoud ("helpt elkaar, koopt Nederlandsche waar"), maar ook de beleefdheidsvorm (a.k.a. u).

Dit album blijft voor mij een welles/nietes-ding.

Was het voor mij ook heel lang. Een hele tijd niet beluisterd en toen in de juiste stemming weer eens opgezet. Toen beviel die toch goed. Wel niet te vaak draaien. Op zijn momenten. Zelfde heb ik met Burial.

Vandaag nog eens beluisterd (om daarna de nieuwe EP te gaan beluisteren), en ik blijf het toch net te saai vinden. Er zitten prachtige stukken in verwerkt, die me echt koude rillingen op m'n ruggengraat geven, maar dat gebeurt jammer genoeg net wat te weinig.

Hier ook. Soms heb ik hetzelfde als AOVV beschrijft. Rillingen op de prachtige momenten (voornamelijk I Never Learnt to Share, maar ook The Wilhelm Scream en Limit to Your Love), maar over het algemeen iets te saai. Andere momenten pakt de plaat me ineens van begin tot eind. Laatste keer dat ik hem luisterde was dat het geval, waardoor hij nu op 4* staat.

Volgens mij mogen we nog veel verwachting van dit genie. Lang geleden dat ik nog een album gehoord heb waarbij het geheel van alle nummers zoveel meer waard is dan de som der delen/liedjes. En om enkele mensen hier wat te plagen: dit is de nieuwe Radiohead, en dit is ook gewoon béter dan Radiohead... Dat is durven eh

Het verbaast me eigenlijk nogal dat de meningen en scores hier op MM nogal wat flauwtjes zijn... Ik vind het heel erg soulful en diep ontroerende muziek. Dat een jongetje van 22 (ik ben 21 en vind mezelf toch nog maar jongetJE hoor ) zo'n oprechte muziek kan maken is haast wereldschokkend.

Of zoals het mooi omschreven staat in een review in de Humo:

"In onze dagdromen horen wij al jaren songs die even experimenteel zijn als pakkend, waarin de geest van Aphex Twin met één oog loert naar het weifelende, hoekige pianospel van Thelonious Monk , waarin de onverbloemde romantiek van Bon Iver en de breekbare cool van Chet Baker hand in hand gaan met de onderkoelde tristesse van Nick Drake , de hartverscheurende eerlijkheid van Antony en het claustrofobische minimalisme van Steve Reich."

Ben ik het helemaal mee eens.

Hele fijne cd om je installatie te testen. Vooral wanneer de bas inkomt bij Limit to Your Love.
Deze gaan wellicht onder de 20hz, waardoor de meeste mensen het nummer niet eens kunnen horen hoe het "bedoeld" is

Om dit te vergelijken met Radiohead slaat natuurlijk nergens op. De enige overeenkomst is dat ze beide redelijk vernieuwd waren bij hun debuut. Radiohead's beste nummers zijn van hunzelf, Blake's bekendste nummer is een remix van een bestaand nummer. Even afwachten nog hoe Blake het gaat doen de komende jaren....