Radiohead - The King of Limbs (2011)

Inderdaad, bijvoorbeeld het gitaartje in de tweede helft van Separator is bijna lieflijk te noemen (in elk geval prachtig ).

Darkzone houd alleen van rock.

Mwa, moet eerlijk zeggen dat de termen 'nerveus, neurotisch en koud' wat mij betreft niet zo vreemd zijn. Dat heb ik zelf ook wel bij Radiohead, maar zie het niet meteen als iets negatiefs. Dit album vind ik wat dat betreft sowieso wel meevallen. Hail to the Thief geeft mij dat gevoel bijvoorbeeld iets meer.

Vind dit juist best wel warm qua geluid. Maar koud hoeft inderdaad volstrekt niet negatief te zijn. Neurotisch en nerveus herken ik hier totaal niet in.. redelijk gelijkmatig en rustig qua opbouw juist.

Heb hem nog een paar keer beluisterd, vind hem niet echt geweldig ofzo. Het is niet slecht, maar mist de frisheid die In Rainbows wel had.

De fut is er volgens mij een beetje uit, en dit project komt een beetje geforceerd over. Het ligt allemaal het dichts tegen de Kid A sound aan volgens mij, maar (is net als die plaat trouwens) niet de beste in zijn soort. Als ik Ambient/Electronic wil luisteren zijn er CD's die ik veel liever opzet. Maar waar Kid A wel iets totaal nieuws voor de band was, is dit verre van vernieuwend. Ik heb het eerder en beter van deze band gehoord.

Ook ben ik ondertussen wel zat van Tom Yorke's stem. Ik kon hem nooit echt waarderen, maar ik vind hem hier voor het eerst storend. Het klinkt allemaal nogal zeikerig en gewoon niet mooi (hoewel hij daar ook totaal niet voor gaat natuurlijk, maar dat terzijde) Ik weet niet precies waarom, maar vond hem op zijn eigen debuut stukken beter. Misschien omdat hij daar zelf totaal los kon gaan en de rest van de band hem niet inhield, ik weet het niet.

Uiteindelijk gaat muziek vooral om het gevoel en dat mis ik hier bij. Ik zal hem de komende tijd vast nog wel opzetten (want ja, het is toch Radiohead. Misschien niet altijd goed, maar wel fascinerend) maar tot nu toe kom ik niet verder dan 3 sterren.

Vooral het tweede gedeelte is rustig en absoluut niet koud.

Dan ben ik toch meer voor het koudere gedeelte. Give up the Ghost bv zegt me helemaal niets.

Oew, een lachertje? Dan zie je het denk ik wel een beetje verkeerd. Of goed. Mij pakt het iig wel. Zulke uitspraken vind ik ik getuigen van een vorm van simplisme. Bij een voor mij klotealbum zou ik zoiets niet eens willen typen, ook al vind ik hem kudt. .

Na meer dan een week intensief luisteren kan ik een lichte teleurstelling nog steeds niet van me afschudden. Voorlopig is er nog geen sprake van een Kid A-effect, integendeel: ik sta eerder op het punt The King of Limbs te verlagen dan andersom.

Het begint nochtans best wel aardig, de elegant ontvouwende opener Bloom wordt gekenmerkt door een geslaagde symbiose van elektronica en trippy trompetgeschal. 't Is misschien meer een introductie dan een "volwaardig" nummer -en het is nog maar de vraag of zoiets voor iedereen wenselijk is op dit betrekkelijk compacte album- maar had Radiohead over een stel stalen cojones beschikt dan hadden ze dit pad verder geëxploreerd.

Helaas krijgen we hierna Morning mr Magpie: een nummer dat jaren terug in zijn folky gedaante reeds als een gedoodverfd b-kantje klonk en nu ondanks wat elektronisch geratel (en gortsaaie gesampelde percussie, serieus) die status nergens kan overstijgen maar het album toch gehaald heeft; ongetwijfeld door zijn thematiek (konden ze op 't eind nog wat vogels sampelen ). Doet me met die lineaire, te lang gerokken Radiohead-by-numbers melodie (de interessantere waren immers ontvreemd door die dekselse magpie) sterk denken aan The Eraser: niet afschuwelijk slecht maar valt toch behoorlijk licht uit in het licht van de rest van hun oeuvre.

Little by Little gaat op dat elan door al gebeurt hier gelukkig wat meer en valt onder het oppervlak wat interessanter gitaar en percussie-werk te bespeuren. Het klinkt allemaal erg uitgebalanceerd maar kan de indruk dat producer Nigel Godrich dan ook de meest geïnspireerde mens in de kamer was maar moeilijk onderdrukken. Speciale vermelding voor de wijze waarop Yorke "you're such a tease and I'm such a flirt zingt": doet mijn nekhaar werkelijk ten berge rijzen.

Feral kapitaliseert op de idm met lichte dub-invloeden van oa de laatste Four Tet release (alsook die single die hij uitbracht met Burial). Helaas is dit ook voor dat genre niet zo'n geweldig nummer en slaagt Radiohead er ook niet in om het organische geluid te evoceren dat ze ongetwijfeld voor ogen hadden, een euvel waar wel meer nummers aan lijden. Beetje de 'treefingers' van deze plaat maar door het beperkte aantal liederen lijkt men zich sneller aan Feral te storen.

Dan gaat na 3 mindere nummers het niveau gelukkig weer wat de hoogte in met Lotus Flower: The Eraser-invloeden zijn nog steeds aanwezig maar hier worden ze gecombineerd met interessantere In Rainbows-achtige melodie- en zanglijnen.

Codex is de trademark Radiohead contemplatieve pianoballade en bevindt zich wat dat betreft in het peloton. Het beklijft minder dan pakweg Pyramid Song, Street Spirit of Videotape maar de blazerssectie in de 2e helft rechtvaardigt zijn bestaansrecht.

Een geslaagde overgang leidt tot kampvuurkraker Give up the Ghost die eindelijk wat beroering brengt in een tot hier toe wat mij betreft behoorlijk zielloze plaat. Die vocal loop zal na verloop van tijd eventueel beginnen enerveren maar tot nog toe is dit voor mij het op één na beste nummer op dit album.

Want het nummer die het op dit moment het meeste voor me doet is afsluiter Seperator: lekker laid-back groovy sfeertje, Yorke die zijn stem perfect onder controle heeft en interessante atmosferische effecten in de 2 helft die me doen wensen dat er wat meer dergelijke interessante wendingen op dit album te vinden waren.

Eindverdict: niet godsgruwelijk slecht maar dit voelt meer aan als een EP dan een volwaardige LP: ongeveer 20 minuten interessante, doch nu ook weer niet zo ambitieuze muziek (en nog een handvol gefaalde probeerseltjes) op 3,5 jaar tijd... van Radiohead ben ik toch beter gewoon. Hopelijk houden ze alsnog iets achter de hand.

Mja, kan me wel voorstellen dat je nerveus wordt van Bloom of Feral, of als de stem van Thom Yorke je niet ligt.

Ik vind nu een 2,5 misschien een 3 daarna weer een 2,5 en dan toch weer een 3,5 en heel misschien een 4 maar zeker geen 5 ) niet Bend's of OK PC's snap jij het nog ik niet. Maar dat hoeft ook niet met een nieuwe Radiohoofd het went dat vanzelf. Uiteindelijk vind je dit goed (of niet. Kom hier over een half jaar wel weer op terug.

En nu in het nederlands graag

Uh heb jij In Rainbows weleens geluisterd?
Daar staan dus echt wel nummers op die op OK Computer had kunnen staan
denk aan Jigsaw Falling Into Place en All I Need

Nah daar is de sfeer te anders voor.

Het schijnt volgens velen een groeiertje te zijn die op je blijft plakken.
Na de eerste luister beurt was ik inderdaad niet overmeesterd, pas tegen het midden tot het einde begon het erg muzikaal te worden waar ik stiekem bijna kippenvel van kreeg.
Er had meer in kunnen zitten.

nja je bedoelt: de tijd is er te anders voor..dat klopt inderdaad.. maar in de tijd van OK Computer had het er best op gestaan kunnen hebben.

BODYSNATCHERS, een van de weinige echte rock songs van Radiohead.

Vind je? Ik meen dat All I Need en in ieder geval Nude zelfs geschreven zijn in het OK Computer tijdperk.

Mooie recensie trouwens, Morinfen!

Maar de sound van die nummers natuurlijk niet.

Goh Codex, mogelijk een van dé mooiste nummers dat Radiohead ooit geschreven heeft. Die horens zijn echt prachtig!

Alleen Lotus Flower gaat 'm inhalen...

Anti-mainstream dan?

Ik snap niet waarom Morning Mr.Magpie als laatste staat, hetzelfde geldt voor Bloom. De 2 beste nummers van het album naar mijn mening.

Ik zal het even uitleggen. Ieder lid van MusicMeter kan na het uitbrengen van een stem selecteren wat zijn of haar favoriete tracks van een album zijn. Iedere keer dat iemand een track als favoriet selecteert wordt dit opgeteld bij het aantal stemmen dat al voor die track was gegeven. Op basis van het aantal stemmen dat de tracks krijgen wordt er een lijst gevormd waarin de track met de meeste stemmen bovenaan staat en de track met de minste onderaan. Bij dit album heeft Morning Mr. Magpie de minste stemmen gekregen en dus staat hij onderaan. Ik hoop dat dit je verwarring verhelpt.

Na 5 luisterbeurten ben ik erachter dat dit toch niet Kid C is.

Jaaaaaaa Mooiste nummer van de plaat, één van de beste Radiohead-nummers.

Genialer na elke luisterbeurt. Zoals bij al hun platen!
Favorieten : Codex, Bloom, Separator en Lotus Flower

Alleen is Codex zo'n 300 keer mooier.

Er bestaat dan ook geen Kid B

Toch moet ik zeggen; 'little by little' vind ik dit album wat beter worden, al is het nog steeds niet wat ik ervan had gehoopt.