Queen - The Game (1980)

Uitstapjes naar andere muziekstijlen worden op eerdere albums geroemd en hier verdoemd. Bij de Races wordt er gewalst, bij de Opera nog gevaudevilled en hier wat ouderwetse rock'n-roll en funk. De mannen vallen niet in herhaling en brengen (te?)veel variatie die wellicht niet bij iedereen binnenkomt.

De uitstapjes vind ik nog wel redelijk geslaagd. Vooral Dust is een erg sterk nummer wat mij betreft. Maar er staan best wel wat zwakkere broeders op.

Het is denk ik best moeilijk om je te hechten aan een band als die steeds met een (totaal) andere richting komt. In zijn algemeenheid gesproken. Dan krijg je praatjes van fans die een vorig album gewend waren.

De hoes laat nog een Freddie zien zonder snor, maar dit is wel de periode dat die welbekende snor zou gaan komen. Het was bijna 1980 toen dit album werd opgenomen, en dat was de periode van de synths. En ook Queen ontkwam er dus niet aan. Er wordt gemeld op de binnenhoes dat dit het 1e album is waar ze dat istrument ingezet hebben. Ik stoor me er niet aan, ik hou er van. De hoes vind ik wat kitsch overkomen. De zilveren gloed valt nog positief op, maar de 4 leather boys.. what were they thinking? De SM pakjes en leren kleding voerden ook de boventoon in de clips van dit album, dus het zal we een ding geweest zijn toen... (Vermoedelijk Freddie's ding)

1.Play the Game (3:32)
Een intro wat doet denken aan een science fiction film. Dat heb ik wel eens vaker bij Queen songs. Wat het intro betekent is me niet duidelijk. Wat volgt is een mooie ballad, met lekkere zware gitaarpartijen van May. Een goed begin is het halve werk, deze song is absoluut een goed begin.

2.Dragon Attack (4:15)
Een funky track van de band. Lekker gitaar en basloopje. Het nummer was al bekend bij me door de b-kant van Another one bites the dust. De link tussen die 2 is niet alleen daardoor gelegd, maar muzikaal gezien is het beide funky, dus dezelfde stijl. De mix met de Queen rock is een mooie. Ik zit er helemaal in! lekker nummer!

3.Another One Bites the Dust (3:03)
Een van Queens bekendste songs denk ik. Heerlijk basloopje, lekker funky ritme gitaar, Freddie in vorm qua zang. Gewoon een super lekker nummer. Queen goes disco. Die flirt was er op het vorige album al, en blijkbaar beviel dat wel. Ik kan me wel indenken dat ook hier Freddie zijn wens naar uit ging. Michael Jackson schijnt de heren aanbevolen te hebben dit op single te zetten. Dat had ie goed gehoord. John Deacon's succesvolste bijdrage.

4.Need Your Loving Tonight (2:48)
En wat simpel pop/rock liedje. Typische Deacon plaat. De voorganger is werkelijk heerlijk, deze vind ik te gemiddeld en te simpel .

5.Crazy Little Thing Called Love (2:44)
Weer zo'n klassieker. Een erg simpel deuntje, zelfs Freddie kon de gitaar ter hand nemen om de akkoorden aan te slaan tijdens concerten. Maar simpel houdt niet in dat 't slecht is. Het is een erg catchy deuntje, wat nog steeds lekker swingt. Dus knappe song.

6.Rock It (Prime Jive) (4:32)
Het begin van dit nummer vind ik echt zo mooi. De zang van Freddie bezorgt met kippenvel. Helaas is die vreugde maar van korte duur. Want het intro is totaal anders dan de rest van de song. Roger Taylor neemt over, en wat volgt is een zwaar teleurstellende song. Jammer.

7.Don't Try Suicide (3:52)
Ook dit intro belooft weer een lekker nummer. Gelukkig wordt ik nu niet zo teleurgesteld als bij de voorganger. Het nummer klinkt wel iets te vrolijk voor de titel vind ik. Ik ken de achtergrond van de tekst ook niet. Wellicht is het een reactie op de verschrikkele Rock it, en hopen ze dat de luisteraars er niet zo depressief van worden, dat dit advies nodig is? Het is geen hoogstaand nummer, maar de Rock 'n roll vibe die erin zit klinkt lekker.

8.Sail Away Sweet Sister (3:32)
Mooi nummer van Brian May! Zijn bijdrages zijn veelal wel sterk. Ook al klinkt zijn stem wat breekbaar op de rustige zingmomenten. Als Freddie inhaakt hoor ik eindelijk ook weer eens zo'n typische en mooi Qeen koor. De begleidende spaanse gitaar brengt een mooie sfeer in de song. Ik hoor dit nummer erg graag.

9.Coming Soon (2:49)
Helaas weer een slappe bijdrage van Taylor. Zijn nummers zijn vaak wel wat rauwer, wat ik graag hoor, maar het is zo simpel. De stem van Mercury redt dit nummer nog enigszins.

10.Save Me (3:42)
De afsluiter laat een bekend en veilig gekuid horen. Een Queen nummer zoals ik ze ken. Mooi intro, mooie song. Dus een waardige afsluiter van de plaat. Knap hoe Queen van die krachtige nummers maakt. Je wilt altijd je vuisten ballen en in de lucht steken op de momenten dat de gitaar inzet op het refrein. Daar was de band "King" in.

Weer geen slechte plaat, maar deze draai ik eigenlijk erg weinig. Net als bij de voorganger mis ik de echte knallers, als zijn Save me, Play the game en Another one bites the dust wel knallers, maar niet in de manier waarop ik het bedoel. Pas op Queen - The Miracle (1989) zou ik weer van dat soort songs tegen gaan komen.

Of gewoon rock 'n' roll, naar aanleiding van de song en begeleidende promo-video Crazy Little Thing Called Love

Queen neemt met dit album afscheid van hun sound uit de jaren 70. En dat doen ze geweldig. Dit album draai ik graag. Juist het niet constant door borduren op voorgaand succes maakt Queen tot op vandaag voor alle generaties een aantrekkelijke band.

Zeker, maar mij weet het niet meer te boeien. Ik vind Save Me met kop en schouders boven de rest van de nummers op deze plaat uitsteken. Mooi geschreven van lennon: Je wilt altijd je vuisten ballen en in de lucht steken op de momenten dat de gitaar inzet op het refrein. Daar was de band "King" in.

The Game van Queen kwam uit toen ik 14 was. Een mooie leeftijd om voor het eerst het echt geweldige nummer als Dragon Attack, het fraaie Play the Game & het oh zo mooie Save Me mee te krijgen. Er waren en zijn zogenaamde stilisten die moeilijk deden over de zogenaamde 'discobeat' in Another One Bites the Dust. Who cares? Wat een bas, wat een riff, wat een overheerlijke song is het toch! En dan heb ik het nog niet eens over de nummer 1 uit 1979 gehad, het rock 'n roll nummer Crazy Little Sing Called Love. De single heb ik toen echt helemaal grijs gedraaid. Het staat allemaal op deze plaat en nog een aantal goede songs. En wat is de score op Musicmeter momenteel: 3,35*. Ongelooflijk maar waar....

Wat mij betreft hadden The Game en Jazz samengevoegd kunnen worden tot één vette plaat.

Overigens vind ik niet Another One Bites the Dust irritant maar het op Presley-geënte Crazy Little Thing Called Love. Ik zal nooit van dit type muziek houden.
Ook die rock'n'roll medley die ze live doen, valt me erg tegen.

Ik vind dat ze met Jazz juist een streep zetten onder de `seventies` Queen. The Game heeft een heel andere benadering. The Game was in mijn beleving een zeer goede start van Queen deel II. Helaas was die periode een stuk wisselvalliger dan de glorieuze jaren ´70, en hebben ze na The Game nooit meer zo´n goeie plaat gemaakt.

Voor mij eindigde het met News of the World. Jazz en Game waren mij té wisselvallig. Toevalligerwijs stammen de bekendste songs wel uit die tijd. Met name The Game is wereldberoemd.

Pas met The Works breken (voor mij) glorieuze tijden aan.
Een artistieke dip dus die 4 platen lang duurde, maar waarbij Queen groter dan ooit was.

Neemt niet weg dat Jazz, Game, Hot Space en Flash geen leuke songs kennen, maar ze zijn samen te voegen tot 1 of 2 platen.

Voor mij wordt het na Jazz en dit the Game qua albums minder met Queen: de scores gaan naar 3,5*, voornamelijk nog door de paar goede songs die erop staan. De laatste 2 albums haak ik af.

Jij vindt Innuendo dus niks?

Nee, ook niet echt.

Het blijft vermakelijk om te constateren dat er zo veel uiteenlopende meningen zijn bij de Queenalbums.
Niet zo gek dus dat Queen continue een onderwerp van gesprek is.

Als ik mijn cijfers bekijk komt The Game als minste uit de bus.

Voor mij zijn ook The Game en Hot Space de dip in hun carrière.

Hadden The Game, Dragon Attack en Save Me hier niet op gestaan maar op Jazz, dan had ik The Game helemaal niks gevonden en Jazz helemaal te gek!

[/quote]Voor mij zijn ook The Game en Hot Space de dip in hun carrière. [/quote]

Voor de band zelf was The Game bepaald geen dip overigens, integendeel. Het maakte ze in die tijd van supergroot naar megagroot, mede doordat ze ook in de US steviger voet aan de grond kregen. Ik beschouw de begin jaren '80, ook door de unieke concertreeks in Zuid-Amerika en de vele (goede) hits in die tijd, als een juist glorieuze periode in hun bestaan.

Hot Space was een pas op de plaats. Maar ze maakten daarmee in ieder geval een album waar ze zichzelf een groot plezier mee deden (tenminste: Mercury, Deacon en hun producer Mack). De drie daaropvolgende studioplaten zie ik vooral als doelbewuste pogingen om in de gratie te komen bij een jonger publiek. The Works was nog vrij aardig, maar de tweede helft van de jaren '80 zie ik (in artistiek opzicht) als hun meest armoedige periode, met A Kind Of Magic en The Miracle.

Innuendo was een moedige poging om weer een serieus goed en volwassen album te maken. Een album dat ze aan hun eigen stand verplicht waren. Helaas is het album wat onevenwichtig, duurt het te lang en heeft het net wat teveel zwakke nummers. De productie, met dat dreinerige keyboardsausje, de drumcomputers en de naar mijn smaak veel te dik aangezette gitaarpartijen, maakt het er niet beter op.

Dan vind ik The Game, met acht behoorlijk sterke nummers, een fris en voor Queen-begrippen transparant geluid en het wat ongecompliceerde karakter, toch een veel beter album. Een album dat ik, mede door de vaart waarin het album zich voltrekt, eigenlijk nooit echt zat wordt.

Ik zie het toch anders.

The Game bevat een ondermaatse B-kant en dat mag vooral Taylor zich aan trekken.
Ik vind zijn songs met vermoedelijk Fun It, by far zijn slechtste ooit.
Mercury scoort bij mij ook niet echt hoog met Don't Try Suicide - ik vind het ondanks de gevatte lyrics een wat slap nummer.
May redt dan net de meubels met Sister en Save Me. De laatste is er bijgekwakt en past er eigenlijk niet eens echt bij ( qua produktie.)
Het zelfde euvel mag gelden voor Crazy.
Notabene een nummer uit 1979 en eigenlijk al rijp voor een plaatsje op een compilatie.

Nee, ik blijf het een wat armoedige plaat vinden.
The Game begint voortvarend, maar het stort uiteindelijk als een kaarthuis in elkaar.
Het einde maakt wat goed....maar nogmaals, Save Me heeft een heel andere vibe in alles, dan het meeste van The Game.

Save Me redt The Game?
Zoals je zelf aangeeft is kant A van deze plaat sterk, ik vind ijzersterk. Met Save Me erbij heb je het al over veel erg goede songs. Dus een onvoldoende lijkt mij wat erg laag. Ik heb mijn score naar boven afgerond, omdat ik al die erg goede songs wel erg goed vind.

Ik had gister de plaat nog even opgezet.


Play the Game en Dragon Attack zorgen er iedere keer voor dat ik vol hoop en headbangend aan het genieten ben. Another One Bites the Dust is in principe wel een sterke song, maar het is stuk-gedraaid en daarom een skip-nummer.

Dan komen toch echt 5 erg zwakke nummers. Té basaal. Ik ben gewoon geen rock'n'roll//rockabilly fan. De grap van Crazy Little Thing is er bij allang af. Het is niet slecht maar gewoon te simpel en irritant.

Sail Away Sweet Sister en Save Me zijn weer ijzersterk. Zo staan er maar 4 genietbare songs op deze plaat. Dat is erg weinig. Gelukkig zijn de songs zó sterk en is Dust toch wel leuk, dat ik toch op een 3,5* blijf hangen.

Dat de A- kant sterk is heb ik nooit gezegd west.
Het begint voortvarend met Play The Game en Dragon Attack, wat prima songs zijn.
Need Your Loving Tonight is aardig, maar met Dust en Crazy heb ik verdomd weinig meer.
Save Me is mooi, maar nogmaals, voor mij niet echt passend op dit album.

Ik kijk ook naar hoe een album is ingedeeld en dan zijn de toevoegingen van de 2 oudere singles niet bepaald een zegen.
Queen had op dit moment kennelijk weinig alternatieven en creatief hebben ze duidelijk wel betere tijden gekend.
Het was kennelijk niet anders, maar daarom de plaat die mij het minst aanspreekt.

Mwah, je laat het overkomen alsof die nummers uit een soort armoe of luiheid erop gezet zijn. Lijkt me niet. Als je ziet hoe hun programma eruit zag sinds het uitkomen van Jazz (USA tour, Europa tour, Japan tour, live plaat bijslijpen en mixen, opnamesessie nieuw album (waar deze twee genoemde hit uit voortkwamen), UK tour, starten met de soundtrack..... Taylor knutselde ook nog eens aan een soloplaat, tussen de bedrijven door. Als het nou draken van nummers waren was het een ander verhaal, maar Crazy en Save Me horen gewoon op The Game thuis. Evenals Coming Soon en Sail Away stammen ze toevallig uit '79. De plaat is nu eenmaal in twee periodes opgenomen. So what.

Waarschijnlijk waren ze contractueel verplicht om weer een album te maken.
Natuurlijk was het toendertijd een stuk chaotischer in de zin van tours en opnemen.
Hier hoor je het er wel vanaf vind ik.
Ik had betreft Crazy en Save Me liever iets nieuws gehoord.
Een jaar later stonden de 2 tracks al op het Greatest Hits album en hadden de fans de singles al lang en breed in huis.
Het viel me toen al tegen dat ze het op deze manier deden en dat is nog steeds zo.
Hoewel Queen de variatie natuurlijk hoog had zitten, hoorde je in de sound en produktie wel een soort van eenheid op de albums er voor, en dat is hier dus minder.

Buiten dat , een behoorlijk wisselvallige plaat.

De nummers één voor één beoordeeld:

1. Play the Game (3:32)
Een sterke opener, de synths vind ik hier zeer goed bij passen en vullen op een positieve wijze het gitaargeweld aan. Mooie samenzang ook.
Cijfer: 8,5

2.Dragon Attack
Ligt tussen funk en rock, maar écht bekoren doet het nummer mij niet ondanks de gitaarsolo, ik mis een aanstekelijke melodie.
Cijfer: 6

3.Another One Bites the Dust
Queen die op de discotoer gaat waarbij de (sterke) baslijn een beetje gejat is van Chic. Toch wel prima uitgevoerd.
Cijfer: 7,5

4.Need Your Loving Tonight
Een wat steviger rocker deze keer met sterke melodie en gitaarsolo hoewel vrij simpel maar de tekst is te banaal.
Cijfer: 6

5.Crazy Little Thing Called Love
Heb ik altijd een prima rock-a-billy-nummer gevonden, leuk ritme en prima gitaartje. Maar het was een eerder uitgebrachte single.
Cijfer: 8

6.Rock It (Prime Jive) (4:32)
Begint aardig maar verzandt dan in een banaal en weinig geïnspireerd rocknummer die snel verveelt. De zang had Roger Taylor beter aan Freddie Mercury overgelaten.
Cijfer: 4

7.Don't Try Suicide (3:52)
Misschien goed bedoeld maar het komt mij te knullig en niemendallerig over en mist een sterke melodie.
Cijfer: 3,5

8.Sail Away Sweet Sister (3:32)
Best mooi nummer mede vanwege de Spaanse gitaar al heb ik de indruk dat meer had ingezeten.
Cijfer: 6,5

9.Coming Soon (2:49)
Hier denk ik ook weer: dat hebben ze eerder en beter gedaan. Matige compositie.
Cijfer: 4,5

10.Save Me (3:42)
Waardige en typische Queen-ballad - een beetje verwant met de opener - maar minder niveau, ik vind het toch wat gewoontjes voor hun doen.
Cijfer: 6,5

LucM; je hebt aan Greatest Hits I dus voldoende, aangezien je voor de singles gaat.

Geen onaardig album van Queen. Echt hard rocken doen ze niet op deze plaat, het is wat meer funk, disco en rockabilly, wat niet wegneemt dat het allemaal lekker weg luistert. Mijn favorieten zijn de vier hits waarvan ik 'Another one bites the dust' dan weer de beste vind. De overige nummers zijn wat minder maar wil ik niet als slecht kwalificeren.

Niet al te beste plaat.
Pover zelfs, met enkele uitschieters, maar lang niet genoeg.

Dragon attack is 1 van de beste tracks ooit door Queen op plaat gezet.... Fantastisch