Queen - The Game (1980)

Volgens mij is het na dit album nooit meer goed gekomen met Queen. Wat een puinzooi heb ze na dit, niet al te sterke, album gemaakt!

The Game is een produkt die niet bol staat van grote inspiratie .

Het is minder bombastisch , meer basic , ondanks de toevoeging van de synths , maar de meeste liedjes stralen iets krampachtig uit .
Freddie kan mij hier alleen overtuigen met Play The Game , een vrij traditionele Queensong die vertrouwd bouwt op piano , gitaar , bas en drums .
Another One Bites The Dust is verre van schokkend . Basloopje is gejat van Sugarhill Gang en heeft geen emotie . Als Soul/Dance bedoeld ? ..... Het klinkt allesbehalve zwart .
Rock It ( prime jive ) vond ik eerst wel aardig , maar uiteindelijk is het een vrij zwak Amerikaans geleest A.O.R nummer met weinig smaakvolle toevoeging van syntesizers . Don't Try Suicide , een nuttige boodschap , maar de band sukkelt je bijna in slaap met een allerzins flauw verloop .
Coming Soon is niet eens zo slecht , maar wel erg voorpelbaar .
Dragon Attack , Need Your Loving Tonight , Save Me zijn ok . Prettige nummers met de nodige ballen .
Maar al met al is The Game een teleurstellende plaat .

Het valt me bij Queen altijd op hoe ze de gemoederen bezig houden.
Volgens mij staat er bij elke plaat wel een verhitte discussie....

Ja, er is sprake van een soort Queenpolitie; iedere mening over Queen wordt door de Queenpolitie getoetst. Respect voor Queens ontwikkeling vanaf eind jaren '70, alsmede kritiek op Queens laatste 2 albums, wordt gezien als uiterst verdacht.

Ja, sommige albums MOET je goed en andere MOET je slecht vinden.

Wat mij betreft ieder z'n smaak, maar ik hoor ook wel graag een stukje overtuiging en geen onzin verhalen. Daarnaast kun je het natuurlijk ook beter presenteren als zijnde je eigen smaak en voorkeuren en niet alsof je bezig bent de geschiedenis van Queen te herschrijven.

Als je als Queen fan volledig uit je dak gaat van The Game en Hot Space en vervolgens veel ander werk van Queen als beduidend minder afdoet, inclusief een opmerking als 'muziek voor 13-jarigen' dan lijkt mij enige discussie op zijn plaats.

Ik beoordeel Queen als rockband (alle andere zaken daaromheen kunnen mij niet schelen), daar zijn ze ook het sterkste in en als zodanig hou (hield) ik ze ook graag op het rockpad. Zijpaden zijn altijd mogelijk maar ik ga mij wel verzetten als muziek de kant op gaat van feesten en partijen of andere zielloze pogingen muziek een andere, wellicht meer modieuze, wending te geven.

Dat heeft niets met 'politie' te maken maar wel met mijn idee over de rockband Queen. Maar ik zal de liefhebbers van met name The Game en Hot Space niets in de weg leggen, als er maar een beetje zinnige argumenten zijn die pleiten voor de betreffende albums.

Aangezien ik die nog nooit heb gehoord en het bovendien ook nog eens zo is dat The Miracle en Innuendo vanaf het begin over het algemeen wél goed zijn ontvangen en nog steeds goed worden beoordeeld, is het uiterst merkwaardig dat de vele liefhebbers hiervan in de hoek worden gezet als de Queen politie.

Hé, die kennen we. Ik beweer nergens dat ik uit mijn dak ga van Hot Space, agent.

Toch knap hoe je op MuMe als schietschijf van de punkbeweging nog meer aggressie weet op te wekken bij fans dan bij The Sex Pistols, The Stooges of The Clash bij elkaar...

Ik weet nog goed dat deze plaat uitkwam. Ik was 16, fan van Queen en had een vakantiebaantje bij een groothandel in groente- en fruit in Eindhoven, waar ik gedurende een week of drie keiharde lichamelijke arbeid verrichtte. Het loon ontving ik iedere zaterdag uit handen van de eigenaar in een ouderwets loonzakje, wat mij dan deed denken aan de strofe uit "Somebody To Love" (naar mijn mening de beste song die ze ooit hebben gemaakt):

I work hard every day of my life
I work till I ache my bones
At the end of the day I take home my hard earned pay all on my own

The Game was destijds de nieuwste van Queen en ik draaide wekenlang niets anders dan die plaat. Ik herinner me dat ik toen lang niet alles op die plaat goed vond. "Crazy Little Thing Called Love" deed denken aan een slechte Elvis-imitatie en ook met "Another One Bites The Dust" had ik aanvankelijk grote moeite. "Play The Game", "Dragon Attack", "Sail Away Sweet Sister" en "Save Me" waren toen mijn favorieten.

Wanneer ik nu, ruim dertig jaar later deze plaat beluister vallen me een aantal dingen op. Al direct bij het eerste nummer hoor je het geluid van een synthesizer. Tot aan dit album was Queen er altijd prat op gegaan dat ze geen gebruik maakten van synthesizers. Op hun platenhoezen werd hier ook expliciet melding van gemaakt.

Op dit album wordt met die conventie de vloer aangeveegd en het maakt dat met name "Play The Game" nu behoorlijk gedateerd klinkt. De tenenkrommende tekst (toch al niet de sterkste kant van Freddie) doet nog verder afbreuk aan deze opener:

My game of love has just begun
Love pumps from my head down to my toes
My love is pumping through my veins
Driving me insane
Play the game, play the game, play the game

Waarna ik een geluid hoor dat mij sterk doet denken aan speelautomaten en kermisattracties. Ik skip snel naar het volgende nummer:

"Dragon Attack", zoals gezegd destijds een gunsteling, heeft in de verte iets van "We Will Rock You" weg. Tekstueel zeker niet slecht, mooie basslijnen van Deacon en aardige gitaarsolo's van May. Het nummer staat nog als een huis. Het enige hardrock nummer op deze plaat ook.
…
"Another One Bites the Dust" klinkt allerminst gedateerd. Eigenlijk vind ik het nu beter dan toen, hoewel het bass-loopje natuurlijk is gestolen van de discogroep Chic, iets waarvoor ze Queen ook met succes hebben aangeklaagd, geloof ik. Opnieuw sterke tekst en prima gezongen door Mercury. Zijn stem klinkt hier op zich best, vind ik.

"Need Your Loving Tonight" is een niet erg opzienbarend nummer, eveneens van de hand van Deacon en geschreven in de beste traditie van The Beatles. Weer mooie solo van May.

Ook voor "Crazy Little Thing Called Love" geldt dat ik het nu beter vind klinken dan toen. In feite is het een geweldige rockabilly-pastiche die zeer vakkundig wordt uitgevoerd, met zoals voor Queen gebruikelijk veel (zelf)spot. Het bewijst maar weer eens hoe veelzijdig deze band was. Dit nummer is later nog ooit door de Amerikaanse country-ster Dwight Yoakam gecovered.
…
Op kant B zakt het album behoorlijk in. "Rock It" is het gebruikelijke crap-nummer dat Taylor steeds weer meende te moeten bijdragen. De man drumt aardig, maar zijn composities lijken nergens naar en zijn ook tekstueel erg zwak. Bovendien heeft hij een vreselijke stem die hij ook nog eens verkeerd gebruikt. Hopeloos dus.

Wat volgt is het meest stupide nummer dat ik ooit van de hand van Freddie heb gehoord: "Don't Try Suicide". Zelfs als het grappig is bedoeld is het totaal misplaatst. De tekst is zo stompzinnig dat je er bijna om moet lachen.

"Sail Away Sweet Sister", de gebruikelijke ballad-bijdrage van Brian May zet dit album weer voor even op het juiste spoor. Een degelijke ballad die zowel door May als door Mercury wordt gezongen. Mooie gitaar-solo.

"Coming Soon". Alsof één bijdrage van Taylor niet voldoende is! Dit is net iets beter te pruimen dan "Rock It". Het drum- en gitaarwerk is niet onaardig. Jammer dat het niet door Freddie wordt gezongen.

The Game eindigt met weer een May-compositie, de mooie ontroerende ballad "Save Me". Opnieuw een fraai hoogtepunt van zijn hand. Ook dit nummer is schatplichtig aan The Beatles.

Al met al een vrij onevenwichtige plaat met een aantal goede tot zeer goede songs en een aantal matige tot zeer slechte songs. Voor mij betekende dit album het einde van een Queen-manie. Hierna heb ik geen platen meer van ze gekocht.

Mijn Queen top 3 blijft:

A Day At The Races
Queen II
Sheer Heart Attack

Terugkomend op Roger Taylor's bijdrage ; Ik vind 'm hier ook niet erg sterk voor de dag komen , maar de man kan wel liedjes schrijven vind ik . Behoorlijke nummers als Tenement Funster , I'm In Love With My Car en Sheer Heart Attack zijn best wel essentieel .
Commercieel gezien is hij net als John Deacon belangrijk geweest voor de voortgang van de groep . Radio Ga Ga bijvoorbeeld is van zijn hand en is 1 van de betere singles van de groep ( mijn mening )
A Kind Of Magic vind ik dan weer wat minder , maar het heeft wel die typische Queenfeel . Als leadzanger vind ik 'm ook minder geschikt . Soloplaten van hem vermijd ik , omdat ik zijn stem niet boeiend genoeg vind om daar een hele plaat naar te luisteren . Toch in de coirtjes , en ook live , had hij een belangrijke rol . Vaak genoeg , als Freddie een wat mindere avond had , ving hij een hoop zang op .
Maar The Game is gewoon een minder album van de groep , en daar kan Roger Taylor niet alleen wat aan doen .

Het wordt wel degelijk door Freddie (en Roger weliswaar) gezongen.

Maar het blijft een verschrikkelijk nummer, inderdaad.

Coming Soon had zo van ELO (Electric Light Orchestra) kunnen zijn...

Ja, die drive heeft het inderdaad wel een beetje .

Zelf heb ik dit steeds een minder Queen-album gevonden dan zijn voorgangers. Met toevoeging van synths proberen ze met de tijd mee te gaan maar het songmateriaal weet niet altijd te overtuigen.
Rock It (Prime Jive) en Don't Try Suicide vind ik ronduit banaal, vooral de tekst, wat ik in mindere mate kan zeggen van Coming Soon.

Ik kan nummers als Rock It (Prime Jive) en Coming Soon juist weer wel waarderen. Het zijn misschien geen hoogtepunten (op de intro van Rock It na dan), maar het zijn toch niet de cruciale missers op deze plaat.

Ja, ELO was in 1980 heel erg populair (Xanadu Soundtrack, Discovery), vergeet dat niet en plaats de opmerking in de tijdsgeest dat deze plaat is uitgekomen. En doe met deze opmerking geen afbreuk aan ELO.

Nee hoor, ik vind ze super. Maar verwacht van Queen gewoon niet zo'n nummer (al gaat hun discografie ook alle kanten op natuurlijk).

Ik geloof niet dat ze de synthesizer zozeer gebruikten om met hun tijd mee te gaan. Ze wilden zich zelf denk ik gewoon niet meer de beperking opleggen om er geen te gebruiken. Overigens wordt het ding op The Game nog wel echt als toevoeging gebruikt en niet, zoals later, uit gewoonte.

Dat de synth juist zo over the top wordt gebruikt in Play The Game, terwijl ze er voorheen altijd zo prat op gingen dat ze ze niet gebruikten, zie ik een beetje als het relativeren van hun oude statement. Het is zelfs wat provocerend. Het past bij The Game, waarop Queen zich voor mijn gevoel in meerdere opzichten bewust ontdoet van oude gewoonten en zekerheden.

Het is jammer dat ze hierin vervolgens een beetje zijn doorgeschoten (Hot Space). Maar ze verdienen respect voor het feit dat ze zich echt hebben durven vernieuwen, meer nog dan daarvoor, en juist niet deden wat er van ze verwacht werd. Wanneer Queen op de proppen was gekomen met een plaat in het verlengde van Jazz, laat staan met een zwaar album als A Night At The Opera, waren ze onder hun eigen gewicht bezweken.

Nee hoor, je kunt heel goed evolueren, zonder je eigen muzikale verleden geweld aan te doen.

Ze hadden wel een country plaat kunnen uitbrengen in het kader van 'vernieuwing'. Het mag, maar ze moeten van stevige huize komen om zich dan te kunnen verbeteren. Iets alleen maar goed of gedurfd vinden omdat er uit een ander vaatje wordt getapt is te weinig.

De inhoud van het vaatje blijft onverminderd datgene waarover wordt afgerekend.

Zo zie ik het begin van dit nummer, en vooral dus van dit album, ook. Even extra overdrijven met die altijd afgezworen synths.

Maar waarom de oude weg blijven bewandelen terwijl je de afslag wilt nemen? Queen deed wat ze zelf wilden en lieten zich niet beperken door de regels van hun eigen muzikale voorgeschiedenis. Ware kunstenaars, dus.

Toen ze op latere platen bewust gingen teruggrijpen naar hun oude stijlvormen, was dat een teken dat het met de inspiratie zo goed als gedaan was.

Geen schande overigens, want bij veruit de meeste artiesten is het na maximaal een jaar of zeven wel gebeurd met de creativiteit. Slechts uitzonderingen blijven langer boeien.



Dat klopt. Uiteindelijk gaat het om de inhoud. Wat mij betreft is die op The Game nog dik in orde

Het is ook geen enkel probleem dat Queen zich probeerde te vernieuwen . Alleen lukte dat qua inhoud in het verleden beter dan rond deze periode . Ik ben het daarin volstrekt met musician eens .
Het probleem zit 'm gewoon in de liedjes . Kant 1 , om de goeie ouwe Lp maar weer eens te benoemen , is zeker niet slecht , maar de 2e plaatzijde ( vanaf Rock It) is vrij zorgelijk . Het lukt Queen hier niet om boven zich zelf uit te stijgen . Een oudje als Save Me is feitelijk het beste nummer en die konden we al wat langer .
Het gebruik van Synth's zou geen rol moeten spelen, mits het functioneel gebruik wordt . Maar het is nooit echt Queen's ding geweest vrees ik . Op een plaat als A Kind Of Magic hoor je 'm nogal veel en het orkest wat Brian May uit zijn gitaar tovert is velen malen origineler en smaakvoller dan de sounds die de band gebruikte vanuit de synths .

Queen had een artistieke dip en dat duurde wel even . Ook niet onbelangrijk ; De heren hadden het ook wel een beetje gehad met elkaar , wat natuurlijk kan door super lange tournee's en de druk om artistiek steeds weer te moeten presteren .
Een wat langere pauze zou de band wellicht goed gedaan hebben .

De tweestrijd in de band lijkt hier inderdaad wel aanvang te hebben genomen, waarbij May en Taylor het stevigere werk ambiëren en Deacon en Mercury meer voor de uitstapjes gaan. Dat daarop de soundtrack voor Flash Gordon vooral May's ding was is veelzeggend.

Diezelfde tweestrijd zorgde er overigens bijna voor dat de band in 1982 op splitten stond en er een jaar vrijaf werd genomen.

De Japanse remasters in het algemeen worden gezien als de beste. Ze worden uitgegeven in limited editions, later vaak gevolgd door reissues in een ander jasje, zoals in mini lp vorm. Ze worden vaak op extra kwaliteit cd's gezet.
De beste Japanse remaster die ik heb is die uit 1998 van The Game van Queen. Dat klinkt echt ongelooflijk goed. Je hoort alles kraakhelder en je hoort heel veel details. Omdat dit de eerste Queen cd is waarop de synthesizer gebruikt wordt, schieten soms de synth effecten over je hoofd terwijl ergens anders de volgende gitaar erin knalt. De bas klinkt weergaloos. Het komt de muziek(-ervaring) zeer ten goede.

Wat een album van Queen is dit! Alweer te lang geleden dat deze in de cd speler zat.

Dit is dé Rock en Roll plaat van Queen!
- Opvallend dat zo'n sterk nummer als Dragon Attack nooit als single is uitgebracht.
- Sail Away valt een beetje uit de toon. Overigens wel een prachtig nummer!
- Hoor eens de fantastische piano in Don't Try Suicide.

Ik vind dit helemaal geen slecht album van Queen. Eigenlijk alleen de (overbekende) singles vind ik matig. De rest, Dragon attack voorop, mag er best wezen!

Het is hoe je het bekijkt. De echte RnR-stijl verkenden ze al op eerdere albums en het is juist op dít album dat ze duidelijk meer afstand gaan nemen van die oervorm.

Play The Game en Save Me zijn toch aardige singles vind ik . Crazy Little Thing doet mij verder weinig . Een toevalligheidje . In een bubbelbad geschreven , pretentieloos voor Queen's doen .

Save Me vind ik zelfs Queen's mooiste nummer. Daar klopt echt alles aan.

Daarom zei ik ook 'overbekende singles'
Play the game en Save me zijn wel singles maar leggen het qua bekendheid bij de massa toch behoorlijk af tegen Crazy little thing en Another one bites the dust geloof ik.