Queen - The Game (1980)
mijn stem
488 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI
-
Play the Game (3:32)
-
Dragon Attack (4:15)
-
Another One Bites the Dust (3:03)
-
Need Your Loving Tonight (2:48)
-
Crazy Little Thing Called Love (2:44)
-
Rock It (Prime Jive) (4:32)
-
Don't Try Suicide (3:52)
-
Sail Away Sweet Sister (3:32)
-
Coming Soon (2:49)
-
Save Me (3:42)
-
Dragon Attack [1991 Bonus Remix by Jack Benson and R.A.K.] * (4:20)
-
Save Me [Live in Montreal, November 1981] * (4:16)
-
A Human Body * (3:42)
-
Sail Away Sweet Sister [Take 1 with Guide Vocal, February 1980] * (2:32)
-
It's a Beautiful Day [Original Spontaneous Idea, April 1980] * (1:29)
-
Dragon Attack [Live in Milton Keynes, June 1982] * (5:14)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
34:49
(56:22)
0
Yann Samsa
geplaatst: 7 augustus 2009, 17:55 uur
kaztor schreef:
Is het niet juist de bedoeling dat een band hun grenzen verlegt in plaats van alles herkauwd wat ze eerder ooit deden? Natuurlijk lijkt dit niet op Queen 1, 2, Sheer Heart Attack of wat dan ook, maar dat was ook nooit de bedoeling!
(quote)
Is het niet juist de bedoeling dat een band hun grenzen verlegt in plaats van alles herkauwd wat ze eerder ooit deden? Natuurlijk lijkt dit niet op Queen 1, 2, Sheer Heart Attack of wat dan ook, maar dat was ook nooit de bedoeling!
Met dat standpunt heb je gelijk, ze wilden een andere weg uitgaan en deden dat ook...
Maar wat ik bedoel is dat het niet echt gelukt is, en i.m.o. de plaat me gewoon niet boeit
0
geplaatst: 7 augustus 2009, 18:03 uur
Vreemd, dat heb ik juist totaal niet bij deze plaat, die, ondanks de monster-airplay van 2 singles (u weet welke) toch elke keer weer opvallend fris klinkt in mijn oren. Dat heb ik weer veel minder bij de 3 reguliere opvolgers. Deze vind ik met The Miracle toch veruit de 2 beste 80's-Queenplaten.
0
Yann Samsa
geplaatst: 8 augustus 2009, 11:28 uur
kaztor schreef:
Vreemd, dat heb ik juist totaal niet bij deze plaat, die, ondanks de monster-airplay van 2 singles (u weet welke) toch elke keer weer opvallend fris klinkt in mijn oren. Dat heb ik weer veel minder bij de 3 reguliere opvolgers. Deze vind ik met The Miracle toch veruit de 2 beste 80's-Queenplaten.
Vreemd, dat heb ik juist totaal niet bij deze plaat, die, ondanks de monster-airplay van 2 singles (u weet welke) toch elke keer weer opvallend fris klinkt in mijn oren. Dat heb ik weer veel minder bij de 3 reguliere opvolgers. Deze vind ik met The Miracle toch veruit de 2 beste 80's-Queenplaten.
Kan zijn, ik versta je standpunt!! Blijven goede, catchy songs...MAAR daar ligt juist het probleem voor mij : te simpele, commerciële hitjes met weinig inhoud voor een prog fan als ik. En toch, deze songs spelen vaak door mn boxen want dit blijft een album waar geen één vdie domme popgroepjes , die denken te kunnen zingen als Freddie (mika) aankan
0
geplaatst: 8 augustus 2009, 13:59 uur
Vond hem in de tijd dat-ie uiit kwam geweldig maar nu toch niet echt meer, toch 3 sterren door alle hits die er op staan, alle andere nummers behalve Dragon Attack zijn wat mij betreft bagger
0
geplaatst: 30 september 2009, 15:05 uur
Let op het fantastische basgitaarwerk in Crazy Little Thing Called Love!
0
Jason Mercury
geplaatst: 18 november 2009, 22:28 uur
djarend schreef:
Vond hem in de tijd dat-ie uiit kwam geweldig maar nu toch niet echt meer, toch 3 sterren door alle hits die er op staan, alle andere nummers behalve Dragon Attack zijn wat mij betreft bagger
Vond hem in de tijd dat-ie uiit kwam geweldig maar nu toch niet echt meer, toch 3 sterren door alle hits die er op staan, alle andere nummers behalve Dragon Attack zijn wat mij betreft bagger
Sail Away Sweet Sister vind ik naast de hits en Dragon Attack ook een geweldig nummer. En ook Rock It (Prime Jive) mag er w.m.b wezen.
De twee nr-1 hits in de VS (Crazy Little Thing Called Love en Another One BItes The Dust) zorgden er overigens voor dat The Game van alle reguliere albums van Queen, de best verkochte is.
0
geplaatst: 19 november 2009, 19:08 uur
Dat mag jij best vinden, aardig he, vind ze beide niet echt sterk. Toen de plaat net uitkwam vond ik hem geweldig, maar ja was toen nog jong 
, maar naar mate de jaren vorderden vind ik dit toch geen geweldige plaat. Sowieso alles wat ze gedaan hebben met producer Mack is gewoon om zeep geholpen, ze vonden hem geweldig maar ik zijn invloed is wat mij betreft veel te groot en zonder hem waren het zeker betere platen geworden, maar dat is mijn bescheiden mening als Queen-fan vanaf 1975 En in de Vs idd de beste verkochte Queen plaat maar ja, Amerikanen hebben geen smaak
, maar naar mate de jaren vorderden vind ik dit toch geen geweldige plaat. Sowieso alles wat ze gedaan hebben met producer Mack is gewoon om zeep geholpen, ze vonden hem geweldig maar ik zijn invloed is wat mij betreft veel te groot en zonder hem waren het zeker betere platen geworden, maar dat is mijn bescheiden mening als Queen-fan vanaf 1975 En in de Vs idd de beste verkochte Queen plaat maar ja, Amerikanen hebben geen smaak 
0
geplaatst: 1 februari 2010, 11:51 uur
Die singles bevallen me nog steeds goed. Vooral Play the game en Save me. Andere sterke nummers zijn Dragon attack en Sail away sweet sister. De rest wordt als middelmatig beschouwd.
0
geplaatst: 1 februari 2010, 12:44 uur
Tsja, dit is het enigste album van ze (met Flash Gordon)) die ik nog niet origineel heb.
Heb wel de LP, kan hem dromen zelfs.....
Probleem met Queen is dat als je hun latere platen afzet tegen het jaren 70 werk dan kom je stukken lager uit maar dan zou je weer kunnen denken dat ze slechter zijn als dat ze in werkelijkheid zijn.
Voor mezelf kijk ik bij beoordelingen puur naar wat erop staat en denk maar niet hoe fantastisch en perfect (vooral hun 2de en 3de album) het allemaal was.
Dat in overweging nemende vind ik dit gewoon een goed album eigenlijk, vooral track 4,6 en 9.
De singles zijn op zich ook wel O.K maar zoals bij bijna alle Queen singles ik kan ze bijna niet meer horen....teveel stukgedraaid door de radio.
Daarom geef ik 3,5 ster, anders hadden het er 4 geweest.
Heb wel de LP, kan hem dromen zelfs.....
Probleem met Queen is dat als je hun latere platen afzet tegen het jaren 70 werk dan kom je stukken lager uit maar dan zou je weer kunnen denken dat ze slechter zijn als dat ze in werkelijkheid zijn.
Voor mezelf kijk ik bij beoordelingen puur naar wat erop staat en denk maar niet hoe fantastisch en perfect (vooral hun 2de en 3de album) het allemaal was.
Dat in overweging nemende vind ik dit gewoon een goed album eigenlijk, vooral track 4,6 en 9.
De singles zijn op zich ook wel O.K maar zoals bij bijna alle Queen singles ik kan ze bijna niet meer horen....teveel stukgedraaid door de radio.
Daarom geef ik 3,5 ster, anders hadden het er 4 geweest.
0
geplaatst: 26 februari 2010, 16:14 uur
Zoals met veel Queen albums van deze periode.. een aantal erg goede nummers, maar die houden het album niet staande.
Maar door die sterke nummers, wel meer dan gemiddeld goed..
Maar door die sterke nummers, wel meer dan gemiddeld goed..
0
geplaatst: 22 april 2010, 19:16 uur
Ofschoon ik deze plaat graag beschouw als inferieur t.o.v. de oudere werken, wordt ik toch telkens weer opnieuw op een plezante manier verrast als ik m opzet. Nummers als Play the Game, Sail Away Sweet Sister en Save Me houden het niveau zeer hoog met hun onmiskenbare genialiteit. Ook Rock It (Prime Jive) en Coming Soon doen het erg goed.
0
Kingsnake
geplaatst: 6 mei 2010, 13:21 uur
Wat een hinderlijke en ergerlijke plaat is dit toch eigenlijk.
Op de funkie baslijntjes van Deacon na, is er niets op deze plaat wat mij vrolijk stemt.
Save Me is een mooie ballad maar kinderachtige songs als Crasy Little Thing, Another One BItes the Dust, Rock It etc.
Wat een wan-plaat, wat mij betreft.
Op de funkie baslijntjes van Deacon na, is er niets op deze plaat wat mij vrolijk stemt.
Save Me is een mooie ballad maar kinderachtige songs als Crasy Little Thing, Another One BItes the Dust, Rock It etc.
Wat een wan-plaat, wat mij betreft.
0
geplaatst: 6 mei 2010, 15:50 uur
Ach echt slecht is het niet , maar een groot gebrek aan de juiste inspiratie is hier wel aan de orde . Het slaat een beetje dood allemaal . Armoe troef met Crazy en Save Me die al veel eerder op single werden uitgebracht , alsnog op het album .
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 6 mei 2010, 16:03 uur
In dezelfde bui als waarin ik Live Magic heb beoordeeld, heb ik deze waarschijnlijk ook meegepakt. Een plaat die in een hoekje hoort te verstoffen op een paar nummers na.
1.5*
1.5*
0
geplaatst: 6 mei 2010, 16:40 uur
Lonesome Crow schreef:
Voor mezelf kijk ik bij beoordelingen puur naar wat erop staat en denk maar niet hoe fantastisch en perfect (vooral hun 2de en 3de album) het allemaal was.
Voor mezelf kijk ik bij beoordelingen puur naar wat erop staat en denk maar niet hoe fantastisch en perfect (vooral hun 2de en 3de album) het allemaal was.
Juist die twee platen komen in mijn ogen het dichtste bij mijn idee van De Ultieme Queen-plaat! Ik vind ze zelfs zo'n beetje bij de beste 20 albums aller tijden horen, naar mijn bescheiden mening...
0
geplaatst: 6 mei 2010, 17:02 uur
Flash en Hot space: die staan wat mij betreft nog onder The Game. Maar fraai is wat anders natuurlijk, inzake Queen en goede muziek.
Met een beetje goede wil het beste van deze 3 treurig stemmende cd's maar branden op één cd'tje, met wat geluk hou je dan nog iets aardigs over van 35 minuten.....
Met een beetje goede wil het beste van deze 3 treurig stemmende cd's maar branden op één cd'tje, met wat geluk hou je dan nog iets aardigs over van 35 minuten.....
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 12:24 uur
Queen begint het nieuwe decennium met een frisse start. Met Jazz uit ’78 had de band teruggegrepen op de oude Queen-bombast en -perfectie, onder andere door na een afwezigheid van een paar jaar weer met producer Roy Thomas Baker in zee te gaan. The Game sluit meer aan op het rauwere News Of The World uit ’77, maar dan voorzien van een modernere en transparantere sound. De songs zijn voor Queen-begrippen niet al te complex, Queen klinkt wat meer als een band dan als een instituut. De slordigheidjes zijn blijven staan. Nieuw is het gebruik van de synthesizer. Typisch Queen is om daar gelijk al in het intro van het eerste nummer stevig mee uit te pakken, terwijl ze het op de meeste voorgaande albums het vermeldenswaardig vonden dat er ‘no synths’ waren gebruikt. Ook nieuw is dat de heren met songs als Dragon Attack, Another One Bites The Dust en Don’t Try Suicide het pad van cool/funk proberen in te slaan. Het bewijst dat Queen geen ingeslapen rockdinosaurus was, maar een risico aandurfde waarvan ze van te voren onmogelijk kon weten of het wel succesvol zou zijn. Doet Queen qua complexiteit misschien bewust een stapje terug ten opzichte van haar voorganger, nummers als Save Me, Play The Game en ook Sail Away Sweet Sister laten horen dat de band nog steeds in staat is om uitstekende nummers voort te brengen. Met The Game begon Queen, aanvankelijk met succes, aan een nieuw tijdperk voor de band.
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 13:01 uur
@ De buurman
Eigenlijk helemaal mee eens.
Ikzelf denk dat t/m "Hot Space" Queen nog een echte band was die inderdaad risico's durfde te nemen.
Vanaf "the Works" was het echt een instituut geworden en kort door de bocht "op safe" speelden (enkele nummers uitgezonderd).
Eigenlijk helemaal mee eens.
Ikzelf denk dat t/m "Hot Space" Queen nog een echte band was die inderdaad risico's durfde te nemen.
Vanaf "the Works" was het echt een instituut geworden en kort door de bocht "op safe" speelden (enkele nummers uitgezonderd).
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 13:31 uur
Lonesome Crow schreef:
@ De buurman
Eigenlijk helemaal mee eens.
Ikzelf denk dat t/m "Hot Space" Queen nog een echte band was die inderdaad risico's durfde te nemen.
Vanaf "the Works" was het echt een instituut geworden en kort door de bocht "op safe" speelden (enkele nummers uitgezonderd).
@ De buurman
Eigenlijk helemaal mee eens.
Ikzelf denk dat t/m "Hot Space" Queen nog een echte band was die inderdaad risico's durfde te nemen.
Vanaf "the Works" was het echt een instituut geworden en kort door de bocht "op safe" speelden (enkele nummers uitgezonderd).
Yep, ze probeerden wat krampachtiger als 'Queen' te klinken na Hot Space.
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 13:44 uur
De buurman schreef:
Queen begint het nieuwe decennium met een frisse start. Met Jazz uit ’78 had de band teruggegrepen op de oude Queen-bombast en -perfectie, onder andere door na een afwezigheid van een paar jaar weer met producer Roy Thomas Baker in zee te gaan
Queen begint het nieuwe decennium met een frisse start. Met Jazz uit ’78 had de band teruggegrepen op de oude Queen-bombast en -perfectie, onder andere door na een afwezigheid van een paar jaar weer met producer Roy Thomas Baker in zee te gaan
Jazz. Oude Queen bombast en perfectie?? Het lijkt mij toch dat Jazz erg bleekjes afsteekt tegen al het eerdere werk dat tot dan toe was verschenen.
The Game sluit meer aan op het rauwere News Of The World uit ’77, maar dan voorzien van een modernere en transparantere sound. De songs zijn voor Queen-bergrippen niet al te complex(...)
Nee, dat kun je wel zeggen.
Queen klinkt wat meer als een band dan als een instituut. De slordigheidjes zijn blijven staan.
Klonken ze ooit daarvoor dan als een instituut? Op welke slordigheidjes doel je?
Nieuw is het gebruik van de synthesizer. Typisch Queen is om daar gelijk al in het intro van het eerste nummer stevig mee uit te pakken, terwijl ze het op de meeste voorgaande albums het vermeldenswaardig vonden dat er geen ‘no synths’ waren gebruikt.
Je kunt zeggen: waren ze er maar nooit aan begonnen of ze hadden iets langer moeten oefenen. Aan de andere kant: oefening baart kunst.
Ook nieuw is dat de heren met songs als Dragon Attack, Another One Bites The Dust en Don’t Try Suicide het pad van cool/funk proberen in te slaan.
Daar zaten we als fans ook echt op te wachten. The Game werd nog gekocht door de liefhebbers van Crazy little thing called love en Another one bites the dust. Het vervolg Hot space werd door de pers en de liefhebbers/kopers (terecht) volledig van de hand gewezen. Daarna begon de band voorzichtig weer echte rock albums te maken.
Het bewijst dat Queen geen ingeslapen rockdinosaurus was, maar een risico aandurfde waarvan ze van te voren onmogelijk kon weten of het wel succesvol zou zijn.
Ah, geen gebrek aan inspiratie maar een doelbewuste nieuwe stap in de ontwikkeling! Daarmee is elk slecht album te verdedigen.
En blijkbaar mis ik iets, want vanaf wanneer was Queen dan een ingeslapen rockdinosauriër?
Doet Queen qua complexiteit misschien bewust een stapje terug ten opzichte van haar voorganger, nummers als Save Me, Play The Game en ook Sail Away Sweet Sister laten horen dat de band nog steeds in staat is om uitstekende nummers voort te brengen. Met The Game begon Queen, aanvankelijk met succes, aan een nieuw tijdperk voor de band.
Met nadruk op aanvankelijk en later is er natuurlijk helemaal niets meer overgebleven van de cool/funk richting en alle andere dwaalsporen die Queen was ingeslagen. The Works keerde het tij voorzichtig en met A kind of Magic was het oude rockpad, hoewel soms nog wat wankel, weer volledig gevonden. Spelplezier terug, goede composities. Tot grote vreugde van band, liefhebbers, Queenfans en verder iedereen die van goede muziek houdt. The Miracle en Innuendo zijn prachtige platen, de jaren '70 erg mooi geëvolueerd naar de jaren '90.
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 15:02 uur
@ Musician:
Met bombast en perfectie doel ik op stukken als Mustapha, Dead On Time, Fat Bottomed Girls, Bicycle Race, Let Me Entertain You. Met Jazz is overigens niet zoveel mis hoor, het album is stukken boeiender en origineler dan alles wat er na The Game uitkwam.
Met slordigheidjes op The Game bedoel ik bijvoorbeeld de overspraak van de baspartij in de coupletten van Dragon Attack en de wat hoge pitch van de inkomende gitaar op Another One Bites The Dust.
Ik schrijf verder dat Queen juist geen ingeslapen rockreus is. Daarmee steken ze in positieve zin af tegen een paar andere jaren ’70 grootheden. In de periode van The Game laten ze dat zien door de paden van funk te verkennen. Vanaf medio jaren ’80 probeerden ze, geforceerd maar met succes, aansluiting te zoeken bij het tienerpubliek met popliedjes als Radio Ga Ga, A Kind Of Magic, The Invisible Man, Scandal, etc. Van een dergelijke kinderachtigheid is op The Game nog absoluut geen sprake.
Ten aanzien van het gebruik van synthesizers: op The Game gebruiken ze de synthesizer nog enigszins origineel. Niet vergelijkbaar met het saaie Casio-dekentje op A Kind Of Magic, The Miracle en Innuendo, albums waarop de piano definitief lijkt te zijn afgeschreven en de keyboardpartij de basis vormt voor het merendeel van de nummers.
Met bombast en perfectie doel ik op stukken als Mustapha, Dead On Time, Fat Bottomed Girls, Bicycle Race, Let Me Entertain You. Met Jazz is overigens niet zoveel mis hoor, het album is stukken boeiender en origineler dan alles wat er na The Game uitkwam.
Met slordigheidjes op The Game bedoel ik bijvoorbeeld de overspraak van de baspartij in de coupletten van Dragon Attack en de wat hoge pitch van de inkomende gitaar op Another One Bites The Dust.
Ik schrijf verder dat Queen juist geen ingeslapen rockreus is. Daarmee steken ze in positieve zin af tegen een paar andere jaren ’70 grootheden. In de periode van The Game laten ze dat zien door de paden van funk te verkennen. Vanaf medio jaren ’80 probeerden ze, geforceerd maar met succes, aansluiting te zoeken bij het tienerpubliek met popliedjes als Radio Ga Ga, A Kind Of Magic, The Invisible Man, Scandal, etc. Van een dergelijke kinderachtigheid is op The Game nog absoluut geen sprake.
Ten aanzien van het gebruik van synthesizers: op The Game gebruiken ze de synthesizer nog enigszins origineel. Niet vergelijkbaar met het saaie Casio-dekentje op A Kind Of Magic, The Miracle en Innuendo, albums waarop de piano definitief lijkt te zijn afgeschreven en de keyboardpartij de basis vormt voor het merendeel van de nummers.
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 16:34 uur
Ik begrijp het.
Je verkiest de verkennende paden van de (cool/)funk van The Game zoals Crazy little thing called love en Another one bites the dust boven "het kinderachtige, bovendien omhult met saaie casio dekentje" van
One Vision, Who wants to live forever, Gimme the price, Don't lose your head, Princes of the Universe
en
Party, Khashoggi's ship, The Miracle, I want it all, Breakthrough, Scandal, Was it all worth it
en
Innuendo, Headlong, Can't live without you, Don't try so hard, Ride the wild wind, The Hitman, Bijou en The Show must go on.
Ik moet van een dergelijk standpunt gruwen, maar ieder z'n smaak!
Je verkiest de verkennende paden van de (cool/)funk van The Game zoals Crazy little thing called love en Another one bites the dust boven "het kinderachtige, bovendien omhult met saaie casio dekentje" van
One Vision, Who wants to live forever, Gimme the price, Don't lose your head, Princes of the Universe
en
Party, Khashoggi's ship, The Miracle, I want it all, Breakthrough, Scandal, Was it all worth it
en
Innuendo, Headlong, Can't live without you, Don't try so hard, Ride the wild wind, The Hitman, Bijou en The Show must go on.
Ik moet van een dergelijk standpunt gruwen, maar ieder z'n smaak!
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 17:24 uur
Je gooit weer wat zaken door elkaar, Musician. Namelijk: de doelgroep (en daarmee de kwaliteit) van vele composities en het gebruik (of misbruik) van synthesizers. Je hebt het kennelijk nodig om iemands mening verdraaid weer te geven om je eigen punt te maken.
Van de nummers die jij opnoemt, benoemde ik alleen Scandal als kinderachtig. En over Radio Ga Ga, A Kind Of Magic en The Invisible Man (de nummers die ik wèl noemde, dus) zijn we het schijnbaar eens, gelukkig maar.
Maar inderdaad, gedrochten als Don't Lose Your Head, en ook I Want To Break Free, My Baby Does Me en Ride The Wild Wind horen ook in de categorie 'muziek voor 13-jarigen' thuis. Die categorie had Queen nog niet aangeboord in 1980.
Crazy Little Thing Called Love heeft natuurlijk niets met funk te maken, dat begrijp jij ook wel. Jij voert het nummer nu op, ik heb het nergens genoemd. Maar dat je kennelijk niet de humor èn de kunst inziet van een dergelijk perfect uitgevoerde rock & roll-pastiche, past geheel in de lijn van iemand die nummers als Gimme The Prize, The Hitman en Princes Of The Universe (Queen plays: 'Queen'!) óók een tikkeltje te serieus neemt.
Dat jij gedrochten als Ride The Wild Wind, The Hitman en Don't Lose Your Head kennelijk prefereert boven werkjes als Save Me, Play The Game, Sail Away Sweet Sister en Don't Try Suicide doet me niet zozeer gruwen, maar zegt me alleen iets over je eigenaardige voorkeuren.
Van de nummers die jij opnoemt, benoemde ik alleen Scandal als kinderachtig. En over Radio Ga Ga, A Kind Of Magic en The Invisible Man (de nummers die ik wèl noemde, dus) zijn we het schijnbaar eens, gelukkig maar.
Maar inderdaad, gedrochten als Don't Lose Your Head, en ook I Want To Break Free, My Baby Does Me en Ride The Wild Wind horen ook in de categorie 'muziek voor 13-jarigen' thuis. Die categorie had Queen nog niet aangeboord in 1980.
Crazy Little Thing Called Love heeft natuurlijk niets met funk te maken, dat begrijp jij ook wel. Jij voert het nummer nu op, ik heb het nergens genoemd. Maar dat je kennelijk niet de humor èn de kunst inziet van een dergelijk perfect uitgevoerde rock & roll-pastiche, past geheel in de lijn van iemand die nummers als Gimme The Prize, The Hitman en Princes Of The Universe (Queen plays: 'Queen'!) óók een tikkeltje te serieus neemt.
Dat jij gedrochten als Ride The Wild Wind, The Hitman en Don't Lose Your Head kennelijk prefereert boven werkjes als Save Me, Play The Game, Sail Away Sweet Sister en Don't Try Suicide doet me niet zozeer gruwen, maar zegt me alleen iets over je eigenaardige voorkeuren.
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 18:53 uur
Ik gooi helemaal geen zaken door elkaar.
Jij geeft aan The Game te verkiezen boven A kind of magic, The Miracle en Innuendo.
Je begint zelf bij The Game over verkennende paden met cool- funkachtige muziek.
Vervolgens noem je de drie laatste cd's van Queen kinderachtig. omhuld in een saai casio dekentje, over Ride the wild wind van Innuendo schrijf je inmiddels dat het muziek voor 13 jarigen is.
Ik geloof dat het tijd wordt dat je even de Queen pagina's bij de betreffende albums op musicmeter nog even doorneemt.
Meld in de tussentijd alle liefhebbers van Innuendo dat ze eigenlijk infantiel zijn, ook al is het gemiddelde van Innuendo behoorlijk wat hoger dan dat van The Game. De andere users zullen er waarschijnlijk geen verstand van hebben , ontberen goede smaak of zullen waarschijnlijk 13 jaar of jonger zijn.
Net als de liefhebbers van Queen II, een album dat je eigenlijk ook maar zozo vind, lees ik vanmiddag. Ik zou zeggen, veel plezier met Jazz en vooral The Game.
NB: bij Innuendo staat nog een boeiende lijst van alle users die dit voortreffelijke album zelfs in hun top 10 hebben staan. Ik denk dat die mensen gelijk hebben, jij uiteraard niet. The Game wordt slechts éénmaal genoemd in de top 10 van iemand. Een Queen-liefhebber die zich in 2007 heeft uitgeschreven had 10 albums van Queen in zijn top 10 gezet, The Game staat op acht.
Uiteraard mag je je smaak etaleren maar daarmee hoef je niet andere users te beledigen. En al helemaal niet als blijkt dat er toch wel erg veel liefhebbers zijn van andere albums....
Jij geeft aan The Game te verkiezen boven A kind of magic, The Miracle en Innuendo.
Je begint zelf bij The Game over verkennende paden met cool- funkachtige muziek.
Vervolgens noem je de drie laatste cd's van Queen kinderachtig. omhuld in een saai casio dekentje, over Ride the wild wind van Innuendo schrijf je inmiddels dat het muziek voor 13 jarigen is.
Ik geloof dat het tijd wordt dat je even de Queen pagina's bij de betreffende albums op musicmeter nog even doorneemt.
Meld in de tussentijd alle liefhebbers van Innuendo dat ze eigenlijk infantiel zijn, ook al is het gemiddelde van Innuendo behoorlijk wat hoger dan dat van The Game. De andere users zullen er waarschijnlijk geen verstand van hebben , ontberen goede smaak of zullen waarschijnlijk 13 jaar of jonger zijn.
Net als de liefhebbers van Queen II, een album dat je eigenlijk ook maar zozo vind, lees ik vanmiddag. Ik zou zeggen, veel plezier met Jazz en vooral The Game.
NB: bij Innuendo staat nog een boeiende lijst van alle users die dit voortreffelijke album zelfs in hun top 10 hebben staan. Ik denk dat die mensen gelijk hebben, jij uiteraard niet. The Game wordt slechts éénmaal genoemd in de top 10 van iemand. Een Queen-liefhebber die zich in 2007 heeft uitgeschreven had 10 albums van Queen in zijn top 10 gezet, The Game staat op acht.
Uiteraard mag je je smaak etaleren maar daarmee hoef je niet andere users te beledigen. En al helemaal niet als blijkt dat er toch wel erg veel liefhebbers zijn van andere albums....
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 22:59 uur
musician schreef:
Ik gooi helemaal geen zaken door elkaar.
Jij geeft aan The Game te verkiezen boven A kind of magic, The Miracle en Innuendo.
Je begint zelf bij The Game over verkennende paden met cool- funkachtige muziek.
Vervolgens noem je de drie laatste cd's van Queen kinderachtig. omhuld in een saai casio dekentje, over Ride the wild wind van Innuendo schrijf je inmiddels dat het muziek voor 13 jarigen is.
Ik geloof dat het tijd wordt dat je even de Queen pagina's bij de betreffende albums op musicmeter nog even doorneemt.
Meld in de tussentijd alle liefhebbers van Innuendo dat ze eigenlijk infantiel zijn, ook al is het gemiddelde van Innuendo behoorlijk wat hoger dan dat van The Game. De andere users zullen er waarschijnlijk geen verstand van hebben , ontberen goede smaak of zullen waarschijnlijk 13 jaar of jonger zijn.
Net als de liefhebbers van Queen II, een album dat je eigenlijk ook maar zozo vind, lees ik vanmiddag. Ik zou zeggen, veel plezier met Jazz en vooral The Game.
NB: bij Innuendo staat nog een boeiende lijst van alle users die dit voortreffelijke album zelfs in hun top 10 hebben staan. Ik denk dat die mensen gelijk hebben, jij uiteraard niet. The Game wordt slechts éénmaal genoemd in de top 10 van iemand. Een Queen-liefhebber die zich in 2007 heeft uitgeschreven had 10 albums van Queen in zijn top 10 gezet, The Game staat op acht.
Uiteraard mag je je smaak etaleren maar daarmee hoef je niet andere users te beledigen. En al helemaal niet als blijkt dat er toch wel erg veel liefhebbers zijn van andere albums....
Ik gooi helemaal geen zaken door elkaar.
Jij geeft aan The Game te verkiezen boven A kind of magic, The Miracle en Innuendo.
Je begint zelf bij The Game over verkennende paden met cool- funkachtige muziek.
Vervolgens noem je de drie laatste cd's van Queen kinderachtig. omhuld in een saai casio dekentje, over Ride the wild wind van Innuendo schrijf je inmiddels dat het muziek voor 13 jarigen is.
Ik geloof dat het tijd wordt dat je even de Queen pagina's bij de betreffende albums op musicmeter nog even doorneemt.
Meld in de tussentijd alle liefhebbers van Innuendo dat ze eigenlijk infantiel zijn, ook al is het gemiddelde van Innuendo behoorlijk wat hoger dan dat van The Game. De andere users zullen er waarschijnlijk geen verstand van hebben , ontberen goede smaak of zullen waarschijnlijk 13 jaar of jonger zijn.
Net als de liefhebbers van Queen II, een album dat je eigenlijk ook maar zozo vind, lees ik vanmiddag. Ik zou zeggen, veel plezier met Jazz en vooral The Game.
NB: bij Innuendo staat nog een boeiende lijst van alle users die dit voortreffelijke album zelfs in hun top 10 hebben staan. Ik denk dat die mensen gelijk hebben, jij uiteraard niet. The Game wordt slechts éénmaal genoemd in de top 10 van iemand. Een Queen-liefhebber die zich in 2007 heeft uitgeschreven had 10 albums van Queen in zijn top 10 gezet, The Game staat op acht.
Uiteraard mag je je smaak etaleren maar daarmee hoef je niet andere users te beledigen. En al helemaal niet als blijkt dat er toch wel erg veel liefhebbers zijn van andere albums....
Volgens mij schreef ik dat ik Queen II een fantastische plaat vind, ik geef 'm zelfs 4 sterren. Ik begrijp dus niet hoe je erbij komt dat ik die plaat maar zo-zo vind. Waarom zeg je dat nou toch weer?
Ik noem slechts een paar nummers uit Queens latere repertoire kinderachtig. Dus niet, zoals jij me in de schoenen schuift, de hele albums.
Ik zou me trouwens niet teveel aantrekken van wat er in de top 10 van Jantje of Pietje staat, en welke plaat gemiddeld hoog eindigt en welke niet, Musician. Het gaat erom wat je zelf mooi vindt.
Trouwens, ik noem niemand infantiel om zijn smaak of mening hoor, ook jou niet. Dus geen zorgen.
Maar bedankt voor al je wijze woorden en deskundige commentaar op mijn recensie, en jij veel plezier met The Hitman, het geëvolutioneerde vervolg op A Night At The Opera, of hoe zei je dat ook alweer zo mooi?
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 23:30 uur
Zeker, The Hitman, als onderdeel van het gehele album Innuendo is een waardig vervolg en eigenlijk prachtige afsluiting (helaas) van de gloriedagen van halverwege de jaren '70.
Jij kunt geen nummers van The Game noemen, waarbij Brian May zo sterk heeft gespeeld als op bijvoorbeeld Innuendo, Bijou of Don't try so hard. En zo heeft elk bandlid een fascinerende rol op deze cd, de passie waarmee wordt gespeeld. Ik heb alle studio-albums van Queen en in mijn optiek blaast Innuendo The Game zonder problemen van tafel.
Het is jammer dat je geen enkele feeling toont (wil tonen) voor de prachtige strijd die Freddie Mercury in de laatste twee jaar nog voor ons heeft gestreden, de prachtige muziek die hij uiteindelijk nog heeft gemaakt.
Het afdoen als muziek voor 13-jarigen is niet alleen niet waar het is tevens een ongehoorde miskenning van de muziek van Queen.
Dat ik The Game een heel slecht album vind, waarbij ik ook hoor hoe de leden strijden met zichzelf, wil nog niet zeggen dat ik destijds niet meeleefde met de band. Maar na o.a. Killer queen, Bohemian rhapsody en Somebody to love vind ik het niet gek dat de tranen je in de ogen springen bij de nummers van The Game om met de eerste single Crazy little thing called love te beginnen.
Jij kunt geen nummers van The Game noemen, waarbij Brian May zo sterk heeft gespeeld als op bijvoorbeeld Innuendo, Bijou of Don't try so hard. En zo heeft elk bandlid een fascinerende rol op deze cd, de passie waarmee wordt gespeeld. Ik heb alle studio-albums van Queen en in mijn optiek blaast Innuendo The Game zonder problemen van tafel.
Het is jammer dat je geen enkele feeling toont (wil tonen) voor de prachtige strijd die Freddie Mercury in de laatste twee jaar nog voor ons heeft gestreden, de prachtige muziek die hij uiteindelijk nog heeft gemaakt.
Het afdoen als muziek voor 13-jarigen is niet alleen niet waar het is tevens een ongehoorde miskenning van de muziek van Queen.
Dat ik The Game een heel slecht album vind, waarbij ik ook hoor hoe de leden strijden met zichzelf, wil nog niet zeggen dat ik destijds niet meeleefde met de band. Maar na o.a. Killer queen, Bohemian rhapsody en Somebody to love vind ik het niet gek dat de tranen je in de ogen springen bij de nummers van The Game om met de eerste single Crazy little thing called love te beginnen.
0
beaster1256
geplaatst: 30 augustus 2010, 23:38 uur
duidelijk mee eens , één van de zwakkere " queens"
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 23:46 uur
musician schreef:
Dat ik The Game een heel slecht album vind, waarbij ik ook hoor hoe de leden strijden met zichzelf, wil nog niet zeggen dat ik destijds niet meeleefde met de band.
Dat ik The Game een heel slecht album vind, waarbij ik ook hoor hoe de leden strijden met zichzelf, wil nog niet zeggen dat ik destijds niet meeleefde met de band.
Zeg eens, hoe hoor je dat precies? Dat de leden van Queen zo in strijd waren met zichzelf?
0
geplaatst: 30 augustus 2010, 23:54 uur
musician schreef:
Het is jammer dat je geen enkele feeling toont (wil tonen) voor de prachtige strijd die Freddie Mercury in de laatste twee jaar nog voor ons heeft gestreden, de prachtige muziek die hij uiteindelijk nog heeft gemaakt.
Het afdoen als muziek voor 13-jarigen is niet alleen niet waar het is tevens een ongehoorde miskenning van de muziek van Queen.
Het is jammer dat je geen enkele feeling toont (wil tonen) voor de prachtige strijd die Freddie Mercury in de laatste twee jaar nog voor ons heeft gestreden, de prachtige muziek die hij uiteindelijk nog heeft gemaakt.
Het afdoen als muziek voor 13-jarigen is niet alleen niet waar het is tevens een ongehoorde miskenning van de muziek van Queen.
Luister eens, Musician. Ik heb veel, heel veel respect voor Freddie Mercury. Verder denk ik een stuk genuanceerder over The Miracle en Innuendo dan jij wil doen overkomen. Misschien zou je eens mijn recensies van die bewuste albums moeten lezen, als mijn mening over die albums je zo bezig houdt.
Maar "prachtige strijd" of niet (hij dacht er zelf vast anders over), het staat míj in ieder geval niet in de weg kritisch te zijn over de muzikale keuzes die Queen vanaf medio jaren '80 maakte.
0
geplaatst: 31 augustus 2010, 14:23 uur
Als gevolg van deze hele discussie het album vanmorgen maar weer eens gedraaid, en het blijft toch een van de minste van Queen. Tuurlijk ook deze heeft absolute toppers (Another One Bites the Dust en Save Me) en enkele prima nummers (Play The Game, Crazy... en Sail Away Sweet Sister) maar het overgrote deel is onthutsend zwak. De rock lijkt vervangen te zijn door rock 'n' roll. En Coming Soon lijkt wel van ELO te zijn.
En die hoesfoto ...
Waar Jazz voor mij nog net aan de goede kant zit, is The Game voor mij helaas een teleurstelling na al het topwerk in de jaren '70. Pas aan het einde van dit decennium herpakten ze zich weer.
En die hoesfoto ...
Waar Jazz voor mij nog net aan de goede kant zit, is The Game voor mij helaas een teleurstelling na al het topwerk in de jaren '70. Pas aan het einde van dit decennium herpakten ze zich weer.
* denotes required fields.