Queen - The Game (1980)

Laatste dagen dan ook nog maar eens paar keer opgezet gehad.
Conclusie: hij klinkt in ieder geval beter dan Jazz.
Hier vinden we natuurlijk Save Me, werkelijk een prachtnummer en behorende tot de mooiste die ze gemaakt.
En ook de rondom de baslijn van Good Times van Chic gebreide discokraker Another One Bites The Dust, die ik stiekem nog steeds wel erg leuk vind.
Verder zijn ook Play The Game, Dragon Attack en Sail Away Sweet Sister nog steeds prima songs.
Rock It heeft wel wat van zijn glans verloren en dat geldt in mindere mate ook voor Coming Soon. Hetgeen het overigens nog steeds geen slechte songs maakt.
Crazy Little Thing Called Love heb ik nooit wat aan gevonden en Don't Try Suicide is het zwakste nummer van het album, een echt niemendalletje.
Need Your Loving Tonight erg middelmatig.
Conclusie: ongeveer net zo goed (of slecht zoals je wilt) als Jazz, maar met een aanzienlijk fijnere sound.
Maar 4 sterren gaat ie toch net niet halen.

Divers album met een aantal goede en paar mindere nummers.Another one bites the dust hoor ik nog steeds graag en ook dragon attack en crazy little thing called love zijn aardig.Maar wel als opzichzelf staande nummers want als geheel vind ik The Game toch een ratjetoe en daar hou ik niet zo van.Minder album van Queen................P.s. De overgang van Dragon attack naar Another one bites the dust is superieur.

Toch staat ie zonder snor op de hoes.

Foto komt misschien uit '79

Hoesfoto is van de clip Crazy Little Thing Called Love, uit 1979 inderdaad.

Als je een 1ste-uur diehardfan van Queen bent, begrijp ik wel dat mensen dit een matig tot zwak album vinden. Echter vind ik het weer mooi om te horen dat Queen op dit album de verwachtingen loslaat en andere paden bewandelt in de muziek. Het is een divers album. Ook bijna niet voor te stellen dat Another one bites the dust( Disco) en Crazy little thing called love( Elvis rock and roll) beide enorme hitsingles zijn geweest die ook samen van dit album afkomen. Play the game was ook een single en daar zit dan weer veel electronica in. Probeer dat als rechtgeaarde Queenfan dan maar eens te rijmen, dat is bijna niet te doen.

Het nummer wat echt terug gaat naar het begin is dan toch wel Save me. ook in mijn ogen 1 van de beste songs ooit gemaakt door Queen. Maar er is toch nog 1 song waar ik maar niet genoeg van kan krijgen, tekens als ik die hoor wil ik nog meer van dat nummer..... Dragon Attack FANTASTISCH !!!

The Game is in mijn ogen een prima en geslaagd album, maar ga het alsjeblieft niet vergelijken met andere albums van Queen. Het staat op zich.

Onlangs zat ik achter mijn PlayStation 3 gekluisterd met de game Sleeping Dogs. Daar hoorde ik een voor mij vergeten song uit het Queen-oeuvre voorbijkomen terwijl ik me in een speedboot uit de voeten probeerde te maken. De song was Dragon Attack. Wat een lekkere gitaarriff zit daar toch weer in...

Ken het album niet maar Another One Bites the Dust van Deacon vind ik beste nummer van Queen.
Sommige dingen zijn onverklaarbaar, ook voor mij.

Aparte keuze inderdaad. Ik heb er niets mee, eigenlijk nooit echt gehad ook.
Het oorspronkelijke van Queen is heel minimaal.
Gejatte basriff ( Sugarhill Gang) en een Chic achtige gitaarriff.
Mar ja, wel hun grootste Amerikaanse hit ooit.

Het is dezelfde foto als op het single-hoesje van Crazy Little Thing, maar dan uiteraard bewerkt met dat spiegeleffect.

De foto's binnenin zijn echter van 1980.

@bikkel
ik ben een oppervlakkig mensch, dat is hiermee bewezen.
niet eens echte disco/funk maar een slap aftreksel, bah.

I like it!

En kennelijk een hoop mensen met jou !

Bassriff was door Sugarhill gang ook " geleend" van Chic, nummer Good times, maar dit terzijde

Ja inderdaad, Deacon heeft ook gezegd dat de bass riff op Good Times is geïnspireerd.

Kortom de bassriff ging '' gejat '' door het leven.

Maar niet getreurd : Ice Ice Baby van Vanilla Ice was weer een gejatte basriff van............................
Juist ! Queen (Under Pressure)

En zo jat iedereen van elkaar

Geïnspireerd door Chic: ja.

Gejat: nee.

Ligt soms dicht bij elkaar.

Zonder jatten was er geen muziek.
Speuren naar de oorsprong is een stukje verdieping, het breekt niet af maar geeft juist een extra lading.

Helemaal mee eens. Iedereen inspireert elkaar en vaak worden er bepaalde bestaande stukjes op een geraffineerde wijze verweven in een nummer.
Misschien net iets anders....... maar toch.
Vraag maar aan Led Zeppelin, die wisten er helemaal wel raad mee.

hahaha, ik ken de compilatie op YT van Led's gespiek, tillen naar hoger plan noemt Brian Eno muzikaal "jatten".

Was het niet ook zo dat een hoop Amerikaanse radio-luisteraars niet eens wisten dat Queen een blanke band was, na het horen van Another Bites...?

Opmerkelijk, Queen was toendertijd toch wel bekend in de states.
En zo zwart klinkt het nu ook weer niet.

Het verhaal klopt wel. Het nummer werd opgepikt door een aantal zogenaamde zwarte radiozenders en Queen bereikte op die manier een nieuw publiek. Dat publiek raakten zo ook weer snel kwijt overigens. De band heeft in de VS nooit de status gekregen die het wel had in Zuid-Amerika, Japan en Europa. Maar Another One Bites The Dust was er een enorme hit. Fijn voor Deacon natuurlijk. Kon hij lekker op zijn 40e met pensioen.

Queen begon in 1981/82 haar concerten soms met Rock It kwam ik achter.... vreemde keuze met dat langzame intro! Behoorlijk slecht nummer bovendien.

Je kan idd zeggen dat het een opmerkelijke manier was om hun concerten te openen. Ik heb er wel eens een bootleg van gehoord en was er niet kapot van. Overigens zong Freddie het gehele nummer op die opname. Dus na het intro ook het uptempo gedeelte wat Roger 'hoort' te zingen.
Later begonnen ze ook wel eens met Jailhouse Rock en ondanks dat ik deze cover soms leuk vind vallen tijdens een Queen concert, was het als opener niet echt geslaagd.
En als er een band wist hoe een concert binnen te komen, dan waren ze het wel.

Helemaal eens. Jailhouse Rock vond ik ook niet top. We Will Rock You, Flash/The Hero, One Vision... dat waren nog eens openingsnummers!

Gisteren weer eens gedraaid en ik blijf toch erg blij worden van The Game. Goeie nummers, frisse sound. Het had de blauwdruk kunnen en moeten zijn voor Queen in de jaren '80. Helaas maakten ze met opvolger Hot Space een uitglijder. Daarna probeerde men met The Works wat geforceerd de kar weer in het spoor te trekken en toen ze zagen dat ze (uitgezonderd in de VS) veel succes hadden met radiodeuntjes en videoclips voor 11-jarigen (in ieder geval tot en met The Miracle), bleef dat hetgeen dat de succesformule bepaalde. Helaas.

Want The Game is een volwassen plaat van een band die bewust bleef kiezen voor succes, maar niet ten koste van kwaliteit. Zo spontaan als op Dragon Attack, Need Your Loving Tonight en Don't Try Suicide hadden ze nog niet eerder geklonken. Play The Game en Save Me word ik nooit zat. Gewoon schitterende nummers, die in niets onderdoen voor de klassiekers uit de jaren '70. Voor de mensen die Queen al in de seventies kenden is The Game wellicht een vorm van muzikale bloedarmoede. Ik beschouw mezelf als groot Queen-fan en ben dat al sinds mijn vroege jeugd. En The Game vind ik één van hun meest interessante en gedurfde albums.

Ik vind The Game ook een lekker album, echt waar, maar "Don't Try Suicide" vind ik misschien wel de grootste draak uit de Queen-geschiedenis en dat komt natuurlijk vooral door de hersenloze tekst en de manier waarop zo'n zwaar onderwerp gebracht is. Maar goed, dan vind ik het eerder gebrachte "Seaside Rendezvous" toch eigenlijk al een blauwdruk voor dat nummer.

Ik denk dat Mercury werkelijk zo tegen het onderwerp aankeek. Eén van de zeldzame keren waarin hij werkelijk een mening ventileert. De muziek past perfect bij deze wat luchtige benadering.

Just can't be a prick teaser all of the time...

Zo is het. Ik vind het dus zeker niet hersenloos, eerder realistisch. Ik vind de woorden in zekere zin zelfs bemoedigend. Een sterke oproep om vooral geen zelfmoord te plegen. Weer eens een ander geluid, tussen al die bleke en depressieve new wave bandjes uit die tijd.

Prima, maar hij zingt ook "Nobody gives a damn", en mensen die zelfmoord plegen doen dat uiteraard niet om aandacht te trekken, dus als niemand een damn erom geeft komt dat ze alleen maar goed uit. Prima, iedereen heeft recht op een mening, maar hij was gewoon niet goed op de hoogte van het onderwerp en wist totaal niet wat mogelijke redenen waren. Ik ga ook geen tekst schrijven over mensen met psychoses als ik zelf geen idee heb wat dat kan inhouden. Zelfde met mensen die serieus denken dat schizofrenie te maken heeft met meerdere persoonlijkheden.

Verder geen disrespect voor Freddie hoor, want ik mag m enorm en hij heeft voor de rest ook vooral goede dingen gedaan, maar ik vind dit echt een deuk in de Queen-discografie.