Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

Verschrikkelijk album. Heb 'm na aanschaf 2 x beluisterd en er was niets dat m'n aandacht vasthield, behalve Minor Thing is wel te pruimen (Dat heb ik dus maar geript). Alle nummers zijn bijna allemaal precies hetzelfde.

1 (voor Minor Thing).

Iets zegt me dat je BSSM helemaal niet kent....

Luister en vergelijk.

Vroeger maakten de Peppers aanstekelijke rock met rap-, funk-, punk- en metalelementen erin: dat was variatie.

Nu klinkt het allemaal hetzelfde en uitermate verveeld, vlak en zeurderig. Ik zou het eigenlijk niet eens rock meer willen noemen, maar platgeproduceerde pop-muziek. Het ene oor in, het andere weer uit.

sorry heeft er nix mee te make maar dat vind ik een goeie:D

Briljante clip van Universally Speaking trouwens..

ik ben ook niet met BSSM opgegroeid, maar juist met deze toen vond ik dit nog best een goed album.
Toen ik net BSSM had gekocht viel die me wat juist tegen omdat ik BTW gewend was .
Maar na een tijdje begon ik BSSM steeds beter te vinden, nu vindt ik dat echt een meesterwerk! een echte klassieker voor mij.
BTW vind ik nu een zeer matig album, er staan wel wat leuke nummers die ik af en toe nog wel eens luister. Maar in het geheel gezien vind ik het een beetje te soft en zeurderig. Ik denk de meeste mensen die BSSM erg goed vinden deze automatisch minder vinden.

Net het feit van Anthony Kiedis hier niet om de haverklap begint te pseudorappen, vind ik de sterke kant van dit album.

Ik heb dit album maar weer eens onder het stof gehaald. Maar wat een ongelooflijk middelmatig, commercieel en vooral eentonig album is dit eigenlijk! Vreemd dat RHCP zo populair is, deze muziek heeft totaal geen X factor om maar eens in Henkjan Smit termen te praten. 2,5*

Dit is wel de minste van de albums na BSSM. Volgens mij is het niets anders dan een tussenstop op de muzikale reis de ze hebben gemaakt naar Stadium Arcadium wat naar mijn idee wel een sterk album is, waarin de RHCP een goede en volwassen balans hebben gevonden tussen het oudere werk en de nieuwe weg die ze met Californication zijn ingeslagen.

Californication en By the Way zijn beide slechte albums, matige albums, tegenvallende albums of hoe je het ook wil noemen. Het pluspuntje op C. was Porcelain (en een beetje Savior) en op BTW zijn dit I Could..., Don't Forget Me, Tear, Warm Tape en Venice Queen maar vooral Dosed. Dit maakt BTW een beter album dan C. voor mij.
3,5.

Ik vind BTW een aardig album voor Pepper begrippen, maar het was voor mij persoonlijk wel een flop na het zeer goede Californication. De funk was namelijk volledig weg op dit album en is alleen op Can't stop nog enigzins terug te vinden. Maar als Pepperfan vind ik het toch wel een goed album. Met name Venice queen, Can't stop en de titelsong.
Op zich een gedurfde stap van de Peppers, maar toch vind ik de funky sound beter.

3.5

Californication werdt enigszins gered door de niet-hits (vooral de 2de helft van het album, dus), maar By The Way klinkt makjes, aalglad en zo voorspelbaar als de neten.

Ik ben sowieso fan van de Peppers, maar op dit album vind ik ze toch wat minder. Maar het nummer Time vind ik wel goed.

ik luister het album nu nog maar een keer, ik vind dit juist een van de beste albums van de peppers. het californacation, by the way en stadium arcadium tijdperk vind ik juist het allerbeste werk van de peppers.
je hoort duidelijk hoe ze eindelijk hun nieuwe draai hebben gevonden. de oude albums van de peppers trek ik juist totaal niet, niet omdat het slecht is, maar omdat het gewoon niet mijn stijl van muziek is.
dat heeft niks met kwaliteit te maken, maar alles met smaak. mensen die de laatste albums saai en eentonig vinden begrijpen de flow niet die in deze albums zit.

Dat klopt.

Nee, dat heeft dus met smaak te maken.

Toen het album uitkwam vond ik het goren. Hoorde hem pas weer en dat klonk toch vlakjes. Je mist idd een beetje de funk en de power. Tijdens het concert in Nijmegen speelden ze o.a. Can't Stop en By The Way en dat zijn toch wel nummers die overeind blijven.

ik zie de flow begrijpen als smaak. dus we zijn het waarschijnlijk eens met elkaar

*Verliefd op Cabron is

Ik vind dit echt een geweldig album.
Het is wel een duidelijk verschil met BSSM en al helemaal met het oude werk als The Uplift Mofo Party Plan en bijv. Mother's Milk.
Maar van deze plaat kan ik echt genieten.
Deze staat ook op nummer 1 in mijn Top 10 dat is meer gewoon omdat ik een heerlijk geveol bij deze CD heb en hem zo vaak als ik wil kan horen.
Echt een top CD dit.

De money-flow?

De flow die ik bij de oude albums voel, daar merk ik totaal niks van bij de laatste albums, en ik ben er niet zeker van of dat eigenlijk wel met smaak te maken heeft. Volgens mij heeft het (en dan wil ik dus totaal niet snobistisch lijken) te maken met het feit dat veel nieuwe Peppers-fans de band hebben leren kennen via de radio en niet genoeg moeite willen doen om de oudere albums wat meer kansen te gunnen. De stap van een Californication naar een One Hot Minute of BloodSugarSexMagik is echt niet zo groot, hoor.
Daarop hoor je inderdaad al wel het geluid dat op de nieuwe albums te horen valt, maar dan ook nog zoveel meer....

By the way is gewoonweg een fantastisch nummer, al komt hij wat mij betreft "live" het beste uit de verf.

ze maken goei nummers, maar ik kan er geen hele plaat naar luisteren, ik vind ze live maar pover, de zanger zingt heel de tijd onder de toon (toch die keer op werchter)

De nummers lijken erg veel op elkaar, blijven niet hangen, en missen diepgang en (oprechte) emotie. Eén nummerjte van de RHCP gaat er bij mij wel in zo nu en dan, maar zo'n hele plaat niet. Voor mij is dit eigenlijk meer muzak dan muziek.

De nummers lijken helemaal niet op elkaar, ze zijn alleen zo gemaakt dat de cd een geheel is en niet zestien losse nummers. Ik heb overigens niet het idee dat deze muziek geheel onoprecht is maar ach daar kun je over gaan twisten, daar zullen we het toch niet over eens worden...

Ik snap trouwens niet dat je 2 sterren geeft terwijl je zo negatief over dit album bent.

By the Way, Can`t Stop, Univerally Speaking en Zephyr Song zijn mijn favoriete nummers, maar toch vind ik de rest van het album niet helemaal het topniveau brengen wat de rest van de Peppers` cd`s wel hebben. Er zitten teveel wel leuk voor op zijn tijd nummers met te weinig replay waarde op dit album, en daarom is dit mijn minst favo peppers album, ondanks dat nog steeds goed voor een 3,5 als cijfer, want he tis geen slechte cd, maar zoals gezegd ook cker niet hun beste.

Het is ouder (geluidskwaliteit is beduidend minder) en de tracks zijn wat rauwer opgebouwd, ik kan me wel voorstellen dat vele die stap toch behoorlijk groot vinden. Maar als je inderdaad goed luisterd hoor je toch echt wel die sound die ze nu ook hebben, en nog veel meer idd. Dat veel meer vind ik terug in voornamelijk de teksten, die zijn wat gedurfder, speelser (daarmee bedoel ik niet kiddy) en rauwer. Nu maken ze gewoon songs met een goede flow en een leuke tekst het uitproberen is er gewoon af, die sound ligt er en verkoopt goed en zal niet veel meer wijzigen in die toekomst.

Uitproberen? Ze hadden een sound. Een sound om 'U' tegen te zeggen.
En diezelfde sound zijn ze daarna gaan vervlakken door op de succesnummers van BSSM te teren.

Toen ik een beetje peppers-fan aan het worden was, en deze als eenna-laatste album kocht, viel hij ZO erg tegen. Het enige nummer wat nog een beetje te luisteren was, was Can't Stop, maar na 3x luisteren had ik daar ook wel weer genoeg van en ben ik maar snel teruggegaan naar BSSM en Freaky Styley en platen van dat kaliber. Zelfs One Hot Minute is vele malen beter dan dit.

Heb hem sindsdien niet meer geluisterd. De 2 punten die ik geef krijgt 'ie omdat ik het andere werk van de peppers veel beter vond ná dit te beluisteren.

Mwa, ben ik het niet helemaal met je eens. Dit album vind ik nog vrij experimenteel t.o.v. een SA met name. Nummers als Cabron, Warm Tape, On Mercury en Venice queen illustreren dit. In die nummers hoor ik geen BSSM terug. Ik heb het hier vooral over instrumentale experimenten, hier en daar blaasinstrumenten, maar ook met de gitaar (Venice queen) etc.

Hoewel je anderzijds wel gelijk hebt dat er wat nummers tussen zitten die in het verlengde liggen van BSSM en dat vind ik nou juist de hitnummers Can't stop, By the way maar ook Throw away your television .
Daarbij bevat dit album ook een nietszeggende misser in de vorm van Universally Speaking.
Al met al is het wel een goed te verteren album, wat overigens veel experimenteler is dan menigeen denkt. Een vergelijking van dit album als een vervlakte uitmelkversie van BSSM vind ik dan ook misplaatst.