Fleet Foxes - Helplessness Blues (2011)

Grown Ocean @ Jools

Vind het album wat minder dan hun debuut, maar niet veel minder om het ook een lagere score te geven. Komt denk ik vooral omdat de groep over de hele linie hier toch wat meer uit de kast haalt, terwijl het vorige album iets te rechtlijnig was waardoor alleen de toppers blijven hangen.

Na vele luisterbeurten moet ik toch concluderen dat dit weer een prachtig album is geworden.

Bij de 1e 3 nummers weet Fleet Foxes me nog niet de imponeren, maar daarna gaat het voor mij helemaal los. Helplesness Blues, Grown Ocean en The Shrine/an Argument zijn nummers die kwalitatief niet onderdoen voor toppers van de debuutplaat (Your Protector, He doesn`t know why , Blue Ridge Mountains). Wel vind ik het zo`n zonde dat die, ook al eerdergenoemde , verkrachting van dombo het nummer toch een beetje verpest. Ik zie er persoonlijk zelf niet de meerwaarde van in en zorgt er zo voor dat het nummer iets minder prettig wordt om naar te luisteren.
.
Helaas staat er wel niet 1 nummer op die net zo briljant is als het magistrale Mykonos.
Dit is denk ik ook teveel gevraagd aangezien een band meestal maar 1 of 2 van dit soort meesterwerkjes in hun muzikale carriëre weten te produceren.

Hoewel ik Helplessness blues toch iets minder vind dat het 1e album, zijn mijn hoge verwachtingen toch uitgekomen maar helaas niet overschreden.
En nu gauw maar eens naar Sziget komen....

4*

Mijn nieuwsgierigheid is beloond.
Natuurlijk klinkt het op het eerste gehoor weer zoals een pareltje. Fleet Foxes staat dan ook op mijn lijstje van betere bands van de laatste jaren. Mooi album die goed past bij dit warm weer, klinkt ook meer zomers dan het debuut. Een echt sfeeralbum lijkt het mij, maar zoals de user boven mij al zegt, staat er inderdaad jammer genoeg geen enkel nummer op die lijkt te tippen aan Mykonos. Het lijkt ook alsof de zanger soms wat hoger zingt, had voor mij niet persé gehoeven.
Ik heb het album pas één keer gehoord, maar het gaf me toch al een redelijk tot goede indruk.
Ik zal beginnen met 3,5.

Zwakke nummers kent dit album niet maar ook geen echte uitschieters zoals "White Winter Hymnal" op hun gelijknamige debuut en het zijn toch die uitschieters die hun uitstekende debuut "Fleet Foxes" voor mij zo aangenaam maken. Dit album moet het voor mij vooral hebben van de tracks 5 t/m 7 die voor mij enigszins boven de rest uitsteken, maar in zijn geheel genomen vind ik dit album nogal teleurstellend. Misschien toch te veel verwacht.

3,5*

In 2008 was daar opeens het prachtige debuut van Fleet Foxes. 'Fleet Foxes' kocht ik meteen toen hij uit was, vrijwel niemand had er toen nog van gehoord. Maar toen ik het album al meer dan grijs had gedraaid (iTunes telde 60 luisterbeurten) viel hij ineens de Nederlandse pers op, en werden de Fleet Foxes opeens onwijs populair. Je hoorde de 'kerk folk' overal, maar de nummers bleven wel overeind staan. Ook nu de dag klinkt het debuut nog steeds goed.

Ik neem u mee in een van de zoveelste luisterbelevenis van Helplessness Blues. Het album opent typisch Fleet Foxes met Motezuma. Het nummer ademt de 'oude' Fleet Foxes sfeer. En zo horen je meteen: de mannen spelen safe. Dit betekend dat het lijkt alsof de mannen nog steeds recht uit de jaren '70 zijn gestapt en ze samenzang niet schuwen. Het nummer had zo op het debuut kunnen staan. Maar daarna worden er nieuwe recepten in de muziek van Fleet Foxes gestopt. De voorheen vrij kale muziek, bevat inmiddels meer lagen en er word gekozen uit een bredere instrumentarium. De samenzang is wat minder nadrukkelijk aanwezig. Dit zijn allemaal positieve ontwikkelingen, en de muziek klinkt hierdoor ook net een beetje anders dan het debuut. Er komen dan ook van nature referenties op, zo hoor ik bijvoorbeeld de fluit die lijkt op die van Midlake, gitaar van Mumford and Sons en zang van Grizzly Bear terug. Maar dit hoeft niet met opzet te zijn gedaan, want al deze bands zitten in hetzelfde genre. De grote kracht van Helplessness Blues is dat alles van een constant niveau is, alle nummers klinken goed, en er is geen sprake van een grote misser, maar ook geen sprake van een grote uitschieter.
Dit 'voordeel' kan echter ook gezien worden als een nadeel, want de 'beste' fleet foxes nummers als White winter hymnal, he doesn't know why maar ook mijn favoriet Mykonos onbreken. En dat is echt heel jammer. De gemiddelde Fleet Foxes nummers blijven over. Hierdoor vind ik het soms saai worden en vaak ook voorspelbaar, ik wist precies de eerste luisterbeurt al wat me te wachten stond toen ik de opener hoorde. Bovendien is het natuurlijk hele brave muziek, en soms ben ik dan ook van mening dat de muziek wat meer pit mag hebben, dat Robin Pecknold even flink ging brullen. Alleen The Shrine / An Argument is een verrassing, ruim 8 minuten duurt het nummer en de strijkers in combinatie met de valse trompet is gedurfd, maar in mijn ogen niet helemaal geslaagd.
Mijn Favorieten nummer van het album is de afsluiter Grown Ocean, mogelijk ook het 'stevigste' nummer. Niet fantastisch, wel goed.
En dit geld eigenlijk ook voor het album, niet fantastisch, wel goed. Ondanks dat ik (ook na meerde luisterbeurten) niet heel positief ben, denk ik wel dat veel mensen dit album goed zullen vinden. Het is ook geen mislukking, ook heb ik het gevoel dat dit gewoon het beste is dat Fleet Foxes te bieden heeft.

Helplessness Blues is meer van hetzelfde, braaf, meerstemmig, en minder goed dan het debuut. Maar, het wordt nergens slecht, verder is er ook nergens een slecht nummer te vinden op deze tweede Fleet Foxes plaat. Ademt Helplessness Blues Ademt een indrukwekkend constand niveau. Maar de 'ultieme' Fleet Foxes nummers als white winter hymnal, he doen't know why of your protector ontbreken. Waardoor hij het hoge niveau van het debuutalbum niet weet te halen.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Heb het album nog te weinig gehoord voor een gefundeerde oordeel, ondanks drie volledige luisterbeurten..
Daar heb ik normaal minder moeite mee...een veeg teken?

Het trekt, het schuurt, het doet zijn best maar reikt vooralsnog niet tot die celletjes in mijn hersenen die me een volledig tevreden luisteraar maken.

Wat is hier gaande....het beruchte Tweede Album Syndroom?

Als we bij statistieken een nieuw item zouden toevoegen, 'na hoeveel luister beurten heb je een beoordeling gegeven in cijfers'? denk ik dat deze plaat gemiddeld erg hoog scoort.

Heb het album nu een keer of 7 geluisterd, ben er echt helemaal weg van!!!! Niet gedacht dat ze met zo'n opvolger zouden komen.
De verkrachting van Dombo, zoals hierboven prachtig omschreven, veroorzaakt het halfje aftrek

Ik overweeg om er een halve ster bij te doen. Er zitten echt wel prachtige nummertjes bij, ook al kunnen ze imo niet volledig tippen aan Mykonos.

Sterke plaat, erg zomers ook wel.
Ook anders dan het debuut, heel anders geproduceerd, meer bombast maar toch veel oog(of oor) voor de akoestische gitaar.

Zo als hier boven al ergens is omschreven, is het deze keer meer een plaat van "Robin Pecknold and the Fleet Foxes" in plaats van Fleet Foxes, er gaat veel aandacht uit naar de stem, die staat toch wel voor op de plaat en is vrij overheersend, dat is niet erg want het klinkt allemaal erg lekker en zomers.

Ik heb zin in Pukkelpop, daar ga ik ze eindelijk live zien

Ondertussen eerste luisterbeurt gehad.. Ik kan er momenteel nog niet erg veel mee, en denk dat dit plaatje wat moeilijker is dan het debuut. Mooi dat Fleet Foxes hun sound ontwikkelen, dat wel.

Dombo?

Ik snap niet wat iedereen tegen dat instrument heeft in The Argument. Ik vind het best mooi eigenlijk, het doet me denken aan ganzen die tegen elkaar op schreeuwen. Zeker niet lelijk in ieder geval.

Men neme een overrijpe, ongewassen bejaarde. Met een watje wordt langzaam de gestolde eikelkaas van het gerimpelde lid gedept. Hoort u dat zachte, harmonische geluid in uw hoofd? Goed. Dan nu deze cd nog eens draaien. Conclusie: belegen oude lullenmuziek. Op zijn tijd niks mis mee, maar wel weeig. En ze keken er ook zo serieus bij, bij Jools Holland. Oude geesten in jonge lichamen met zware lasten op de tere schouders. Dat helpt mij niet mee. In het zelfde programna overigens wel iets met ballen en attitude gezien. Vintage Trouble. Beviel me stukken beter. Nu maar hopen dat de baardmannen hebben opgelet. Dan kan het toch nog goed komen. Want potentie hebben ze. Deze plaat is alleen teveel po.

Midnight boom, wat een dijk van een recensie! Was nog niet gemeld, dat werd dus tijd.
Ga hier vast nog wel eens naar luisteren, maar als ik het e.e.a. hier zo lees , heeft 't weinig haast.

Citizen, Het heeft weinig haast als je verwacht dat je het eeuwige leven zult hebben. Als je dat niet verwacht, is elke dag uitstel een risico om deze plaat nooit te zullen horen, ervanuitgaande dat het hiernamaals niet is aangesloten op internet.

In het begin dacht ik meteen dat deze minder was dan de vorige, maar hij begint steeds meer te groeien. Drie favoriete nummers kiezen is echt moeilijk. The Shrine/An Argument vind ik wel de mooiste, zelfs het rare stuk op het einde.

Tja, daar zeg je zowat. En al zou er wel internet zijn, ik hoop dat ik tegen die tijd andere dingen aan mijn hoofd heb...
En nu je het zegt: als christen verwacht ik weldegelijk het eeuwige leven.
Tot die tijd echter zijn er nog genoeg platen die ik eerst wil horen, voordat deze van de Foxes aan de beurt is. De nieuwe Gavin Friday bijvoorbeeld.

Nogal off-topic, dit. Ik beloof me pas na beluistering weer te melden...

Citizen, ik besefte even niet dat sommige mensen inderdaad het eeuwige leven verwachten. Lijkt me geweldig, dan kan ik misschien toch nog alle goede platen horen die er ooit gemaakt zijn! En eindeloos erover babbelen op deze geweldige site. Maar het eerste dat ik ga doen is een concert bezoeken van Jeff Buckley. En daarna--om het ontopic gehalte weer wat terug te brengen, deze cd van fleet foxes uploaden. Want er is ongetwijfeld vanaf de aarde een 'lijntje omhoog'. zeker voor deze muziek.

Het geluid kennen we wel, waar ze het vandaan halen ook. Maar ik val als er als een blok voor. Minstens zo sterk als hun debuut.

Fleet Foxes - Album Review: Fleet Foxes - 'Helplessness Blues' - Album Reviews - NME.COM
Schrijnend slechte review NME. "Fleet Foxes suck", sterk

Ik had hem ook al gelezen, één van de meest waardeloze recensies die ik ooit heb gelezen.

Over het album: na twee luisterbeurten ben ik vrij positief. Ik kan nog niet zeggen of deze beter is dan hun debuut, maar er zijn maar weinig zwakke punten te vinden op het album. Helplessness Blues en The Shrine / an Argument springen er tot nog toe bovenuit.

Ik vind het vreemde instrument dat in 'The Shrine/An Argument' gebruikt wordt, best wel leuk, eigenlijk.. Klinkt mysterieus, en aantrekkelijk.

Mijn eerste indruk is niet bepaald positief. Het doet me eerlijk gezegd niks. Het kabbelt voort, is wat suf... Misschien dat ik hem nog eens luister, maar tot nu toe vond ik het zonde van mijn tijd.

Ik blijf bij mijn mening en bij 3,5* Maaaaar... ik heb hem maandag gekocht en heb er heel veel luisterplezier van. Ik vind de kracht van Helplessness Blues vooral liggen in de bijzonder sfeervole sfeer. Ook prachtig als achtergrondmuziek.

De sfeervolle sfeer, dat vind ik een mooie.

Ik vind hem nog sterker wanneer jij 'm quote, Sven (ook door je serieuze foto erbij)

Hoe kom je hierbij? Afgaande op het timbre en de ambitus klinkt het (blaas instrument) in mijn oren als een tenor en een alt sax die door elkaar spelen. Zeker niet vals maar gewoon een alternatieve manier van spelen(free jazz?). Daarnaast heb ik zo mijn bedenkingen over strijkers, in mijn oren klinkt het eerder als een toetsen instrument, dit omdat de glissandi veel te gelikt klinken en de klankkleur is niet van een viool of een cello. Maar dit maak ik op uit mijn gehoor en omdat er in het bijgeleverde boekje niet gerept wordt over strijkers. Daarnaast ben ik ook wel benieuwd naar het laatste geluid, wat mij doet denken aan een mondharp, ik vraag me wel af waar deze vandaan komt. Als ik er totaal naast zit hoor ik het graag, maar dan wil ik ook wel weten waar de info vandaan komt dat er strijkers en een trompet in voorkomt.

Ik heb in een recensie in HUMO (Belgisch weekblad) gelezen dat het een dwarssax betreft.. Een Zorniaanse dwarssax. Nog nooit van gehoord. Van Zorn al wel, natuurlijk, maar een dwarssax? Neen, ken ik niet.