Fleet Foxes - Helplessness Blues (2011)

en voor mij van het tot nog toe fantastische muziek jaar.

What he said maar voorlopig 3*

Het is inderdaad een gigantische groeiplaat geworden. HB is een stuk minder toegankelijk dan de voorganger. FF zijn minder toegankelijk geworden, de raakpunten zijn subtieler en de melodieën minder poppy. Wat ik zo sterk vind aan deze cd, is de nummerindeling. En wat voor prachtige afsluiter is Grown Ocean

De eerste 2 luisterbeurten vielen me wat tegen , maar hij begint steeds beter te klinken. Voorlopig 4* sterren maar er is duidelijk potentie voor een hogere beoordeling. Bedouin Dress is trouwens echt zo'n nummer wat je in een pretpark bij een of andere western of in Disney (Alladin ofzo)attractie hoort bij het wachten in de rij.

In eerste instantie vond ik het maar een matig plaatje, maar langzaamaan raak ik helemaal enthousiast. Het is een heel andere luister ervaring dan het debuut, dit heeft wat meer tijd nodig.

4*

Is in mijn optiek inderdaad (nog) ietsie minder toegankelijk dan de voorganger, maar er staan wel (Weer) een paar prachtige juweeltjes op zeg!

Overal vind ik de plaat soms toch een wat eentonige indruk maken. Daarom kom ik niet verder dan een (ruime) 3,5.

Ik vind Grown Ocean juist een van de minste (zoniet) de minste song op de plaat en geen 'waardige' afsluiter (overbodig stoemp stoemp bombast als je het mij vraagt).

Het ingetogen Blue Spotted tail daarentegen was mijn inziens het prachtige mooie positieve nachtkaarsje geweest waarmee deze plaat had mogen uitgaan. mmmmmmm mmmmmmmmm zzzzzzzzzzz

klinkt tot nu toe vrij veilig

Veilig maar verdomd mooi. Vooral de vollere instrumentatie doet de Fleet foxes goed.

ja je hebt inderdaad gelijk bevalt na de tweede luisterbeurt al een stuk beter.

Iemand die met mij de mening deelt dat het korte Someone You'd Admire misschien wel het mooiste liedje is van het album...?

ja!

Parchtig nummer inderdaad, en vooral hoe de laatste zin "God only knows which of them I'll become " en daarna de woordeloze zang word gezongen.

Wow, na de eerste luisterbeurt vond ik het helemaal niets, nu bij de tweede vind ik 'm al een stuk beter. Dit is wat je een groeiplaat noemt.

Helplessness Blues is zeker een groeiplaat, maar zelfs na een tiental luisterbeurten is het album nog niet zo goed als zijn voorganger. Wel is het prettig om te horen dat ze besloten hebben om met een aantal nummers flink wat risico te nemen. Het beste voorbeeld hiervan is The Shrine / an Argument, wat zeer geslaagd is. Een ander hoogtepunt is het titelnummer.

Een echt zwak nummer zit hier overigens niet tussen. Wellicht is dat ook de kracht van het album, dat rustige en snelle nummers constant afgewisseld worden en perfect op elkaar aansluiten. Toch moet ik toegeven dat een aantal nummers toch wel veel op elkaar lijken, en dat vind ik wel jammer.

Ik zou precies hetzelfde gezegd hebben! Ik vind hun debut album ook beter maar dat wil niet zeggen dat Helpessness Blue slecht is vooral met nummers als The Shrine / an Argument!

dus helemaal eens met Co Jackso

Voor mij nieuw, Fleet Foxes. Is aardig bevallen. Echter, de vervorming van de lead-vocal in de kopstem gaat me enigszins tegenstaan. Heeft iemand een suggestie welk album ik moet kopen van deze band om meer van de hoge, rauwige uithalen te horen zoals eigenlijk enkel in The Shrine / an Argument gebeurt? Zijn stem is dan zo gaaf...

Er is verder maar één album, maar daar hoor je dat niet op.

Ik vind deze plaat beter, veelzijdiger, dan de voorganger.

Dit.

what they said

Inderdaad, die uithalen zou ik ook graag nog wat meer horen. Fleet Foxes zou voor mij nog wat wilder mogen hoor. Ze kunnen het, dus waarom zouden ze het niet eens meer doen. Ik vind dit album toch wel een stuk beter dan de vorige. Hij verveelt minder. Er is meer variatie, nog een stukje minder toegankelijk en eigenlijk zitten er hier weinig mindere nummers op. De vorige gaf ik 3.5* voor de paar écht goeie nummers. Deze is over de hele lijn een 3.5* waard.

Wat bedoel je met wilder? Anders zou je Eutaw, OCMS en Big Iron World van Old Crow Medicine Show eens moeten beluisteren.

Wat dit album betreft: die hoes is wel echt lelijk, wat dat betreft is de voorganger een stuk beter!

Maar dan heb je het ook over Bruegel de Oude.

Deze hoes heeft wat psychedelisch, dat vind ik wel wat hebben. Heb wel echt zin in dit album.. nog eventjes wachten!!!

Die blazers in The Shrine / an Argument doen me een beetje denken aan The National Anthem van Radiohead.

Dit groeit en groeit maar, ik ga naar 4,5*

Het klinkt misschien in het begin enorm toegankelijk, maar blijkt het toch meer tijd nodig te hebben om volledig door te dringen.

Hmm, vind ik niet eigenlijk.Bij The National Anthem hoor je echt dat het blazers zijn,hier lijkt het meer alsof een paar olifanten flink met hun slurf bezig zijn. Vind de blazers bij The national Anthem veel beter klinken.

En ook ik ga dit beamen. Ook wat consistenter in kwaliteit imo. Denk dat deze band nog wel wat meer in zijn mars heeft maar vooralsnog is Helplessness Blues toch al een flinke stap vooruit ten opzichte van het debuut.

Met wilder bedoel ik: De zang mag rauwer, zoals hij in de hoogte gaat in The Shrine / an Argument. Ook de drums mag er soms wat meer uitkomen. Voor mij mogen er ook meer blazers bij. De opbouw is er vaak, maar er zou zo veel meer kunnen mee gedaan worden. Niet dat ze dat altijd mogen doen, maar toch iets vaker.

De hoes vind ik, net zoals de vorige, wel heel leuk. Dat kleurrijke past wel bij Fleet Foxes.

Na een aantal draaibeurten vind ik dit nog lang niet zo goed als hun magistrale debuut.

Een paar uitschieters en inderdaad, die blazers zijn oerlelijk. Jammer, ik had hier veel van verwacht.

Maar ik geef het nog niet op

De eerste plaat was er een die me deels zeer maar ook deels niet kon bekoren. Hopelijk is 'Helplessness Blues' een consistent geheel dat minder filler bevat. De titelsong klinkt in ieder geval fris en krachtig. De zang is eigenlijk, net zoals op het eerste album, misschien wel de zwakke plek van de band. Ik merk dat ik er niet veel mee heb; het mag wat minder lief.

Ik ben eens benieuwd... De EP Sun Giant en het debuut kan ik alleszins smaken. Je zou zo denken dat deze mannen regelrecht uit de seventies komen gestapt!