Fleet Foxes - Helplessness Blues (2011)

Na de wereldwijde enthousiaste reacties van de eerste plaat lukte het Fleet Foxes niet mij te beroeren of te bekoren.
Sommige platen moeten groeien. Maar met deze plaat wilde het maar niet lukken.
Nu dan eindelijk de opvolger. Opnieuw teleurgesteld.
Te braaf, nergens verlichtend. Hierboven schrijft iemand "Net iets te 'netjes' en gewoon.
Precies zo voel ik het. Uiteindelijk zelfs vervelend en ongeloofwaardig.

Folk, mannen met baarden en gitaren. Ik kan er geen genoeg van krijgen. De afgelopen jaren zijn er talrijke interessante formaties opgestaan:

Midlake, Calexico, Great Lake Swimmers, Iron and Wine, Ray Lamontagne, Sufjan Stevens (zonder baard), The One AM Radio en de meester zelf Bonnie 'Prince' Billy,
om er maar een paar te noemen.
Stuk voor stuk briljant, snijdend, prachtig.Folk van de 21e eeuw.

Fleet Foxes komt er dan toch uit als een commerciële koude douche.

Cd-tjes vlug in de prullenbak en heerlijk genieten van de overvloed van goede bands
die momenteel zegevieren!!

Welke bands? Daar ben ik zeer, zeer benieuwd naar gezien jouw prachtige top 10.

Luister je wel de juiste cd/ groep? Als Fleet Foxes iets NIET is, dan is het wel commercieel. Dat is juist wat mij in deze band aantrekt...

Ik kan dit ook niet echt commercieel noemen..
Vergelijk het eens met Mumford & Sons bijvoorbeeld, die doen het toch veel beter op de radio.

Vorige week voor het eerst gehoord, nu na circa 15 speelbeurten moet ook ik concluderen dat dit album (nog) beter is dan het debuut. Weergaloos ... wie had dat gedacht?

Hallo,

Het was me niet te doen om boze reacties uit te lokken.
Het is juist dat ik doorgaans dergelijke formaties zeer waardeer,
maar afhaak bij een band als Fleet Foxes.
Zelf denk ik dat waneer je dit mooi vindt, nog heel veel moois (mooiers mijns inziens) te genieten hebt, als daar zijn:
Midlake (lijkt er in de verte op, maar minder gepolijst).
Bonnie 'Prince Billy (Het mooiste dat de jaren 90-00 heeft voortgebracht)
Iron & Wine (wellicht vergelijkbaar)
The Czars (misschien in de verte)
Ik zoek ruigheid in harmonie, puur.
Zo ervaar ik (en velen met mij) de valse klanken van Will Oldham als beeldschoon.
Bij Fleet Foxes word ik niet verlicht. Debuutalbum niet en nu weer niet.
Ik vind het veilig.
Vriendelijke jongens met gitaren die je tijdens vakanties tegenkomt in treinen.
Niets mis mee, maar zeker niet bijzonder.

Muziek is er om me op te laten stijgen. Om me weg te laten dromen en me te verrassen.
Voor minder doe ik het niet.

Ik was en ben niet boos, hoogstens verbaasd... Vandaar mijn vraag...

Elke band is commercieel. Ze willen immers allemaal hun brood op de plank krijgen met hun muziek.
Geen artiest die zegt dat ie het cool vind om bij Philips part-time achter de lopende band te zitten om daarnaast een keer in de week voor 3 knikkers en een scheet op een podium te staan.

Commercieel is gewoon een hype-woordje dat de "tegen en voor-stemmers" te pas en te onpas gebruiken in hun kruistocht tegen anderen die hun smaak niet delen.
De "commerciele" benoeming is gewoon een heel makkelijk woord wat maar uit luiheid als argument of tegenargument wordt gebruikt.

Er staan genoeg argumenten in de twee berichten van oblomov, waaruit blijkt waarom hij dit album beschouwt als een tegenvaller. Braaf, netjes, gewoon en niet gewaagd. Grotendeels ben ik het eens met hem, al bevat dit album natuurlijk ook een aantal pluspunten.

Ik ga hier maar niet in op wat Lexicon aangeeft, want dan wordt het wel erg offtopic (uitleg definitie commercieel, wat ik eronder versta etc.).

Laat ik zeggen dat deze band niet op het grote publiek is gericht en een eigen sound heeft ontwikkeld. Ik heb 'm inmiddels 1x beluisterd (dus nog geen sterren) en het niveau van hun debut is nog niet bereikt. Tevens is het inderdaad een richting (zoals hier al is geschreven) zoals het laatste nummer van hun debut. Lekker... maar nog wennen.

Leuk album maar ook niet meer dan dat. Het debuutalbum ligt inmiddels in de aanbiedingenbakken en ik denk dat dat met deze ook snel gaat gebeuren. Ik ben het eigenlijk wel eens met Co Jackso,. ze mogen van mij wel wat langere nummers maken zoals The Shrine/An Argument wat voor mij het beste nummer van het album is. 3,5 ster, een teleurstelling.

Fleet Foxes blijft voor mij toch voornamelijk een klank hebben van getalenteerde kerkkoorknaapjes met baarden, die hun muziek opnemen als ware het in een toilet in de kerk. Die echoklank begint mij wel wat tegen te staan zo halverwege.
Daarnaast vind ik de stem weinig aan dynamiek met zich meebrengen, waardoor ik zelden mijzelf bij de muziek betrokken voel worden.
Het klinkt zekers niet onaangenaam en er zit wel wat meer variatie in het geheel als het wat vlakke debuut, maar ook dit Helplessness weet mij niet te overtuigen...Sim Sala Bim...3*

Helplessness Blues klinkt alvast erg ehhh... onhip. Maar och wat fraai!

Ik vind het juist bijzoder gedurft om in deze tijd met zulke muziek te komen. Dit gaat ver van het mainstreampubliek af. Waar het debuut misschien nog een beetje veilig ( zo wil ik het niet noemen, maar meer pop ) is is dit album het tegenovergestelde van veilig. Misschien pakt het je daarom niet. Het moet wel even op je inwerken, de nummers, ik had ook wel weer een aantal luisterbeurten nodig. Maar vooral het debuut, als je die een stuk of 4 keer luistert garandeer ik je dat jij het ook een geweldig mooie plaat vindt. Als de muziek eenmaal op je in werkt is het alsof de muziek ademt. Die hemelse samenzang, die voel je gewoon, zo hemels mooi. Je kan de kerkelijke muziek niks vinden maar zeggen dat het veilig is vind ik erg raar.

Die groepen die je daar noemt zijn ook zeer goed, vooral Midlake is de perfecte pop, maar naar mijn mening kan Fleet Foxes makkelijk in dat rijtje, want net als Midlake maakt Fleet Foxes ook perfecte popmuziek

Na tientallen luisterbeurten meer ( zo'n 50/60 ) kan ik concluderen dat ik weinig betere albums in mijn leven heb gehoord.
Het grijpt me elke keer weer, het is magisch, boordevol leven, puur, lief, krachtig en eerlijk.
veilig is het voor mij totaal niet ( goed verwoord Snoeperd), en als ik even in de vergelijk modus ga kan ik met heel mijn hart vertellen dat ik deze (nog) prachtiger vind dan het debuut.

ik bedank de wereld - en daarbij Fleet Foxes - voor dat ze zulke mooie tonen kan produceren en dat ik ze mag horen.

Mooi om te lezen, Unknown Pleasure! Ik heb denk ik geen enkel album meer dan 20 x geluisterd, en jij zegt 50 a 60. En dat voor een plaat die officieel nog geen twee weken uit is! Draai je m de laatste dagen soms 10 x achter elkaar ofzo?

Wow dat is zo'n 3000 minuten ofte 50 uur! 2 volle dagen niks dan hopeloze blues!

Ik vind 'm ook niet slecht. Gebeurt vaak bij die nieuwe bandjes dat ze een 'fantastisch' debuut uitbrengen, maar dat het daarna bergaf gaat, zoals bij The Strokes en The Killers en de meerderheid eigenlijk, maar Fleet Foxes (en bv. Arcade Fire, Radiohead en Porcupine Tree) slagen met glans om geen 'one-record-wonder' te worden.

ik heb de LP sinds 2 mei ( prachtige artwork trouwens!), maar ik luisterde m al vanaf begin april (bloos) dus wat dat betreft valt het best mee, toch?

Heb hem vandaag slechts 3 keer beluisterd, nader daarmee in totaal de 20 luisterbeurten. En je blijft steeds nieuwe dingen horen ... zowaar een meesterlijk kunstwerk.

Nou, toen III/IV (van Ryan Adams) uitkwam heb die in korte tijd ook zeker wel een keer of 30 beluisterd. Ook het debuut van the Fleet Foxes heb ik vaak in de CD-speler/spotify/Rhythmbox beluisterd, vaak elke dag wel een keertje, was ook vaak het eerste wat ik deed 's ochtend. Bij dit album staat de teller toch ook al op 10 keer of meer.

Ik houd mijn playlists vaak ook erg compact, kan soms niet eens een rotatielijst vullen.

'Sunlight over me no matter what I do.' Alleen voor dat ene zinnetje wil ik het album al grijsdraaien.

Mensen horen blijkbaar weer dingen in dit album die ik niet hoor.

Hun debuut vond ik fantastisch en dus was ik benieuwd naar de opvolger. Dit album ligt grotendeels in het verlengde van het debuut maar het is minder toegankelijk, nog wat donkerder en wat ruimer gearrangeerd en vergt meerdere luisterbeurten. Het roept mij de sfeer op van een donker woud en weidse landschappen.
Het album staat constant op een hoog peil zonder in te zakken en vormt één sterk geheel. Toch vind ik het debuut globaal net iets beter.

+ 1
Prachtig album. Persoonlijk vind dit album beter dan het debuut. Favoriete nummers zijn na enkele luisterbeurten The Shrine/An Argument en Battery Kinzie. Helplessness Blues is ook erg lekker, maar het begin doet me sterk aan een ander nummer denken waar ik niet op kan komen. Dan laat ik het hier maar bij want een echte muziekkenner ben ik niet.

Allez hup, jullie enthousiasme overtuigt me om Fleet Foxes nog eens een kans te geven. Vijftig keer beluisteren zie ik echter niet zo zitten...

Dit album bevalt mij meer dan het debuut dus er is hoop. Ik vind het vooral wat gevarieerder.

Plaat is een paar dagen uit, zie al de reactie, je kunt beter eerst even rustig luisteren en dan overwogen een oordeel geven.
Ouwe lullen muziek voor jongeren? (ik ben 48 lentes)

Ligt er aan hoe je oude lullen muziek opvat, voor mij is oude lullenmuziek Jan Smit, Frans Duijts en dat soort drek...

In de jaren 60 was de muziek ook aan "jonge" mensen gericht, en behoud die zelfde kracht, zelfs na die jaren(lees bijvoorbeeld Beatles).
Maar natuurlijk is dat soort muziek voor oude jeugd nogsteeds leuk...
Goed toch? Zo'n alternatief in zulke barre muzikale tijden?

Geweldig album, vind alleen Lorelai minder en The Argument weet me ook nog altijd niet te overtuigen...

Beste nummer vind ik Sim Sala Bim, die wat ondergewaardeerd wordt aan de statistieken te zien. Kom op mensen, dat nummer is fantastisch!

Zit voor de komende dagen in mijn CD speler, ik heb er nog geen noot van gehoord dus ben zeer benieuwd!!