Fleet Foxes - Helplessness Blues (2011)

net een eerste kennismaking met dit album en die bevalt uitstekend. Dat melancholische stemgeluid bevalt prima.

Uhm in de betekenis van het woord heb je gelijk, maar binnen de muziek wereld wordt "commercieel" wel degelijk op een andere manier gebruikt.
Commerciële muziek is muziek waarbij concessies worden gedaan aan de creativiteit om daardoor beter te kunnen verkopen.
In die zin lijkt mij het dat Fleet Foxes niet bepaald een commerciële band is, net zo min als bijv. Radiohead. Waar bands als Keane en Nickelback dat wel zijn.

Hokus Pokus Pas ik doe er toch een halfje bij..dit album begint bij mij een beetje te groeien...maar dat deed het debuut in 1ste instantie ook bij mij, om daarna toch weer terug te zakken. I.i.g. is de variatie wel een verwelkoming en Sim Sala Bim is een CSN verwijzing meer dan waard.
De zangmelodie van Lorelai heeft wel erg veel weg van Norwegian Wood van The Beatles.

Tja, net zoals bij de vorige... Het klinkt allemaal mooi en prima, maar niets van spanning te bekennen. Het weet me gewoon niet te raken.

Niet bínnen de muziekwereld maar búiten de muziekwereld.

Bij de vorige cd verraste de wonderschone meerstemmige zang mij en staken enkele composities er echt uit voor mij. Ik had mij verheugd op deze opvolger, maar ben teleurgesteld in de kabbelende matheid van 'helplessness blues'. Natuurlijk zijn de zangkwaliteiten van Pecknold goed en galmen de refreinen indringend mijn luidsprekers uit. Ik houd van folk, akoestisch en melancholische sferen. Maar toch krijg ik bij deze cd sterk de indruk dat je met vele goede ingredienten ook saaie lauwe soep kunt maken. In dit genre is er veel beter recent werk te vinden.....

oeh, vertel het me!

nou, james vincent mc morrow bijvoorbeeld

dank U

Ik wil hem eigenlijk 3 sterren gaan geven, maar het kwartje begint te vallen. Minder uitschieters dan het vorige album maar over het geheel beter.

Hier nog zo eentje. Allemaal leuke liedjes, maar weinig die echt blijven hangen. Liftmuziek is misschien iets te gechargeerd, maar toch.......

Ik heb het onderscheid commerciële / niet-commerciële muziek sowieso nooit begrepen. Is Justin Timberlake commerciëler dan Frank Zappa?

Iets anders: Dit is weer een heel mooi album van Fleet Foxes - knap dat dit album net iets anders klinkt dan de vorige (het geluid is daadwerkelijk anders, evenals de klanken en structuren) en toch het goede heeft weten te behouden. Wederom is niet elk nummer heel goed, maar wederom wederom zijn de kippenvelmomenten weer talrijk. Voorlopig hoogtepunt is toch wel The Plains / Bitter Dancer - een nummer dat onmogelijk op de eerste plaat had kunnen staan.

Bah, wat een vervelende plaat!

Ik begreep al niet goed waarom iedereen en masse achter dat bebuut aan hobbelde, maar hier word ik - ook nadat ik mezelf opdroeg de cd een paar keer helemaal uit te luisteren - echt sjagrijnig van!

Ik heb dit jaar toch al heel wat muziek gehoord die ik uitdagender vind dan dit sophomore album van The Foxes ! Maar de marketing machine maakt overuren dus ik moet nog veel lijden de komen weken!

Het geeft me allemaal wel een erg Eagles (lees egeltjes) gevoel. Sommigen noemen dat a peeacufel easy feeling!

Waarom dan alsnog een voldoende als je zo negatief bent.

Mooi, mooi en nog eens lekker . Eerste luisterbeurt en ik vind dit album meer diversiteit bevatten dan hun debut. Misschien gek, maar soms een vleugje Simon & Garfunkel en dan weer doet mij de muziek denken aan Genesis... Bijvoorbeeld Sim Sala Bim heeft zo'n "Entangled" sfeertje, waarin Madjack hier weer een verwijzing in hoort naar CSN. Zo heeft waarschijnlijk een ieder zijn eigen herkenning in nummers en dat maakt dit album zo speciaal of zelfs uniek.
Ik was wat huiverig door de wisselende reacties op dit album. Uiteindelijk een heerlijke opvolger en verdient het genoeg sterren.

Het blijft een beetje een so so gevoel wat ik overhoud aan Fleet Foxes. Zo was het op hun inmiddels alweer drie jaar oude debuut, en zo is het hier op. Helplessblues bevat enkele mooie, intieme en originele nummers, maar ook zeurderige niemendalletjes die ik maar blijf vergeten zodra ze zijn afgelopen. Zo blijven Montezuma, en vooral Sim Sala Bim heel erg hangen. Prachtige nummers. Mooi gebruik gemaakt van niet alleen muziek, maar ook van stiltes. Rondom het middenstuk zijn Helplessness Blues en The Cascades nog opvallende platen, maar daarna gaat het eigenlijk maar aan me voorbij. Op een moment dacht ik bij Lorelai: "Dit zou leuke achtergrondmuziek zijn voor op een verjaardag" wat nooit een goed teken is. Vervolgens trekt An Argument mijn aandacht in negatieve zin met een hoop pretentieuze trompetten aan het einde. So so is de conclusie.

Go see the doctor....

Ik vond het debuut een fijn album. Toch weet die muziek me niet lang te boeien, dat is bij mij: 2 weken draaien en daarna weer op iets anders overstappen.

Vind toch dat Wufo gelijk heeft hoor, best een kippenvel moment, iets wat het debuut niet heeft.
Het debuut is misschien beter, maar minder gedurft in die zin

En dan 3 sterren
En waarschijnlijk ook nog chagrijnig

deze cd moet je ook niet continu in de speler laten zitten, dat is voor geen enkele plaat weggelegd. Zet hem op, geniet, zet hem weer terug, pak een paar weken later weer eens, luister weer, eenmalig, zet hem weer terug. Hij blijft mij zo echt wel boeien.

Nu al een fiks aantal keren geluisterd, en ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Ik kan een paar kritiekpunten opnoemen, maar desondanks ben ik, vooral door de koptelefoon, verpletterd door de kracht van het album.

Het mooiste gedeelte van de plaat vind ik het middenstuk, van Battery Kinzie t/m Lorelai. Hier zitten de meest sprankelende melodieën. The Plains vind ik bijvoorbeeld geniaal, prachtig opgebouwd. Helplessness Blues idem dito: nu al een klassieker. Blue Spotted Tail bevestigt voor mij dat de centrale kracht van Fleet Foxes niet de samenzang, of de instrumentatie is, maar melodie. Het is een nummer zonder opsmuk, en een beetje flauwe tekst, maar de Beatlesque motief maakt alles goed. Het allermooiste stuk van de plaat is misschien wel het begin van The Shrine. Jammerlijk genoeg gaat het nummer te lang door. Het derde deel, inclusief freejazzsaxofoon had niet gehoeven.

Het valt mij op dat de plaat minder directe schoonheid bevat dan de voorganger; ik heb nog geen 'He Doesn't Know Why' gevonden. Echter, over de hele linie vind ik Helplessness Blues rijker, gevarieerder en intrigerender. Voor mij is het een duidelijke stap vooruit.

Dat het geen 5 sterren is, heeft te maken met een bepaalde ongemakkelijkheid die soms de kop op steekt. Dit staat in direct verband met de naïeve, romantische teksten waar ik niet zoveel mee heb. Nummers als Bedouin Dress en Grown Ocean willen mij nog niet overtuigen.

Ik ben het bepaald niet eens met de kritiek die op deze pagina's genoemd is, dat Fleet Foxes te commercieel of te weinig origineel (lees: Simon & Garfunkel. CSNY-kloon) zou zijn. Ik vind het idioot om juist deze plaat, die duidelijk 'moeilijker' is dan zijn voorganger, te beschuldigen van 'makkelijkheid' of iets in die trant. Als dit te commercieel is, blijft er niet veel interessante popmuziek meer over. Ik hoor daarnaast ook de invloeden wel, maar ik vind wel degelijk dat Fleet Foxes een eigen smoel heeft: The Plains bijvoorbeeld, kan wat mij betreft door niemand anders gemaakt zijn.

Over het algemeen: een fascinerende, verslavende plaat, met melodieën die de mindere teksten overstijgen, en genoeg prachtige nummers om de paar mindere te compenseren.

Na een 1* gegeven te hebben aan het debuut nu toch wel weer benieuwd naar deze, ook gezien de reacties... toch mij nog veel te saai en veel te makkelijk, ik snap echt niet wat mensen hier bijzonder aan vinden... Maar vind hem toch wel een stuk beter dan die eerste EP, hier zit her en der wel een redelijk klinkend momentje in, waarbij ik opveer en zowaar er plezier aan kan beleven, helaas niet te vaak...

Naast Norwegian Wood doet Lorelai me trouwens ook erg denken aan 4th Time Around van Dylan.... door die enorme overeenkomst pakt een relatief goed nummer me een stuk minder, omdat ik automatisch 4TA erdoorheen ga zingen

Beetje naïef om, nadat je het eerste album een 1 geeft, toch nog tijd aan het tweede album te besteden. Vind je niet Die beoordeling van een 1 wijkt bijna 4,5 keer af van de standaarddeviatie. Dan mag je toch wel concluderen dat het gewoon niet je muziek is. Tenzij die 1 gewoon provocerend bedoeld was.

die was niet provocerend bedoeld hoor... bovendien zijn er genoeg artiesten met platen die ik geweldig vind waarvan ik andere platen niet om door te komen vind.. Ik had me best voor kunnen stellen dat ik deze nog best goed had gevonden, het was iig niet de stijl die me niet pakte, maar de uitvoering..

Ben ook wel blij dat ik em geluisterd heb, ondanks dat ik em niet zo goed vond.

Ik ben beslist geen liefhebber van Fleet Foxes, maar wat een verduveld mooie hoes hebben ze voor deze plaat laten ontwerpen.

Een zeer aangename plaat, vooral de instrumentatie is zeer geslaagd maar ook de zang past er goed bij deze gaat sowieso in mijn top 10 lijstje komen van 2011.

Oef, valt me toch wel tegen gezien het debuut... Veel van het zelfde en pakt me totaal niet meer.

Zit te twijfelen of ik deze voor mijn verjaardag zal vragen op 180gr vinyl. Want in real life album formaat, ziet de hoes er wel heel mooi uit...m.i. de mooiste van dit jaar, die ik tot op heden ben tegen gekomen. Maar goed alleen voor de hoes is misschien wel wat te karig. Heb deze helplessness jl. nog eens afgespeeld en blijft toch nog wel wat steken op die 3,5 das nog net te weinig om deze graag in huis te willen hebben.....maar wie weet...ik heb nog twee weken tot mijn grote vier nul feestje.

Alvast proficiat. Ik zeg het nu al want anders zou ik het vergeten.

Ik kom hier toch op terug. De aanhouder wint
Er staan op Helplessness Blues toch weer een aantal topsongs. Het duurde bij mij alleen wat langer tot het kwartje viel blijkbaar.

Vooral Montezuma, Sim Sala Bim, The Plains/Bitter Dancer, de titel song en Shrine zijn geweldige nummers.
Ik blijf er wel bij dat An Argument (beetje Van der Graaf en King Crimson achtige blazers) niet echt had gehoeven.

Vier sterretjes.