Marillion - Clutching at Straws (1987)

LP eens gevonden op een rommelmarkt voor 1 euro. Ik kende enkel het nummer 'Kayleigh' van Marillion.
Dit bevalt mij best, vooral dan vanwege de prachtige stem van Fish.
'Incommunicado' vind ik een fantastisch nummer.

Rommelmarkt?
Welke cultuurbarbaar..................

Het loont zich vaak wel om rommelmarkten te bezoeken .
Ik ga altijd voor cd`s en het geeft een kik om thuis te komen met zo`n 10 cd`s en er maar 10 euro voor betaald te hebben .
Mensen doen nou eenmaal alles weg .
Tegenwoordig kijk ik alleen nog op Marktplaats en daar koop je de cd`s van Marillion ook voor weinig geld .
Deze Clutching moet je daar voor 5 euro incl tegenkomen .

erg off topic: daar heb je helemaal gelijk in. Laatst was ik ergens op waar ze 3 cd's voor 2 euro vroegen. Toen had ik toch een aardige stapel voor zeer weinig!

om topic: Wel een goede plaat zeg, dat Clutching at Straws

Dat is nog zacht uitgedrukt Vigil .
Clutching At Straws is een zeer goede plaat .
Afgelopen zaterdag kreeg ik de geremasterde versie binnen van Script wat ook een erg goed album is .
Het is moeilijk om te zeggen welke nou beter is .
Ik vind Misplaced , Clutching en Script niet voor elkaar onderdoen met op een kleine afstand Fugazi .
Eigenlijk moet je gewoon de eerste 4 albums van Marillion met Fish orgineel in het cd-rek hebben staan .

Vreemd. Misplaced Childhood kan ik bijna niet meer horen, maar dit album - de opvolger - draai ik nog regelmatig. Heeft een mooie sfeer, aangrijpende liedjes (Going Under) en de meest desperate teksten: zoals in het prachtige Sugar Mice: "So if you want my address it's number one at the end of the bar.
Where I sit with the broken angels clutching at straws and nursing our scars..."

apart; ik vind incommunicado een minpunt op een geweldig album. voor mijn gevoel een nummertje wat erop moet van de platenmaatschappij om een hitje te kunnen scoren.
maar ik kan me voorstellen dat als ja marillion alleen kent van kayleigh, dat incommunicado inderdaad in je straatje is.
wat de stem van Fish betreft zijn we het in ieder geval wel eens, prachtige stem en een frontman met en geweldige uitstraling.

Maar om nou te zeggen dat dit 2 dezelfde soort nummers zijn...

Nee, dat absoluut niet maar ze zijn wel allebei rete commercieel! Ik mag ze beide trouwens graag horen.

En Incommunicado is ook geen minpuntje op CAS .

Ik wou stemmen bij de top 2000 want dat kan nog tot as vrijdag .
k zocht op Marillion en tot mijn verbazing stond alleen Kayleigh erbij terwijl een nummer als Sugar Mice stukker sterker is . Rare vogels daar bijn die Top 2000 .

Ja maar daar kwam ik jaren geleden al achter! Een nummer als Sugar mice is inderdaad stukken mooier als Kayleigh vind ik en verdiend het om een veel breder publiek te bereiken.

Voor mij wel. Maar ondanks dat toch 5 sterren.

tja Forgotten Sons is nog beter....

Komaan, ik geef de volle mep voor dit album. Eigenlijk is deze nog net iets sterker dan Misplaced Childhood...

Oppassen kan echt bijzonder leuk zijn als je daarbij de Fish periode van Marillion ontdekt! Moest gisteravond oppassen, en aangezien ik vorige keer een cd mee had, vroegen ze of ik weer muziek wilde luisteren. Ik zei dat ik niks mee had, maar toen bleken zij een heleboel cd's van Marillion te hebben! Heb het een en ander geluisterd daar, en... Dat was ECHT NIET slecht! Klonk allemaal veelbelovend. (ik kende daarvoor eigenlijk alleen het album Brave heel goed, wat ik ook een top album vind maar nog altijd een keer moet aanschaffen).
Vandaag besloot ik maar eens om naar de cd winkel te gaan bij mij in de buurt, en daar waren heel toevallig 3 cd's van Marillion, en alledrie 3 voor €25. Ik besloot ze dus maar alledrie te kopen. Het waren deze, Script for a Jester's Tear en de B-sides.
Na 2 luisterbeurten kan ik al zeggen dat ik dit waarschijnlijk een behoorlijk goed album kan gaan vinden. Met stemmen wacht ik nog even tot ik het beter ken. De eerste 4 nummers zijn erg mooi (maar bij mij is nummer 4 wel het nummer Going Under, en niet Just for the Record). Ook aan het eind staan een aantal mooie nummers, maar wat nou echt m'n favorieten zijn, daar kan ik nog niet over oordelen. Latere mening volgt (misschien) nog!

Het beste album van de oude Marillion: zelfs het gemiddelde lijkt het ditmaal met mij eens te zijn. Een album dat overloopt met prachtige teksten en geniaal uitgedachte melodieën. Bijna perfect. Bijna, omdat er toch een heel klein smetje op dit album zit. Incommunicado weet, hoe ironisch dat moge klinken, niet goed zijn boodschap over te dragen. Tekstueel zou het nummer nog goed op het album passen. Helaas, Het haast euforische ritme dat de tekst ondersteunt, steekt maar vuil af tegen de rest van het album. Het ritme, als een kind zo blij, past niet bij de tragiek en berusting van dit album.

Ondanks een kleine miscommunicatie, moet dit album absoluut in een zit beluisterd worden. Daar waar albums van onder andere Pink Floyd wel een overkoepelend concept hebben, maar de nummers ook individueel afspeelbaar zijn, is het bij Marillion bittere noodzaak om het album, van begin tot eind, te beluisteren. Op zich zelf zijn de nummers van dit album namelijk niet zo bijzonder. Typische 80-pop met hier en daar een symfonische inslag. Als onderdeel van het concept werken de nummers een stuk beter. Verhalen over rondhangen in goedkope hotels. Aan de bar het ongeluk wegdrinken en een verloren trouwring in de gootsteen vinden.

Hoewel historisch onmogelijk lijken de verhalen van deze personages geïnspireerd te zijn door Nicolas Cage. Jezelf dood drinken voor je dertigste(That’s so romantic way to go really!). Niet in het over-acterende las Vegas, maar in de betrekkelijke anonimiteit van de lokale pub. En toch kan ik me niet van het gevoel af dat achteraf veel nummers op de band zelf slaan. De populariteit van hun voorgaande album was vast en zeker even verslavend als de alcohol waarover gezongen wordt. De kater kwam later nog. De geestesvader en tekstschrijver en kapitein van het schip liep weg. Het schip tijdelijk stuurloos achtergelaten. Sugar mice lijkt wel het muzikale transcript van de laatste woorden van de schotse kapitein. Your Daddy took a rain check en het ship bleef eenzaam achter. Blame it on me, blame it on me.

Voordat hij wegging, maakte Fish gelukkig nog dit meesterwerk. De spanning tussen zanger en de band is soms welhaast hoorbaar: Fish heeft nog nooit zo getergd geklonken. Hij heeft het gehad- just for the record I can stop every day. Hoe is het dan afgelopen met dat stuurloze schip? Zij hebben uiteindelijk een nieuwe kapitein gevonden, misschien nog wel beter dan zijn voorganger. Geleidelijk aan werd een nieuwe koers gezet. Het schip vaart nog steeds.

Heb altijd al gemengde gevoelens over dit album en Marillion in het algemeen gehad.

Alle scherpe randen van de meesters waar ze het truukje hebben afgekeken (Yes, King Crimson, Genesis, Rush etc.) zijn vakkundig gladgestreken. De muziek raakt daarom voor mij kant noch wal, enkel geschikt om op de achtergrond te draaien zonder je er al teveel op te richten.

Had je dat nou nog bij eerdere platen van Marillion geschreven dan had ik er nog iets van begrepen (niet dat ik het er ook maar enigszins mee eens was geweest...) maar bij deze plaat doe ik dat niet.

Overigens hoor ik de link naar Rush en KC sowieso niet maar omdat dit de andere dino's waren worden ze er voor het gemak maar even bijgepakt.

Nouwja, de productie is natuurlijk wel wat meer jaren 80-ish.

Had ik aanvankelijk ook met dit album. Script for a jester's tear en Fugazi hadden diepe indruk bij mij gemaakt, maar Clutching at Straws deed me niet veel. Ligt misschien ook aan de inderdaad wat meer gladgestreken productie (door Stijn terecht jaren 80'-ish genoemd)

Maar als je deze plaat uitsluitend als achtergrond muziek beschouwt dan zul je nooit de schoonheid en klasse ervan ontdekken. Wie beter luistert ontdekt een bescheiden meesterwerk.

Het verschil tussen de eerdere albums en dit album ligt natuurlijk niet enkel aan de zogenaamde jaren 80 productie. De structuur van de nummers zijn ook heel anders.

Ik vind de productie juist erg bijdragen aan de sfeer. Het hoeft niet altijd 'down to earth' te zijn van mij.

klopt

Ik geloof dat Marillion tourde met Rush door de States.... Verder zie ik ook geen link...

Maar Marillion is ook geen experimentele of jamband. Juist een band waar alles perfect in orde moet zijn, elk geluidje etc. omdat (wat anderen ookal stellen) er een sfeer neergezet moet worden...

Ik luister ook liever naar jam-muziek, maar Marillion, daar blijf ik toch een zwak voor hebben...

Tja, tussen de fans is elk negatief woord natuurlijk te veel

Ik kan me gedeeltelijk aansluiten bij Ozric. Marillion is uit op de perfecte productie, iets dat nogal stuit tegen het principe van progrock. Ik zeg niet dat het slecht is of dat ik er een hekel aan heb, ik vind ze gewoon weinig toevoegen aan de muziekgeschiedenis en lichtelijk overschat in hun genre. That's all...

Tja Mctijn...weinig toevoegen aan de muziekgeschiedenis.
Zo kan ik er wel 1000 opsommen hier op MuMe, en daar zitten nog grotere kanonnen tussen dan Marillion. Feit is dat ze mooie muziek hebben gemaakt, vooral tijdens het Fish-tijdperk.
En overschat zou ik ze zeker niet durven noemen. Dit album heeft een vrij hoog gemiddelde maar dat is toch wel terecht.

Overschat is een groot woord... Zo onwijs populair zijn ze niet (meer)...

Overigens maken ze deel uit van lichting bands, wat ze neoprog noemen (Twelfth Night, Pendragon, IQ, Pallas, Marillion etc.)
Geen van allen erg vernieuwend, maar erg op sfeer gericht...

Van bovenstaande bands vind ik IQ en Twelfth Night het interessants... En vooral Twelfth Night verdient meer aandacht...

Marillion sloeg wel mooi een brug tussen pop en symfo...

Maar of je deze muziek nu op de achtergrond moet draaien?!? Ik zou zeggen, eerder met een hoofdtelefoon

Precies, met hoofdtelefoon komt CAS zeer goed tot z'n recht. Het is ook een mooi "tijd om in te slapen" album en dat bedoel ik niet negatief. Het is een kunst de luisteraar te laten relaxen en weg te laten dromen dmv muziek.

Tja wanneer kun je spreken van "overschat"?
Commerciel succes heeft de band maar heel even gehad, een albumpje vóór deze.

Onderschat door de massa, overschat door de fans wellicht.

Onder muzikanten (waar ik mezelf ook toe reken) heeft Marillion, en dan met name gitarist Steve Rothery een grote invloed (gehad)