Marillion - Clutching at Straws (1987)

Laat ik het anders zeggen. Ze zijn naar mijn mening overschat op MuMe.
Het gemiddelde laat zien dat dit album tot de best-beoordeelde albums behoort. Op andere sites, zoals Rateyourmusic.com heeft dit album een aanmerkelijk lager gemiddelde.
Maar goed, net zoveel meningen als mensen. Ik kan me ook goed voorstellen dat mensen dit het einde vinden

Ik maar toevallig, hoor... Ik vind dan weer op MusicMeter erg gewaardeerde bands als Porcupine Tree en Radiohead, helemaal niet bijzonder...

Ik heb zo'n zelfde soort reactie als jji, geplaatst bij Porcupine Tree...

Ik ben opgegroeid met Marillion, en draai het eigenlijk nooit. Maar ik vind Clutching at Straws wel een van de mooiste platen ooit...

Ze maakten er niet alleen deel vanuit ze waren ook aanvoerder van deze groep die ervoor zorgde dat de symfo weer terug in de spotlights kwam waar ze eind jaren 70 begin jaren 80 door de punk uit waren weggejaagd. Daarvoor verdienen ze zeker een plaatsje in het grote muziekgeschiedenisboek.

Dat ben ik met je eens, maar een een groot deel van de wereld is dat volkomen voorbijgegaan. Symfo zou nooit meer de status bereiken die het in de zeventiger jaren had.
Op school was er een klein groepje 'nerds' (waaronder Jumpjet) die naar Marillion luisterde. Die zijn nu allemaal via MuMe revanche aan het nemen en dat is volgens mij de trend die McTijn hier signaleert...

Hahaha, ik was ook zo'n nerd... Ik wist niet eens wie REM en Rage Against the Machine en Nirvana waren... Laat staan de hele house en hiphop-scene...

Alleen zijn die op MusicMeter wel weer heel bekend...

Daarin kwamen ze vanaf Misplaced toch een heel eind hoor. Alle grote zalen stroomden vol en ze kwamen met MC op 1 in Engeland (plus 41 wkn in de albumlijst) en hadden Kayleigh en Lavender twee top 5 hits aldaar.

Wat een meesterlijk album is en blijft dit toch!

Om even Xavier De Baere te quoten: "Woorden schieten mijn tekortkomingsvermogen volledig uit elkaar." Inderdaad een meesterlijk album. Wat zou ik graag eens met Fish converseren over zijn teksten, wat deze man uit zijn pen weet te schudden...

En dan die gitaarsolo in Warm Wet Circles

Nou, volgens mij heb ik voor de tweede keer in een jaar een nieuw 'favoriete Marillion-album'. Na een jaartje of vijftien Script bovenaan, gevolgd door een kortstondig Hogarth-intermezzo met Marbles is het nu de beurt aan Clutching at Straws. Wat een geweldig album is dit toch, zoveel opgekropte frustratie: prachtig! En geen slecht nummer (ook Incommunicado niet), ook best een prestatie.

En meteen maar even ophogen naar 5*.

2de cd al in de cd-speler gestopt? Zo ja, wat vond je daar van?

Ja, zojuist. Voor een goed oordeel heb ik nog wel wat luisterbeurten nodig, maar het is in ieder geval erg leuk om 'nieuw' materiaal met Fish te horen. De alternate takes en demos hoeven voor mij nooit zo en Tux On was natuurlijk ook allang bekend, maar dan blijven er toch nog zeven nummers over.

Berichten over de top 250 verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Hier heb ik een aantal nummers van gehoord, maar dit lijkt me eerder een singles album dan echt een album daar waar Marillion als album band om bekend staat. Heb hem niet in zijn geheel beluisterd maar de best beoordeelde nummers hierop, en valt me op zeker t.o.v Misplaced Childhood dat het hierop vooral losse nummers zijn, daar waar MC meer 1 samenhangend geheel is. Ik denk dat mijn voorkeur eerder uitvalt naar MC dan naar deze, want ik houd vooral van mooie episch uitgesponnen stukken en die zijn m.i op MC meer aanwezig dan op deze.

Echt, sorry maar wat een onzin. Misschien moet je

a) het gehele album beluisteren voordat je een uitspraak als deze doet
b) je afvragen wat je zou horen als je enkele losse nummers van MC zou beluisteren (een geheel?)
c) je afvragen over welke albums je het bij de "album-band" Marillion dan hebt. Ik zie namelijk geen groot verschil tussen dit album en de meeste andere (Brave en MC als uitzonderingen)

Hmmmm. Ik ben het van harte met je eens. Eerst maar eens een paar keer in zijn geheel luisteren Ricardo...

Het hele album luistert als een geheel weg. Alleen al het eerste kwartier is een lang stuk.
Ook tekstueel is de hele plaat een eenheid.

Misschien de verkeerde plaat opgezet, of van achter naar voren geluisterd. Ik weet het niet.
Ik zou zeggen, trek 45 minuten uit je dag en luister de plaat van begin tot eind, en kom dan met je mening over deze plaat, als zijnde geen geheel.
Niet gemeen bedoeld, overigens...

Deze plaat is alles behalve niet één geheel!
Gewoon luisteren van begin tot eind en dan concluderen dat ie minstens evengoed is als Misplaced childhood!

Dit is zonder meer 1 van mijn meest gedraaide cd's die strijd levert met Brave voor beste Marillion album.

Vanaf het begin sleurt Hotel Hobbies je mee in een draaikolk van emoties door de sterke teksten van Fish en het mooiste gitaargeluid dat Steve Rothery volgens mij dat hij ooit heeft voortgebracht. Hoogtepunten zijn de Hotel Hobbies/Warm Wet Circles/That Time Of The Night suite en Sugar Mice en The Last Straw als afsluiter.

De bonus cd van de remastered is meer dan de moeite waard waarop vooral het nummer "Story from a Thin Wall" veel beloofde voor hun volgende album samen..... het mocht echter niet zo zijn.

Daarvoor kregen we in 1989 dan wel Seasons End en Vigil In The Wilderness of Mirrors voor terug; op zich ook geen verkeerde deal!

Mede vanwege hun eerste 4 albums beschouw ik Marillion nog steeds als mijn favoriete band ook al kloppen Porcupine Tree en Riverside steeds harder op de deur....

Niet mee eens. Clutching is een absolute top CD. Vigil is zeker niet onaardig. Seasons End echter is wat mij betreft volkomen ruk.

Op Clutching At Straws kun je bijna geen middelmatig nummer vinden of het moet Incommunicado zijn maar ook daarover verschillen de meningen. Niet meer te overtreffen deze plaat.

Zo, die kende ik nog niet! Vanwaar je oordeel?

oh jee daar gaan we weer...

OK, iets genuanceerder dan, zie:

Marillion - Seasons End (1989)

Ik was Seasons End ( en Vigil ) niet aan het vergelijken met CAS; het gaat er om dat we in plaats van een mogelijk 5e album met Fish ( waarvan op de 2e cd van de remaster een idee te krijgen is ) er nu 2 gekregen hebben.

Ah oké, dat klinkt inderdaad al een stuk genuanceerder

Ik begon met Misplaced Childhood. Na kennis te hebben gemaakt met de Hogarth-Marillion (Marbles) ben ik eigenlijk geen goed Fish-album meer tegen gekomen. Echter ga ik vanaf vandaag deze aan het Fish-lijstje toevoegen. Een prima album met een lekker rustig sfeertje en verder weer Marillion op het niveau dat ik van ze verwacht. Ik zie nog wel wat verbeterpuntjes, maar die zijn eventueel ook op te lossen door deze vaker te draaien. Ik open met een makkelijke 4,0*-tje.

Wist helemaal niet dat Going Under een bonustrack was.

Yep, dat was in de tijd van de verdere introductie van de cd waarbij er op dat moment nog steeds meer lp's dan cd's werden verkocht. Om mensen toch naar de cd te krijgen werden er bonustracks of andere versies op de cd gezet.

Een bekend voorbeeld daarvan is Brothers In Arms van Dire Straits waar de cd-versies vam een aantal songs langer zijn dan die op de originele LP.

Precies, ik kocht toen en wat later ook enkel elpees. Echt een rip-off. Ik kende dat nummer ook pas jaren na dato, toen ik echt ceedees ging kopen.
Wel een leuk nummer, overigens.

Beste nummer op deze plaat is Happy Ending...

Nomineer jij hem dan nog even? Ik had er geen plek meer voor.

Muziek >> Muziekgames >> Greatest Bits of (Marillion) !