Marillion - Clutching at Straws (1987)

Niet bijster veel interessante b-kantjes ten tijde van deze elpee. Wel erg leuk is Tux On (een b-kantje van Sugar Mice).

Er zijn overigens ook nog een extended version van Sugar Mice en een liveversie van White Russian en Incommunicado als b-kantjes verschenen. Die hebben ze niet op de bonuscd gezet.
Deze songs zijn van het Loreley-optreden uit 1987 dus op die live-cd te vinden.

Of natuurlijk hierzo welke voor vaak voor onder een tientje te vinden is:

Marillion - The Singles '82-'88 (2009)

Inderdaad. Completer kan gewoon niet.

B'-Sides Themselves is dan echt een overbodige schijf geworden.

Ja en dat is best jammer vind ik. B-sides themselves is namelijk een alleraardigst album. Zeker in die tijd toen er niet zoveel b-side materiaal officieel op de markt werd gebracht door de bands zelf. Die singles box is inderdaad wel héél compleet. Zag 'm voor €7,- op Marktplaats staan laatst geloof ik. Ben alleen bang dat ik 'm 1x luister en daarna nooit meer. De extended version van Sugar mice is wel zeer de moeite waard overigens. Maar ja, ik ben dan ook een mega fan van het nummer dus misschien ben ik niet helemaal objectief

Was redelijk van slag toen ik hoorde dat Fish de groep ging verlaten. Zeker na dit meesterwerkje. Draai hem nog zeker wel een keer in de maan of zo.

Clutching at Straws is voor mij het absolute hoogtepunt uit de tijd dat Fish bij Marillion zong. De omschrijving 'draaikolk van emoties' die ik ergens hieronder las is zonder meer terecht.

Als ik dit album luister bekruipt mij vaak het gevoel dat Fish al wist dat dit zijn laatste plaat bij Marillion ging worden. Zijn teksten zijn misschien wel persoonlijker dan ooit, en de problemen waarover hij zingt lijken steeds groter te worden. Soms spuugt hij zijn teksten uit met een cynisme waar ik kippenvel van krijg; dan weer alsof zijn hart al gebroken is, waar ik nog meer kippenvel van krijg.

De hele band is op deze plaat in topvorm en vervult stuk voor stuk een glansrol. Clutching at Straws is een album dat mij diep raakt en al jaren tot mijn absolute favorieten behoort. Marillion fans weten waarom. De rest moet gewoon luisteren.

Ik moet helemaal niks. Dit album heeft de twijfelachtige eer de eerste aankoop te zijn in het CD tijdperk. Dus heb ik dit album veel gedraaid, want ja ik had immers niet zo veel te kiezen in het begin. Ik kan je melden dat het bepaald een straf was dit album van begin tot eind te luisteren. Ik heb het nog vele malen geprobeerd later, om toch te kijken of ik het niet verkeerd gezien had, want dat gebeurt heus nog wel eens. Met Marillion ben ik echter wel klaar. Ik ben het met je eens dat het tekstueel prima is. Musiceren kunnen ze ook wel, maar het raakt me nergens en ik vind het bepaald ook onsamenhangend. Ik heb het idee dat iedereen een beetje voor zichzelf loopt te spelen. Ik ben blij dat jij en vele anderen er wel van kunnen genieten.

Het is dan ook meer een '' Fish album''. Ik vind dat meer dan ooit de muziek om hem gebouwd is.
Maar dat maakt het nog niet tot een slechte plaat. Onsamenhangend kan ik het niet noemen, wel is muzikaal de verrassing een beetje weg. Het felle en unieke van bijvoorbeeld Fugazi heeft plaatsgemaakt voor een album die soms de neiging heeft wat voort te kabbelen, ondersteund door veel lappen tekst van Fish, die nogmaals erg op de voorgrond treed.
Daarintegen is Fish wel een voordrager van puurheid en emotie, ondanks dat hij tekstueel trekjes van hoogdravendheid vertoond.
Ik vind hem nog altijd een hele sterke frontman.

Ik ben blij dat heer Hendrik ons het genot van deze plaat gunt...

Het masterpiece van Marillion, nooit meer geëvenaard in welke bezetting dan ook ...

Ja dat kan ik zondermeer onderschrijven. Hoewel ik daar Brave en Marbles ook onder wil scharen. Maar als het je soort muziek niet is moet je inderdaad niks....

Ik heb de discussie over frontmannen Fish en Hogarth verplaatst naar Marillion
Het ging inderdaad al even niet meer over dit album

Ik vind dit overigens niet de mooiste Wilkinson-creatie...

sterker nog...

Ik vind die van Sugar Mice wel weer leuk, en die van Incommunicado gaat ook wel.

Ik vraag me hoeveel van de fans op de Incommunicado-hoes weten dat ze er op staan, en of ze nog leven :-p

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/8/8d/Marillion-Incommunicado.jpg

Ik denk dat diegene die er op staan dit wel weten, of ze nog leven durf ik je dan niet te beloven maar ik ga er vanuit minimaal wel de helft

Vind Wlkinson zelf ook niet, gezien zijn opmerkingen in het boekje van de 2cd remaster.

Deze ben ik nu aan het beluisteren, maar deze bevalt mij beter dan de klassieke voorganger. de keyboards passen perfect bij deze muziek. Heb ook regelmatig de jaren 80 albums van Rush beluisterd, maar op de 1 of andere manier heb ik daar met de keyboards niet veel mee. Hierop is het allemaal een stuk subtieler gedaan en past het ook meer bij deze muzieksoort. Ben blij dat ik deze in huis heb, en weet wel zeker dat ik deze vaker ga beluisteren dan de ook beslist niet slechte voorganger.

Super album, pas later White Russian en Slainthe Mhath gekoesterd, weergaloze nummers nu en jawel afgelopen maandag werd Slainthe door H. gezongen, kippevel...

Ik heb die versie van H. in Eindhoven gehoord de 17e. SCHITTEREND.

Ook ik vond het een zwaar gemis toen Fish de groep verliet. Nu worden er geen oudere nummers meer gespeeld en kun je Marillion niet meer vergelijken met de Marillion van het eerste uur

Sommige oudere nummers zijn teveel met de persoon Fish verbonden, en Hogarth heeft daar tekstueel niets mee van doen, dus het is logisch dat ze niet te veel uit die periode meer spelen.
daarbij zit H al veel langer bij de band dan Fish ooit was.
Toch draai ik de laatste tijd weer regelmatig de oude Marillion albums en dat voelt toch wel goed.

De laatste van de 4 Fish albums om te recenseren bij mijn Marillion herwaarderingsrecensies.

Clutching At Straws is een album waar ik met geen mogelijkheid kritiek op zou kunnen leveren. Ja, Just For The Record en Incommunicado zijn duidelijk de mindere broers op dit album, maar beide nummers brengen me nog steeds veel plezier. Waar ik bij de recensie van Misplaced Childhood aankaartte dat ik het jammer vind dat het album zo clean klinkt, heeft Rothery hier het roer wat omgegooid qua solo's en klinkt zijn sound veel rauwer. Daarnaast wordt er zo ineens gespeeld, dat het bij vlagen klinkt alsof er een heavy metal gitarist aan de gang is, topwerk!

Fish is hier op zijn meest emotioneel qua zang en teksten. Helemaal de lyrics van The Last Straw: Happy Ending raken me iedere keer op de juiste wijze. Alles bij elkaar doet het concept me hier ook een stuk meer dan bij Misplaced Childhood het geval is. Ik moet mijn top 10 nog laten aanpassen, maar er is een grote kans dat deze Misplaced Childhood komt te vervangen.

Voorlopige lijst:
1. Clutching At Straws
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Misplaced Childhood

Waarom zijn Just for the Record en Incommunicado mindere broeders?

De eerste heeft een geweldige groove en waanzinninge keyboardsolo en de tweede een eveneens machtige groove en een mooi slot met heftig gitaarwerk.

Het bewijs dat Marillion goed kan rocken!

Precies, helemaal mee eens!

Incommunicado was wel de obvious hitsingle, opvolger van kaskrakers Kayleigh en Lavender en als zodanig een beetje een dissonant op dit verder erg sterke album. Just for the Record vind ik dan ook geen zwakke broeder.

Live vind ik nummers als Freaks, Incommunicado, Punch & Judy, Assassing en Slainte Mhath sterke rockmomenten tussen de overwegend wat softe en sferische symfo in.

Omdat ze binnen het vrij serieuze concept, toch wel overduidelijk de vrolijkere opzwepers zijn op een verder erg serieus album. Dat is niet erg, de nummers zijn nog steeds erg goed, maar ik vind de droevigere nummers toch beduidend beter binnen het concept van deze cd passen.

Ik kwam de CD vandaag bij de Free Record Shop tegen voor maar 3 euro !
Inpakken en wegwezen dus, de plaat al lange tijd niet meer beluisterd, maar Incommunicado & Sugar Mice herinner ik mij als prima nummers en zijn dat bedrag alleen al waard

Buitenkansje !!