Marillion - Clutching at Straws (1987)

Marillion bevalt me nu beter dan pakweg 25 jaar terug toen dit album uitkwam.
Zonder de Marillion fans de gordijnen in te jagen, ik vond het toen een gemaakte band een soort van surrogaat Genesis.
M.a.w het maakte geen grote indruk op mij.
Met dit album neem ik bovenstaande woorden terug, de met alcohol doordrenkte teksten en zwaarmoedige sfeer op dit album bevalt me nu veel beter.
Vooral het nummer Sugar Mice springt er voor mij uit, vooral met de regel " So If You Want My Adress It"s Number One At The End Of The Bar " geeft Fish zijn gemoedstoestand weer.
Ik heb ook eens gelezen dat hij in die periode met een zware alchoholverslaving kampte.
Incommunicado is een vreemde eend in de bijt op de plaat.
Overige hoogtepunten zijn voor mij Warm Wet Circles & That Time Of The Night.

Wat een prachtig eerste nummer heeft dit album, en dan vooral wanneer het geweld losbarst, schitterend gitaarwerk en heerlijk woeste drums en dan die maniakale stem van Fish erbij. Na het eerste nummer gehoord te hebben heb je er weer helemaal zin in, tjonge wat een energie geeft dat nummer je gelijk. De rest van de nummers klinkt ook echt super.

Pracht plaat, en door de energie en het prachtig strakke instrumentale spel mijn favoriete marillion plaat met Fish als zanger.

Het laatste album met Fish als zanger, en meteen ook een mooie afsluiter voor mij persoonlijk.
Marillion met Fish als zanger geniet duidelijk mijn voorkeur, waarmee ik niet bedoel dat de groep met Steve als zanger slechter af is, feit is dat zijn zang me minder boeit en raakt zoals de zang van Fish dat wel doet. Dit is mijn persoonlijke smaak en mening, en het ligt zeker niet in m'n bedoeling om hiermee de vele Marillion fans in het harnas te jagen. Zonder twijfel is de "vroegere" Marillion voor mij de ontdekking van het jaar, en ik zal deze albums nog op regelmatige basis blijven beluisteren.

Geweldig dat er, zo lang na het uitkomen van dit album, nog steeds mensen zijn die dit nu pas ontdekken!

Met de recente en met name aankomende Fish revival besloten deze maar eens in mijn top tien te zetten. Ook wel een album dat enige betekenis heeft gehad in mijn vrij vroege muzikale ontdekkingen. Vind deze net iets beter dan Childhood maar beiden zijn vrij monumentaal en buitengewoon geslaagd.

Verder gewoon subliem op alle fronten, muziek, tekst, je kent het verhaal.

Huh?!?! Heb ik wat gemist?

Elke keer geniet ik van dit album. Leunt dicht aan bij mijn top 10. Ik merk echt geen enkel zwak moment op in dit album en dat heb ik wel bij de andere albums van Marillion.

We're clutching at straws
We're still drowning

Ik luister al sinds de release naar Clutching at Straws, maar het lijkt wel of dit album bij elke luisterbeurt beter wordt! En ik vond het in 1987 al zo'n geweldige plaat. Een 5+ dus!

Onlangs voor de derde keer aangeschaft, nu de 2 disc version. Die bonus disc is ook al verplichte kost!

Vocaal en tekstueel is dit voor mij de beste Marillion prestatie van Fish. Maar het is vooral de gitaarsound op Clutching at Straws die ervoor zorgt dat ik dit de allerbeste Marillion plaat vind. Hoor Steve scheuren op Tux On!

Ik heb hier een versie liggen met 11 ipv 10 nummers en dit is geen re-masterede versie ofzo.
Maar als nummer 4 heb ik ''Going Under'' en die staat op deze site niet vermeld.

Weet iemand hoe dit kan?

Going Under stond niet op de originele vinylversie van het album, maar wel op de cd-versies, dus ook op de versie van voor de remasters. Als ik me niet vergis...

Going Under staat op de US en UK CD versie en op sommige LP versies. Mijn Duitse exemplaar heeft maar 10 tracks. En daar staat ze dus niet op. Ik geloof dat alle Europese LP versies maar 10 tracks tellen.

Hij staat gewoon op de site vermeld, hoor.

correct!

Ok, bedankt voor de informatie allen!

In Japan en Nieuw Zeeland hadden ze blijkbaar toch Going Under op origineel vinyl uitgebracht.

Ik heb het even nagezocht want het leek mij sterk, zeker omdat een aparte versie voor Nieuw Zeeland niet echt logisch klinkt maar het klopt idd. Er zijn twee andere versies verschenen in 1987.

mijn score met een halfje verhoogd. Ook dit blijft nog steeds een DIJK van een plaat

Draai 'm een week lang elke dag, Neal, en je komt vanzelf op 5 sterren uit!

Ik ga hem zeer zeker meer draaien!!

Ik krijg spontaan zin om A Farewell to Arms weer eens te draaien!

Waarom staat Sunset Hill hier niet als bonustrack vermeld?
Staat op de geremasterde versie volgens mij tussen Shadows on the Barley en Tic-Tac-Toe in.

Deze hele site en alle info is door de gebruikers toegevoegd. Soms is alles tiptop in orde, soms net even niet.
Je mag dit zelf toevoegen, als je wilt. Als je dit niet lukt, kan een andere user dit doen. Ik heb even de informatie niet voorhanden en ook stiekem geen zin.

Done!

Door het mindere tweede gedeelte (nrs 6,7,8) staat deze niet in mijn top 10. Nochtans kent dit album een waanzinnig goed eerste deel en een fantastisch slotstuk (Sugar Mice en Last Straw). Een 9,5/10 zal ik maar naar boven afronden: 5 sterretjes.

Wat is er mis met White Russian?

Incommunicado kan ik me voorstellen, Niet iedereen digt die song. Maar White Russian is toch erg mooi en heftig?

Torch Song is ook erg fijn. Zo heerlijk verbitterd en fatalistisch met dat gesprek met de dokter. Essentieel nummer voor het concept van de plaat.

Geluisterd met bonustracks. Behalve Story from a Thin Wall en Shadows on the Barley voegt dat voor mij echter weinig toe.
3,5*

Tux on ook niet? ik heb het nummer als B-kantje van Sugar Mice en dat vind ik juist zo'n heerlijk bijtend nummers zoals fish ze wel vaker schrijft.

Kwam ik al vroeg mee in contact via de verzamelaar B'Sides Themselves. Inderdaad een sterke track.

Er staat wel meer moois op de bonuscd vind ik, hoor....

Wel grappig dat Going Under er gewoon 2 keer op staat. 1 keer omdat het de cd-versie van de plaat is en een 2de keer omdat het niet op de elpee staat en dus een bonus is. Vreemde gang van zaken....