Marillion - Clutching at Straws (1987)

Mensen die deze cd voor het eerst luisteren moeten zich eerst concentreren op de oorspronkelijke 11 nummers als je het mij vraagt. Ondanks dat de bonustracks soms geinige en soms zelfs zeer geslaagde stukjes muziek zijn halen ze het (uiteraard) niet bij de oorspronkelijke nummers waardoor ze automatisch het gemiddelde van de hele cd omlaag halen....

Daar heb je helemaal gelijk in, ken je het album van a tot z dan ga jij je eens verdiepen in demo's afwijkende versies e.d.

Behalve Tux On, Three Boats Down from the Candy en Cinderella Search. Dat zijn non-album tracks die echt beter zijn dan materiaal dat op de plaat zelf staat.

Overigens neem ik de bonustracks of cd nooit mee in mijn stem.

Echt niet

De naam zegt het al: bonus. Ze kunnen mijn score dus wel verhogen, maar niet verlagen.

Casartelli: Cinderella Search had in plaats van Emerald Lies op de plaat gemogen.

Voor Tux On kan ik geen vervanger vinden. Maar is een prima bonusje...

Ah, maar dan hebben we het over Fugazi. Die is al perfect zoals ie is. Hij staat niet voor niets hoog in mijn toptien.

Komt bij dat ik Cinderella Search ook net de minste vind van het drietal dat je daar noemt (ondanks dat het tot de Marillion-nummers hoort die ik al het langst ken). Tux On of Three Boats Down zou ik scorebordtechnisch op dit album nog wel kunnen vervangen door Torch Song of Sugar Mice... maar goed, we gaan in principe ook niet wroeten in een conceptalbum he...

Vreemd, ik vind juist Torch Song en Sugar Mice ijzersterk.

Vreemd ook, dat je Cinderella Search niet zo leuk vind. Ik vind het echt één van de beste songs ooit van Marillion.

Helemaal mee eens dat deze 2 tracks zeker niet mogen ontbreken op CaS; vooral Sugar Mice is een hoogtepunt

Ik had het prachtige Tux On er erg graag bijgehad en dan in plaats van Just for The Record. Mooiste plek voor de flow van het album lijkt mij tussen Incommunicado en Torch Song.

Just for the Record is nu ook juist weer een song die ik erg graag hoor. Heerlijke drumbeat en excellente keyboardsolo.

Eens moet de eerste keer zijn voor vanalles. Waarom dan niet meteen de bonustracks luisteren die bij de plaat gezet worden? Voor het totaalplaatje.
Al kan je natuurlijk ook mensen gaan adviseren om eerst een best of van een band te luisteren. Anderen zeggen weer dat ze het liefst de disco van a tot z luisteren.
Kortom: misschien krijg ik later wel meer waardering voor de bonustracks. Maar ze horen wel bij de plaat.

Nee ze horen absoluut niet bij de plaat. Anders waren ze wel gelijktijdig uitgebracht in 1987. Je cijfer geeft je voor de 10 nummers (of in dit geval 11) hierboven. Het is ook niet voor niets dat je iets moet aanklikken voor de bonustracks.

Vaak worden remasters met bonustracks zonder weten van de artiest uitgebracht dus dan moet de artiest wel worden afgerekend op bv. vage demoversies of moderne mixes? Lijtk me ook niet.

Ik vind juist dat de bonustracks niet bij de plaat horen. Het album zoals het is uitgebracht behelst de eerste tien nummers. Dat is het totaalplaatje in mijn ogen en het oordeel over de plaat moet daar over gaan. De bonustracks zijn leuke extra's.

Edit: eens met Vigil.

Exact. Bonustracks zijn niet voor niets songs die in eerste instantie níet op de plaat terecht kwamen.

Dan kan je zeggen: "wow, wat is de plaat goed, maar omdat de demo's en afgedankt materiaal niet goed zijn geef ik de plaat een 0'5*".

@ vigil: Je zou wat kunnen leren van Rogyros. Hij zegt ongeveer hetzelfde, maar op een heel wat minder belerende toon. Bovendien bepaal jij niet waar ik mijn punt voor geef. Dat doe ik zelf wel.

Wie weet laat ik mijn stem ook wel harder gelden voor de plaat zelf? En bovendien ben ik hier wat strenger begonnen dan bij moviemeter. Waar ik behoorlijk lief was in het begin.
Overigens ben ik ook maar 1 van de 397 stemmers op deze plaat. Een grote invloed heeft mijn stem dus niet. Geen zorgen, 'volgende maand' is weer een andere band/artiest aan de beurt.

Hij is het anders wel met mee eens schrijft hij

Verder heeft het er niks mee te maken hoeveel stemmers er zijn en om welke band het deze dan wel volgende maand gaat. Het is de manier van punten geven waar meerdere mensen zich over verwonderen. Uiteraard mag iedereen dat zelf bepalen net zoals mensen zelf mogen bepalen daar iets van te vinden.

Wat ik probeer duidelijk te maken is dat bonustracks niet altijd de keuze van een artiest is. Zeker niet als dit jaren later bij een anniversary, deluxe, remaster, boxset, enz enz voor komt. De rechten liggen bij de platenmaatschappij en die gooien er zonder medeweten van de artiest wat extra nummers op die in eerste instantie misschien wel door de artiest zijn afgekeurd of zonder medeweten van de artiest in een hippe mix zijn beland. Dan vind ik (maar goed dan ben ik...) dat je de betreffende artiest daar niet op af moet rekenen en je punten moet bepalen op het origineel of dat heel hoog (te lief?) of heel laag is is weer voer voor een andere discussie.

Kennelijk toch wat laat doorgedrongen, maar dit is wat mij betreft de beste Marillion met Fish aan boord.
Overigens ook zijn favoriete Marillion album.

Tekstueel een geweldig werkstuk. Muzikaal meer in dienst van de lyrics. Dus soberder,ondanks het voorbeeldige musiceren en het eigen geluid.
Maar juist die insteek werkt erg goed. Kippevel momenten nemen toe.

Verhoging naar 4.5.

Meer pop gericht, en daardoor veel lekkerder in het gehoor. De instrumentale stukken worden meer gebruikt om de sfeer neer te zetten, dan dat ze volgepropt worden met solo's.

Voor mij ook, met stip, de beste Marillion plaat.

Uit het Fish tijdperk zeker.

Maar de Marillion met Hogarth liegt er ook niet om. Brave, Afraid Of The Sunlight en vooral Marbles. Topalbums.

Ik vind Clutching de beste. Ook beter dan Brave en Marbles, die eigenlijk té langdradig zijn, maar wel mooie songs kennen.

Brave is zonder twijfel het zwartste album van de band. Veel donkerder en grimmiger dan de periode met Fish.
Maar langdradig kan ik het niet vinden. Het is een verhaal met enorm spannende muziek, die tevens wat rauwer klinkt.
Marbles is een prachtig geheel met pop, rock en prog op een smaakvolle manier in elkaar gevlecht. Een stel prachtige epics ook.

Moeilijk vergelijkbaar met de albums met Fish. Die periode is muzikaal veel gestroomlijnder en met vertrouwde sounds.
Daar wijkt de band steeds meer van af en gaat meer muzikale uitdagingen aan.
De ene keer pakt dat geweldig uit, de andere keer wat minder.

Omdat Marbles een dubbelaar is, is de kans groter op mindere songs, en die zijn er zeker.
Daarbij vind ik zowel de beginnende epic als de afsluitende epic helemaal niet fijn. Té langdradig en best wel irritant.

Gelukkig trekken songs als You're Gone, Angelina, Don't Hurt Yourself de plaat naar een ruime voldoende.

En op Brave staan Brave (titelnummer) en Made Again. Dat zijn me toch een stel langdradige nummers.

Dat heeft Clutching niet. Clutching is right to the point. 80's melodieuze pop/rock met een select aantal mooie gitaar- en keyboadsolo's.

Mariilion is met Hogarth gaandeweg heel anders gaan klinken. H drong voornamelijk aan op het gebruiken van andere sounds en ritmes op een bepaald moment.
De vergelijking met het oude Genesis wat de groep in de periode Fish regelmatig voor de voeten werd geworpen, is met Hogarth nagenoeg verdwenen.
Daarmee wil ik de Fish periode absoluut niet kenmerken als minder,maar de band bleef niet hangen in hetzelfde.
Ik vind de wat meer popgerichte songs op een Marbles ook erg goed.
Maar epics als The Invisible Man, Ocean Cloud en Neverland zijn smaakvol uitgevoerde stukken, die imo afwisseling genoeg hebben. Rothery speelt wat mij betreft zijn mooiste solo op Neverland.
Made Again, een prachtig klein werkje als waardige afsluiter van Brave.
Als iets mij tot tranen kan roeren is het dat nummer wel.

Marillion met Fish.....perfect. Vooral omdat wel degelijk werd bewezen dat prog geen uitstervende muzieksoort bleek. Al geloofde een hoop gerenomeerde progbands dat kennelijk wel, gezien hun ommezwaai naar A.O.R/ Hardrock of pop.
En Clutching At Straws is een fraaie natuurlijke groei in hun ontwikkeling.
Top periode, maar Marillion met Hogarth vind ik ook zeer boeiend. Zeker niet alles, maar een hoop wel.

Eens met bovenstaande quote. Prachtige Marillion songs (met Hogarth) die een mooie stijl hebben. Neverland en Made Again ook hier vette Marillion favo's. Heerlijk.

Ik vind de pop-kant van de Hogarth-Marillion erg goed, dus Season's End en Holidays in Eden.

Het alternatieve en zwaarmoedige van bijvoorbeeld de laatste plaat of Hapiness is the Road vind ik steeds minder aantrekkelijk.

Nummers al Dry Land of You're Gone of Deserve staan bij mij hoger aangeschreven dan een Neverland of Gaza.

Qua epics kan ik Ocean Cloud, Interior Lulu en Strange Engine dan wel weer erg graag horen.

Ik denk dat Marillion, zowel met Fish als met H. door hun pop-approach zo geliefd is bij mij.

Op Seasons End hoor ik weinig pop hoor Ozric.
Grotendeels is het een sferische ook wat zwaarmoedig album. Ik draai 'm het liefst in de herfst of winter.
Easter en het rockende Cover My Eyes wijken iets af. Lees; Toegankelijker.

Ik hoor Marillion het liefst zwaarmoedig. Maar ik houd ook niet echt van vrolijke muziek.

Ik houd best van zwaar hoor (Sugar Mice, White Russian etc.) maar lekker compact kan geen kwaad. En ik moet het kunnen snappen.

Want songs als Fugazi of The Web pakken me gewoon niet, met hun over-the-top teksten.

Teksten zijn belangrijk, maar Fish had er een handje van om het nogal eens over de top te jagen. In het heden is hij meer back to earth.
Toch is Fish een man die ik geloof. Die imposante reus die mij als geen ander kan overtuigen. Oprechte man die echt iets met de wereld voor heeft.
Technisch gezien zingt hij niet echt geweldig meer. Maar wat een persoonlijkheid nog steeds.
Ach en als je de tekst niet begrijpt is er altijd nog zoiets als er zelf een draai aan geven.

Begrijpt u wel.

MIJNEER........ GAAT U WEG !!!!!!!!