Marillion - Brave (1994)

Clutching at Straws, Jester's Tears en Marbles zijn werkelijk fantastisch. Maar bij deze ben ik volledig de kluts kwijt.

Beluister hem nog een paar keer.

Inderdaad, want het kan niet dat je drie andere platen leuk vindt, en deze niet...

Begrijp het ook niet helemaal, aangezien deze plaat heerlijk verteerbaar wegslurpt. Het is voorbij voordat je er erg in hebt...

Jammer dat ' Marouette Jam' niet op het originele album is gekomen. In plaats van ' Paper Lies' had het zeker een halve ster gescheeld. Gelukkig heb ik hem nog op de single ' The Great Escape' zodat ik de nieuwe uitgave niet hoef aan te schaffen.

Uiteraard komt dit zeer onnozel voor maar die klik lukt nog niet. Fugazi vind ik ook beter dan deze.

Dit weekend nog es goed werk van maken.

Je moet voor deze plaat rustig gaan zitten en hem vooral in het donker beluisteren. Dan komt Brave het best tot zijn recht.

Ik zie dat deze plaat bij jouw op 1 staat en het is u zeker gegunt. Ik hoop er wat meer voor te vallen. Eveneens blijft het niet bij een luisterbeurt. Ik reken er nog volgende week/weken bij.

Maar 1 ding staat vast. Overige Marillions gaan me gemakkelijker door het oor.

Ik was volgens mij een jaar of 13 toen ik marillion begon te luisteren. Het heeft bij mij 2 jaar geduurd voordat ik dit album kon waarderen en heb het album nu al in de 200x geluisterd. Gewoon nog een aantal keer luisteren idd.

Eindelijk de remasterde 2-cd versie binnen en ga dit weekend het album weer opnieuw beleven. Mogelijk komt het laatste half sterretje er ook nog bij

Have fun, voor het geval je singles niet hebt, The Marouette Jam in aan te bevelen

Werd nieuwgierig en heb alvast inderdaad Marouatte Jam beluisterd... wauw....

Ik vind het een lichte verbetering maar veel soeps is er niet echt aan. Marbles verliep eveneens moeizaam, maar de frank viel uiteindelijk dan toch. Hier loopt het me nog iets wat te veel mank. Dat er veel beter werk was in 1994 dan Brave is me nu wel duidelijk.

Ik zou de cd nog een kans geven.

of twee

gevarieerde top 10 heb je.

Overigens kan ik niet volledig mee met de personen die dit een meesterwerk noemen. Dit gaat wel op voor de eerste 4 nummers, maar Hollow Man, Paper Lies en Hard as Love zorgen ervoor dat het album niet meer dan 4* verdient. In vergelijking vind ik Seasons End en Marbles wel over het geheel van zeer hoog niveau.

Paper Lies en Hard As Love zijn misschien van minder niveau maar:
* zorgen voor variatie in het album
* zijn belangrijk voor het concept.

Dat je Hollow Man durft noemen als minder nummer.
Heeft bij mij een sterretje hoor, wat een song.
Wat een emotie, wat een stem, wat een lyrics, wat een climax, wat een sfeer!

Tja, smaken verschillen he. Het nummer doet mij helemaal niets, terwijl ik Hogarth over het algemeen toch prima te pruimen vind.

Er zijn van die albums, en met name de conceptvormen, waarin ik geen enkel nummer minder vind. Niet omdat er geen mindere op kunnen staan, maar ik zie het dan als één geheel. Zoals deze. Wat ik dan wél met die mindere heb is dat ik ze eenvoudig als tussendoortjes zie, terwijl de sterkere songs werkelijk iets bijdragen.
Nadeel is dat ik niet zo snel de songs zal kunnen benoemen, het onderscheid is er gewoon niet. Voordeel is het sterken van een adaptief vermogen in het kleuren van de preferentie: ik hoef nevernooit te skippen.
Btw........ik zie dat ik een 4,5 heb gegeven voor deze. Bullshit : 5

Marouette Jam zit toch verwerkt in Goodbye To All That?

Leeds, ik zou er echt nog eens induiken. Ik vond dit album, toen ik het voor de eerste keer hoorde een "gedrocht".
Daar ben ik echter geheel van teruggekomen. Brave is een album wat je moet "ondergaan". Het is een emotionele achtbaan.

Deze week nog es beluisterd en nog niet echt voor gevallen. Die intro van Bridge vind ik wel steeds super. Her en der is er wel wat goeds te vinden maar op Marbles lukt alles veel beter. Heeft me ook veel tijd gekost die te waarderen maar uiteindelijk is dat gelukt. Wie weet zal deze ook nog komen.

Tip: blijven proberen. Ik heb namelijk hetzelfde gehad. Uiteindelijk viel bij de pakweg 10e luisterbeurt het 'kwartje' toen ik het album 's-avonds in alle rust met het tekstenboekje erbij kon beluisteren.

"in het donker met het geluid op 10" is dan ook het advies vanuit het boekje

Ik hoor op dit moment nog tot de groep bij wie Brave nog moet aankomen. Kon 'm niet waarderen toen hij pas uit was en daar had ik als Marillion liefhebber "uit den beginne" wel moeite mee. Maar goed; door de vele lyrische verhalen over Brave heb ik vorig jaar toch maar besloten om 'm zelf ook te kopen. Een keer of 10 luisteren las ik zojuist al, nou ja, zover ben ik nog niet maar daarna moet het mij toch ook wel lukken? Op dit moment is het nog slechts 3,5 ster.

Dit album is voor mij echt de ultieme trip om het zo maar even te noemen. Ik draaide vanaf me 12e al Marillion terwijl allemaal anders mensen in mijn omgeving Ali B en dat soort crap luisterden. Het gevoel dat ik bij deze plaat krijg is voor mij niet te omschrijven. De opener 'Bridge' is een ontzettend mooi nummer samen met het daaropvolgende 'Living with the big lie' sublieme teksten waarbij ik steeds opnieuw kippenvel krijg. Dit is trouwens ook de plaat die ik het meest achter elkaar kan draaien. Had hem volgens mij op een dag eens een keer 16 keer achter elkaar gedraaid. Dat is ook gelijk mijn record met 'plaat het vaakst achter elkaar draaien' Ik denk dat dit voor mij niet meer overtroffen gaat worden. Of de band moet ooit met een nog betere plaat gaan komen. 5* en op 1 in m'n top 10.

Is het een voordeel voor mij dat toen ik 12 was Ali B waarschijnlijk moedermelk aan het scoren was?

Een zeer groot voordeel Gelukkig word er naast veel commerciele rommel ook nog geweldige muziek gemaakt. Deze plaat is daar een mooi voorbeeld van en hij stond dan ook niet voor niks lang in mijn top 10.

Sterk emotioneel geladen conceptalbum, inderdaad met veel ruimte voor eigen interpretatie. Vorig jaar kreeg ik Misplaced Childhood op vinyl, en hoewel ik die steeds meer begin te waarderen is dat niet 100% mijn ding. Gelukkig kwam ik door de gratis Crash Course cd (aan te vragen op hun website) tot inkeer.

Brave klinkt veel oprechter, intenser en de productie is minder glad. Ik hoor Steve Hogarth ook veel liever zingen dan Fish. Alles is tot de puntjes perfect uitgewerkt zonder dat de muziek machinaal klinkt.

Ik heb inmiddels al wat van Marillion in bestelling staan, maar Brave zal snel volgen.

De film moet ik ook snel eens bekijken.