Marillion - Brave (1994)

De tijd die je kwijt bent aan reclame luisteren, zou je ook kunnen steken in het bijeenzoeken van de YouTube-'filmpjes'. Mocht je een gratis account hebben, natuurlijk. Maar als je de moeite neemt om via YouTube te luisteren* acht ik de kans klein dat je een betaald account hebt.

Veel albums staan trouwens tegenwoordig volledig integraal op YouTube, maar Brave blijkbaar niet.

*) Overigens niets mis mee, doe ik ook wel eens/heb ik ook wel eens gedaan.

ok. Ik wist niet eens dat er een film van bestond. Misschien dat ik die eens ga bekijken.

Dan geef ik bij deze even uitleg, dat ik geen spotify heb. Ik heb wel vroeger veel platen gedownload, maar dit heb ik voorlopig stopgezet wegens het downloadverbod dat door de Europese Unie werd ingevoerd. Ik downloadde toen de albums als ik ze wilde kennen, en als er weer een tussen zat die ik echt goed vond, dan kocht ik die. Nu het downloadverbod er is, moest ik iets anders verzinnen, vandaar het beluisteren op youtube.

Brave stond ook inderdaad niet volledig op youtube, nummer 4 en 7 ontbraken. Maar die heb ik nog eens tussendoor los opgezocht en beluisterd.

Tsja, ieder zijn/haar manier natuurlijk. Maar ik vind het wel een erg omslachtige manier om alle nummers op youtube bij elkaar te zoeken, in de hoop dat ze dan ook nog eens allemaal compleet zijn.

en die reclames op Spotify vallen enigzins mee, hoogstens 2x zo'n 30 seconden per album bij een gratis account.

Er is geen downloadverbod. Anders kan iTunes wel opdoeken.

Illegaal downloads aanbieden is al verboden sinds de oertijd. Consumenten (jij en ik dus) zullen niet aangepakt worden. Ik zou me er niet zo'n zorgen om maken.

Overigens is het niet toegestaan soundclips te uploaden op youtube als het niet van de uploader zelf is. Dus je bent in principe net zo illegaal bezig.

O.k. Vandaag toch weer eens dit album in zijn geheel beluisterd, met het opzoeken van die andere twee nummers (4 en 7). Dit album is erg mooi en zit muzikaal en tekstueel (de zang van Steve Hogarth) zo goed in elkaar, dat ik al meteen 4,5 sterren uitdeel. Het beste Marillion-album op 'Misplaced Childhood' na.

Ah, u bent van de conceptalbums

Marbles al eens voorbij laten komen?

Nee, nog niet. Van dat album ken ik alleen You're gone. Wel kreeg ik onlangs het album 'Brave' als verjaardagscadeau. Heb er weer een aantal keren naar zitten luisteren en de cd bevalt mij heel erg goed. Hele mooie nummers staan er op, zoveel dat het weer heel erg jammer is dat ik maar drie favoriete tracks mag aanvinken. Mijn stem blijft echter hetzelfde 4,5 ster, maar 5 sterren sluit ik niet uit.

Man man man, wat een weelde. Wat een album. Echt zin in aanstaande maandag, tivoli vredenburg

Zit hem nu voor de ongeveer derde keer weer eens helemaal te luisteren en het is wel genieten geblazen. Ik kan me alleen maar niet aan één gedachte onttrekken - en er gaan nu heel veel mensen heel boos worden als ze het komende cliché gaan lezen:
.... och, och, als Fish dit toch eens had ingezongen.....

Als Fish dit had gezongen, dat had hij een andere tekst/concept bedacht.

Hogarth baseerde de tekst op een radiobericht. Maar het is 1994. Fish had prima soloplaten reeds gemaakt.

Geen enkel probleem met Hogarth hier.
Hij laat zich echt gelden op Brave.
Niets ten nadele van Fish verder, maar is toch meer een zanger voor andere sferen. Marillion speelt hier een stuk steviger dan voorheen.
Dat had met Fish ook wat lastiger geworden vrees ik.

Ik vind het in elk geval erg 'brave' om die gedachte hier te posten

En jij bent een "brave" borst Ozric !

Als je de plaat van Fish uit 1994 er bij pakt kom je uit bij Suits. Dat is de man's slechtste plaat vrees ik, dus het zou voor hem sowieso erg fijn geweest zijn om dit in te zingen. Dit is zo'n beetje toch het meesterwerk met H.

De stem van Fish werd zo rond 1994 echt stukken minder, die had heel veel niet eens gehaald. Enkel al die schreeuw in The Great Escape. Maar goed in principe niet echt een discussie dit want de Fish was al jaren weg dus het was sowieso geen optie. Ik denk echt dat de plaat met Fish vele malen minder had geklonken en ze echt niet hadden kunnen bereiken wat ze nu hebben vastgelegd. Heb je het over Seasons End dan kan dat best (ook gezien de demo's die gemaakt zijn eind jaren '80) een interessante discussie worden nu slaat dat eigenlijk nergens op.

Een maat van mij vroeg om Fish te gaan zien in het najaar. Maar ik ben "live" nu wel klaar met Fish.
Als ik zie op YT hoe hij nu moet ploeteren om er nog wat hoge noten uit te krijgen....dan weet ik wel genoeg. Nee, dan maar de herinnering levend houden.
Hogarth is de juiste man hier. Een vocalist met veel power en emotie. Het schreeuwerige werkt niet altijd , maar zijn passie is prima.
In de Fish tijd speelde Marillion eigenlijk vrij netjes, met veel ruimte voor de reus.
Hogarth kan de vollere setting ( stevigers keys en gitaar) makkelijker aan.
De man zingt live trouwens nog prima.

Dat laatste is zeker waar maar ook Fish is de laatste 2 a 3 jaar na zijn operatie over het algemeen wel weer een stuk beter bij stem hoor

Het zal waarschijnlijk per avond ook verschillen, maar ik vind het eigenlijk niet meer goed genoeg. Hij heeft behoorlijk ingeleverd hoor vigil.
En wat je zegt - dat begon eigenlijk al vrij snel.
Maar dan spreken we over 20 jaar terug.
Fish is nu eenmaal geen man die erg zuinig op zichzelf is geweest en dat breekt nu op.
Natuurlijk weet hij dat zelf ook.
Ik meen dat hij in 2016 een afscheidstour gaat doen en daarna aan een boek gaat werken.

Desanietemin blijft hij voor mij een geweldenaar.
3 concerten van hem gezien en mij altijd uitstekend vermaakt. Wat een vent !
Jammer genoeg geen Marillion met hem mogen aanschouwen.

Die afscheidstour begint al in 2015 en zeker wat Nederland betreft (4 x in november in Nederland) . Hij gaat inderdaad boeken en scripts schrijven en weer wat meer acteren. Geen enkele twijfel of hij dat goed gaat, dat kan hij prima denk ik.

Veel drank, veel gerookt en geen klassiek geschoolde stem... Dan kan dat wel eens te veel worden. Maar inderdaad aan zijn uitstraling heeft het niet gelegen al is hij de laatste paar jaar wel erg snel heel oud geworden in zijn gezicht en zo heel oud is hij nou ook weer niet.

57 is ie volgens mij, maar de baard is wit. Snel oud geworden.
Maar......zijn laatste album is sterk. Als dat het laatste wapenfeit is, dan heeft hij artistiek in ieder geval waardig afscheid genomen.

Eind april 57 geworden idd.


Nee nee, er komt na de afscheidstour sowieso nog 1 album heeft hij verteld

Deze met Fish was nooit gelukt, laat dat duidelijk zijn!

Niet alleen vanwege die "schreeuw" in The Great Escape maar ook vanwege de buitengewone grote variatie in de vocalen in bijvoorbeeld het nummer "Brave". Dan het lichte, hoge (en zuivere) zingen afwisselend met de donkere, sombere zangpartijen.

Maar eigenlijk meer om het volgende: Hogarth heeft zich bijzonder actief bemoeid met de muzikale omlijsting van zijn verhaal. In het Fish tijdperk was het aandeel van Fish muzikaal nul komma nul en moest hij nog vaak zijn teksten in de muziek proppen omdat die eerder klaar was. Met andere woorden: Hogarth heeft niet alleen conceptueel, tekstueel maar ook muzikaal een grote stempel gedrukt op "Brave". Zonder hem maar met Fish had die in deze vorm nooit bestaan!

Wat een leuke en leerzame discussie hierboven!
Laat ik aan de hand daarvan mijn uitspraak nuanceren: ik ben er van overtuigd dat Brave nooit in deze vorm had bestaan als Fish er nog was geweest en wil de heer Hogarth dan ook alle kredieten geven die hij verdient. Ik ben alleen niet zo'n fan van 's mans stem en had Brave waarschijnlijk nog beter gevonden als Fish hem had ingezongen (maar dan wel met zijn jaren '80 stem ). Juist het contrast van zijn hoge stem met dit duistere werk had het waarschijnlijk nog meer kracht gegeven. Verder wil ik niets afdoen aan de prestatie van Hogarth c.s.

Niet helemaal hoor, uiteraard als zijnde instrumenten bespelen (op wat live percussie na bij de Fugazi periode) maar hij had vaak toch wel wat muzikale ideeen zeker ook qua zanglijnen (vast om zijn eigen lange regels te beschermen ) enkel kon hij dat niet uitwerken en daar had hij dan weer Rothery voor. Vooral wat betreft Misplaced Childhood hebben ze vrijwel alles met z'n 2en gedaan. Het was dus niet zo dat hij zijn teksten inleverde en weer naar huis ging en wel hoorde hoe het geworden was (een beetje het Lamb Lies idee).

Altijd maar die "What if..." discussies bij Marillion, Genesis, Pink Floyd, Roxy Music, etc.

Dan is Marillion toch echt de band die na het vertrek van een van de oorspronkelijke bandleden het best op de been is gebleven, getuige deze Brave, maar ook Marbles, Afraid of Sunlight en Seasons End. Anders, maar niet minder dan voor het vertrek van Fish. Kom daar bij die andere bands maar eens om na het vertrek van Gabriel en Hackett, Waters en Eno. Grote pluim dus inderdaad voor Hogarth, die zich prima heeft ingepast en het veranderende geluid van Marillion mede vorm heeft gegeven.

Tja, AC/DC deed het ook prima, en volgens mij Black Sabbath ook.

Maar goed, ik denk niet dat het aan de kwaliteit van de muziek ligt, of een band wel/niet populair blijft, meer of de fans/het publiek het wel pikt. Ik kan me nog herinneren, dat ik als jong broekie van 14 net Marillion ontdekte, en van de oudere muziekliefhebbers te horen kreeg hoe k*t Marillion wel niet was, met de nieuwe zanger.

Muzikaal bleven ze het goed gedaan na de breuk, commercieel stortte de boel in elkaar.... De conclusie of Marillion het na de breuk goed gedaan heeft is afhankelijk van de criteria natuurlijk!

inderdaad, altijd maar de "what if" discussies, maar ik vind ze wel degelijk relevant en boeiend. Wat Ozric zegt; pikken de fans het? Blijft het totaalgeluid net zo interessant als daarvoor, of wordt het gemis simpelweg niet opgevangen? FC Twente zal zonder Ziyech ook anders voor de dag komen, dan wanneer hij blijft (al blijft het onder Schreuder een drama ) en dan zullen er ook vergelijkingen gemaakt worden.
Bij Pink Floyd en Genesis is de magie imo weggevloeid. Bij Marillion is de creativiteit gebleven....

Ik was nooit overtuigd dat een band minder aantrekkelijk voor me werd na het verlies van een bandlid; Uriah Heep, Wishbone Ash, Lynyrd Skynyrd, Gov't Mule, Great White en noem maar op.
Het bleven altijd boeiende platen wat ze maakten.

Totdat bij Saga, de zanger (Michael Sadler) eventjes weg ging en er een studio- en liveplaat uitkwamen met een andere zanger (Rob Moratti). -hoe durfden ze!!!- Ik vond het helemaal niks. Dus blijkbaar ben ik er ook gewoon erg vatbaar voor. Het is maar wat je als fan erg belangrijk vindt.

Ik denk dat ik Thunder ook niet met een andere zanger wil horen, of Gov't Mule zonder Warren Haynes of Jamiroquai zonder JK of etc. etc.