menu

The Doors - L.A. Woman (1971)

mijn stem
4,23 (1252)
1252 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Blues
Label: Elektra

  1. The Changeling (4:21)
  2. Love Her Madly (3:20)
  3. Been Down So Long (4:41)
  4. Cars Hiss by My Window (4:41)
  5. L.A. Woman (7:53)
  6. L'America (4:38)
  7. Hyacinth House (3:12)
  8. Crawling King Snake (5:00)
  9. The WASP (Texas Radio and the Big Beat) (4:15)
  10. Riders on the Storm (7:15)
  11. Orange Country Suite * (5:45)
  12. (You Need Meat) Don't Go No Further * (3:41)
  13. The Changeling [Alternate Version] * (4:50)
  14. Love Her Madly [Alternate Version] * (3:57)
  15. Cars Hiss by My Window [Alternate Version] * (4:40)
  16. L.A. Woman [Alternate Version] * (8:49)
  17. The WASP [Texas Radio and the Big Beat) (Alternate Version] * (5:34)
  18. Been Down So Long [Alternate Version] * (5:06)
  19. Riders on the Storm [Alternate Version] * (9:08)
  20. She Smells So Nice * (3:23)
  21. Rock Me * (5:56)
  22. The WASP [Instrumental] * (4:22)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 49:16 (1:54:27)
zoeken in:
avatar van lennon
4,5
Dat dus...

avatar van jurado
5,0
lennon schreef:
Dat dus...
Nee "dat dus" niet. Ik lees terug vanaf Lau1986's bericht en jouw antwoord daarop én vervolgens jouw antwoord op het bericht van Johnny Marr.
Naar mijn mening laat jij het doen lijken of Lau1986 dit een perfect album vindt maar dan toch maar 4* uitdeelt. Dat volg ik niet helemaal, volg jij het nog wat ik bedoel?

Uiteraard is dit een geweldig album waar het ultieme Doors geluid tot volle wasdom komt.
Alle albums mét Jim Morrison, met uitzondering van The Soft Parade, zijn in mijn optiek meesterwerken.

avatar van Lau1986
4,0
lennon schreef:
En dan toch maar 4 sterren?


Klopt, ik vind het een goed album, maar voor mij persoonlijk is het (nog) geen top favoriet.

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
geplaatst:
Jaren geleden kocht op toen nog Koninginnedag voor wel 2 euro een dubbel-LP van The Doors in topconditie. De plaat heet Two Originals of The Doors, met de eerste titelloze LP en het album Strange Days. Strange Days draaide ik zelden, de eerste plaat vond ik een absoluut meesterwerk.

Omdat ik Strange Days nooit draaide, was het alsof The Doors voor mij na hun eerste plaat waren gestopt met bestaan. Ik heb derhalve nooit veel interesse gehad in andere muziek die ze maakten. Tot ik afgelopen Koningsdag L.A. Woman tegenkwam in de platenbak. Vaag herinnerde ik me dat mijn huisgenoot van lang geleden deze plaat op cd had (een cd-doosje met afgeronde hoeken) en dat we die nog weleens draaiden thuis. Ik durfde de gok van 15 euro voor de eerste Duitse persing dus wel aan.

Toen ik de plaat thuis opzette viel ik van mijn stoel van verbazing. Wat een geniale plaat is dit. Natuurlijk zijn de hits Love Her Madly en Riders on the Storm hier ook wel bekend, maar deze hele plaat is van een constant hoog niveau. Jim Morrison zingt weliswaar wat meer staccato dan op de eerste plaat, maar een vreemde manier past dit perfect bij dit van blues doorspekte album. L.A. Woman - wat een track!

Op dit moment ligt Strange Days op de speler. Waarom ik die plaat zo lang links heb laten liggen, is me op dit moment een raadsel. Ik ga met terugwerkende kracht heel veel plezier beleven aan het herontdekken van The Doors.

avatar van RuudC
3,5
En toen waren we al aangekomen bij de laatste plaat met Jim. Ik twijfel nu of ik deze als eerste had of het debuut. Deze lp heb ik in elk geval al heel lang, maar in de eerste jaren dat ik deze in bezit had, moest ik nog aan een pickup zien te komen. De arme student die ik toen was, haha.

Tot voor kort kende ik dit album eigenlijk alleen vanwege Love Her Madly en Riders On The Storm. Ik ben er nooit echt dol op geweest, zoals dat met de eerste twee platen het geval was. Ik vind Jim nooit op zijn best wanneer hij die lage, zware stem opzet. De vele bluessongs die op dit album staan, hebben me eveneens nooit kunnen boeien. Goed uitgevoerd, dat wel, maar beduidend minder interessant dan wat de band een paar jaar ervoor deed. Love Her Madly staat dan ook niet meer genoteerd als favoriete track naast Riders On The Storm. Er zijn echter wel twee songs die het hier super doen. Riders Of The Storm uiteraard. Kalm, maar toch stuwend. Veilig, maar ergens toch heel onheilspellend. De onweersbui is een sublieme toevoeging. Ik wil verder toch vooral aandacht voor l'America dat met minimale middelen eveneens onheilspellend wordt gebracht. Wederom een psychedelisch pareltje. Het drumritme tilt het tot grote hoogten. Deze twee songs behoren tot de beste die de band uitgebracht heeft.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. L.A. Woman
5. Morrison Hotel
6. The Soft Parade

avatar van jurado
5,0
RuudC schreef:
En toen waren we al aangekomen bij de laatste plaat met Jim. Ik twijfel nu of ik deze als eerste had of het debuut. Deze lp heb ik in elk geval al heel lang, maar in de eerste jaren dat ik deze in bezit had, moest ik nog aan een pickup zien te komen. De arme student die ik toen was, haha.

Tot voor kort kende ik dit album eigenlijk alleen vanwege Love Her Madly en Riders On The Storm. Ik ben er nooit echt dol op geweest, zoals dat met de eerste twee platen het geval was. Ik vind Jim nooit op zijn best wanneer hij die lage, zware stem opzet. De vele bluessongs die op dit album staan, hebben me eveneens nooit kunnen boeien. Goed uitgevoerd, dat wel, maar beduidend minder interessant dan wat de band een paar jaar ervoor deed. Love Her Madly staat dan ook niet meer genoteerd als favoriete track naast Riders On The Storm. Er zijn echter wel twee songs die het hier super doen. Riders Of The Storm uiteraard. Kalm, maar toch stuwend. Veilig, maar ergens toch heel onheilspellend. De onweersbui is een sublieme toevoeging. Ik wil verder toch vooral aandacht voor l'America dat met minimale middelen eveneens onheilspellend wordt gebracht. Wederom een psychedelisch pareltje. Het drumritme tilt het tot grote hoogten. Deze twee songs behoren tot de beste die de band uitgebracht heeft.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. L.A. Woman
5. Morrison Hotel
6. The Soft Parade


Ben het met het grootste gedeelte oneens, ik hoor hier de perfecte mix van blues en psychedelica op een grandioze manier gebracht.
Luister alleen al naar de track L.A Woman, dat is gewoon de ultieme roadmusic, wat een tijdloze song.
De drankstrot van Jim past perfect bij de muziek.
Het is natuurlijk onmogelijk om The Doors uit de geniale beginperiode te vergelijken met de in mijn optiek eveneens geniale laatste periode.
Met de laatste zin in je post ben ik het dan wel eens
Jammer dat het niet helemaal je ding is RuudC wat Jim en kornuiten hier hebben afgeleverd.

Meesterwerk #4

avatar van lennert
4,0
Mmm... Ik en blues hebben een haat-liefde-verhouding.

L.A. Woman: goede blues.
Cars Hiss By My Window: laat het alsjeblieft ophouden!

Tussen deze twee uitersten op blues-gebied gebeurt er een hoop. Daarbuiten staat L'America. Ik weet niet hoe de band met deze proto-doommetal aan is komen zetten, maar potverdrie als het niet enorm bevalt. Dat Riders On The Storm ook nog steeds enorm bevalt was geen verrassing, naargeestiger en duisterder dan dit lied kan bijna niet.

Daarbuiten hebben we met Love Her Madly nog een fijne single en is The WASP een voorbeeld van hoe blues wel kan werken. Als geheel is dit album prima, maar ik ben gewoon meer fan van de vroegere sound en experimenten. Wel een paar ijzersterke tracks weer.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days
4. L.A. Woman
5. Morrison Hotel
6. The Soft Parade

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
lennert schreef:
Cars Hiss By My Window: laat het alsjeblieft ophouden!
Ik weet niet precies welke versie je hiervan hebt gehoord? Op de oorspronkelijke LP was Cars hiss by my window een lekker puntig bluesje met een mooie tekst, speelduur 4'10. De door Bruce Botnick opgepimpte versie uit 2006/7 (te herkennen aan het toegevoegde "Whee-oo!" helemaal aan het begin) is opeens driekwart minuut langer geworden met een extra couplet ingevoegd. Ik had er ook niet om gevraagd, echt jammer.

avatar van milesdavisjr
3,5
De 'laatste' van de heren in de samenstelling met Jim, maar voor mij de afsluiter van The Doors. Jim zingt nog wat zwaarder wat zeker te maken zal hebben met de drankinname van die tijd. Het is een goed album maar de hoge score is wat mij betreft wel aan de hoge kant.
Enkele uitschieters tillen de plaat naar een hoger niveau, Love Her Madly, The Changeling, L.A. Woman en de laidback klassieker Riders On the Storm zijn heerlijke nummers. Echter songs als Been Down So Long, Cars Hiss By My Window, Hyacinth House, komen maar niet op gang en vind ik ronduit saai. De blues die een bedwelmende invloed zou moeten hebben hoor ik maar ten dele terug. Een nummers als L'America is sfeervol, maar het ritme in samenwerking met het orgeltje wekt ook irritatie op. Kortom, zeker een plaat met enkele toppers maar over de hele linie genomen weten de heren het niveau niet vast te houden.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:20 uur

geplaatst: vandaag om 02:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.