The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)

Ik ben het wel met Stijn eens, die wel vaker de plank raak slaat . Ook beschouw ik dit, net als Bertus, niet echt als een 'reguliere' studioplaat, maar eerder meer een 'veredelde' verzamelaar. Een handvol klassenummers en de rest vind ik (een stuk) minder. Ik zou het een ster of 3 geven oid. Van de rest vanaf Rubber Soul kan ik me de waardering nog wel op een of andere manier voorstellen, maar van deze 4,20 niet echt, enfin.

Dat ben ik helemaal met je eens Chronos. Met leuk intro en outtro. Lekker simpel, accordeon, piano en drums

Goede plaat en misschien raar om te zeggen maar hij bevat te veel hits.Ik kan deze niet echt beluisteren als een album omdat ik de meeste nummers al ken als "hits-van-de-beatles". Sgt. Pepper's en de witte zitten daarom wat beter en ook wat serieuzer in elkaar.

Dus leuk om naar te luisteren, maar niet legendarisch genoeg voor de top 250.

Heeft voor mij toch wel het karakter van een mini-albumpje met een hele rits singles. Niet echt een coherent album, maar natuurlijk wel in zijn kleur. Je ziet hier allemaal felle kleuren bij, al dan niet ronddraaiend en rondtollend in door elkaar lopende cirkels. Hele psychedelische soep dit. Maar ook dat konden The Beatles moeiteloos aan, want het luistergenot is weer hoog. Persoonlijk was ik wel blij met 'de terugkeer naar het liedje', dat The White Album kenmerkt. Eén keer zo'n uitbundige potpourri is wel genoeg.

Deze behoort ongetwijfeld tot de meer experimentele albums van The Beatles net zoals zijn voorganger. Toch vind ik deze wel onderdoen voor Sgt. Pepper. De nummers zijn minder sterk dan op dat album.

Bij Sgt. Pepper waren de liedjes ook wel met meer perfectie uitgewerkt, terwijl sommige nummers op dit album (Flying, Baby You're A Rich Man, Magical Mystery Tour) mij het idee gaven half af te zijn. Het zijn zeker geen slechte nummers maar ze hadden beter uitgewerkt kunnen worden.

Toch bevat het album ook wel een paar van mijn persoonlijke toppers, zoals I Am The Walrus, Strawberry Fields Forever, The Fool On The Hill en Blue Jay Way. Middelmatig album van The Beatles, maar gezien hun verdere repertoire is dat nog steeds goed.

'Magical Mystery Tour' vind ik juist erg leuk.

'Flying' vind ik rommel, en 'Baby You're A Rich Man' hoort ook bij het slechtste dat The Beatles opnamen. Grappig dat je verder 'Blue Jay Way' noemt als een favoriet. Dat vind ik nou net een spaarzaam moment waarop Harrison de plank mis sloeg.

Het nummer Penny Lane wordt niet eens genoemd.

Penny Lane is het mooiste liedje van the Beatles. En naar mijn mening een van de drie mooiste liedjes ooit. (andere 2 zijn Good Vibrations en God Only Knows).

En dat is dan ook direct de reden dat je bijna niet om dit album heen kan, ondanks dat er het wellicht mindere 'baby you're a rich man' op staat: een aantal van de beste Beatlenummers staan juist op dit album.

Daarom was het ook het eerste Beatlesalbum dat ik kocht. Ergens in 1991 of '92 Ik was dus 14 of 15.

Hu!? oke wat gek, ik heb Baby You're a Rich Man, Blue Jay way en I am the walrus geselecteerd als beste nummers hier. Baby You're a Rich Man is een van de nummers waar ik na 10 jaar luisteren nog steeds geen genoeg van heb. Penny Lane, all you need is love (samen met paperback writer & With a little help from you friends) behoren tot de zeldzame nummers die na 2 jaar al mijn strot uit kwamen.

Ik vind het ook een prima nummer. In noem het 'wellicht minder', maar dan bedoel ik minder dan het geweldige Strawberry fields forever, I am the Wallrus, Fool on the Hill en Penny Lane.

...en eigenlijk is het helemaal geen album...
Eerst was er de EP met alleen de songs:
"Magical Mystery Tour"
"Your Mother Should Know"
"I Am the Walrus"
"The Fool on the Hill"
"Flying" (Lennon/McCartney/Harrison/Starkey)
"Blue Jay Way" (Harrison)
Waarna Capitol USA de zoveelste kans greep om een compilatie samen te stellen met singles die nog op de plank lagen: Penny Lane/Strawberry Fields Forever, All You Need is Love. Hello. Goodbye en buitenbeentje Baby You'ra Rich Man (alvast geschreven voor de Yellow Submarine Soundtrack, maar belandde eerste op de b-kant van All You Need is Love).
Dus eigenlijk is het een verzamelbak van tracks die van november '66 tot oktober '67 waren opgenomen.
En eigenlijk werkt het best goed: er is soms wat rommelig spel (de strakheid van de vorige albums is er een beetje uit) en hier en daar is de inspiratie wat minder, lijkt het. De titelnummer is wel heel duidelijk versie 2.0 van de titeltrack van Sgt. Peppers, bijvoorbeeld.
Maar toch: een album met John's twee beste psychedelische tracks, Penny Lane en een stel leuke McCartney-deunen is helemaal niet slecht!

Een van hun beste cd's van The Beatles

Een album dat niet helemaal in het bandrepertoire past. In Engeland werd er een gelijknamige (dubbel-)EP uitgebracht maar deze waren in Amerika uit de mode geraakt. Het gevolg was een soort verzamelaar: de Britse EP + 5 extra nummers.

En de 11 nummers bevatten wederom talloze klassiekers. Buiten de drie nr. 1 hits ben ik erg fan van "The Fool on the Hill", "I Am the Walrus" en het titelnummer. Maar eigenlijk vindt ik het totaalplaatje gewoon steengoed. Probleem is dat bij The Beatles alles onder een vergrootglas wordt gehouden. Natuurlijk is "Flying" geen "Penny Lane" En toch...ik wil de reacties weleens zien als Frank Zappa iets dergelijks had gemaakt. "Al You Need is Love" is tekstueel wat simplistisch maar was 1967 niet The Summer of Love? In dat opzicht kunnen we stellen dat The Beatles de tijdsgeest uitstekend hebben verwoord. Talloze jaargenoten hebben onder invloed van LSD muziek gemaakt die niet te begrijpen valt zonder zélf gebruik te maken van verdovende middelen. The Fab Four slagen er echter in ambitie en melodie wederom perfect te combineren.

Het is ook nog het eerste album zonder Brian Epstein en verrassend genoeg de afsluiting van hun korte psychedelische periode. Tijdens Boxing Day werd de film (in zwart-wit) door de BBC uitgevonden en The Beatles kregen hevige kritiek. Waarschijnlijk dat de matige film er mede voor verantwoordelijk is dat het album nooit opduikt in lijstjes.

Rationeel gezien is het wederom een steengoed album dat Sgt. Pepper... op sommige momenten zelfs overtreft. Iedere artiest die met iets dergelijks op de proppen komt zal overladen worden met lovende kritieken. Het zegt alles over de status van The Beatles dat deze in hun oeuvre nooit naar voren komt.

En zo kom ik 'gewoon' op 5*

Wauw ik vind deze eigenlijk nog beter als Sgt. Peppers.... uit datzelfde jaar. Met nummers als Magical Mystery Tour, het prachtige Fool on the Hill, de rocker I am the Walrus, Hello Goodbye en het o zo mooie Strawberry Fields en idem dito voor Penny Lane, zelfs het nummer van Robert ten Brink heeft nog steeds niets ingeboet aan kracht. Wat een samenstelling aan nummers om op 1 album te zetten..dan ben je in mijn ogen toch wel erg groot...om in datzelfde jaar ook nog Sgt. Peppers uit te brengen....geen enkele band die ze dat na heeft gedaan...The Beatles zijn de Bach en Beethoven van de popmuziek.

Hoe grote Beatle fan ik ook ben, ik moet helaas terug schroeven naar 3* prima aanloop naar Agt. Pepper, de ontwikkelingen zijn duidelijk hoorbaar.

Het voelt veel al als B kantjes, dat klopt ook omdat het een bijeen raapsel is van een EP en singles.
Het haalt voor mij gewoon niet genoeg, een paar daar gelaten.
Komende maand wil ik de remaster kopen en misschien brengt die iets anders, heb deze en for Sale als gewone cd... die zijn nogal plat.. om het zo te zeggen.

Op Blue Jay Way en Flying na vind ik het een geweldige plaat. Dat is mischien omdat ik deze altijd als lp heb gekend en nooit als EP. Dan zou ik hetzelfde hebben dan ik nu vaak heb met cd's met bonus tracks, je hebt het einde, en dan nog een paar nummers die er voor je gevoel niet bij horen.

Vind de titeltrack ook goed, het hoeft niet altijd een briljante compositsie te zijn, maar een simpel goed in het gehoor liggend liedje is een aangename afwisseling. En het enthousiastme waarmee het gezongen is werkt aanstekelijk.

Het is echter geen aanloop naar Sgt. Pepper. Meer een minder coherent vervolg. Veel luisterplezier met de remasters! Vind bij MMT het geluid zeker een stukje beter dan op het origineel.

Met aanloop bedoel ik vooral het eerste EP gedeelte, wat voor Sgt. Pepper uit kwam.
De remasters openen voor mij nieuwe werelden, de remaster van SGT pepper deed mooie dingen met me... Die dimensie die het geeft... je zit er dan bijna in,... deze is zo plat als een duppie

Magical Mystery Tour - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org, Strawberry Fields Forever en Penny Lane werden als single uitgebracht en kwamen eerder dan Sgt Pepper. The Magical Mystery Tour was net als bijvoorbeeld Rubber Soul, uitgebracht voor de kerstdagen. Van het jaar 1967 om precies te zijn. Sgt. Pepper kwam al uit in juni van dat jaar.

Ja dat bedoelde ik, ik haalde ze eventjes door elkaar.

Het verschil met 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band' is dat The Beatles hier minder experimenteren. Het klinkt wel anders dan hun eerste platen, maar niet zo experimenteel als 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band'. In mijn ogen zijn er ook niet echt hoogtepunten van dit album, zelfs niet de bekende hit 'All You Need Is Love'. Waarschijnlijk omdat ik laatstgenoemde al te vaak heb moeten aan horen.

Oei, geen hoogtepunten. Wat te denken van het krankzinnige I Am the Walrus, het magische Strawberry Fields Forever,, het ontroerende The Fool On the Hill en het enthousiasmerende Magical Mystery Tour en het perfecte popliedje Penny Lane.

Als eenheid wat betreft het algehele niveau kan het bij lange na niet tippen aan Sgt. Pepper maar wat betreft hoogtepunten vind ik MMT talrijker. Bij Sgt. Pepper is dat voor mij onbetwist A Day In the Life, waar de rest erg goed is.

De eerste 2 zijn dan de enige, Penny Lane en MMT uitgezonderd.
En dat zeg ik als, als ik dat mag zeggen, waardige Beatles fan.

Logisch, want dit ook niet meer dan een bijeenraping van singles. Wat waarschijnlijk voor mij de reden is dat ik dit JUIST de beste vindt. Staat vol met hoogtepunten (wel een paar uitzonderingen, vandaar geen 5,0*). De een nog beter dan de andere.

Ik vind deze plaat wel behoorlijk experimenteel hier en daar. Vooral Strawberry Fields 4-ever. Maar ook bijvoorbeeld het einde van All You Need. En wat denk je van die vage rijm van Ik Ben de Walrus. Als tiener heb ik die ooit eens vertaald voor een opdracht op school. Lachen joh....

Wat Strawberry Fields betreft vind ik al die takes die er van te vinden zijn op bootlegs (ook een aantal op Anthology) ook erg interessant

Verder is deze plaat overladen met een psychedelisch sausje en is het een beetje een samenraapsel van van alles wat. Niet mijn meest favoriete plaat van the Fab4 en soms skip ik een nummer als ik die even zat ben. Toch lager dan een 9 ga ik niet geven. Die is zeker verdiend..

Tegenover die "psychedelica" staat ook weer Magical Mystery Tour, Hello Goodbye en Penny Lane en nog wel een paar nummers. Experimenteel zeker. Wat ook niet altijd gewaardeerd wordt, denk bv. aan Flying en Blue Jay Way.

Ik vind deze plaat eigenlijk beter dan sgt peppers, dat is een goede plaat, maar hier staan toch wel een aantal echt hele goede nummers. i am the walrus,magical mystery tour, penny lane, strawberry fields forever, blue jay way, fool on the hill en all you need is love vind ik echt toppers waar geen enkel sgt peppers nummer (behalve a day in the life misschien) aan kan tippen. rest van de plaat bestaat gewoon uit enkel goede nummers, hoewel ik me eerst wel ergerde aan hello goodbye, maar dat vind ik een beter nummer worden al je het meer luistert.
5 sterren voor deze plaat, is de beste van de fab four.

Heerlijk plaatje toch wel. Er staan misschien een paar mindere nummers op, maar je hebt toch weer enkele knallers. Het niveau ligt net wat lager dan op bijvoorbeeld 'Revolver', maar we hebben niet te klagen; ook enkele meer experimentele nummers liggen me wel. 'Penny Lane' is altijd mooi.