Opeth - Heritage (2011)

Leuk verhaaltje, maar ik zie weinig verschil met de reacties op de voorganger. Die productie was ook niet goed, de muziek te fragmentarisch enz...

Een Opeth kost gewoon altijd even tijd om te rijpen. En dat blijkt met Heritage niet anders te zijn.

Heerlijk album! Voorlopig was ik geen gigantisch grote fan van Opeth (ik heb enkel Blackwater Park in m'n cd-kast staan, de rest kan me niet tot een aankoop overtuigen), maar deze plaat is gewoonweg genieten van minuut 1 tot 57! Elk instrument, elke noot, alles klopt gewoon! Echt knap van Opeth dat ze deze weg durven inslaan. Dit is dan ook meteen de 2de cd van Opeth die ik aan m'n cd-collectie toevoeg.

Dus als mensen een album goed vinden, die jij niet goed vindt is dat eigenlijk omdat ze de persfoto's en andere interessantdoenerij zoo gaaf vinden zodat ze het wel goed moeten vinden en dat vervolgens dus uitdragen onder het mom van het moet rijpen, maar niet omdat ze het ook echt goed vinden?

Nou weet ik ook weer hoe het komt dat de bodem van mijn portemonnaie elke keer zo keihard zichtbaar is. Ik koop teveel albums om interessant mee te doen. Dank voor het inzicht. Ik ga solliciteren bij het ministerie van financiën in Griekenland.

grappig dat je dit zo zegt, ikzelf ben namelijk iemand die een album (zoals deze) toch een aantal keer luisterd, niet omdat ik het zo nodig goed moet vinden maar omdat ik er benieuwd naar ben.
de eerste keer dat ik het hoorde vond ik het niet speciaal, maar als ik het nu luister vind ik het toch al een stuk beter.
ik zal ook nog even vermelden dat ik dus absoluut geen Opeth fan ben, heb wel wat van de vorige albums geprobeerd (ook op dezelfde wijze zoals deze) maar die vind ik toch niks.

en als je reacties krijgt dat je hier niet voor open staat denk ik dat ze maar even jou stemlijsten moeten doorkijken, dan zouden ze dat ook niet meer mogen zeggen.

ik kan je verhaal wel begrijpen, maar dat is ook het verschil van luisteren, somige luisteren hem 1 keer en geven dan een reactie. andere luisteren 10 keer voordat ze een reactie geven.

en bedenk wel dat als ze zeggen dat je dit op je in moet laten werken, en dat je het vaker moet luisteren, dat het (meestal) goed bedoeld is.

Nee hoor. Ik heb niets met metal en Opeth. Dit album is het eerste van Opeth dat ik heb beluisterd (en vermoedelijk met 'Damnation' ook de enige die ik zal luisteren). Het was een interview met Akerfeldt en wat soundbites van 'Nepenthe' die mijn aandacht trokken. Heb dit album zo onbevangen mogelijk trachten te beluisteren.

En dat sommigen uit liefde voor de band de tijd nemen om deze voor Opeth-begrippen nieuwe stijl te leren waarderen, is toch niet verkeerd?

Ook het stemgemiddelde duidt er niet op dat de Opeth-fan dit koste wat kost goed probeert te vinden.

Het heeft er veel van weg dat je je eigen gelijk als objectieve waarheid tracht te verkopen.

Dat. En daarnaast zijn er hier natuurlijk vele Opeth-liefhebbers die zo ook al van een hoop andere stijlen houden. Op een site als Metal Archives ligt dat waarschijnlijk wat anders en daar doet Heritage het dan ook een pakje minder goed.

Fraai is dat. Een onderbreking aan de kritiekloze aanbidding van een, in mijn ogen, maar matig album en de goede smaak-politie is present en buitelt over elkaar heen in termen als 'leuterverhaal' en 'eigen gelijk verkopen als objectieve waarheid'. Vooral die laatste wordt nog al eens aangehaald om de zaak te eindigen. Waarschijnlijk heb ik een gevoelige snaar geraakt want wanneer de reacties als zodanig massaal en als door een hond gebeten zijn schuilt er vaak een kern van waarheid in datgene waar men op reageert.

Ondertussen is mij nog steeds niet duidelijk waarom dit album een 4,5 of 5 moet scoren. Ik lees zaken als 'dynamiek, perfecte synthese van verschillende stijlen, het is vooral de sfeer die aanspreekt, je moet er wel voor open staan' etc... Ondertussen hoor ik dezelfde band die in het verleden op een nagenoeg briljante wijze een eigen stijl combineerde met elementen uit seventies prog. Op Heritage slaat de meter volledig door naar de seventies en gaat het hammond-geluid (eigenlijk net als op Ghost Reveries) behoorlijk storen. Waar de band voorheen fraaie wendingen die doel troffen wist aan te brengen in hun muziek rolt de band nu van de ene transitie in de andere, hoorbaar doelloos. Ik houd erg van de seventiesprog, maar niet wanneer Opeth hier zich volledig aan overgeeft. Het komt op mij te geforceerd over. Nogmaals: beluistering van Heritage zorgt er bij mij enkel voor dat ik weer eens een cd'tje (oei cd, geen vinyl) van Jethro Tull, Camel, Yes of Genesis opzet. Of pak 'em beet: Morningrise, om de vieze smaak weg te spoelen.

Niet zeveren. Je hield het niet bij kritiek op dit album maar sprak verschillende mensen onrechtstreeks aan door dingen aan te halen die zij hadden geschreven.


Mij is dat ook niet duidelijk. Volgens mij moet dat ook niet. Beweert iemand van wel dan?


Tiens. En dan maar verontwaardigd zijn en over smaakpolitie lullen als een deel van iedereen reageert.

Ik bedoel daarmee aan te geven dat ik die 4,5 en 5-en niet erg onderbouwd zie worden. Het blijft bij algemeenheden, die ik al heb aangehaald. Ik bedoelde niet te zeggen dat mensen beweren dat dit album een 4,5 of 5 hoort te hebben. Dat zou past echt raar zijn.




Die vat ik niet. Nogmaals: de laatste pagina's gaat het alleen maar over dat dit een album is dat je vaker moet luisteren en niet op MP3-kwaliteit als motivering dat dit een goed album zou zijn en van minimaal gelijk niveau als voorgaande Opeth-platen. Maar doe een poging Kronos, ik weet dat jij ook een voorliefde hebt voor minder recent werk van Opeth, al valt dat tegenwoordig niet meer af te lezen aan je top-10.

Dat ik over mp3 begon was omdat ik me afvroeg of daar misschien de oorzaak van de klacht over te grote verschillen in volume lag en geen motivering voor wat dan ook.

Mij interesseert het verder totaal geen zak als dit album iemands cup of tea niet is.

Je bijna bizarre manier van redeneren volg ik nergens. Je trekt conclusies volgens een logica die niet van deze wereld lijkt te komen.

Mijn voorliefde, voor zover die er al is, voor ouder werk van Opeth hindert mij op geen enkele manier om volop van Heritage te genieten. Met (voorlopig) een 4,5* als waardering.

Als je dat erg onderbouwd wil zien moet je maar afwachten. Misschien doe ik wel eens poging. Misschien ook niet.

De stropop die je gebruikte om te verklaren waarom dit album bij sommigen hoog scoort vond ik wel iets om even af te komen doen als leuterverhaal. Heeft niets met smaakpolitie te maken.

Juist niet.

Een tijdje geleden heb ik uitgebreid mijn mening gegeven over de plaat. Dat is wat ik ervan vind. Dat iemand anders daar heel anders over denkt vind ik ook meer dan prima. Erg leuk om te lezen allemaal. Maar de suggestie wekken dat je het gelijk aan je zijde hebt om vervolgens de smaak van de ander te ridiculiseren, stuitte mij wat tegen de borst.

Ik ben dan ook geen echte Opeth fan/liefhebber, maar dit album kan ik echt enorm waarderen. De seventies invloeden zijn duidelijk hoorbaar, maar toch vind ik het modern en van deze tijd klinken.

Ik vind het een beetje als een seventies Porcupine Tree album klinken, maar dan met Akerveld als zanger.

Heb dit album zelfs op mijn mp3 speler gezet om hem te horen als ik in de sportschool ben, en de afwisseling tussen de rustige en steviger nummers werkt bij mij enorm stimulerend bij de fitness.

En mijn 4.5* geef ik puur en alleen omdat ik voor mijn gevoel dat cijfer voor dit album moet toekennen.

Ik ga hem voor Metal-D78 echt niet minder geven nu.

Waarschijnlijk dat Damnation je ook nog wel zou kunnen gaan bekoren.

Wat is er doelloos aan? Ik hoor dat niet.

Hoogstens 'Slither' is doelloos, omdat het naar mijn smaak niet in de sfeer van het album past.

Vind je het "doelloos" omdat veel van de wendingen naar de rustige stukken voor een groot deel gericht zijn op het creëren van sfeer? Ik kan daar juist erg van genieten (vooral ook van het subtiele drumwerk). Bijvoorbeeld de 'suspense' die wordt opgeroepen door de rustige, bijna verstilde stukken in 'The Devil's Orchard' is toch prachtig?

Waarom moet een nummer sowieso kloppen?

Wat verdere onderbouwing zie ik liever dan continue als een verongelijkt kind op de kast springen wanneer iemand aangeeft waarom hij/zij teleurgesteld is in dit album.

Kan je eens aangeven waar ik "continue als een verongelijkt kind op de kast spring wanneer iemand aangeeft waarom hij/zij teleurgesteld is in dit album", Nieuwstad?

En wat bedoel je eigenlijk precies met onderbouwing. Dat ik met cijfers en grafiekjes kan laten zien hoe goed dit album is?

Intussen even een verzameling van mijn bevindingen, voor wie er op zit te wachten maar er overheen gelezen zou hebben.


Gisteren eindelijk beluisterd. Eerste indruk was gematigd positief. Wel opvallend dat ik het sindsdien niet meer uit mijn hoofd krijg. Niet de muziek zelf, want daar is nog niet echt iets van blijven hangen, maar de sfeer heeft me blijkbaar serieus gegrepen. Seffens weer eens opleggen.

Mijn tweede indruk gaat toch al gepaard met enig enthousiasme. Hoewel een serieuze koerswijziging blijft het Opeth karakter goed behouden.

Ik vind het geluid ook mooi. Het knipoogt duidelijk naar de jaren '70. Een hedendaagse productie zonder modern te klinken. Warm, sfeervol, veel ruimte en dynamiek.

Het gebeurt wel vaker dat de 3de luisterbeurt de moeilijkste is. Ik was er weer eens goed voor gaan zitten maar het zeurende gevoel is-dit-het-nu vergezelde me bijna van begin tot eind. Intussen staat het voor de vierde keer op terwijl ik bezig ben (met dit bericht te schrijven ) en vind ik het gewoon een lekker plaatje. Minder dan 4* gaat dat nooit worden.

Daar heb ik nu geen last van. Hier doet Heritage het uitstekend als achtergrondmuziekje. Maar hopelijk weet het me ook als geheel te boeien als ik er de volgende keer speciaal voor ga zitten.

Heel boeiend vind ik het momenteel ook nog niet. Misschien verandert dat met de tijd. Andere albums van Opeth vond ik ook niet altijd meteen van begin tot eind spannend.

Hetzelfde hier. Dit komt nergens in de buurt van een oude Opeth voor mij. Maar bij het andere zeer afwijkende album (Damnation) duurde het ook lang om het ten volle te waarderen. Dat kan met Heritage ook het geval zijn.

Sneller dan ik zelf had gedacht was dat zonet al het geval. Een klein uur heerlijk zitten genieten van dit tiende pareltje van Opeth.

5de luisterbeurt bijna goed voor 5 sterren.

Misschien is het dat. Op voorgaande platen dienden die wendingen een doel in die zin dat het vaak een terugkeer naar een eerder gestart muzikaal thema was of juist een overgang naar een harder dan wel zachter gedeelte van de plaat. Aardige voorbeeld is bijvoorbeeld The Drapery Falls op Blackwater Park of The Moor op Still Life. Op Heritage herken ik al de wendingen nog steeds maar wacht ik op iets wat niet gaat komen. Het zijn in mijn ogen geen elementen in de muziek die een doel dienen. Voorzover die zaken een bepaalde sfeer oproepen ontgaat mij dat, bij mij roept het eerder ergernis op. Herfstige Opeth-sferen zijn bijvoorbeeld afdoende aanwezig in My arms, your hearse. Ik houd wel degelijk van rustige, verstilde muziek. De laatste platen van Talk Talk of de enige solo-plaat van Mark Hollis zijn voor mij voorbeelden daarvan.

Maar bij Opeth komt het mij op Heritage allemaal te geforceerd over. De band verkeert in mijn ogen in een cruciale fase van zijn bestaan: een midlife crisis. De band doet verwoede pogingen om het zichzelf opgelegde patroon, zo dat er is, te doorbreken. Daarbij vergeet de band in mijn ogen dat tot op heden geen enkele plaat nog is gezien als herhalingsoefening. Dapper dat de heren hiermee denken een en ander voor te zijn, maar de uitwerking vind ik verre van geslaagd.

Dat was ook de reden waarom ik het je vroeg. Het atmosferische van deze plaat zou je op zichzelf toch moeten kunnen waarderen.



Maar waarom dan? De rustige stukken vormen toch steeds een aanloop naar een brug of een nieuwe wending in de nummers. Ze zorgen voor dynamiek, stevige contrasten en vooral sfeer. Ze geven het album iets mysterieus (zoals veel scandinavische bands dat kunnen). Vooral dat is mijns inziens de meerwaarde van de rustige passages. Komt het geforceerd op je over omdat dit voor Opeth een nieuwe aanpak is die ze eerder niet toepaste? Maar dat kun je nmm niet "geforceerd"noemen. Het is slechts een nieuwe weg die ze zijn ingeslagen.

Je hebt het dus over jouw smaak. Is het nu zo moeilijk te bevatten dat bij anderen misschien juist de sfeer van het album niet in hun smaak valt?



Ik kan ook genieten van subtiel drumwerk, van suspense en wat dynamiek in een song.
Dit is wat ik bij dit album van Opeth nu niet anders vind dan op hun andere werken waar ik mee bekend ben (Damnation buiten beschouwing gelaten). Muziek-technisch is het bijna altijd sterk, om de vingers bij af te likken, en regelmatig komen er wel eens aangrijpende passages voorbij. Maar in zijn geheel genomen weet Opeth me zelden met een gehele song echt te ont- of beroeren. Ook hier niet. Waarom? Omdat ik het niet snap? Omdat ik muzikaal vakmanschap niet weet te herkennen/waarderen? Dat is toch niet de essentie van muziekbeleving? Neen, omdat het gewoon niet in mijn smaak ligt. Zo is Mikael Åkerfeldt technisch zeker een begaafde zanger, maar ik vind hem meestal als een zeur klinken, en hou zeer dikwijls ook niet van zijn melodielijnen.
Subtiel drumwerk, van minstens hetzelfde niveau, vind ik ook op bijna elke jazz-plaat die ik heb. Suspense, door verstilde stukken, in veel klassieke muziek. Als ik er daar meer van kan genieten is omdat ze voorkomen in composities die mij wel beroeren, in een sfeer die mij meer bevalt, of een geluid dat ik mooier vind.
The Devil's Orchard is trouwens een goed voorbeeld van een voor mij verschrikkelijk nummer, waarvan de afzonderlijke elementen toch bestaan uit fantastische muziek. Er wordt erg lekker gedrumd, het baswerk is cool. De gitaren worden ook niet onaardig beroerd, en de solo is zelfs ronduit schitterend. Zelfs met de Hammond is op zichzelf niets mis. Maar is dat genoeg als je met een torenhoog clichee als refrein afkomt? "God is dead", eender in welke context, zelfs al verwees het naar Nietzsche, als refrein zeuren heeft voor mij hetzelfde effect al iemand die in een speech na elke zin "Praise the Lord!" roept. Zoiets vergald voor mij al bijna een heel nummer. Maar zelfs met een andere tekst zou ik die zanglijn niet mooi, maar zeurderig en vervelend vinden. De sfeer van het nummer pakt me voor de rest ook niet. Met de videoclip erbij is het iets beter, dan komen sommigen stukken wat dreigender en donkerder over, beter passend bij de geest van de lyrics.
Dit is natuurlijk een evenredig clichee: Over smaken valt niet te twisten.



Als je al Opeth fan was begrijp ik dat. Niet alle muziek grijpt je van bij de eerste keren, en dat is iets wat vele Opeth liefhebbers reeds hebben ervaren (de befaamde 'groeiplaat'), dus waarom zou het ook niet kunnen bij deze.

Soms grijpt bepaalde muziek je ook niet na vele keren op een bepaald tijdstip in je leven, en op een ander tijdstip misschien reeds van bij de eerste (her)beluistering.

Zelf heb ik enkele Opeth albums vrij veel beluisterd, omdat ze me aangeraden waren door iemand wiens muzieksmaak ik respecteer, en regelmatig ook gemeenschappelijke overeenkomsten blijk mee te hebben.
Bij Opeth, mooie fragmenten en vernuftige muzikanten, maar niets emotioneels drijft me om die platen te herbeluisteren. Voor mij is het wat Metal-D78 hierboven zegt. Dat doe ik uitsluitend berekend.
Bij (de door dezelfde persoon aangeraden) Porcupine Tree bijvoorbeeld lag het anders. Het greep mij ook niet meteen, maar er was al wel "iets" in die muziek dat me ertoe aanzette het telkens weer opnieuw te beluisteren, todat , in beeldspraak uitgedrukt, de bloemknop zich opent om voor je te gaan bloemen... en je tot in je diepste wezenlijke geraakt, en meegevoerd word.
Dat zie ik met Heritage bij mij nog niet zo meteen gebeuren.

Nee, want een echt nieuwe weg is dit natuurlijk (ook voor Opeth) niet te noemen. Alle elementen op deze plaat zijn natuurlijk al in mindere mate op voorgangers terug te vinden. Ook Akerfeldt gedweep met obscure 70's prog is niet nieuw en loopt als een rode draad door de geschiedenis van de band heen.
Het is lastig te duiden. Ik ga af op wat ik hoor. Wat ik hoor (bijvoorbeeld de wendingen waar ik het over had) komt geforceerd over. Geforceerd om maar niet het label 'metalband' opgeplakt te krijgen. Ik heb het gevoel dat met name Akerfeldt er alles aan probeert te doen om van dat label af te geraken. Althans, dat zijn mijn gedachten erbij.

Dan moet je gedachtes maar eens kwijt zien te raken.

Interessante discussie hierboven (Kill_illuminati's opmerkingen even buiten beschouwing latend). Ik heb Heritage nog maar een paar keer beluisterd, maar het album is me niet goed bevallen. Veel geneuzel, veel fragmentjes, maar weinig memorabele momenten en nergens een handvat om te beginnen de nummers beter te leren kennen.
Ik kan me goed herkennen in Cabeza's stuk hierboven. Blij dat ik niet de enige ben die dit niet geweldig vindt.

Ik zal in het weekend proberen nog een keer of 2 geconcentreerd te luisteren, en dan met een oordeel te komen.

@wizard: wat vind jij van hun vorige albums?

Ehm, welke vorige? Maar kortweg komt mijn mening hierop neer:
Tot Blackwater Park wordt elk album beter, daarna wordt elk album minder. De stappen voorwaarts tussen de eerste albums zijn kleiner dan de passen achteruit. Damnation neemt een speciale plaats in het oeuvre in, ook in de zin dat ik dat een negatieve uitschieter vind: spanningsloos, saai.
In mijn ogen was met Watershed de cirkel rond: Orchid was een nogal gefragmenteerd debuut, en de opvolger had soms dezelfde karaktertrekken, en Watershed (net als in mindere mate Ghost Reveries) was ook een aaneenschakeling van losse fragmenten. Het verschil is, dat je op de eerste albums hoort dat er nog heel wat positieve dingen gaan komen, terwijl de laatste 2 albums vooral geforceerd op mij overkwamen en memorabele nummers en melodielijnen misten.
Ik was dan ook blij dat Heritage werd aangekondigd als een koerswijziging, maar het uiteindelijke resultaat heeft me niet kunnen overtuigen. De opzet van de nummers is niet wezenlijk anders dan op de laatste 2 platen: fragmentje na fragmentje achter elkaar geprittstift.

Tot slot houd ik meer van de metal-Opeth dan de prog-Opeth, dus dat kan ook een reden zijn dat ik de laatste paar albums niet goed vond.

Maar is een nummer als The Grand Conjuration niet memorabel dan? Die sprong er voor mij meteen uit.

Tja, voor mij niet. Bij Ghost Reveries ben ik na de eerste 2 nummers meestal wel weer klaar.

-edit- maar dat hangt natuurlijk van je smaak af.

Bij mij is het net andersom. Ghost Reveries vind ik een prachtig, warm klinkende plaat. Vooral het zangwerk vind ik erg sterk. Watershed vind ik met zijn ietwat overgeproduceerde sound en vreemde heavy uitbarstingen de minste van allemaal. Maar het is maar een heel, heel miniem verschil hoor.

Volgens mij stelde Chameleon Day vooral een vraag. Ik vind het in ieder geval niet moeilijk te vatten dat mensen Heritage of zelfs Opeth in zijn geheel niks vinden.

Het is nu eenmaal muziek die nogal wat weerstand kan oproepen. Bij mij ook, maar tot nog toe niet in die mate dat ik niet wil blijven proberen.

Gisteren heb ik Heritage tweemaal beluisterd. In totaal zo'n 10 keer gedraaid nu. En zoals ook met Watershed het geval was (en eigenlijk met alle albums van Opeth) beginnen dingen nu meer en meer op hun plaats te vallen. En dan valt die weerstand weg en komt er verslaving voor in de plaats.

Opeth maakt een lekker eigenwijze plaat en dat levert sowieso waardering op. Dit genereert ook genoeg discussiestof, maar dat is nog geen goede CD. Het zijn een aantal fragmenten die mijn aandacht wel vasthouden en het begin van een aangename ontdekkingsreis kunnen worden. Voorlopig ligt het stof er voor mij te dik bovenop.