Opeth - Heritage (2011)

Ben het hier eigenlijk volkomen mee eens. Waar Opeth vroeger (tot en met Deliverance) met name vloeiende mooi afgeronde nummers schreef is er vanaf Ghost Reveries een volstrekt onnodige geforceerdheid in de muziek geslopen. De nummers lijken sindsdien opgebouwd alsof afwisseling tussen verschillende delen van een nummer het hoofddoel is, in plaats van dit als middel te gebruiken om tot gevarieerd songmateriaal te komen. Met name op Watershed had ik dat gevoel heel sterk.

Deze plaat lijdt ook aan dit euvel en is daarnaast nog eens onnoemelijk saai (op een paar lichtpuntjes na).

Zo zie je maar weer dat uiteindelijk iedere discussie over muziek volkomen zinloos is.

Het draait altijd om smaak en de 1 vind het wel mooi de ander niet.

En dan?

Wat is uiteindelijk het doel van zo'n discussie?

Ik zou het echt niet meer weten.

Volkomen zinloos en tijdverspilling eigenlijk naar mijn mening.

Eigenlijk is het vermakelijker om de discussies te lezen en hoeveel tijd mensen er wel niet insteken dan zelf mee te doen in discussies.

Heb het eigenlijk wel een beetje gehad hier op mu.me eigenlijk.

Er werd hier gezegd dat ik (ook) een voorliefde heb voor de vroegere Opeth. Helemaal klopt dat niet.

Morningrise vind ik bijvoorbeeld echt een wat minder album.

Sterkste albums zijn voor My Arms, Your Hearse, Still Life, Blackwater Park, Damnation en Ghost Reveries. Vijf keer eerste klasse.

Gevolgd door Orchid, Deliverance en Watershed.


Voor Heritage weet ik het nog niet. Maar vast staat al dat het niet het slechtste album is van Opeth is. Dat blijft voor mij Morningrise.

Over smaak valt inderdaad gewoon niet te discussiëren. Maar wel te inspireren. Dat is nu juist het mooie aan MusicMeter vind ik.

Het is dan ook altijd jammer als mensen hun smaak als objectiever of als realistischer willen voorschotelen. Zo ontstaan zinloze discussies.

Volledig mee eens.

Ik heb hem ondertussen zeker wel meer dan 20 maal gedraaid, maar ondertussen beginnen er een paar nummers en vele stukken echt mijn strot uit te komen. The Devil's Orchard (en gemakkelijkshalve Heritage) heb ik de laatste malen gewoon overgeslagen. Zo rond de derde draaibeurt had ik nog hoop dat het wel iets kon worden, maar vanaf de vijfde viel er, voor mij althans, niet veel meer in te ontdekken.
Ik met toegeven dat ik de andere Opeth albums (Orchid, Blackwater Park en Watershed) waarschijnlijk geen tien keer beluisterd heb (al zal Orchid er niet ver afblijven). Damnation vind ik dan wel weer aangenaam, en heb ik ook wel meer gedraaid. Maar al stammen de drie eerder genoemde albums uit diverse tijdsvakken, en zijn ze voor de kenners voldoende verschillend van elkaar, bij alle drie, en voeg Heritage daar ook maar bij, geniet ik steeds van de vlagen muzikale virtuositeit en fragmenten die tegen het geniale aanleunen, maar omdat de individuele gemene deler van de songs me emotioneel koud laat, grijp ik er niet instinctief naar terug.

Het mooie aan mu.me is dat ik persoonlijk erg veel nieuwe en mooie muziek heb leren ontdekken in die zin ben ik het volledig eens met iemand proberen te inspireren want zo is het ook.

Alleen er word gewoon teveel onzin en onnodige dingen gepost vind ik, al moet ik zeggen dat ik daar zelf natuurlijk ook aan meedoe, maar wil vooral eerlijk zijn en mijn bevindingen posten.

Daar bedoel ik mee wat ik van een album vind. Soms word er gezegd van beste album, maar daar bedoel ik eigenlijk het meest genietbare album mee, want ik ben geen artiest of muzikant die weet hoe die muziek maken moet. Het woord beste is bijna altijd een misvatting zeg maar.

Ik zal de discussies wel blijven volgen, maar veel inspiratie om er nog aan mee te doen heb ik niet echt meer. Ik heb mooie muziek genoeg in huis en heb genoeg bij de diverse albums gepost dat ik niet meer weet wat ik nog moet posten zonder in herhaling te vallen.

Maar ik wens de regelmatige en enthousiaste posters erg veel succes en plezier hier op de site natuurlijk, want muziek is en blijft oneindig en je bent eigenlijk nooit uitgeluisterd.

Verschil in smaak, inderdaad. kan zinloze discussies opleveren.

Maar met opmerkingen zoals deze creeer je wel de indruk dat er mensen zijn die het niet zo geniaal vinden omdat ze er niet de tijd of de moeite voor zouden nemen. Of de valse indruk, dat als je het maar genoeg draait, de nikkel wel zal vallen...

Het zij zo.

Wie weet, ooit, op een ander moment in mijn leven Maar liever niet te lang meer, want anders moet het wel op mijn heel oude dag zijn

Even voor mezelf sprekend vind ik dat een album dat nog wat moet rijpen wel vanaf het begin al iets moet hebben waardoor ik zin heb om het nog eens aan te zetten. Ik ga mezelf niet kwellen met iets wat me na twee keer luisteren de keel uithangt.

Heritage ademde vanaf de eerste keer al iets uit wat me boeide, al gleed alle muziek vrij ongemerkt langs me heen. Dan heb je zin om nog eens te luisteren en gaandeweg vallen alle muzikale details op hun plek.

Het fragmentarische karakter is iets wat elk Opethalbum kenmerkt. Het zijn allemaal doorgecomponeerde stukken waarin de passages aan elkaar geregen worden. In die zin kan ik mij voorstellen dat dat soms stoort. Van mij hoeven nummers geen kop en staart te hebben. Dingen die eerst onlogisch lijken, kunnen nummer later juist spannend maken. Het rare einde van Slither zorgt er in mijn beleving bijvoorbeeld voor dat het nummer niet teveel uit de toon valt en naadloos aansluit bij het karakter van de rest van het album.

Maar zoals gezegd. It's all perception.

Een perceptie die nauw aansluit bij de mijne.




In de context waarin ik die opmerking maakte is volgens mij duidelijk dat ik er mee wil zeggen dat de kritiek op het huidige album dezelfde is als die aanvankelijk op Watershed kwam, terwijl velen het later toch meer gingen waarderen.

Opeth zou dan veranderd zijn en minder samenhang in de composities steken. Maar Watershed ligt volgens mij wat dichter bij Orchid dan bij Blackwater Park.

Maar wat ik dus bedoel te zeggen is niet meer dan als je Opeth altijd geweldig hebt gevonden er volgens mij veel kans is dat Heritage ook nog gaat 'groeien', als je het maar genoeg draait.

Zo ervaar ik dat ook nu weer. De eerst schijnbaar afwezige samenhang wordt meer en meer zichtbaar. Het zit dan vaak in kleine bijna verborgen details.

Om samen te vatten: je hoeft Opeth wellicht maar even te horen om te weten of het iets voor jou kan zijn. Maar om zeker te weten dat het echt iets voor jou is zal enkel veelvuldig beluisteren uitsluitsel kunnen geven.

Mee eens.

Dat de quote uit zijn context is getrokken kan best zijn (excuse moi). Ik haalde hem alleen maar aan omdat ie, zo los staand op zijn eigen, een voorbeeld geeft van de teneur van sommige berichten hier (of bij andere Opeth albums). Met als gevolg het kat en hond heen en weer bijten.

edit: bericht aangepast, bevatte een feitelijke fout.

No problemo.

Het is natuurlijk ook een 'verwijt' dat al eens valt. Maar vaak omdat na 1 of 2 luisterbeurten al een definitief (al te objectief voorgesteld) oordeel wordt geveld denk ik. Voor wie het dan wel vaker heeft beluisterd 'klopt' het gewoon niet wat er dan over wordt geschreven.

Precies. Natuurlijk is het uiteindelijk allemaal een kwestie van smaak. Waarom bepaalde muziek je wel bevalt en andere niet, is vaak moeilijk te duiden.

Toch ben ik vooral bij Metal D78 geïnteresseerd in de vraag waarom hij dit album niks vindt (daar wijzen zijn 2,5* wel op). Juist omdat hij met zijn liefde voor het late werk van Talk Talk er blijk van geeft wel degelijk gevoelig te zijn voor verstilde en atmosferische muziek. Je zou wellicht verwachten dat dit album van Opeth hem zeer zou moeten bevallen, juist vanwege de synthese van stevigere rock (met nog steeds metal-invloeden, waar hij ook liefhebber van is) met meer verstilde (jazzy) passages. Vandaar mijn vraag waarom hij het toch "doelloos" vindt en "geforceerd".

Zo gek is die vraag toch niet?

Elfder of twaafder luisterbeurt zo ongeveer en jackpot.

Ik kan niet anders dan hier in volle overtuiging de volle pot aan geven.


In alomvattende termen mijn enthousiasme uitdrukken zal zeker niet lukken, maar enkele details dan.


- het titelnummer/intro, niet minder dan een klassieke schoonheid van de hand van een grootmeester. Sober, subtiel, doorleefd.

- het op knorrende magen lijkende geluid in het begin van "Famine".

- de hele korte herhaling van de gitaarpartij van "I Feel the Dark" in "Folklore" (op 4'33") Slechts een fragment, maar zulke details zijn leuk te ontdekken en geven het album samenhang over de verschillende nummers heen.

- en eveneens in Folklore, die omslag naar een hoopvol geluid. De galopperende bas zet in maar houdt al snel weer in, alsof angst en vertwijfeling weer opduiken, om dan geheel te verdwijnen als de hoop in volle glorie terugkeert (met de vocalen erbij). Het zal wel sentimenteel zijn van mij, maar ik pinkte er meer dan één traan bij weg.

- het prachtige Marrow of the Earth, met een lang opgebouwde melodie, die te ingewikkeld is om nu al uit het hoofd te kennen, maar dan weer heel simpel eindigen met slechts een paar noten. Heerlijk, niet enkel contrast tussen hard en stil, maar ook tussen complex en eenvoud. Nog iets om op te merken, de gitaarklank (vooral de hoge noot) doet mij hier denken aan het exotische geluid dat Daniel Lanois op plaat weet te toveren.


Akerfeldt en zijn companen hebben met Heritage weer een krachttoer uitgehaald. Dat het niet de minste was van Opeth was me al snel duidelijk. Maar wie weet is het wel hun beste.

In ieder geval, zonder twijfel dé plaat van 2011 voor ondergetekende.

En de landgenoten van dEUS gaan op nummer twee staan vermoed ik. Voor beide albums geldt, het lange wachten meer dan waard.

Het was niet de vraag óf Kronos tot de volle score zou komen, maar wanneer.

Da's makkelijk gezegd achteraf hè.

Voor mijzelf was dat toch echt wel de vraag. Ik kon het echt niet vermoeden na twee drie luisterbeurten. Of tot die van daarnet eerlijk gezegd. De 5* van Edwynn was wel een indicatie dat het er in zat. Heeft met zelfde Opeth-perceptie te maken.

Geniaal, prachtig stuk trouwens zo halverwege Folklore.

Mooie discussie hier verder, leuk om te zien dat er op een volwassen manier kan gediscussieerd worden tussen mensen met een heel ander mening over Heritage.

Doel je nu op de discussie bij de nieuwe Dream Theater?
Ik heb verder nauwelijks last daarvan op MusicMeter.

Ik geef me gewonnen. Jullie kennen mij beter dan ik mezelf.

Ondanks dat ik het geen slecht album vind heb ik er nog altijd moeite mee om het album in zijn geheel te beluisteren.

Leuk dat Folklore ook nog even apart vermeld wordt. Dat nummer begint zich onderhand te ontwikkelen tot echte uitschieter. Eerst hoop dan vertwijfeling. Prachtig en ontroerend.

Dromen Zijn Bedrog heb ik er niet in gehoord. De jubelstemming van die cafékraker laat zich moeilijk vereenzelvigen met de emotionele waterval van Folklore.

Is het niet omgekeerd?

Uiteraard andersom natuurlijk. Ofschoon ook in het laatste gedeelte de kwetsbaarheid nog voelbaar is.

Misschien is emotionele achtbaan in dat geval een betere duiding dan emotionele waterval?

Folklore is overigens wel een van de betere nummers op Heritage. Helaas verpest de saaie afsluiter Marrow Of The Earth (doet me denken aan James Bond-film muziek uit de jaren 60 wanneer Sean Connery ergens aan het duiken was met een te schaken Bond-meisje) het dan weer.

Inderdaad. En met aansluitend Marrow of the Earth is er in ieder geval als vanouds weer een overvloed aan melancholie.


Nog iets dat me erg bevalt aan dit album is dat Akerfeldt met zijn zingen zo heel sporadisch echt aan Ian Anderson doet denken. En van Jethro Tull ben ik toch een aantal jaren echt fan geweest. Nog steeds wel eigenlijk, al vind ik lang niet meer alle albums goed.

En dan Slither, dat hier soms als niet passend gezien wordt. Ik zou het daar op die plaats niet willen missen. De opbouw is vrij simpel maar toch ook niet alledaags, gezien een derde van het nummer uit de outro bestaat. Mooi is dat en verder vind ik het een heerlijk stukje stevige rock dat uitnodigt om eens even lekker ouderwets te headbangen.

Zo'n uitnodigingen komen er trouwens nog wel meer voorbij.

Wat ik hier van Jethro Tull terug hoor is naast de fluitpartijen bijvoorbeeld ook het intro van Folklore dat mij direct dat denken aan Bouree van Tull (en eigenlijk van Bach). Akerfeldt en Anderson zijn beide geen wereldzangers (wel herkenbaar, maar niet bijzonder qua afwisseling of bereik), maar Anderson zingt wat lyrischer en weet de nodige humor in de muziek te brengen. Dat laatste doet Akerfeldt alleen live tussen de nummers door....

Slither was leuk geweest als bonusnummer. Het is mij veel te veel gelijk aan Kill the king van Rainbow.
Door de aangename discussies alhier heb ik het album weer eens volledig geluisterd.

- edit - en een aangenaam bijgevolg van Heritage is dat ik mijn jaren 70 meuk weer eens luister. gisteravond tijdens voetbal lekker met Jethro Tull, Rainbow en Camel op de koptelefoon gezeten.

De associatie van fluitpartijen op dit album met Jethro Tull vind ik nogal oppervlakkig. (Net als de associatie van de afsluiter met een scene uit een James Bond film overigens ). Natuurlijk gaat het hier om hetzelfde instrument, maar het gebruik verschilt nogal. Teveel in ieder geval voor mij om daar een link te leggen.

Wat zingen van Akerfeldt en Anderson betreft bedoel ik niet hun stemgeluid, maar wel manier van zingen en melodie. Daarvan hoor ik enkele mooie referenties naar Tull.

En ja, in Slither is zeker de geest van Rainbow aanwezig.

Maar uiteindelijk is dit een echt Opeth album vind ik. Enkel te vergelijken met Opeth en niet al die andere bands waarvan sporen te vinden zijn.