Opeth - Heritage (2011)

Blijft waarschijnlijk nog ook heel lang op 1 staan, een van de weinige albums die ik kan blijven luisteren zonder dat ie ooit zal gaan vervelen.

En ja, toch maar dit album weer... hij blijft magistraal.

@Madjack71

Opeth kwam al wat dichter bij Sky-Radio met Burden (Watershed).

Ik zou zeggen ga eerst maar eens wat aan je taalgebruik doen en je wat meer in de muziek van Opeth (en Steven Wilson) verdiepen voordat je een oordeel geeft.

Sky radio?

@musictraveller:

Ik loop altijd mijn bericht na of het wel taalkundig klopt, mijn excuses als het niet voldoet aan jouw verwachting. Van Opeth heb ik alleen Ghost Reveries buiten dit album geluisterd en een bericht bij geplaatst. Ik neem derhalve dan ook alleen maar dat gedeelte over mijn taalgebruik mee vanuit jouw feedback. Het andere gedeelte kan ik niets mee, omdat je niet aangeeft waarom ik dat zou moeten doen. Als jij je wat meer richt op het op een goede manier aangaan van een discussie over een mening bij een album, dan is er een grotere kans dat ik mijzelf idd. uitgenodigd voel om mij wat meer te verdiepen in het een of ander.

O ja, haald is met een t.

Weinig mis met je manier van schrijven hoor. Gewoon gezeik.

Ik vond er ook niets slechts aan.
Slither is toch het eerbetoon aan Ronnie James Dio?

off topic berichten verwijderd.

OK, sorry voor mijn ietwat overspannen reactie. Ik vind het wel een geweldige CD en heb er wat moeite mee als de CD zo (ongefundeerd) wordt afgekraakt.

Ik heb getracht het enigszins aan te geven waarom het mij niet heeft weten te overtuigen. Daarbij had ik wel Ghost Reveries voor ogen, het enige andere album dat ik van ze ken. Verder lijkt het mij een koerswijziging, maar dat is nergens op gebaseerd, waarmee ze meer in de richting van Dream Theatre komen bijv.
I.i.g. fijn dat je er nog even op terug komt. Kun je ook aangeven waarom jij het wel een geweldige CD vindt? Want dat maakt mij wel nieuwsgierig. Ik ben altijd bereid om er met een andere invalshoek naar te luisteren. Het is mij wel eens eerder voorgekomen dat ik daarna mijn mening wat heb willen bijstellen. Dat is voor mij ook een van de leuke kanten aan deze site.

Ik ben het hier compleet niet mee eens, Dream Theater is een compleet andere band. Die hebben een klinische sound terwijl Opeth een hele mooie en organische sound heeft. Opeth en Dream Theater zijn compleet verschillend.

Daar moet ik toch ook wel even tussenkomen. Dream Theater staat toch een eindje van Opeth. Ik heb DT ook wel graag, maar op zich vind ik ze klinischer en sterieler, tekstueel van minder hoog niveau (oké, Mikael is ook niet altijd in vorm, maar schrijft toch betere/subtielere, 'metaforischere' teksten dan Petrucci of Portnoy) en ze slagen er minder om emoties los te weken, daar waar Opeth er meestal wel in slaagt om gevoelens van agressie, melancholie etc. in passende muziek te vertalen. Bij DT ontbreekt dat een beetje vind ik. Een nummer als pakweg 'This Dying Soul' is dan wel weer geslaagd wat betreft 'agressief', maar over de hele lijn vind ik Opeth op dat vlak beter. Technisch vermorzelt DT Opeth dan wel weer (technisch =/= compositioneel!). IMO

Opeth vergelijken met Dream Theater lijkt mij onzin. Opeth legt mijns inziens veel meer gevoel in hun muziek, DT is meer technisch/klinisch. Ik vind DT overigens ook een prima band hoor! Ik geniet van Heritage omdat het een prachtig eerbetoons aan de jaren 70 is. (King Crimson/Jethro Tull/Rainbow/Deep Purple/Led Zeppelin etc) Ik vind het knap dat een band zoals Opeth er iedere keer weer in slaagt om te verrassen en er toch het eigen geluid behoudt. En met Steven Wilson als producer kan er eigenlijkniet zo veel mis gaan, luister ook maar eens naar het tweeluik Deliverance/Damnation.

Klopt! Geef ik toe!

Ik ben het er mee eens dat -wat ik van ze ken- Dream Theater een wat 'klinische' sound heeft en dat Opeth meer 'organisch' klinkt als ik het zo mag zeggen. Het gaat meer om de structuur van de muziek, tempowisselingen, opbouw en de grootsheid ervan. De eerbetoon aan de genoemde bands kan ik mij in vinden. Grappig dat Steven Wilson de producer is, dan is die link i.i.g. niet zo vreemd....dus begrijp ik ook de opmerking dat ik mij wat meer moet verdiepen...misschien toch eens doen. Gisteren nog eens gedraaid n.a.v. de onderstaande berichten, muzikaal is er op zich niets mis mee. Denk dat ik vanavond nog eens een keertje onder het genot van een lekker biertje, dit album ga luisteren en onderstaande meningen mee neem.

Het is inderdaad een koerswijziging, maar naar mijn idee wel een die erg goed uitpakt. Vanaf het begin zit je er al in.
Ik heb de jaren 70 zelf niet meegemaakt, maar als Heritage er een eerbetoon aan is ga ik snel eens wat muziek uit die tijd opzoeken.

Op basis van de muzikaliteit mag er wel een halfje bij, er wordt heus wel goed gemusiceerd, maar het weet mij nog steeds niet echt te betrekken.

Hij gaat met stip op 1 ! Ik ben helemaal verslaafd Heritage! De DTS surround mix is ook heel tof.

Nou moet je me toch 's één ding uitleggen. Wat betekent "op basis van muzikaliteit" volgens jou? Laatst zei iemand tegen me dat hij Porcupine Tree beter dan Dream Theater vond omdat hij ze "muzikaler" vond. Het neigt m.i. een beetje naar slap gelul.

Is het misschien net zoiets als zeggen dat een bepaalde voetballer "voetballend" heel goed is? Dat is namelijk ook letterlijk genomen totaal absurd maar voor ingewijden heeft het wel degelijk betekenis. Bijvoorbeeld dat hij het technische spel goed beheerst en het minder van z'n atletische of fysieke vermogens moet hebben.

Tot zover dit semantische intermezzo...

@smash016:
Ach enig slap gelul zal eenieder op zijn tijd niet vreemd zijn, maar in die hoedanigheid is dat in deze niet bedoeld. Seasick Steve kan uit een bezemsteel en een wieldop o.i.d. met een snaar meer muzikaliteit uit zijn vingers toveren dan menig gitarist. Het is idd. maar wat je onder muzikaliteit verstaat. In mijn geval, gaat het over de opbouw van een nummer, het gevoel dat erin gelegt wordt...is het kil, afstandelijk, geeft het mij chicken skin..(vrij vertaald naar Nick en Simon), klinkt het virtuoos of is het effectbejag...daarnaast geven vergelijkingen hooguit een visueel beeld van iets wat nog abstract is voor de luisteraar en een eerste zet kan zijn om dit zelf verder te exploreren en tot een oordeel te komen...het is hoogstens een vertrekpunt. Wat ik graag hoor in muziek, komt hier zekers wel aan bod...en heeft het voor mij in die zin een bepaalde muzikaliteit die ik kan waarderen, maar ondervangt het niet alles in wat ik wat meer zou willen ervaren bij een album als deze. De laatste dagen met enige regelmaat de 10 toppers van Piet Piraat aangehoord, omdat mijn dochtertje van 3 er continu op wil dansen. Dat album heeft een net zo hoge score als dit album...maar dat is niet gebaseerd op muzikaliteit, maar op andere aspecten die ik dan verwacht bij zo'n album.
De vergelijking met voetballen vind ik op zich wel treffend gemaakt

Het zij je vergeven aangezien je de volle vijf sterren geeft aan dit album.

Wat een verrassing opeens! Ondanks door Protonos ingelicht te zijn over het ontbreken van death growls op deze plaat, ben ik bij de eerste luisterbeurt al hevig geschrokken van dit album, dat desondanks een prachtige ervaring is.

De sfeer van de plaat is heel verrassend, fris, vintage en bij tijden zelfs jazzy. De ongepolijste productie, de vreemde, middeleeuws-achtige, voor Opeth-begrippen lichte hoes, de schijnbaar geïmproviseerde (brush-)drums, de werkelijk onzinnige songstructuren en dynamiek, de intonatie van Åkerfeldt: alles ademt de zeventigerjaren progressieve folkplaatjes, onderin de één-eurobak van de platenzaak, met een copyright-schendend Jeroen Bosch-achtig plaatje of onscherpe bandfoto, welke bovengenoemde kameraad Protonos mij regelmatig met groot enthousiasme te horen brengt.

Ik zag zojuist dat ik nog steeds niet op Heritage gestemd heb.
Ik weet ook nog steeds niet wat ik met dit album aan moet.
Het klinkt alles behalve slecht maar het pakt me niet zoals de andere Opeth albums dat wel deden.
Zal er de komende tijd eens wat meer naar proberen te luisteren waarna ik met mijn eerste stem kom.

Ik kan mij helemaal aansluiten bij Guinness1980 hierboven mij. Ik wist ook lang niet wat ik met dit album aan moest. Er staan fraaie stukken muziek op, slecht klinken doet het niet inderdaad. Aan de andere kant komt het soms te gekunsteld over. Alsof ze een mooi nummer hadden en het vervolgens expres wat ingewikkelder hebben gemaakt, bewust wat minder toegankelijk. Maar dat werkt lang niet altijd.

Natuurlijk hoor je de 70's hardrock invloeden, zoals Led Zep en Deep Purple terug, maar de ene keer weer wel en de andere keer weer niet. Dan luisteren we weer 'gewoon' naar een mooi Opeth nummer. Ook zo zitten de meeste nummers niet soepel, niet lekker in elkaar.

Ondanks dit heb ik steeds de neiging om toch richting 4,0* te gaan: echt een goede plaat. Dit vanwege de echt goede muziek die de basis vormt. Maar hoe vaak ik het ook heb geprobeerd (meer dan 10x gedraaid), die muziek is toch teveel de dupe geworden van het concept wat gebruikt moest worden voor dit album. Helaas.

Deze en Damnation heb ik afgelopen dagen veelvuldig gedraaid, maar deze blijft toch iets minder hangen dan Damnation. Zeker nog een mooi album, maar klinkt ook iets te gemaakt vind ik, Damnation klinkt oprechter en intenser. Deze gaat terug naar 4* bij mij, maar daar blijft hij ook staan, lager niet. Eigenlijk twijfel ik tussen 4* en 4.5*

Door deze ben ik Damnation ook weer gaan draaien, die is met een flinke afstand beter. Vind deze plaat zeker niet slecht maar het merendeel van de nummers pakt niet echt. Haxprocess, Folklore en The Devil's Orchard springen er het meest uit.
Slither is zo'n nummer dat veel potentie heeft maar het is inderdaad net te gekunsteld.

Nou ben ik wel een beetje klaar met dit album. Heb het een flink aantal kansen gegeven maar dit gaat niks worden. Nummers als Haxprocess en Folklore hadden van mij best te midden van harder werk mogen staan maar een heel album lang dit mellow-gedoe, nee, daarvoor koop ik geen Opeth-plaat.

Hopelijk is de tevredenheid die Michael over dit album uitstraalt vooral bedoeld ter promotie en gaat het volgende album weer verder waar Watershed ophield (/wishful thinking...)

Vandaag dit album op vinyl binnen gekregen.

Ik verhoog met een halfje, Heritage is stukken beter dan Damnation.
De composities zijn stukken beter, de riffs zijn puurder en ook Mikael is goed op dreef.
Een van de betere platen uit 2011!

Slechte vergelijking naar mijn mening. Heritage is vooral anders dan Damnation. Hoewel het de twee albums van Opeth zijn zonder grunts verschilt de opzet verder nogal.

Maar ik ben het wel met je eens dat dit een heel goed album is, een van de betere uit 2011.