Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)

Daar krijg je het al. Voor hun doen. Als ik in het algemeen kijk is het gewoon een draak van jewelste. Maar ook als ik kijk naar de ballads van Dream Theater.

Onzin, dit nummer zou me zeker zijn opgevallen als ik het willekeurig was tegengekomen van een onbekende artiest.

Plus dat ik het gevoel krijg dat mensen hier veel teveel terughangen op nostalgische sferen en teleurgesteld zijn zodra er geen gevoel van nostalgie of vernieuwing wordt opgeroepen en dit direct linken aan "slechte songs".

Maar een goed nummer kan op zichzelf staand ook gewoon erg goed zijn en kan bij vernieuwing enkel een gevoel van nostalgie oproepen wanneer het jaren oud begint te worden. Tevens vind ik dat veel mensen hier wat meer in perspectief moeten leren kijken.

Neem bijvoorbeeld het "minste" nummer van dit album "Built me up, Break me down".... Als ik de plaat opzet vergeet ik even dat ik naar Dream Theater aan het luisteren ben (ik heb dus geen verwachtingen meer) en vervolgens doet het intro me aan een band als Linkin Park denken (wat ik een band van niets vind) ..... en als dan die fijne gitaar rif er doorheen komt scheuren denk ik bij mezelf.... "wauw, als dit een nummer van Linkin Park zou zijn is het van behoorlijk niveau".

Niet dat je nummers perse hoeft te vergelijken met andere bands.... maar je kunt een album voor jezelf zoveel leuker maken als je al je verwachtingspatronen uit zet en gewoon doet alsof je naar een splinternieuw debuut album van een band aan het luisteren ben. In mijn ogen kun je dan een veel zuiverder mening krijgen.

Klinkt prima tot nu toe, wordt denk ik een verdienstelijke 3.5

Ik ben het met je eens, Protonos, klinkt prima! Ik moet zeggen, dat ik hem nog maar 1 keer beluisterd heb, maar zo negatief als er hier al over gesproken wordt, ben ik niet. Er zijn sterkere albums afgeleverd en ik had op basis van 'On the Backs Of Angels' een steviger album gehoopt, maar het is meer een gemiddelde van de verschillende hardheden van alle albums tot nog toe. Het moet een breed publiek aanspreken, dat lijkt me duidelijk. Ik ga er nog eens vaker en met de oordoppen naar luisteren voordat ik een definitief oordeel zal hebben. Het spreekt me van meet af aan wel aan, maar ik had het harder gewild. Het is een album wat nog zal groeien, verwacht ik. Ach, zoveel mensen, zoveel zinnen...

Tot nu toe is dit misschien wel mijn favoriete album sinds ToT en misschien zelfs sinds SFAM. Wát een opluchting dat Portnoy er niet meer doorheen schreeuwt! Sowieso vind ik de stijl wat minder agressief klinken dan voorheen.

On the Backs of Angels, Bridges in the Sky (riffje op 2:10 = !!!) en Breaking All Illusions (versnelling op 3:40 = !!!) zijn duidelijk de drie beste nummers, ik kan me amper betere nummers op de afgelopen vier albums herinneren. Over het grootste gedeelte van de ballads ben ik niet zo onder de indruk, maar ze storen ook zeker niet. De solo van Rudess en de luide uithaalachtige noot van Labrie in Beneath the Surface vind ik vrij memorabel zelfs. Lost not Forgotten is wel oké. Outcry doet me nog niks, teveel chaos om nu al te 'door te hebben'. Build me Up, Break Me Down is het stomste nummer van het album, maar om hem slecht te noemen gaat me weer veel te ver.

Ik klink een beetje onverschillig, maar over het algemeen heb ik een heel positief gevoel over dit album! Vandaar die 4. Geen meesterwerk, maar de gemiddelde kwaliteit is prima en er staan drie werkelijk fantastische nummers op.

Ook ik had vanavond een goede engelbewaarder die me deze plaat vanuit de lucht op mijn bureau deed vallen en ik ben er mee bezig. Nieuwe drummer Mike Mangini doet het goed en ik ontwaar meer bescheidenheid bij hem dan bij zijn voorganger (waarover geen kwaad woord). Ik hoop dat Dream Theater de songs niet vergeet. Ik vergelijk altijd met Rush, die ook tot in het onmogelijke doorgingen met hun muziek maar plots beseften dat ze echte songs dienden te schrijven met de nodige technische capriolen. Ik hoop dat Dream Theater dit ook begint te beseffen want de voorgaande albums vind ik dikwijls pijnlijk. Tot nu toe (This is Life) valt dit mee. Maar nu begint toetsenist Jordan Rudess op mijn zenuwen te werken en wat ben ik blij dat ik eindelijk de mooie basslijnen van John Myung hoor!

Een van de dingen waar ik me enorm aan erger is de productie. Die is perfect. En dat is nu juist het probleem. Het is compleet platgeproduceerd en daardoor enorm klinisch. Vandaag heb ik het vorige album geluisterd en daarvan vind ik de productie vele malen beter.

En de keyboards zijn echt zwaar irritant. Op de vorige albums voegde het wat toe, nu word ik er helemaal gek van. Overbodige bombast komt er af en toe langs en priegelstukjes die nergens voor nodig zijn.

De meeste van mijn lievelingsplaten zijn vanuit mijn tijdperk, ondertussen al wel bekend bij Jan en Alleman. Waar ik meestal het volume naar rechts wil draaien maar ik mag niet meer gezien mijn tinnitus en andere kloterij (zie de topic Gehoorbeschadiging), krijgt de volumeknop een draaitje naar links mee, dus zachter en toepasbaar bij vele platen vandaag de dag. Ik mis een beetje de ziel, het enthousiasme, het "gewoon doen". Het klinkt perfect volgens de hedendaagse maatstaven maar of ik daar blij mee ben.

Spontaniteit sla ik anders ook hoog aan, liefhebber van de moderne sound zijnde. Aan de commentaren is toch wel te zien dat niet iedereen dit perfect vindt?

Ik snap wel wat je bedoelt. De nieuwe Opeth heeft wel een heel organisch geluid. Toevallig hoorde ik van beide bands het nieuwe nummer in de cd-zaak.

Dream Theater kwam echt de boxen uitgeknald terwijl Opeth heel zacht is gemixt. Maar ook op zacht volume bleef dat nummer staan, bij Dream Theater blijft er niet veel over. Productie is al vaker een knelpunt bij Dream Theater geweest, bijvoorbeeld die extreme galm snaredrum bij Images And Words. Maar daar is het songmateriaal super goed en dat kan ik hier niet bij zeggen.

Het refreintje van Build Me Up, Break Me Down is wel heel erg teleurstellend, de hoge verwachtingen die ik bij dit album had, zijn helaas niet ingelost, gelukkig is er ook een nieuwe Opeth!

Zo te lezen is dit album echt 'a Dramatic Turn of Events'.

Ja dat hebben ze goed gezien

Meestal krijgen de albums van Dream Theater bij recensenten 90 of zelfs hoger maar die zijn zelfs vrij mild. Lords Of Metal geeft hem een beoordeling van 79. Bij Aardschok zal hij wel weer album van de maand worden.

Ondanks de paar negatievelingen hier denk ik dat het album zeer prima in het Dream Theater oeuvre past.

Dit album is in mijn ogen absoluut niet het minste album van DT, of het hun beste is betwijfel ik momenteel....

Echter erger ik me wel heel erg aan de reacties van Don Cappuccino, welke me wel heel erg geflatteerd in de oren klinken, vandaag ook mijn heftige reacties.

Je doet dus je uiterste best om iets goed te vinden door het te vergelijken met slechte muziek? Dat is geen argument waarom het album wél goed zou zijn, dat ondermijnt alleen maar je eigen geloofwaardigheid. Als ik een album voor de eerste keer opzet en heel hard "OHJEE DIT WORDT VAST EN ZEKER HET SLECHTSTE ALBUM OOIT" ga roepen, maar er dan vervolgens een Slipknot album naast te leggen, ja dan zou ik ook wel tevreden zijn. En als ik dat Slipknot album vervolgens weer ga luisteren, maar eerst vijf minuten de mantra "AIAIAI DIT GAAT PIJN DOEN" ga herhalen, en het dan ga lopen vergelijken met een Ke$ha album, dan zal ik dat vast ook wel appreciëren. Maar dat is niet hoe je iets naar waarde quoteert, dat is hoe je jezelf forceert om iets beter te vinden dan het eigenlijk is, want op die manier kan je een kat die een haarbal opbraakt vier sterren gaan geven.

Probeer mijn posts nog eens te lezen.

Ik zet mijn verstand gewoon op nul.... en probeer het album binnen te halen als iets van een totaal onbekende band. Iemand die echt objectief is zou nooit een nieuw album moeten vergelijken met voorgaande albums van diezelfde band.... dat zegt namelijk niets over de kwaliteit van het huidige album maar meer over de verhouding tussen voorgaande albums ten opzichte van dit album.... en daar vallen geen sterren aan vast te knopen.

Maar het is niet de vergelijking die het verschil maakt tussen goed of slecht. Achja, ben em nu voor de tweede keer aan het luisteren en het wordt er allemaal niet beter op. Misschien nog een derde keer en
dan zal ik mijn verhaal eens wat uitgebreider neerschrijven.

EDIT: Nog een halfje eraf. Wat een onwaarschijnlijk vervelend album.

Wat ik zo in de gauwigheid hoor, is vooral niets nieuws onder de zon. Just another Dream Theater album. Niks mis mee, maar ook niet iets om je benen voor te breken om bij de winkel te komen.

Veel gitaar en toetsenloopjes doen me overigens wel erg denken aan Images And Words.

Ik heb gisterenavond onder 'Holland's Got Talent' naar 'Mercy Falls' en 'The Great Escape' van Seventh Wonder (thnx horned_reaper voor de tip) geluisterd (je moet wat doen als je de TV niet bezit 's avonds) en ik vond dat meteen beter genietbaar dan dit album, maar dat kan ook zijn, omdat het - voor mij dan - nieuwe muziek was en daar luister je toch met andere verwachtingen naar. Ik vind het nieuwe album nog steeds een prima album, maar het haalt het niet bij ToT of Six Degrees voor mij. Het past in de hele discografie, maar het is geen topalbum. Ik hoop dat het nog zal groeien voor mij, maar het heeft de hooggespannen verwachtingen nog niet ingelost. Ik duik nu in Pagan's Mind en Circus Maximus - je komt nog eens wat nieuws tegen hier .

Ik ben er voorlopig uit..... mijn eerste bod staat:

Cijfers:

On the Backs of Angels - 8
Build Me Up, Break Me Down - 3,5
Lost Not Forgotten - 5,5
This Is the Life - 7
Bridges in the Sky - 9
Outcry - 7,5
Far from Heaven - 4,5
Breaking All Illusions - 9,5
Beneath the Surface 7,5

Opgeteld is dat 62
62/9=6,88888889
/2 = 3,44444444

3,5* voor dit album dus. En dit voelt ook aan als een zeer terechte stem.
Echter moet hier wel bij gezegd worden dat ik nog potentie hoor tot groeien naar een eventuele vierde ster.

Als ik dit soort reacties lees denk ik wat er gebeurd is met samenhang in een album: een plus een is drie. Ik beoordeel nooit op basis van het gemiddelde van nummers op zichzelf staand.

Daarbij komt dat niet ieder nummer even lang is.

Ik normaal ook niet.... maar dit album is qua niveau zo vreselijk wisselvallig dat ik voor deze ene keer maar voor deze methode heb gekozen.

Hoor nu net voor het eerst het openingsnummer. Het eerste dat me opvalt is de lelijke productie. Wel kraakhelder allemaal, maar m.i. klinken de drums te hard en te "hol" en zit er echt te veel compressie op de distortion-gitaren. Vergelijkbaar met A Rite of Passage van het vorige album, zo'n "kijk eens wij produceren onze eigen albums met ProTools"-sound.

Ook als ik kijk naar de albumtitel en songtitels dan breekt m'n klomp wederom. Hoe krijg je het verzonnen... Deze mannen hebben zich een heel leven louter gericht op techniek, techniek, techniek, zonder ooit één lesje kunstgeschiedenis of artistieke vorming te nemen, snappen jullie wat ik bedoel?

Weet je wat het is? Ik heb ongeveer 2 jaar zeer intensief naar Dream Theater geluisterd, alle albums, mezelf afvragend waarom ik godsnaam van zulke clichématige artistiek onverantwoorde muziek kon genieten. Maar goed, ik vond het fantastisch, heb de muziek grijs gedraaid.Toen was het plotseling over, begon ik naar andere artiesten te luisteren, 180-graden de andere kant op, pretentieuze dingen als The Mars Volta, en nu komen ze met een nieuw album en het doet me helemaal niks meer. Het zegt genoeg dat ik pas een paar dagen voor de release überhaupt ontdek dat ze een nieuw album hebben...

On the Backs of Angels doet me qua compositie wel een beetje denken aan Pull Me Under. Ik zal het album ongetwijfeld aanschaffen en het zal zeker mooie gitaarsolo's en drumwerk bevatten, maar ik weet nu al dat mijn Dream Theater-periode voorbij is. Het was een leuke "guilty pleasure" zolang het duurde maar de guilt wint het nu van de pleasure, zeg maar. Het zegt veel dat ik nu opeens meer uitkijk naar Opeths nieuwe plaat, een band die ik notabene nog niet zo lang geleden uitvoerig hier op MusicMeter als inferieur aan Dream Theater heb bestempeld...

Dat hier nog mensen van opkijken. Het protoolsvirus heeft metalland vrijwel in zijn geheel al jaren ernstig besmet.
Heel lelijk, maar ik let er al niet eens meer op.

dezer dagen staan in het teken van het inluisteren in de nwe Opeth en deze nwe DT. Waar Opeth het geheel en al over een andere boeg gooit (erg wennen maar komt goed) hoor je bij DT vanaf de eerste noot dat er simpelweg wordt voortgeborduurd op al het voorgaande.

Snap de kritieken dan ook niet zo. Als je dit niet meer pruimt omdat je er op uitgekeken bent, prima. Maar dan had je de afgelopen 3-4 platen ook al links kunnen laten liggen. Ben je niet op DT uitgekeken dan is dit gewoon een welkome aanvulling op eerder materiaal.

Spijker, kop, raak.

De plaat wijkt nergens af van het overige uit het repertoire.

Niet mee eens. Een album als Black Clouds & Silver Linings heeft toch een veel donkere sfeer dan dit album. Ook geen zwaar irritante keyboards of enorme zeikballads. Wither is namelijk wel erg goed.

Wither is gewoon even dramatisch als de ballads op dit album. Maarja, laatste goede ballad stond ook Six Degrees, dus ik had ook niet beter verwacht.

De toonzetting is wat luchtiger. Net zoals Images And Words. Dat album wordt heel erg opgezocht. Maar qua stijl is er echt niets veranderd hoor. Op en top Dream Theater net zoals de vorige platen.
De ballads vind ik wel aardig. Maar ik vind This Is The Life bijvoorbeeld echt niet veel anders dan de andere ballades uit het oeuvre.