Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)

Zo dan, dat klinkt allemaal erg goed. Nu duurt het wachten nog langer.....

Outcry is volgens labrie 'progressive to the extreme' & 'freaking intense'. En petrucci zegt 'probably the most wild of them all'

Kan niet wachten om dat nummer te horen + de rest!

als reviewer heb ik het album al geruime tijd binnen. Het is lang niet allemaal even sterk vind ik. 50% procent wat je verwacht, 50% wat je al kent. Volgende plaat maar samen met Mancini erbij schrijven denk ik. Niet slecht, niet geweldig.

Dit jaar nog Annihilator ontdekt, ben benieuwd hoe Mike Mangini zich zal ontwikkelen.

Check deze link voor de 5 snippets so far
Het stukje van Breaking all illusions vind ik prachtig klinken, Lost not forgotten vind ik dan weer niks.

Hier een linkje met snippets van elk nummer. Deze snippets zijn ook anders dan degenen die al bekend waren. DREAM THEATER - A Dramatic Turn Of Events - prezentuje sklep Rock-Serwis - rockserwis.pl

Zeer benieuwd naar de release; heb drie tracks geluisterd... On the back of angels, Bridges in the sky & Breaking all illusions.

Denk dat het een groeiplaat zal zijn, nummers zijn lekker, met name On the back of angels is vrijwel dagelijks aan de (draai)beurt! Na het scheiden van wegen van Portnoy en de overige bandleden een nieuwe periode met Mike Mangini achter de drumkit. Hoopvol!

Hij is gelekt dames en heren. Ik haal hem nu binnen
(Speciaal voor Herman : ik zal geen download link neerzetten )

De eerste drie nummers klinken alvast goed . Hoewel ik Lost Not Forgotten voorlopig wel wat aan de drukke en chaotische kant vind... Maar dat heb ik wel vaker als ik een nummer pas voor de eerste keer hoor

Ik zal morgen eens op mijn gemak de rest gaan luisteren, maar ik heb er wel vertrouwen in dat dit goed gaat komen!

Ben zo blij dat ie gelekt is, kon niet meer wachten!
Zal hem natuurlijk ook nog gewoon aanschaffen

De tweede helft van het album vind ik nu al een stuk sterker dan de eerste helft (hoewel die ook al erg goed is)

Hier ga ik me de komende dagen even flink tegoed aan doen. ^^

Het tweede nummer is echt een draak zeg! Gadverdamme!

Vooral dat refrein is echt niks en het hele nummer boeit compleet niet. En die opener is zo ijzersterk. Hopen dat de rest een stuk beter is.

Breaking All Illusions is echt ongelofelijk goed!

Echt een fantastisch nummer inderdaad! Voorlopig mijn favoriet

Ik begin met een openingsbod wat ik serieus nooit verwacht had.

Een bandlid weg en gelijk zo´n verandering. Bij de eerste luisterbeurt hoor ik welgeteld 1 nummer wat ik Dream Theater-waardig vind en dat is de opener On The Backs Of Angels. Jammer dat je dan gelijk het beste weggeeft.

De lange nummers houden mijn concentratie compleet niet en af en toe zijn er sporadisch stukjes waar ik heel blij van word. Die solo in Breaking All Illusions is namelijk geweldig. Outcry is al helemaal een ramp.

En die keyboardsounds zijn op dit album echt afgrijselijk! Het klinkt echt voor geen meter. Die snelle stukken slaan op dit album helemaal nergens op, ik dacht echt van: Waarom moet dit?

De ballads zijn tenenkrommend. Extreem zeikerig en de zang van LaBrie werkt op mijn zenuwen.

Zo, mijn zeurstuk is even weer voorbij. Laat de 4- en 5-sterren beoordelingen maar komen.

Goh, Don. Dat zag ik helemaal niet aankomen. 'On the Backs of Angels' is een geweldig nummer, maar dat is slechts één nummer natuurlijk. Ik wacht af om het hele album te luisteren, we zullen wel zien dan.

De ballads zijn klote, zoals bijna altijd bij Dream Theater. Toch ben ik niet zo negatief als Don Cappucino. De albumopener is toch een heel leuke rocker die terug doet denken aan I&W. Twee van de vier nummers die langer dan 10 minuten duren, kan ik ook al waarderen. "Bridges in the Sky" heeft een heel bijzonder intro; het progmetal gebeuk is best aardig en de keyboards irriteren mij allerminst. "Breaking all Illusions" is een topnummer; het hoort bij het beste dat Dream Theater gemaakt heeft.

Eigenlijk is 'Lost Not Forgotten' het enige nummer op dit album dat me niks doet. De rest laat een aardige indruk achter na de eerste luisterbeurt.

Bridges In The Sky en Breaking All Illusions zijn echte toppers.

'A Dramatic Turn of Events', en een drama is het inderdaad geworden. Dat de ballads weer van het meest slappe, mierzoete gezanik zouden worden was wel te voorspellen, maar dat de rest ook zo'n rotzooi zou worden...

Echte prog is het niet meer. Er worden gewoon nogal standaard metalnummers geschreven, waarin dan een paar minuten in geprutst mag worden. Elke keer dat dat voorkomt is het gevolg niets meer dan een grote chaos van goedkoop klinkende keyboards of een weinig geïnspireerde gitaar, baslijnen die voor een keer wel eens af en toe te horen zijn (Myung houdt zich als enige staande en verdient onderhand eigenlijk wel eens een betere band), en drums die veel te luid in de mix staan. Jaja, Portnoy is weg, dat weten we ook wel zonder dat het zo ostentatief te horen valt.

Er zijn wel een paar goede ideeën zo nu en dan, maar ze worden overschaduwd door de gigantische opeenhoping van rotzooi. Er wordt een hoop doel- en richtingloos gepingeld, het leidt allemaal helemaal nergens naartoe. Er zit geen spanning in, en wanneer het dan weer wat draagbaarder wordt is het ronduit saai met weer opnieuw frequent zagerige zanglijnen (en ik ben er vrij zeker dat er aan LaBries stem flink gesleuteld is in de post-productie, klinkt bij momenten heel erg fake) en Petrucci die wel héél simpele riffs schrijft, die dan wel weer onder zo'n afschuwelijke moderne distortion verborgen worden.

Ik ben het eigenlijk nooit eens geweest met mensen die zeggen dat Dream Theater zelfbewust gepingel is, maar met dit album geven ze hun tegenstanders voor de eerste keer gelijk. 50% saai en vergeetbaar, 50% muzikanten-masturbatie.

Wat een negatief gezeur hierboven.

Als Dream Theater fan kan ik nu al zeggen dat dit een erg sterk Dream Theater album is geworden!
(en ik heb een hekel aan bands die stoer proberen te pingelen, die indruk geeft Dream Theater mij hier ook helemaal niet)

Voor de eerste keer beluisterd, en ik vind 'm geweldig! Ik voel dat hij met meerdere luisterbeurten nog beter gaat worden, maar nu krijgt hij 5* van me. Zal ongetwijfeld in de toekomst nog wel zakken, maar op dit moment vind ik het allemaal fantastisch.

[quote]Don Cappuccino schreef:
Ik begin met een openingsbod wat ik serieus nooit verwacht had.

Een bandlid weg en gelijk zo´n verandering. Bij de eerste luisterbeurt hoor ik welgeteld 1 nummer wat ik Dream Theater-waardig vind en dat is de opener On The Backs Of Angels. Jammer dat je dan gelijk het beste weggeeft.

De lange nummers houden mijn concentratie compleet niet en af en toe zijn er sporadisch stukjes waar ik heel blij van word. Die solo in Breaking All Illusions is namelijk geweldig. Outcry is al helemaal een ramp.

En die keyboardsounds zijn op dit album echt afgrijselijk! Het klinkt echt voor geen meter. Die snelle stukken slaan op dit album helemaal nergens op, ik dacht echt van: Waarom moet dit?

De ballads zijn tenenkrommend. Extreem zeikerig en de zang van LaBrie werkt op mijn zenuwen.

Zo, mijn zeurstuk is even weer voorbij. Laat de 4- en 5-sterren beoordelingen maar komen.[/quot


wordt weer nix snik snik ..

. 2e teleurstelling dit jaar na Queensryche debacle ...,
nu maar hopen op Chickenfoot of Van Halen alhoewel ik vrees dat die niks meer uit zullen brengen !!!!! e]

Compleet met je eens, Chimpz.

Een kleine tegenvaller, maar niet slecht genoeg om naar een onvoldoende te moeten grijpen. Na het erg sterke “Black Clouds & Silver Linings’ is dit een enorme stap terug. Waar ik me met name aan irriteer, is het missen van structuur - dit is niet hetzelfde als (gecontroleerde) Chaos, iets waar ik zelf wel van hou- bij veel nummers. Nummers als “Lost not forgotten” en het hier vaak gewraakte “Outcry” weet ik wel te waarderen, maar komen nog niet aan de knieën van oudere DT nummers.
-
Wie sterke ballads van Dream Theater verwacht, hoopt tevergeefs op een wonder. 3 nummers kunnen dus zonder enige moeite worden geschrapt: “this is the life”, Far from heaven en ”beneath the surface”. “Build Me Up, Break Me Down” heeft een vreselijk refrein dat het nummer voor mij verpest, hoewel het nummer best een paar leuke passages bevat.
-
Een drietal nummers steekt warrig hun kop boven het maaiveld uit, zij hebben de taak het album van de ondergang te redden, wat ze aardig lukt. De albumopener is een heerlijke rocker die niet zelden aan Images & Words doet denken. “Bridges in the Sky” heeft een fenomenaal intro dat mooi overgaat in het betere, ja, zelfs stijlvolle progmetal gebeuk. Dit nummer toont dat dream theater probeert nieuwe elementen aan hun geluid toe te voegen. “Breaking all illusions” is hier het sterkste nummer. Vernieuwend is het nummer allerminst, maar het heeft wel een prachtige melodische opbouw en is op momenten haast aanstekelijk te noemen(aansteker in de lucht).
-
Ik moet het album wel wat groeimarge gunnen; structuur kan soms pas na een aantal luisterbeurten naar voren komen, hoewel ik dit bij een band als DT niet verwacht. Vreselijk is het absoluut niet, maar, om Rob Geus te citeren: “hier word ik niet vrolijk van”.

Dat stukje in Breaking all illusions op 5:27 is net of ik even naar een plaat van Jethro Tull aan het luisteren ben. ^^

Heb hem net binnengehaald, even luisteren.
Ben benieuwd!

De eerste 45 seconden van het nummer "Bridges in the Sky" vind ik LaBrie eindelijk eens goed zingen.

Beneath the Surface vindt ik voor Dream Theater hun doen best een goede ballad trouwens!

Another Day,Space Dye Vest of Disappear vegen de vloer aan met Beneath the surface

Bridges in the Sky en Breaking All Illusions zijn gewoon ENORM goed.... en ze worden met iedere luister beurt beter en beter. Ik zou bijna de woorden Briljant op sommige momenten willen gebruiken.

De andere nummers (behalve On the Backs of Angels) blijven qua niveau inderdaad flink achter tot nu toe..... maar ik laat het nog rustig allemaal even bezinken!