The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Keertje in de opruiming gekocht, maar oei, wat viel dat tegen.
Bigmouth is wel een geniaal nummer, maar verder vind ik het allemaal erg slapjes en verouderd klinken.

Ik ken inmiddels al meerdere nummers van The Smiths en dat bevalt me heel goed moet ik zeggen.

Welk album kan ik volgens jullie als beste het eerste beluisteren?

Dit is een prima begin

Ik zou eerst The Queen is Dead luisteren en dan het naamloze debuut. Allebei erg sterke platen al moest ik in het begin wel wennen aan het geluid van het debuut. Dat galmt af en toe iets te veel.

Oke, heel erg bedankt!

Het debuut album is prachtig, luister naar geweldige nummers als This Charming Man, Hand in Glove en What Difference Does It Make, eigenlijk is gewoon alles van ze goed

Blijf proberen is mijn advies, ik begon ooit ook nog met een 2,5

Na een hele dag hard studeren, vul ik tijd voor het slapen gaan met het beluisteren van deze cd. Heerlijk kalmerend, nog betrekkelijk donker, wel prachtig melodieus. Klinkt zoals het is: oud, maar dat heeft wel een bepaalde charme. Niet slecht!

THE QUEEN IS DEAD 1986

Ik heb het album onlangs nog eens onder de loep genomen.
En het valt me niet gemakkelijk om de 4 sterren te handhaven.

The Smiths kunnen me mateloos intrigeren op 45 toeren
met hun puntige a-kanten en fraaie b-kanten en bonus tracks.
Maar in 33 toeren formaat bekoren ze me vaak minder.

The Queen Is Dead is een afwisselend album.
I Know It's over en Never Had No One Ever zijn voor mij
typsiche voorbeelden van een ijlende en kwijlende Morrissey.
Het zijn slome, zich voortslepende odes aan het zelfbeklag.
Nooit mijn ding geweest en ook anno 2010 skippers.

Frankly Mr Shankly en VIcar in a Tutu zijn aardig.
In mijn oren Johnny Marr afdankertjes die geen extra sterren opleveren.
Tot daar mijn striemende kritiek.

Wat overblijft zijn sterke songs en een guilty pleasure.
Some Girls Are Bigger Than Others is muzikaal een flauwe kopie
van track 9. Maar omwille van de het sarcasme in de tekst een prima deal.

The Queen Is Dead opent (hoe kan het anders) majestueus.
Een compositie die de toon zet voor een album waarin de bijtende
politieke stellingname van Morrissey (zie Meat Is Murder) zich aankondigt.
Maar het album brengt daarna te veel vrijblijvende liedjes.

Toch is de album opener een standout track in hun oeuvre.
Een song die bij mij meteen associaties oproept met Morrissey's
eerste solo-album Viva Hate, waarop hij wel weer scherp uithaalt.

Bigmouth Strikes Again en The Boy with the Thorn in His Side
zijn bloedmooie singles. De voornaamste reden waarom ik van
deze band stilletjes kan genieten. Het frivole, uptempo gitaarspel
van Marr is het perfecte tegengewicht voor Morrissey's declamaties.
En in zulke songs hou ik wel enorm van dat klagerige stemgeluid.

Cemetry Gates toont ook de meesterlijke gitaarhand van Marr,
al blijft het lied op zich minder hangen. Staat het minder overeind.

Top of the bill is en blijft voor mij (en vele anderen)
There Is a Light That Never Goes out. Het Smiths anthem bij uitstek.
Hier is niet alleen alles in ballans, hier wordt je als luisteraar
en muziekliefhebber zelfs naar grotere hoogten opgetild.
Coole bas ook en sarcasme als verlichting.

4 sterren dus, omwille van die vijf oerdegelijke nummers.
Die enkele missers en aardige albumvullers ten spijt.

Maar in dit mp3 tijdperk stel ik natuurlijk mijn eigen CD samen.
En ik maak van The Queen Is Dead een 18 track expanded versie.

11. Rubber Ring
12. Asleep

Twee b-kanten van The Boy with the Thorn in His Side.
Mooi muzikaal arrangement in Rubber Ring en met Asleep
een nummer dat voor mij meteen naast There Is a Light
That Never Goes out mag staan. Klasse lullaby.

Huiveringwekkend melancholisch met die piano
en met Morrissey's vocalen in een glansrijke hoofdrol.

13. Money Changes Everything
14. Unloveable

De b-kanten van Bigmouth Strike Again (wat een toepasselijke titel ook).
Money Changes Everything is een wat langer uitgesponnen compositie
met klemtoon op de instrumentatie. En Unloveable een zoveelste
jammerklacht, maar eentje die nu eens niet gaat vervelen.

15. Panic
16. The Draize Train

24 karaatse popsingle. The Smiths op hun best in Panic.
Naast het reeds op het album aanwezige Vicar in a Tutu is
er hier het instrumentale en wat meer rockende The Draize Train.
Met sequencers die aan How Soon Is Now doen denken. Sterk.

17. Ask
18. Golden Lights

Nog zo'n leuke single is Ask. Dansen op de bom.
En natuurlijk het lieve Golden Lights met gastvocalen van Kirsty MacColl.
Cemetry Gates is hier de eveneens aanwezige albumtrack.

Kijk, met die 8 extra nummers erbij,
ben ik die mindere albumtracks al weer snel vergeten.

The Smiths zijn muzikaal meer dan het ontdekken waard.
En wie niet tegen Morrissey's geneuzel kan, luistert
maar eens extra goed naar Marrs gitaarspel.

Een prachtige post dazzler. Ik vind dit het minste Smiths album (van de reguliere én de verzamelaars). Ik heb nooit begrepen waarom dit altijd zo geprezen wordt en jij beschrijft mijn idee daarover perfect. Wisselvalligheid

Teveel niemendalletjes (Vicar in a Tutu bijvoorbeeld), jij noemt het vrijblijvend. Vervelend gekwijl (I Know It's Over - slechtste Smiths nummer ever). Maar daar tegen over staan dus die twee ongekende topsongs: nummers 9 en 10. Nummer 10 noem ik altijd mjin favoriete Smiths nummer vanwege die ongelofelijk fantastische tekst. Dadaïsme in songschrijfland. Heerlijk. Maar een wisselvallig album. 3.5* zijn op zijn plaats.

I Know It's Over is één van hun mooiste, joh. Met name de live-versie op Rank, waarbij Morrissey in de finale zo gepassioneerd "Mother I can feel the soil falling over my head" zingt dat je bang bent dat zijn stem gaat breken. (De mijne in elk geval wel als ik mee doe. )

Ik vind dit, na Meat is Murder, toch hun beste studio-album. Wel kan ik begrijpen dat anderen het als wisselvallig ervaren. Frankly Mr. Shankly en Vicar in a Tutu zijn eigenlijk niet meer dan leuke tussendoortjes en Never Had No One Ever tilt het geheel ook niet naar een hoger niveau, maar ik vind de 5 "oneven" nummers dermate briljant dat mijn 5 sterren altijd zullen blijven staan.

En Dazzler, ik zou Asleep zelf niet midden in een tracklist plaatsen. Zoals het op Louder Than Bombs bewijst is het juist een perfecte afsluiter, een indrukwekkend slaapliedje dat je tegelijkertijd getroost en ontredderd achterlaat.

De live versie vind ik zo mogelijk nog erger... nee die ís erger.

Enne... 'Some Girls Are Bigger Than Others' is geen oneven track

Soms heb je hele hoge verwachtingen bij een band die je feitelijk nog moet ontdekken, mede door de populairiteit op MuMe. Toch valt deze plaat tegen. Zeker niet slecht en met het openingsnummer 'the queen is dead' lijkt de verwachting te worden ingelost, maar de nummers daarna, althans een aantal, doet de extase meter toch afnemen, een beetje truttige muziek af en toe. Misschien moet ik vaker luisteren. maar tot die tijd ***.

geweldig album dat ik keer op keer kan luisteren zonder mij te vervelen. Morrissey's stem past perfect bij de muziek van Johnny Marr. Dan zijn er ook nog de meesterlijke teksten, Morrissey is voor mijn part samen met Bob Dylan de beste songschrijver ooit.

De teksten van The Queen Is Dead, I Know It's Over en Bigmouth Strikes Again maar vooral There Is A Light That Never Goes Out zijn gewoonweg fenomenaal!

Dit bijna perfecte album staat niet voor niets zo hoog in mijn top 10.

Hulde aan The Smiths

I Know It's Over is toch wel een prachtig staaltje van typische Morissey-klaagzang. Ik vind het wél een prachtige song.
Die traag maar dwingend onder je huid kruipt.
Uitstekend album. Juist dankzij de wisselwerking tussen cynisch drama en olijke komedie.

Of wat meer op de singles focussen. Daar zijn ze wel erg goed in.
Ook de bonustracks waren altijd extra verzorgd en goed gekozen.
Net daarom heb ik hun 4 albums telkens netjes aangevuld
met de bijhorende non-album singles en b-kantjes.

Ik vind Strangeways Here We Come bijvoorbeeld een album
dat constanter is van kwaliteit, al heeft het minder uitschieters.
Daarom ook 4 sterren. Maar eerst nog maar eens herbeluisteren
voor ik me daar aan het schrijven waag ... iets te lang geleden ook.

Even iets anders, nu we toch het over dit album hebben. Ik lees net op de wiki dat het Alain Delon is op de cover. Dat heb ik nou nooit geweten. Ik heb er ook nooit zo scherp op gelet, ik dacht altijd al dat het een vrouw was en dat het dus te maken had met de titel van het album - en dus verder nooit zo veel acht op geslagen.

Bijna alle hoezen van The Smiths
herbergen bekende acteurs, schrijvers etc ...
Heel mooi vormgegeven eigenlijk, als echte iconen.

Ja bij andere (debuut natuurlijk behoorlijk in het oog springend) had ik er wel meer op gelet, maar hier was het me helemaal ontgaan. Het staat wellicht ook wel in het begeleidende CD booklet, maar de teksten kan ik zo ook uit mijn hoofd wel meezingen, dus die blijft standaard in het doosje zitten.

Op zich ben ik niet heel weg van het gladde geluid van The Smiths; je kan het duidelijk situeren in de jaren '80 met zijn synthesizers en nette productie. Af en toe is het ook wat braafjes muzikaal en Morissey kan wel een potje klagen, maar de hoogtepunten van het album gaan er zeker goed in, waarbij het titelnummer en Bigmouth Strikes Again er voor mij vooral bovenuit springen.

Daarnaast moet ik ook een halve ster bij geven voor de ingenieuze teksten waar het hele album mee doorspekt is. Het is allemaal heel tongue-in-cheek en dat sarcastische spreekt me wel aan, evenals die minachting voor de monarchie. Als je dus louter het muzikale zou bekijken, zou je je wel 's kunnen mispakken aan de diepgang van het album. 3* voor de muziek + 0,5* voor de teksten = 3,5* - en wie weet ga ik het beter vinden als ik wat meer wen aan de stijl van The Smiths.

Valt toch behoorlijk mee qua synths en productie vind ik.

Ja, maar sowieso heb ik al snel een hekel aan synths, dus dat springt bij mij sneller in het gehoor. Ik weet ook niet precies waarom dat zo is, misschien dat het me vaak doet denken aan oppervlakkige muziek die er gebruik van maakt. Het is hier inderdaad zeker geen overdaad aan synths, anders zou mijn rating wel een stuk lager gelegen hebben. Natuurlijk is wat ik zei over de productie ook relatief te zien: meestal hou ik van een iets ruwer geproduceerd album, daarom dat deze binnen zo'n referentiekader eerder overkomt als "netjes".

Jarenlang favoriete Smiths cd.

En de plaat is nog steeds vijf sterren maar in mijn persoonlijke beleving is de cd inmiddels voorbijgestreeft door Strangeways here we come.

Dat komt, omdat ik niet alles even goed vind, hoewel dat misschien wat gek klinkt bij 5 sterren.

Het gaat er mij dan met name om, dat er plotseling zoveel gas wordt teruggenomen na de sprankelende opening (titelnummer).

En er wordt niet zomaar gas terug genomen, de cd valt eigenlijk zelfs stil. Frankly mr Shankly is al minder, maar I know it's over krijgt van mij officieel gewoon het predikaat saai, tegen het slaapverwekkende aan.

Dat herstelt zich dan enigszins met Never had no one ever (geweldige tekst, dat wel) maar pas vanaf Cemetry gates wordt het vereiste niveau weer gehaald.

De aloude kant 2 (vanaf Big mouth strikes again) is wel een vijfsterren monument (hoewel, Vicar in a Tutu dan net aan).

En zo krijg je toch enigszins onderscheid in de Smiths collectie maar het blijft natuurlijk tijdloze, fantastische muziek.

Vreemd, hier zijn geen synths te horen en als er één band is die zich nadrukkelijk afzet tegen het gebruik van synths zijn het wel the Smiths.
Zelf heb ik geen probleem met het gebruik van synths, wel met verkeerd gebruik ervan zoals bij verschillende jaren '80-albums (toevoeging van synths omdat het hip was hoewel ze er niet bij passen).

Citaat van Wikipedia bij dit album:Dacht ik even dat mijn oren me voor de gek hielden. Het is echter zeker geen overdaad.

En het is net op dat verkeerd gebruik dat ik doelde.

Op There Is A Light That Never Goes Out worden de strijkers anders niet verkeerd gebruikt hoor, integendeel

Wat kunnen smaken verschillen zeg. I know it's over is voor mij al jaren een hoogtepunt in het oeuvre van The Smiths. Prachtige melodie, en dat heerlijk gejammer van de grootste en meest literaire klager in het popcircuit: Morressey.
Die strijkers op There is a light hebben mij ook nooit gestoord. Wat een nummer en wat een tekst en ook die zang weer. Dit is Morrissey op zijn allerbest.
Deze twee zijn met Big Mouth de kroonjuwelen van dit album dat eigenlijk geen zwakke plek kent. Ook mr Shankly is dat niet vind ik.

Je moet toch toegeven, dat na een sprankelende start de cd even stilvalt?

Ja, ik ben wel een aanhanger van de opener en nummers als There is a light that never goes out, Big mouth strikes again en The Boy with the torn in his side.

Een dergelijke stevigheid van de song en de melodieuze aanpak, vindingrijkheid vind ik haaks staan op bijvoorbeeld het sombere, trage en daardoor in mijn beleving saaie I know it's over.

The Smiths zijn beter in het wat stevigere werk, vind ik.

Hmm, vind ik enerzijds volledige uit de lucht gegrepen maar anderzijds misschien wel terecht.

Voor mij zijn de rustigere nummers een enorme inspiratievolle aanpak die perfect de wat snellere nummers aanvullen. I Know It's Over of Reel Around the Fountain (debuut) vind ik toch geniale nummers.