The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

nee dat vind ik eigenlijk niet. De eerste tonen van Mr Shankly sluiten juist mooi aan bij het einde van The Queen...



The boy with the torn vind ik het minste, voorzover hier mindere nummers op te vinden zijn.
Maar het is al met al toch een meesterlijke plaat he Musician, daarover kunnen we het toch eens zijn, al gaat onze voorkeur uit naar andere nummers.



I know it's over bouwt juist prachtig op naar het einde. De gitaar van Johnny Marr sprankelt echt.

Een 5***** cd, zonder twijfel

Oke ik ga hier mijn eerste uitgebreide review schrijven.

The Smiths:
Mijn eerste kennismaking met deze band was tijdens de documentaire "seven ages of rock" van de BBC. Ik vond die Morissey maar een vreemde snuiter, die tijdens een optreden met gladiolen lag te zwaaien. Een aantal jaren en muziekervaringen later zag ik dit album in de top-250 staan. Dit wekte mijn interesse toch wel erg:

The Queen Is Dead
Wat een opener zeg! dat heerlijke onheilspellende wat dit nummer heeft kan ik erg waarderen. de teksten klinken op het gehoor niet erg speciaal, maar eenmaal in het tekstboekje lezend kon ik mijn lach toch niet onderdrukken. wat een geniale songschrijver.
5*

Franly Mr Shankly
Dat Engelse accent doet het hem toch elke keer weer bij mij. vooral het "Fame Fame Fatal Fame" stukje liet zich nog vaak horen rondom mijn leefgenoten. Fijn nummertje
4*

I Know It's Over
Dit is wel een lekker melancholisch nummer, wat je op een grauwe avond lekker mee kan bleehren om je eigen schmerz te verlichten. Het stukje van "Then Why You Are On Your Own Tonight?" vind ik zo heerlijk cynisch. Ook de andere teksten zijn zeer waar! Topsong
4,5*

Never Had No One Ever
Oke, dit vind ik het minste nummer. Beetje langzaam allemaal. Toch weer erg sterke tekst.
3,5*

Cemetry Gates
We zijn aanbeland bij mijn favoriete nummer! Hulde! Dit nummer is zo ontzettend fijn. Zo lekker vrolijk en het zit toch allemaal potverdomme goed in elkaar. Ik kan hier wel alle tekst van citeren, want dit is gewoon echt top. Jammer dat het zo kort duurt
5*

Bigmouth Strikes Again
Deze zit er vlak achter, want deze is toch ook wel erg fijn. Vooral de bridges (noem je dat zo?) zijn lekker opzwepend. Ik snap niks van de Joan of Arc tekst, maar dat stoort me niet. De zalige zeurderige zang van onze zuivere rasartiest Morissey is echt iets voor mij!
4,5*

The Boy With The Thorn In His Side
Ik weet niet zo goed wat ik van dit nummer moet vinden. Het klinkt allemaal erg fijn, maar ik heb me nog niet goed verdiept in de tekst. Maar dat zal ik ongetwijfeld nog gaan doen. Alweer zo'n strak nummer met alle partijen die uitstekend vertegenwoordigd zijn.
4*

Vicar in Tutu
Standaard nummertje. Stoort gelukkig niet omdat het vrij kort is
3,5*

There's A Light That Never Goes Out
Ik zeg ja! Dit nummer is ook alweer zo fantastisch. Dit nummer word hier als hoogst gewaardeerd en ik begrijp waarom. Hoewel het niet mijn favoriete nummer van dit album is, vind ik dit nummer zeer krachtig.
5*

Some Girls Are Bigger Than Others
Toen ik dit liedje voor het eerst hoorde was ik gelijk verkocht. De tekst is zo ongelofelijk grappig, juist omdat het zó vanzelfsprekend is. Maar dit liedje heb ik ook erg vaak gezongen de laatste tijd, inclusief de zeurderige stem van Morissey. Ja, dit is leuk!
4,5*

5 Sterren plus een plekje in mijn Top 10

En hopelijk niet je laatste.

Aangenaam om lezen en erg gul met de sterren.
Zodat je hier en daar gaat denken: zou ik wel goed geluisterd hebben?
En dat is uiteindelijk ook de bedoeling van zo'n recensie ...

Inderdaad Dazzler. Ben geen al te grote fan van dit album maar zo'n recensie heeft me het album weer doen opzetten.

Leuke review! En gelukkig weer een ziel die verknocht is geraakt aan deze legendarische plaat.

Leuke bespreking inderdaad.
In Bigmouth strikes again zegt Morrissey dat hij alleen maar grapjes maakte toen hij zijn geliefde de ergste dingen toewenste. Blijkbaar is hem dat duur te staan gekomen, want hij voelt zich nu zoals Jeanne D'Arc zich voelde op de brandstapel, toen haar walkman begon te smelten. Je moet er maar op komen. Absurde humor, heeft wel iets van Monty Python.
voor wie dat niet heeft meegemaakt of is vergeten: de walkman was de jaren'80 voorloper van de I-pod. Je stopte er een zelf opgenomen cassettebandje in en luisterde met een koptelefoontje, oortjes bestonden nog niet. Het was altijd afwachten op het moment dat het cassettebandje crashte en de tape zich helemaal door het apparaat had gekronkeld. Het weer los krijgen van de tape was vaak ook het einde van de Walkman.

Mijn favoriete Smith's nummer. Al heeft het sterke concurrentie van Bigmouth en Cemetery gates.
Maar de tekst over die jongen die het zo'n heerlijke gedachte vindt om samen met zijn partner in de auto te crashen tegen een dubbeldecksbus of een tientonner is het toppunt van zwarte humor. Grappig en gruwelijk tegelijk.
En dat terwijl het hele ritje draait om een avondje uit het ouderlijk huis te ontsnappen. Daar voelt hij zich niet welkom en eigenlijk nergens meer. Puberale gedachten, grandioos vertolkt en een schitterende melodie. Daarom mijn favo Smiths-song.

Die walkman van Jeanne D'Arc is een fijne zinspeling
op de stemmen die deze legendarische figuur in haar hoofd hoorde.
God riep haar om ten strijde te trekken ...

Maar als je principes je uiteindelijk op de brandstapel brengen,
is het alsof diezelfde God je toch maar mooi in de penarie bracht.
Of hoe je eigen grote gelijk je uiteindelijk zuur kan opbreken.

Zoiets herken ik in Bigmouth Strikes Again ...

Al jaren een beetje 'Smiths moe', hoewel ik 3 van de 4 studio- albums en 2 verzamelaars bezit....(vandaar waarschijnlijk ). De voornaamste redenen zijn (denk ik) dat ik naar veel andere muziek ben gaan luisteren en het geweeklaag / valse zang van Morrissey nu / niet altijd kan hebben, zoals hier op I Know it's Over bijvoorbeeld....(ik zit zelf al in een dipje ).

Aha, dat is een interessante toevoeging.

Ja, die walkmans. Die heb ik al kind ook nog gehad. Héérlijk apparaatje was dat. Had ik gekregen toen ik een paar dagen in het ziekenhuis lag. Beluisterde toen het cassetje van de van-de-radio-opgenomen eindejaarslijst van ergens vroege jaren nineties

Mijn favo van dit album blijft het titelnummer.

Met het 'zelfspottende' tekstgedeelte.......She (de Queen) said: You (Morrisey dus) cannot sing.......waarop de Mozzer antwoord :.... That is nothing; you should hear me play pi-ano......

Bigmouth Strikes Again.
Als Morrissey het nu live speelt, vervangt hij walkman voor i-pod.

Heerlijk album, op Vicar In A Tutu na, en het gedeelte van Cemetery Gates waar Morissey de luisteraar op het hart drukt nooit te plagiateren. Een beetje hypocriet, want Mozz gebruikte af en toe ook teksten die door andere mensen(meestal dichters) werden geschreven.

De rest van het album is echter x100.

Een veelkomend misverstand. Dat nummer is juist geheel tongue-in-cheek en zit vol met plagiaat. Wat het uiteindelijke punt van Moz is, is dat iedereen in de kunst van elkaar leent, en dat geen zonde op zich is (het kan juist heel origineel gebruikt worden). Morrissey heeft het ook altijd toegegeven dat hij heel veel leent van films en boeken.

Cemetry Gates was dus een reactie op de pers die hem constant bekritiseerde vanwege plagiarisme. Hij schildert ze in het nummer af als mensen die altijd iets te zeuren hebben.

Hier is-ie zelf aan het woord.

Bedankt Reint, nu versta ik het

Dat is bij deze dus gebeurd. Ik krijg Bigmouth niet meer uit mijn kop, There Is a Light... blèèr ik ook heel graag luidkeels mee en man, wat kan die Morrissey teksten schrijven. Hij is dan misschien niet de beste zanger, maar zijn donkere humor op laatstgenoemde en zijn cynisme op Cemetry Gates, evenals zijn afkeer voor kerk en koningshuis op het titelnummer kan ik me helemaal in vinden. Nu moet de rest van het album nog weten te vallen en ik voorspel een verhoging.

Het heeft lang geduurd, maar heb me er een tweetal weken geleden eindelijk toegezet dit album is goed te gaan luisteren. Heb ik er spijt van? Niet bepaald. Denk dat ik het sindsdien elke dag wel minstens één keer heb opgezet, en man wat is dit gaaf! Geweldige stem, en af en toe hilarische teksten. Hoewel het wel erg helpt om ze mee te lezen, af en toe iets te Brits om te verstaan Bigmouth Strikes Again is bij mij absoluut favoriet, de rest is echter ook van grote klasse.

Voorlopig hou ik het bij 4,5*

Ik noem het lef hebben.
Je verrast iedereen met een ijzersterk album.
Vervolgens maak je in dezelfde periode twee meesterlijke singles.
Als b-kantje van The Boy with the Thorn in His Side zet je twee gelijkwaardige songs.
Die dus niet op The Queen Is Dead staan.
Terwijl het ontbreken van Ask, Panic, Asleep en Rubber Ring niet eens hier gemist worden.
Is dit verantwoord schoppen tegen de muziekbusiness.
Of gewoon een overschot aan talent.

Vier albums bracht deze supergroep voort.
Vier albums in vier jaar.
Terwijl andere artiesten jaren liggen te broeden op een gewenst resultaat.
Hebben we hier te maken met de muzikale legbatterijkippen van de jaren tachtig.
Het is gewoon lopende band werk.

The Queen Is Dead, Viva Hate.
Morrissey als nieuwe koning Midas.
Goud vloeit door zijn schrijverspen.
Helaas veranderde zijn ego ook in goud.
En was zijn solo carrière een flinke stap terug.

Natuurlijk bezat hij nog steeds zijn kwaliteiten.
Maar het licht ging toch langzaam aan het doven.
Hij wist dat het over was.
Het gemis van Johnny Marr was duidelijk.
Vergeet deze gitaargod niet.
Misschien wel de grootste van de laatste dertig jaar.

The Wonder Boys.
Best bewaarde Britse geheim.
Hun talent bleef ingekapseld.
De conservatieve gentlemen.
Ontoegankelijk voor de rest van de wereld.
Een wereld die niet wilde luisteren.
Onverklaarbaar.

Steeds meer weten the smiths mij te raken.
Dit album is ook weer super.
Het nummer I Know It's Over weet mij emotioneel te raken.
De teksten zijn fenomenaal en blijven keer op keer goed.
Hoe hij het doet is een raadsel maar al met al geweldig gewoon.
Heb nu alle albums beluisterd helemaal geweldig.
En dan zie je Morrissey en dan denk ik, wat ongelooflijk jammer
dat deze geweldige band uit elkaar is gevallen.

Ha, eindelijk iemand die dat ook heeft bij dat magistrale nummer.
Mother, i can feel the soil falling over my head......prachtige regel he. En zoals die dat zingt, met die dramatiek

I Know it's Over, ben ik ook beginnen te appreciëren. Echt een heel mooi nummer met een onderhuidse spanning van je welste.

I Know It's Over is met gepaste afstand ongeveer 3e T/ m 5e favoriete track hier onder de stemmers. Ik zelf ben er ook niet helemaal weg van, maar ibij mij zit ie ook niet bij , zeg maar, de 5 favoriete nummers vcan dit album; dat ligt 'm met name aan "d(i)e za(n)ger" .....(who cannot sing; but that' s nothing.... you should hear 'm play....) .

Ik vind Morrisseys stem net op dit nummer van enorm belang. Zijn zang draagt en maakt het hele nummer.

Al zal ik nooit, puur vanwege de stem van Morrisey die me redelijk tegenstaat, een zware Smiths fan worden, dit album is toch redelijk essentieel in rock history, yes indeed.

Snap ik, maar mij staat die stem me af en toe tegen....(wat FM hierboven zegt)

Veel mensen die ik ken vinden the smiths gewoon weg afschuwelijk omdat ze Morrissey zijn stem niet waarderen.
Erg jammer, want velen luisteren niet eens naar de teksten, maar zijn het gewoon ''melodie-geilers''. Morrissey zijn stem spreekt mij trouwens wel erg aan. Erg apparte stem, deze muziek kan ook moeilijk geimmiteerd worden net zoals U2, Blue Nile etc.
Maarja ieder zijn ding natuurlijk.

Dit heeft misschien niets met het nummer I Know It's Over te maken maar ik wil eigenlijk alleen maar duidelijk maken dat veel mensen niet eens naar de teksten van liederen luisteren en dat is gewoon zonde.

Wat een album. The Smiths is een van de beste bands van de jaren 80

De teksten, de muziek, alles klopt.