The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Oh, nou, moet je vast nog wel even wennen waarschijnlijk. Meat Is Murder is mijn favoriete album van ze, maar deze zit er niet ver achter. Morrissey's klaagzang is ook niet aan iedereen besteed (soms heb ik daar ook geen zin in naar te luisteren).

Het derde studioalbum van m'n favoriete bandje The Smiths wordt vaak gezien als hun beste en meest legendarische werkstuk. Hoewel elke Smiths-plaat meer dan de moeite waard is en je die algemene consensus dus gerust mag gebruiken als wc-papier, hebben we hier toch te maken met een zekere kern van waarheid. Met The Queen Is Dead zette de groep de grootste stap voorwaarts in haar bliksemschicht van een carrière en dat is eraan te horen.

Uiteindelijk niet eens zo vreemd. Brombeer Morrissey werd vanaf 1985 steeds controversiëler in interviews, en de felle reacties uit de pers zorgden voor nog fellere tegenreacties van the Bigmouth himself. De eerste grote hitparadevoltreffer van The Smiths bleef ook uit, en Morrissey hield hun label Rough Trade daarvoor verantwoordelijk. Ondertussen was het een chaos van jewelste op het kantoor van die platenmaatschappij. Problemen met de cashflow zorgden ervoor dat niemand nog wist hoe alle artiesten in godsnaam op tijd betaald moesten worden, wat de frustratie bij de band alleen maar vergrootte. Volgens Johnny Marr was zijn levendigste herinnering uit de Queen Is Dead-periode dat hij het ene moment lekker stond te rocken in de studio, om het volgende moment in de lobby met hun advocaat of label telefonisch over contracten te negotiëren. Het ventje was toen ocharme amper 22 jaar oud.

Maar ondanks alle frustraties was de groep nooit zo goed op elkaar ingespeeld als ten tijde van hun derde album. In 1985 speelden The Smiths hun grootste aantal liveconcerten ooit, wat hen op het podium en in de studio tot een nog beter geoliede machine maakte.

Het is er op muzikaal vlak zo aan te horen, dat er wel een aparte alinea voor mag worden vrijgemaakt. De gitaarintro van Some Girls Are Bigger Than Others! De baslijn in Cemetry Gates! Het einde van het titelnummer! The Boy With The Thorn In His Side (het was lente in de gitaar van Johnny Marr)! Voorganger Meat Is Murder was instrumentaal misschien net iets avontuurlijker, maar op The Queen Is Dead klinkt hun geluid pas echt om van te smullen.

Maar laten we good ol’ Morrissey niet vergeten. Ook hij profiteerde van het vele touren. Niet om achter de chicks aan te gaan (hij ging na bijna ieder concert meteen naar zijn hotelkamer en werd in de hele tourcarrière van The Smiths slechts één keer dronken), maar om zijn stemspieren te trainen. Vocale hoogstandjes te over op dit album. Als hij op het einde van rockabillyliedje Vicar In A Tutu opeens ‘I am the living sign’ kweelt, dan wordt hij ook de dominee in de tutu. Op I Know It’s Over, één van de beste ballads in hun oeuvre en daarbuiten, geeft hij de zangprestatie van zijn leven. Maar eigenlijk is zijn stem over de gehele linie om door een ringetje te halen.

Een ringetje dat je crush je gaf, voordat hij/zij ervandoor ging met iemand die wel veel knapper is dan jij, maar die niet eens Oscar Wilde van WB Yeats kan onderscheiden, waarna jij onder de brug hebt staan huilen omdat je alleen daar beschutting had voor de regen. Je leest het, we zijn aanbeland op het departement ‘songteksten’, ook altijd belangrijk bij dit bandje. Hier voelen we eveneens de invloed van 1985. Na de plaat over Manchester (The Smiths) en de plaat over Engeland (Meat Is Murder) is The Queen een album over de staat van de band anno ’85-’86 geworden. Op Cemetrey Gates en Bigmouth Strikes Again krijgt de betweterige en Morrissey-misbegrijpende pers ervan langs, op Frankly Mr. Shankley vraagt Morrissey Rough Trade-platenbaas Geoff Travis om geld (en het blijft niet boven de gordel), en op Never Had No One Ever serveert hij een haast expres zo cliché mogelijke Smiths-tekst als een soort zelfparodie. Op There Is A Light That Never Goes Out gaan de zwarte humor en verloren zielen-dramatiek die zo kenmerkend zijn voor de band nog het meeste hand in hand. Morrissey’s teksten maken de nummers af en voorzien de liedjes nog meer een eigen smoel.

Maar het gaat bij het werk van The Smiths uiteraard vooral over de combinatie van teksten en muziek. En op de koningin versmelten Morrissey en Johnny, maar ook ritmesectie Andy Rourke en Mike Joyce, het meest tot ‘one but not the same’. Dit maakt The Queen Is Dead tot dé archetypische Smiths-plaat. Dat hoeft niet gelijk te staan aan ‘de beste plaat’, maar het mag wel.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Prachtige review ArthurDZ! Tof ook die interessante achtergrondinformatie die mij lang niet allemaal bekend was.

Twee favorieten aanwijzen? Ditmaal weiger ik. Ik moet mijn top tien eens gaan herzien, denk ik. Prachtplaat over de gehele linie, The Smiths in topvorm op alle vlakken. Productie, zang, teksten. Pas geleden nog eens op vol volume gedraaid en ik heb gedanst, gehuild, gemimed (ken alle teksten woord voor woord, en waarschijnlijk ook wanneer ik voor de rest zwaar dement en oud ben), tweede stem meegezongen. Het gehele scala aan emoties komt hier in extreme mate voorbij: Woede, verdriet, humor, cynisme, maar ook vreugde (vooral in het prachtige gitaarwerk van Johnny Marr in Bigmouth Strikes Again en Cemetry Gates)

Vrijwel alles van The Smiths is op zijn minst een 4,5 waard. Deze een 5.

Precies! Dat nummer gaat juist door de zang recht mijn pijnappelklier in. Strikt gezien gaat hij een heel klein beetje vals, maar juist dát geeft het die ongenadige klap in je gezicht, uiteraard in combinatie met die al even zo lyrische als loodzware tekstregel:

Mother, I can feel the soil falling over my head

Wat een tragiek allemaal, wat een donkerte. Melancholie, afscheid, frustratie, het gevoel kansen gemist te hebben, of helemaal niets gehad te hebben, het gevoel om altijd een doorn in je lichaam mee te dragen. En toch wordt deze plaat nooit één groot jammerfestijn. Dat komt door de muzikale virtuositeit van Johnny Marr, die zijn gitaar dienst laat doen als een tweede stem, en hier en daar strijkers laat binnenkomen om de achtergrond in een andere klankkleur te schilderen. Maar vooral door Morrissey. Zijn teksten zijn tijdloze poëzie. Misschien is hij wel de laatste échte romanticus, de laatste bloedverwant van verlangende zielen als Arthur Rimbaud, John Keats en Guido Gezelle. Die net als zij op zoek gaat naar dat ene stukje schoonheid, en vasthoudt aan die ene avond en die roos, in lang vervlogen tijden. Toch zie ik hem meer als een pierrot, de clown met de traan. Tragisch, maar door zijn charme weet hij er toch altijd een draai aan te geven. Hij nodigt ons uit om de wereld door zijn ogen te zien, zodat we kunnen ontdekken dat het net de anderen zijn die zielig zijn. Zo wordt dit unieke kunstwerk dan ook nooit helemaal donker. Er is immers een lichtje dat nooit zal doven.

Het meest tragische aan dit album is dat ik geen twee hoogtepunten kan selecteren. Er zijn er vier: The Queen is Dead, Cemetry Gates, Bigmouth Strikes Again, There Is A Light That Never Goes Out.

En dan blijven er nog steeds steengoede nummers over, zoals het schitterende I Know It's Over.

Binnenkort maar een plekje in mijn top 10 vrijmaken voor dit album...

Erg fijne plaat van grote MuMe-ontdekking the Smiths. Wellicht meteen ook wel hun beste, maar daar kan ik niet over oordelen, daar dit hun eerste cd is die ik echt goed beluister.

Wat me vooral aanstaat, is de kenmerkende sound van deze band, die als een rode draad door dit album heenloopt. Geen zwakke nummers, al zitten er wel een paar tussen die mij net iets te eenvoudig/onopvallend zijn. Dat geldt geenszins voor There is a Light... en Bigmouth, inmiddels al een tijdje twee van mijn favoriete nummers. Verdienste van deze luisterbeurten is geweest dat de titelsong ook flink in achting is gestegen.

Goed album, al mis ik nog die x-factor voor een écht hoge score. Dan moeten een aantal nummers mij nog meer doen en de middelmaat ontstijgen. Zit er opzich wel in, heb het idee dat dit een groeier zou kunnen blijken.

4*

The Queen Is Dead is toch wel de ultieme Smiths plaat. Ook mijn favoriet, al komen The Smiths en Strangeways behoorlijk in de buurt. 'There Is A Light That Never Goes Out' is gewoon een van de mooiste liedjes ooit gemaakt. En dan hebben we nog het prachtige 'The Boy With The Thorne In His Side', 'I Know It's Over' (overigens ook heel mooi gecovered door Jeff Buckley) en de klassieker 'Bigmouth Strikes Again'. Ook 'The Queen Is Dead', 'Cemetry Gates' en 'Some Girls Are Bigger Than Others' vind ik erg sterk.

Dan hebben we nog wat 'mindere' nummers als 'Never Had No One Ever', 'Frankly Mr Shankley' en 'Vicar In A Tutu'. Ach, minder, het zijn nog steeds fijne liedjes.
Het zijn tragikomische teksten. Vol zelfmedelijden, maar toch ook met die typisch droge britse humor van Morrissey. Dat, samen met een paar luchtigere nummers, maakt deze plaat goed te verteren.

Op The Queen Is Dead zit nog steeds die rauwere Smiths sound van eerste twee albums, maar Morrissey en Marr zijn steeds betere liedjes gaan schrijven. Op The Queen is Dead valt alles op zijn plaats. Als de plaat na 36 minuten is afgelopen, wil je alleen maar op repeat drukken. Dit album mag met recht een klassieker worden genoemd. Een van de beste van de jaren '80.

Vandaag alweer 31 jaar oud. Verveelt nooit! Toevallig op dezelfde dag uitgebracht als die andere klassieker van Bowie (Ziggy Stardust).

En daar komt ie...

The Smiths / The Queen is Dead reissue | superdeluxeedition

Heerlijk plaatje van deze band. Allemaal prima nummers.

Each Monday until release of the upcoming deluxe reissue of The Queen Is Dead, The Smiths will be releasing a previously unreleased live single version of each track from the album.

Gisteren dus The Queen is Dead (live)!

Vandaag, ruim een jaar na het 30-jarig jubileum, dan eindelijk de release van de deluxe-edition!

The Queen Is Still Dead?

Leuk filmpje:

The Smiths - The Queen Is Dead - A Film By Derek Jarman (Official Music Video) - YouTube

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Smiths - The Queen Is Dead, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de zomer van 1986 verscheen The Queen Is Dead van The Smiths. Het is de middelste van de vijf platen (de live-plaat Rank meegerekend) die de band uit Manchester zou maken en het is wat mij betreft de beste.

Iets meer dan 31 jaar na de oorspronkelijke release verschijnt de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide plaat in een luxe editie, die flink wat restmateriaal en live-opnamen toevoegt.

The Queen Is Dead is zoals gezegd de middelste van de vijf platen die de band zou maken en het is een plaat die een brug slaat tussen de eerste twee en de laatste twee platen.

The Queen Is Dead volgde op een periode waarin de band zeer uitgebreid toerde en dat is te horen. De plaat werd ook gemaakt in een periode waarin de band, ondanks de status als een van de belangrijkste bands van dat moment, onvoldoende inkomsten genereerde, wat de relatie met de platenmaatschappij er niet beter op zal hebben gemaakt. Het zal ongetwijfeld invloed hebben gehad op de band, maar op The Queen Is Dead is er niet veel van te horen.

De band klinkt op haar derde plaat door het vele toeren hechter dan ooit tevoren, terwijl zanger Morrissey veel beter is gaan zingen. Op The Queen Is Dead kiest The Smiths deels voor een behoorlijk stevig geluid en deels voor juist verrassend ingetogen en verrassend poppy songs en beide uitersten gaan de band uit Manchester uitstekend af.

Morrissey zingt niet alleen veel beter en melodieuzer dan op de vorige platen van de band, maar heeft ook een scherpere pen. Het is een pen die wederom in azijn is gedoopt, maar Morrissey verwerkt ook op The Queen Is Dead weer veel humor en cynisme in zijn songs en stelt ook nog eens feilloos enkele misstanden in het Engeland van 1986 aan de kaak (en die waren er destijds volop), maar The Queen Is Dead biedt ook ruimte aan persoonlijke teksten.

De messcherpe en persoonlijke teksten en de bijzondere en uit duizenden herkenbare stem van Morrissey (overigens lang niet door iedereen gewaardeerd) zijn belangrijke ingrediënten op The Queen Is Dead, maar de prachtige gitaarlijnen van Johnny Marr zijn minstens net zo belangrijk.

Johnny Marr was destijds nog piepjong, maar strooit driftig met de ene na de andere memorabele gitaarlijn. Het zijn gitaarlijnen die 31 jaar later nog niets van hun kracht en souplesse hebben verloren en nog altijd behoren tot het beste dat Johnny Marr heeft gemaakt.

De ritmesectie van de band speelde destijds al tweede viool (wat later nog zou leiden tot eindeloze rechtszaken over het lage honorarium dat voor het tweetal was gereserveerd), maar op The Queen Is Dead doet de ritmesectie niets fout.

Vergeleken met de meeste andere platen uit 1986 klinkt The Queen Is Dead van The Smiths verrassend fris en urgent. De tien songs op de plaat zijn allemaal even goed en zijn niet alleen de soundtrack van een jaar dat ver achter ons ligt, maar ook songs die tot op de dag van vandaag enorm veel invloed hebben gehad.

The Smiths heeft nog altijd een uniek eigen geluid en beter dan op The Queen Of Dead is dit geluid niet te horen. De luxe editie bevat een vracht aan bonusmateriaal, maar de tien tracks van het origineel blijven uiteraard het meest interessant. Het zou een van de beste platen uit de jaren 80 opleveren en het is een plaat die er nog steeds volop toe doet. Erwin Zijleman

Wijze woorden, Erwin

Inderdaad mooi gezegd, Erwin. Alleen minder wijze cijfers wel, dat kan nog iets hoger

Ik heb de mooie 5 lp box gehad (voor verjaardag) en kan niet anders concluderen dan dat 't een mooie box is.

Elke LP heeft een mooie hoes mee gekregen in de stijl van the Smiths. Het is allemaal mooi verzorgd.

Het Boston concert is erg interessant qua setlist, maar ik vind 'm qua geluid wat tegenvallen. Iets te schel en te weinig bas. Da's wel een beetje jammer.

En wat vind je van de demos lennon? Eerlijk gezegd vind ik die nu ook weer niet zo boeiend om er dan zo'n aanzienlijk bedrag voor neer te tellen. De reden dat ik de box aan me voorbij laat gaan op vinyl (mp3 volstaat).

Natuurlijk een prachtig hebbeding, maar misschien ooit als ik het voor een schappelijke prijs tegenkom.

Die vind ik dan wel weer heel erg mooi.

Ik heb de box voor mijn verjaardag gehad. Weet niet of ik m zelf gekocht zou hebben, want hij is best prijzig. Maar vind t een mooie box en zo is een mooie manier geweest om m in de collectie te krijgen.

Oh ja, dan zou ik dat zeker ook doen. Leuk om te krijgen, maar ik vind de toegevoegde waarde miniem. De demo's mwoah (ik heb er al veel op mp3) en live volstaat Rank. Ook niet heel erg bijzonder vind ik. Leuk als je er bij bent geweest, maar verder niet heel erg spannend t.o.v. de studioversies. En dan blijft er buiten prachtig artwork en een opgepoetste versie niet veel meer over voor zo'n bedrag.

De nieuwe Morrissey komt binnenkort uit: daar gaan de centen dan wel naar toe

Maar hoe dan ook: dit is wel sinds de jaren '80 een mega favoriet album, dus tja....

Berichten verplaatst naar Morrissey - Low in High School (2017)

De demo van Never Had No One Ever is toch wel het hoogtepunt, The Smiths konden blijkbaar ook jazz maken als het moest
Ook Some Girls in de demoversie is subliem!

2017: een totale herwaardering voor een album waar ik niet doorheen kwam, door een band waarvan ik geen vier nummers van achter elkaar kon draaien en eigenlijk maar twee nummers goed vond 'Big Mouth Strikes Again' en 'Panic'.

Door alle heisa rond hun opnieuw uitgegeven meesterwerk ben ik eens gaan luisteren naar het origineel. Sterker, ik bleek de plaat zelfs in de kast te hebben staan. Geen idee van! Zo erg dus.

Wat blijkt, in 2017 vind ik dit eigenlijk heel goed. Het zeurende in Morrisseys stem valt eigenlijk best mee, een enkele uitzondering daargelaten, Johnny Marrs getwinkel op de gitaar is hier grotendeels een strak aangeslagen, akoestische gitaar en die twee meer anonieme mannen op de achtergrond zetten een stevig fundament neer, waarbij vooral de basgitaar vaak heel positief op valt.

Als ik het zeer matige 'Frankly, Mr. Shankley' en 'The Boy With The Thorn In His Side', waarin Morrissey weer tot voorbij tranen bedroefd is en ik mijn walging nauwelijks kan onderdrukken, parkeer, dan houd ik acht prima nummers over. Acht zeer gevarieerde nummers ook. Iets dat me totaal verbaast, omdat ik The Smiths altijd als de belichaming van de totale eenvormigheid bezien heb.

Altijd leuk om na decennia te ontdekken dat het leven anders is dan ik heb gedacht. The Queen Is Dead is inderdaad een jaren 80 meesterwerk. Ik ben nog niet zover dat ik het andere werk ook herwaardeer, maar ga een manmoedige poging wagen of ik alles anders ga beluisteren in de nabije toekomst.

Op WoNoBlog staat een song by song uitwerking van de originele LP.

De riff van Marr in The Boy with the Thorn in His Side is zo geniaal dat ik met de klaagzang kan leven.

The Boy is een van hun mooiste ever sowieso, vooral door Marr id, maar juist ook door de zang van Moz