Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Het album staat verdeeld over twee schijfjes van ongeveer 40 minuten. Gewoon eentje per keer van draaien zou ik zeggen.

Wilson raad zelf ook aan om ze los van mekaar te luisteren.
je moet het maar zien als 2 losse cd's

Inderdaad, al draai ik de twee cd's ook vaak na elkaar. Dat 1,5 uur is echt zo voorbij

Ik heb ze nog nooit apart gedraaid, vaanf dat de eerste cd gedaan is ren ik naar de cd en steek ik snel de andere in. Zoals Sam zegt de plaat vliegt gewoon voorbij.

Steven Wilson zou al bezig zijn met zijn derde solo album (en dan hebben we nog Storm Corrosion in april en deel twee van de GfD tournee): klik

EDIT: deel twee van de GfD tour is gepland voor april/mei 2012!
EDIT 2: Gavin Harrison drumt op Storm Corrosion, het Akerfeldt/Wilson project (al zijn er niet veel drums, slechts 15-20% van het geheel, het is meestal percussie)

Echt, geef die man op voor een datingshow ofzo, zo'n productie is toch niet normaal meer?

Mwah, vorige week was nog sprake van helemaal geen drums... tegen dat het april is, blijkt het album gewoon één lange drumsolo te zijn.

Ben het niet met je eens en dat hoeft ook niet. Ik ga daar ook niet over in discussie, want smaken verschillen. Wel respect voor zo'n uitvoerige uiteenzetting, ondanks die ene ster. Hoewel duidelijk een andere smaak; hier spreekt wel een echte muziekliefhebber. Dit is niet ironisch of sarcastisch bedoeld overigens...

O ja, deel twee van de GfD tournee is aangekondigd: 2 mei in de 013 in Tilburg (35 euro, maar "An evening with", verwacht je aan drie uur muziek), 14 mei in de AB in Brussel (23 euro, maar waarschijnlijk "slechts" twee uur concert). Zie 'Steven Wilson - Official Page' op Facebook voor meer info.

Dit is helemaal niet mijn muziek. Ben voornamelijk te vinden in de indie-folk hoek en Post-rock. Maar dit album staat als een huis zeg. De manier waarop de nummers zijn opgebouwd en het gebruik van verschillende contrasterende instrumenten, geweldig.

Nu al bezig aan een derde solo plaat.
Ben wel erg benieuwd.

Leuk dat je dit zo snel kan waarderen! In de rotatielijst tegengekomen?
De stap van post/artrock à la Sigur Ros en Explosions in the Sky naar prog/jazz was in mijn geval snel gezet destijds. Probeer ook 's mans hoofdproject Porcupine Tree, dat ik persoonlijk toegankelijker vind dan deze hier, toen ik 'm voor de eerste keer hoorde

Ik vind deze juist toegankelijker, deze vond ik na de eerste luisterbeurt al geweldig.
Terwijl ik Porcupine Tree platen toch een aantal keer moet beluisteren voor ik ze fantastisch vind.
Hier staan er ook een aantal toegankelijke songs op zoals: Postcard, Index en Deform To Form A Star.

Postcard en Deform zijn inderdaad bij de toegankelijke, maar Index, o jee, dat was echt geen liefde op het eerste gezicht bij mij En Raider II ook niet.
Kortere songs als de titeltrack, Belle de Jour en Track One deden het ook wel goed vanaf de eerste luisterbeurt. Nu, zo'n 3 maand later, beschouw ik het album ook als 100% meesterwerk, met Raider II bij de beste tracks. Deadwing van PT had me daarentegen volledig in z'n greep vanaf de eerste luisterbeurt. En FOABP volgde niet veel later. En die staan voor alle duidelijkheid ook nog beide als een huis (zie maar top 10 )

Track One en Belle Du Jour zijn nu net de tracks die me de eerste luisterbeurt het minste deden.
Bij de eerste luisterbeurt vond ik alleen de eerste 10 minuten van Raider II erg sterk nu is het ook mijn favoriet.

Mijn favoriet blijft No Part of Me, daarna volgt Raider II. De dreigende gitaren blijven erg spannend.

En album 3 alweer? Die man blijft bezig, dit jaar alleen al Blackfield, Bass Communion en dit album

En reissues van Jethro Tull (Aqualung), Caravan (In the Land of Grey & Pink), de afwerking van Storm Corrosion (Met Opeth-man Akerfeldt) en nog een hoopje King Crimsons, neem ik aan

Ik heb No Part of Me, Raider II en Sectarian aangeduid als mijn 3 favorieten.
Maar het is wel erg moeilijk want Remainder The Black Dog, Postcard, Deform To Form A Star,...
zijn ook stuk per stuk schitterende songs.

Ik zou iedere track wel aan kunnen vinken. Iemand trouwens een idee wat de rol is van Steve Hackett op Remainder the Black Dog?

En hij heeft 'Heritage' van Opeth ook geproducet, samen met Akerfeldt.

Natuurlijk heeft hij ook veel andere dingen gedaan, ik doelde meer op zijn eigen albums

Ik gok de gitaar op 4:18-4:52, wat achtergrondgitaar in de vijfde minuut (dat stuk in 7/8), het akoestisch stukje vanaf 5:54 en dan weer het gebeuk vanaf 6:10?

Ik heb het eventjes in mijn boekje opgezocht en daar staat er Steve Hackett - Guitars.

Ja Heritage ook nog, jawadde, ik word er depressief van. Het enige dat ik moet doen op een jaar, is 2 keer een paar dikke turven politieke geografie studeren in januari en juni, wat zit ik te klagen van bergen werk!

Hij zei nochtans eens in een interview dat hij nu wat minder werkt omdat hij een puppy heeft gekregen.

Haha ja, heb ik ook gelezen in één van de zeldzame meer persoonlijke interviews. Hij zei zeker 25% minder productief te zijn

Voor het overige denk ik dat velen zich hierin zullen kunnen vinden (ik alvast wel, 5 ervan staan in m'n eigen top 10 van 2011): The Best Progressive Rock of 2011 < PopMatters

Onderaan vind je nog veel andere interessante lijstjes.

Leuk lijstje inderdaad! Hij staat terecht op 1 ook.

Wat dat lijstje betreft: Between the Buried and Me! Maar Airbag (de Noorse progband) staat er dan weer niet in. Of wordt dat niet bekeken als prog?

Wat deze plaat betreft: heeft toch wat aan kracht en schoonheid moeten inboeten. Allereerst is het erg lang en moeilijk door te komen. Goed idee wel van Wilson om het op twee schijfjes te zetten. Al heb ik meestal de neiging om een plaat in één ruk uit te luisteren. 'Grace for Drowning' blijft wel meer dan overeind, begrijp me niet verkeerd. De magie is wel wat weg nu, zodat een top 10 plaats erg moeilijk wordt. Zeker met de concurrentie (enkele platen waar ik nog niet op gestemd heb, etc.)...

Lang en moeilijk? Daar heb ik nochtans weinig problemen mee de plaat vliegt gewoon voorbij.
Van mij mocht hij het gewoon ook op één schijfje gezet hebben, ik luister hem toch altijd volledig.

Ik luister 'm ook meestal aan één stuk, maar de korte adempauze die optreedt wanneer ik disc one voor disc two inwissel, is toch altijd welgekomen. Bij een album als 'Trust Us' van Motorpsycho (ook op twee schijven) is dat een geseling; ik wil het album gewoon in één keer horen. Dat jij er bij deze plaat geen probleem bij hebt, is ook op te maken uit je score, en dat kan je van mijn score bij 'Trust Us' ook zeggen.