John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

Er zijn nog mensen met goede oren aan hun hoofd, dat is hiermee bewezen!
Ik heb het album gelukkig zonder die bonustracks, want zoals je zei, die doen niets terzake, integendeel zelfs!

ik vind hem niet zo erg goed

Je doet je naam eer aan, Mister Fool.

nee vind gewoon dat de artiest aan wat dingen schort.

1 zijn opbouw is niet erg goed. het kabbelt maar een beetje voort.
2 de variatie tussen de songs is niet dat je nou zegt erg veel
3 zijn stem ligt me niet goed in het gehoor

dus vandaar een slechte waardering
iedereen zijn mening zullen we maar zeggen.

bovendien 2.5 ster is geen diepe onvoldoende

Iedereen zijn mening uiteraard. Toch...

Toch wat?

Ben ik het niet met hem eens en vind ik zijn argumenten nergens op slaan. De opbouw is vrij sterk en er is genoeg variatie. De stem van Lennon zelf is niet uitzonderlijk, niet positief en niet negatief.

De stem van Lennon vind ik juist op deze plaat uitzonderlijk, ik heb nog nooit iemand zo mooi vals horen zingen als op Love en zoveel woede van zich af horen schreeuwen als op Well Well Well. De begeleiding en productie is heel sober gehouden, in het voordeel. De beste solo plaat van een Beatle.

vooral als je in het tijdsbeeld gaat zetten is het al helemaal een beetje matig. de jaren 70 was toch een tijd waar heelveel op muzikaal gebied kon. resultaat: weinig commerciele onzin.

lennon vind ik qua variatie, en vooral de overgangen binnen en buiten nummers erg zwak. hij staat bij mij in de zelfde hoek als abba. commercieel en niet goed.

@wickerman leer ook mijn mening accepteren. ik mag de muziek van lennon en al helemaal ono niet.

Lennon zingt zeker op dit album met veel overgave en emotie, zwak kan ik dit zeker niet noemen, integendeel. Alle songs vind ik gewoon top en de sobere begeleiding en productie doen de songs en de zang van Lennon nog sterker naar voren komen (ik ben het 100% eens met devel-hunt).
John Lennon en Abba heb ik nooit met elkaar vergeleken buiten het feit dat ze kwaliteit met commercieel succes konden koppelen.

Commercieel? Dit zou ik nu niet meteen commercieel noemen. Ik weet niet in hoeverre het grote publiek is opgezet met Lennon's geschreeuw in 'Mother' en 'Well well well'.
Jaren 70: hét decennium van de commerciële onzin. De hoogdagen van disco en stadionrock (LedZep, The Police, Queen, Pink Floyd). En het is wachten op krautrock en punk om nog eens échte vernieuwing te horen in de muziek. De jaren 60 en 80 brachten veel inventievere bands naar voren.
Ono heeft overigens bitter weinig te maken met deze plaat.
All hail John Lennon!

Led Zeppelin, The Police, Queen en vooral Pink Floyd kun je toch niet meteen stadionrock noemen (wel Queen in zijn latere periode) en koppelden eveneens kwaliteit met commercieel succes (in de jaren '70 was dat nog goed mogelijk). Net als in de jaren '60 en '80 waren er in de jaren '70 veel inventieve bands.
Commerciële onzin moet je vooral de laatste jaren in de hitlijsten zoeken.

de tijd van:stadionrock met ook nummers van rond de tien minuten(child in time) ,prog rock(veel maatwisselingen snel spel, klassiek). de tijd van geweldige solo projecten van de (goede) beatles george harrison en mcartney. En dan komt lennon een keer aanzetten met een saai niemandsdalletje.

nee sorry dit soort muziek is niet aan mij besteed. tis geen rommel maar saai en naar mijn idee zielloos.

mijn laatste bericht by the way. 1 *(voor isolation)

Pfff, Pink Floyd, Led Zeppelin, The Police en Queen is wel stadionrock. Als je gigantische arena's kunt volspelen dan heb je te maken met stadionrock. En allevier konden en deden ze het. Vooral LedZep, is toch het toonbeeld van stadionrock. Een nummer als Stairway to Heaven? Dé oeranthem!
Ik ontken zeker niet dat er inventieve bands in de jaren 70 waren. Mijn idool is overigens een man van de seventies. Maar het probleem is dat het vooral in de tweede helft van de seventies is dat er echt vernieuwing komt, de eerste helft is vrij eentonig en steriel. Meer een uitloper van de genialiteit van de sixties.
Maar in ieder geval: John hoorde niet bij heel die klucht, was inventief en maakte twee zéér leuke platen in het begin van zijn solocarrière.

Zielloos????

Ik ken weinig albums waar zovéél ziel en oprechtheid in zit dan dit album....

Dat het je ding niet is, is iets anders natuurlijk en je goede recht, maar ZIELLOOS?

No way, José!

Op MuMe val ik soms van de ene verbazing in de andere. Users die dit album "zielloos" noemen kan ik toch niet serieus nemen. Ik kan aannemen dat je er niet van houdt maar zielloos? Ik vraag mij af of users die dit album zielloos noemen daadwerkelijk naar muziek luisteren of enkel willen provoceren.
De eerste helft van de jaren '70 waren allesbehalve eentonig en steriel. Zowel de hardrock als de glamrock en de progrock beleefden hun hoogtijdagen in die periode. En dan heb ik het niet over eigenzinnige en getalenteerde singer/songwriters als Neil Young, Randy Newman, Van Morrison, Nick Drake, Gram Parsons ... en ook John Lennon. En wat te denken van David Bowie, Frank Zappa en Roxy Music?
Trouwens, wat is er mis met stadions laten vollopen? Is muziek enkel goed als het voor een leeg stadion wordt gespeeld?

Niets mis mee, zolang de muziek goed blijft. Jammer genoeg begint de kwaliteit er meestal onder te lijden na een tijdje: Stones, Queen, PF, Led Zeppelin, ... Die bands worden gewoon te groot, en dan wordt het natuurlijk heel moeilijk je ziel niet te verkopen. Daartegenover staan inderdaad mensen als Nick Drake en Gram Parsons enerzijds, die kiezen voor een sobere, eerlijke aanpak; en anderzijds dan de kameleon David Bowie, die zichzelf gewoon keer op keer heruitvond en daardoor zeer creatief bleef.
Soit, ik heb geen zin om een hele discussie te voeren over Pink Floyd en Led Zeppelin, dus rest me enkel nog te zeggen dat ook ik moeilijk kan begrijpen hoe iemand een persoonlijk album als dit zielloos kan noemen.

Zigstar, de groepen die je daar opnoemt waren in de jaren '70 kwalitatief nog OK, maar na een tijd (rond eind jaren '70, begin jaren '80) speelden ze inderdaad op veiligheid.
Maar dit album vind ik absoluut het beste van John Lennon solo.

Misschien bedoelde Misterfool TIjdloos .
Dan heeft ie gelijk.

Mja, dat bedoel ik met die discussie. Naar mijn mening is PF gestopt met goede platen maken na DSOTM (met The Wall als kleine revival), en de stones na Exile on Main Street, en Queen vind ik all together eigenlijk een zwakke band. Maar een verdere discussie over die bands kunnen we best vermijden gezien we het hier over John Lennon zouden moeten hebben..

nee rudiger ik bedoelde toch echt zielloos
als je het over bijvoorbeeld dire straits hebt ben ik het met tijdloos eens. maar dit ,nee

oke dit is echt mijn laatse reactie

Luke ik weet niet hoe oud jij bent , misschien heb jij de Lennon tijd niet meegemaakt , al zou dat niet het geval zijn , om dit meesterwerk te ontdekken hoef je denk ik die tijd niet meegemaakt te hebben , op dit album gooit John al zijn ziel en zaligheid in .
Jammer dat je dat niet hoort.

Wat een discussie, zeg. Die liet ik me maar even aan me voorbij gaan. Father McKenzie kwam met de enige verstandige reaktie. Ik merk wel dat de geschiedenis over het ontstaan van deze lp bij niemand bekend is. En als dat wel zo is wik ik wel eens weten wie die kent? En ach, misterfool weet altijd wel een vuurtje op te stoken. Dat moet ik hem nageven.

dat houd de discussie ten minste wel een beetske levendig niet

maar ach zal eens wat meer albums die ik mooi vind reviewen. ik zou maar eens een slecht imago krijgen man.

erg offtopic maar ja

@ Misterfool,

misschien is DIT iets voor je; bezieling tegen het ongemakkelijke aan is dit;

http://www.musicmeter.nl/album/142861

niet, soms?


@ Ad Brouwers; ik had zin om eens een onzinnige opmerking te maken, goed hé?

bahahhahahahahahahahhaahhahah

oke we mogen het dan niet over lennon eens zijn maar humor heb je zeker. nee voor echt iets met bezieling ga ik toch meer naar;

http://www.musicmeter.nl/album/409
how to disappear completely

en dit hele album
http://www.musicmeter.nl/album/3065

@ Misterfool; dan zijn we het eens over 1 ding; nl. de ongelooflijke schoonheid van de song How To Disappear Completely van Radiohead, voor mij hun beste song ever!

en ook:
Dat ik aan heel die Robert Wyatt voorlopig héél weinig vind - dus hier zijn we het niet eens, vrees ik.

Waarmee nogmaals bewezen is dat niets zo persoonlijk is als muziekbeleving, de menselijke perceptie is uiterst individueel.

Ik kan ook nauwelijks geloven dat mensen niet spontaan kokhalzen als ze WITLOOF moeten vreten, kijk zo gaat dat....

Ad Brouwers schreef:

"Wat een discussie, zeg. Die liet ik me maar even aan me voorbij gaan. Father McKenzie kwam met de enige verstandige reaktie. Ik merk wel dat de geschiedenis over het ontstaan van deze lp bij niemand bekend is. En als dat wel zo is wik ik wel eens weten wie die kent?"

Ik ben wel enigzins bekend met de geschiedenis over het ontstaan van dit album. Even in een notedop:

Destijds stonden John en Yoko onder behandeling van de psycholoog Dr. Arthur Janov. Deze was van mening dat mensen zich kunnen bevrijden van hun angsten en frustraties door hun meest pijnlijke ervaringen te herbeleven en zich daarvan te bevrijden met een schreeuw, de zogenaamde oerschreeuw.

Deze oerschreeuw komt terug in de tracks: Mother en Well Well Well.

John Lennon is in feite opgevoed door zijn tante. Zijn vader was er nooit en tot overmaat van ramp werd zijn moeder gedood bij een auto-ongeluk. Hij was toen 18 jaar. Kort daarop werd hij wereldberoemd met de Beatles en door het publiek "doodgeknuffeld".

Over zijn jeugdtrauma's (Mother, My Mummy's Dead, I found Out), worstelingen met zijn roem (Working Class Hero, Isolation) , het einde van the Beatles (God) en zijn liefde voor Yoko (Love) zingt hij op dit album.

Naar mijn mening is dit het beste album van John Lennon. Ik heb deze echter al een aantal jaren niet meer gedraaid. Binnenkort toch nog maar eens opzetten.

P.S. Ik heb de vinyl versie, dus zonder bonustracks. De track Do the Oz ken ik niet. De track Power to the People past inderdaad niet op dit album en is dus volkomen misplaatst. Maar ja, je kunt de c.d. natuurlijk programmeren zonder bonustracks.

Ik heb een sterk vermoeden dat MisterFool deze plaat nog nooit heeft gehoord, maar slechts een negatief gevoel heeft over Lennon. Dat mag, en Lennon riep dat bij meer mensen op, maar heeft met de muziek niets te maken. Deze plaat staat in de gehele muziekgeschiedenis te boek als één van de meest eerlijke en persoonlijke platen ooit, dus zielloos is een term die totaal niet overeenkomt met de inhoud van deze plaat. Termen als pijnlijk eerlijk, en sober maar bijzonder muzikaal zijn eerder van toepassing.

Rollingbeatle, je hebt alles perfect beschreven. Ik hoef daar eigenlijk niets aan toe te voegen. Als je die kennis vooraf hebt ga je m.i. de lp héél anders zien als een album met 11 liedjes, die John op een achternamiddag uit zijn mouw schudde. Ik hoop dat mensen , die deze lp verder nog gaan beoordelen jouw reaktie met de achtergrond van deze lp meenemen. Bijna al zijn muziek is op de één of andere manier autobiografisch en daarom, zeker voor zijn fans, zo speciaal. Het is jammer dat mensen zulke onzinnige reakties geven over iemand, net op het moment, dat hij enige balans en geluk in zijn leven had gevonden door een of andere "fool" van deze wereld is geschoten. Je hoeft niet van zijn muziek te houden, er is immers nog zoveel andere muziek om over te oordelen. Men mag toch wel verwachten dat mensen respect hebben voor de persoon John Lennon, zijn vrouw en kinderen, zijn muziek en de mensen, die zijn muziek wél waarderen. Nogmaals bedankt voor jouw reaktie Rollingbeatle.