Tom Waits - Bad as Me (2011)

Precies daar moest ik ook gelijk aan denken na het horen van Bad As Me.

wishful thinking
Keith speelt tenslotte op 3 tracks mee waarvan hij er op eentje ook nog meezingt.

Nou, dat meezingen: daar zitten we op te wachten. Keith kan niet zingen.

Wat een kritiekloos volk hier zeg! 5,0* voor DIT album?!
Ok, eerlijk allemaal even de handjes omhoog: wie is er lid van de fanclub?

Musicmeter users vergis je niet: 4,13 score slaat als een tang op een varken.

Ehm?????

Omdat Waits nooit jouw ding is geweest zijn enthousiastelingen kritiekloos???? Ben jij juist niet een beetje (veel) bevooroordeeld?

Ik kan jou de laatste tijd geloof ik niet meer zo volgen.......

Hé Aero: een beetje prikkelen op zijn tijd, zeker bij Tom Waits, die gemiddeld op 4,15 staat..... met een aardig albumpje en meer niet. Ja, ik ben de beroerdste niet!

Ik zat nog te twijfelen tussen 4 en 4,5... maar nu weet ik het wel..

ik zie dat een user voor mij al is getrapt in je lichtelijke provocatie maar jij hebt net aangegeven dat de stem en liedjes van Waits je nooit echt gegrepen hebben, hoe kun je dan bepalen hoe deze is in vergelijking met de rest van z'n albums? (verder ben ik het er wel mee eens in zoverre dat Swordfishtrombones en Rain Dogs ook ong. zo'n cijfer hebben, en dat zijn wel de hoogtepunten wmb)

Ik was nu echt even serieus hoor: je verdedigt RHCP met hand en tand terwijl/omdat 'de meerderheid' het niks vindt. Bij Metallica & Lou Reed kom je zelfs met vergaande voorstellen om stemmen te verwijderen omdat je iets de kans zou moeten geven.
Wat je daar allemaal neerpent kan hier nu makkelijk op dezelfde manier gedaan worden maar dan gericht tegen jou.
Juist jij zou toch moeten inzien dat je op deze manier een beetje aan het zwabberen bent op de site. Wat je bij het ene album niet leuk vindt aan reacties moet je dan zelf ook wat in mindering brengen bij albums die jij niet ziet zitten. Toch?!
Het gaat me niet om de mening an sich maar wel om de aanpak en die begrijp ik momenteel geloof ik niet al te best. Bij het ene album roepen dat mensen niet goed luisteren of iets de kans niet geven om dan hier vervolgens nogal makkelijk een album af te kraken (terecht of niet) alsmede de positieve beoordelers neer te zetten als mensen die overdrijven terwijl je laat weten eigenlijk nooit iets gehad te hebben met Waits. Verbazing? Ja, verbazing.

Enfin je weet wel wat ik bedoel (dat is het voordeel van elkaar een beetje 'kennen' en volgen op de site).


Ik neem aan dat je mij bedoelt en dan is het antwoord neen. Maar dat komt omdat west en ik elkaar ook per pm spreken en ik hem meestal goed kan volgen en het spoor nu even kwijt ben (mede ook door uitspraken bij andere veelbesproken albums op dit moment). Zie het als een openbaar 'onderonsje' en wie nu zit te wachten op een ellenlange felle discussie zal lang moeten wachten in dit geval

Kwam net nog 2 zeer interessante interviews tegen met Tom Waits over zijn nieuwe album:

LA Times
The Guardian

Hahaha. Nou nou, wat een agressie, slechte dag gehad op het werk?
Een beetje enthousiasme voor de nieuwe release van een van mijn favoriete acts is niet toegestaan?
En Keith Richards van WEL zingen, want iedereen kan zingen. Probeer het maar eens!
Plus nog als Richards en Waits samen Last Leaf zingen is dat behoorlijk de spijker op zijn kop, maar wellicht voor jouw wat te simpel.

Ondanks de goeie kritieken in de media en ook hier,vind ik dit album voor het ogenblik toch nog niet tot zijn beste behoren, maar dat kan een x-aantal luisterbeurten later natuurlijk anders zijn.
Het is naar mijn inziens een soort best-of van de "Waits-world".
"Rain dog"(=uiteraard!) en recenter "Mule variations" kan ik momenteel net wat meer appreciëren.

Het gemiddelde cijfer zakt komende tijd vanzelf, als iedereen weer bij zijn positieven is

Anyway heb de Deluxe versie binnen. Het is een prachtig boekwerk met erin alle teksten en behoorlijk psychedelische fotografie van Jesse Dylan (zoon van) en Tom Waits zelf. Achterin zit het album en dus de extra disc met drie bonus tracks.
Ter info: op bijna alle nummers drumt Casey Waits.

Ja inderdaad iedereen gooit nu met superlatieven en eerlijk het is een goeie plaat maar zijn beste.....?? Mooi artwork bij de deluxe-versie wel jammer dat er maaaar 3 bonustracks opstaan,hadden er wel wat meer mogen zijn. 't Best hadden ze ook nog eens op de reguliere cd
gestaan want nu speel je die 3 songs maar weinig of niet. Commerce hé!!!

Dé beste zal ik zeker niet zeggen (ik heb Tom Waits namelijk ook op 5* staan ) maar voor mij persoonlijk wel één van zijn beste en ik denk dat dat komt door datgene wat je hier schetst. Het is een soort 'Best of' met nieuwe nummers en ik vind het vrij toegankelijk overkomen waardoor ik het heel makkelijk opzet, vaak draai wat me dan weer extra veel plezier schenkt (ook de wat compactere speelduur draagt hier aan bij).

Ok, ik verbaasde me oprecht over deze wel heel hoge score nadat ik het album had beluisterd. Vervolgens ben ik inderdaad wat gaan provoceren. Eerlijk is eerlijk: geen hele nette aanpak mijnerzijds... (maar soms kan ik het niet laten ).

Nee hoor, gewoon een beetje stangen. Geniet van je favoriete act.
Alleen.... iedereen kan zingen, dus Keith Richards ook, is wel erg positief gedacht.
Overigens ben ik wel een fan van de Stones gitarist Keith. En ging ik meestal bier halen, als Mick zei: "Now Keith is gonna sing for you". (alleen was het dan erg druk bij de bar...)

Ah gelukkig maar

Heerlijk plaatje van held Tom Waits
Inderdaad behoorlijk toegankelijk en dat is toch lang niet altijd Tom's sterkste kant
Mij heeft ie in ieder geval te pakken, knap dat ie dit nog zomaar even voor elkaar krijgt!!

Tom Waits is bij uitstek de zanger waar je liefhebber van bent, of waar je een hekel aan hebt. Het zit 'm toch echt in de stem. Als je daar van houdt dan valt, weet ik uit ervaring en uit ervaringen van vele anderen, de instrumentatie vanzelf op zijn plaats. Misschien moet je het dan maar opgeven, het wordt 'm voor jou gewoon niet. Wel bijzonder dat je, gezien je leeftijd, nu pas in de discografie van de man stapt terwijl de man toch een jaar of veertig bezig is. Deze conclusie had je toch iets eerder kunnen trekken.

Ik stap er niet nu pas in. Op sommige nummers op dit album vind ik zijn stem wel ok. De instrumentatie is dat vaker. Vandaar dat ik nog eens een poging waagde, die helaas overall toch strandde. En nee, die conclusie kon ik in mijn geval pas trekken nadat ik dit hele album geluisterd had.
Wel probeer ik vanaf nu geen Tom Waits meer. Hebben jullie liefhebbers hier geen last meer van me.
Geniet van het album!

Ik geef dan toch de voorkeur aan 'good old' Marc Ribot. Maar als ze allebei in de band zitten, is dat natuurlijk ook geen probleem

En dan mag Claypool ook wel meekomen.

Komen zo wel dicht bij de droomband, ja. Claypool, Ribot en Richards. Dan wil ik Brain wel op de drums mee. Deed het niet onaardig in tour van 2004.

Lekker bluesy rock met hier en daar een originele kwinkslag, plus de immer imponerende, rokerige, Cognacstem van Waits. Aangenaam, maar Waits heeft in de jaren 80 en het begin van de jaren 90 bewezen het beter te kunnen.

Dit baseerde ik op je twee stemmen, op Orphans uit 2006 en dit album. Tegenwicht is altijd fijn hoor, zeker ook bij Tom Waits alleen als het draait om de stem is het dus 'love it or hate it' en blijft het voor zeker 90% een gevoel. Ik vind het zelf altijd moeilijk om daar verder argumenten voor te geven (heb het persoonlijk met de broertjes Gallagher en de inmiddels ex-zanger van Bloc Party).

Daar kan ik wel mee akkoord gaan na één luisterbeurt. Tom Waits heeft zijn plaatsje in mijn hoogstpersoonlijke hall of fame al lang verworven, en dit 'Bad As Me' is gewoon een erg mooie toevoeging aan zijn indrukwekkende oeuvre. In essentie doet Waits niets nieuws, en dat hoeft ook niet. Waits doet waar ie goed in is, en dan is het voor de luisteraar genieten geblazen.

Kan ik inkomen,speelduur en toegankelijkere songs maken dit inderdaad tot een album dat vlotter beluisterbaar is dan zijn ouder werk,maar dat ouder werk koester ik tot net iets meer.
Hier krijg je een overzicht van al de kunstjes van ome Tom wat op zich niet slecht is natuurlijk maar het is tevens wat voorspelbaar....

Het album klinkt verwarrend. De prachtige lazy jazzclub nummers (nr's 3, 6, 9 en 11, Waits' jaren '70 en '80 stijl) passen niet echt tussen zijn modernere nummers. Er staan verder een paar echte heftige Waits nummers op (Hell Broke Luce, wow gestoord goed!!). 
Maar helaas mis ik zijn spoken word of nummers met waanzinnige verhalen zoals op zijn jaren '80 albums. Wat zijn teksten ontzettend goed maakt is dat het haast allemaal quotes achter elkaar zijn. Als extreem voorbeeld Face To The Highway. 
Gelukkig is Tom wel zeer goed te verstaan op dit album. Dat is wel eens anders geweest
De sfeer is weer heel goed. Niemand creeërt beter sfeer dan Tom Waits!
"no good you say?" 3,5* is good enough for me.

Ik weet dat ik hiermee vloek in de Waits kerk maar daar heb ik nu juist altijd wat minder mee. Misschien dat ik daarom ook zo goed uit de voeten kan met dit album vol redelijk korte en puntige nummers met uiteenlopende stijlen die we van hem gewend zijn en nu samenkomend op 1 album.

Een meesterwerk vind ik dit niet. Misschien is het een beetje Waits op de automatische piloot, maar ook in dat geval zegt het wel iets over zijn kwaliteiten.

Het album is opvallend toegankelijk, hoewel er wel wat Kapiteinse gekkigheid aanwezig is (instrumentaal en vocaal). Een best wel veelzijdig en constant album, maar 't is geen nieuwe triomf. Die veelzijdigheid zit 'm ook in de sfeer. Sommige nummers klinken erg aanstekelijk en opwekkend, terwijl anderen droeviger van karakter zijn. Een ruime 3,5* lijkt me voldoende.