Peter Gabriel - New Blood (2011)

Hele album nu een keer beluisterd, maar nog niet goed. Op de achtergrond tijdens werkzaamheden. Wat me wel meteen opvalt is dat de zangeres(sen) ronduit zwak is (zijn). Op 'Don;t Give Up' is het zelfs niet om aan te horen.

Dat klopt inderdaad, stoorde ik mij ook aan. Maar San Jacinto, Intruder en Digging in the Dirt, prachtig. En In Your Eyes heeft wat mij betreft de finishing touch gekregen.

Die vocalen in Don't Give Up zijn echt tenemkrommend.

Ik las trouwens ergens dat dat Kate Bush is. Ik mag voor haar toch hopen van niet.

Dat is Kate Bush niet. No Way. Dan is haar heldere, oorspronkelijke stemgeluid volledig verdwenen. Dacht meer aan een country-zangeres(je - veel kan het niet zijn).

Edit: ik zie nu hier staan Ane Brun (is dat net aangepast?). Wtf is dat?

Geen idee wie dat is en hou dit graag zo.

Ik luister dit album via de link op de vorige pagina en daar staat een quote van Gabriel waarin hij toch echt zegt dat het Kate is. Nou hoor ik ook wel dat dit niet het geval is, maar wellicht is dit op het album anders.

Het is toch Ane Brun. En haar eigen werk is zo slechts nog niet. Maar haar vocalen passen totaal niet bij de uitvoering van 'Don't Give Up' op dit album.

Zingt Gabriel op 'Downside Up'? Of is is het ook nu weer Paul Buchanan? Kan het niet goed horen. Verder mis ik toch Liz op dit nummer.

Nee, dat staat er niet. Dat gaat over het origineel. Eerst zou Parton op So de vocalen doen, dat werd gelukkig Bush. Zodoende.

Dit is Ane Brun, tourt ook met Gabriel mee bij de New Blood concerten.

Fantastisch album, kwam toevallig een link tegen met de originele opnamen. Kon het niet laten die niet te klikken na het beluisteren van NME opnamen. Ik had de opnamen van het Blood Orchestra in London en Barcelona al een jaar geleden gehoord, maar die zijn duidelijk anders. Wel de aanzet tot wat je nu hoort. Over het algemeen zijn de nummers er zeker niet zwakker door geworden. Het is een ander arrangement, waardoor ze meer passen bij deze tijd en bij mijn leeftijd (ahum).
De electronica is vervangen door een echt orkest en dat klinkt veel mooier, ronder, zachter, dynamischer, minder kitsch. Over het algemeen heeft elektronische muziek niet zo zeer een houdbaarheidsdatum maar wel een tijdstempel.
Ik ben ook blij dat oudere nummers zoals Intruder weer helemaal top klinken. Een fantastisch kat en muisspel van strijkers, koor, en blazers. Heel mooi gedaan. Ik ben benieuwd wie de arrangementen geschreven heeft. Vooralsnog een dikke 5.
Deze cd's ga ik zeker aanschaffen zodra ze er zijn.

Die komen voor rekening van John Metcalfe die ook voor 'Scratch My Back' de arrangementen heeft verzorgd.

'The Rhythm of the Heat' en 'Intruder' zijn op het eerste gehoor de echte toppers hier. Op deze nummers hebben de arrangementen de nodige pit meegekregen. Luister maar eens naar het slot van 'The Rhythm'. Mijn eerste gevoel is dat Metcalfe meer van dat soort arrangementen had moeten gebruiken. Dat zou het album wat meer contrast gegeven hebben. Maar goed, dat is slechts een eerste indruk.

Ik luister nu naar de bonustracks, de instrumentale versies, en daar kun je goed horen hoe mooi ze zijn. Je hoort niet alleen hoe knap de arrangementen van The Rhythm of Intruder zijnn, maar ook San Jacinto is heel mooi. In het oorspronkelijke nummer benadrukken de synthesizers de hoofd melodie onder het refrein nogal sterk, toen vond ik dat mooi, maar tegenwoordig komt dat wat kitscherig over, een beetje te veel van het goeie. In deze versie is die melodie bijna niet te horen, heel subtiel hangt hij hier in de muziek.

Wat een tegenvaller.

De vrouwelijke vocalen zijn regelmatig tenenkrommend.Geen enkel nummer overtreft de originele versie. Met name RHythm, Intruder en San Jacinto verbleken bij het orgineel. En waarom Solsbury Hill erop zetten? Erg vervelend.

Mag ik alle liefhebbers van de oude Genesis-school, die later moeiteloos zijn overgestapt op Peter Gabriel en dit album maar zo zo vinden (of fantastisch, dat maakt eigenlijk niet uit) attenderen op het nieuwe album van Steve Hackett, Beyond the shrouded horizon?

Hier geen moeilijk doenerij met herhalingen van oude nummers, foute zangeressen en wat ik al meer heb gelezen bij New Blood.

Maar de gebruikelijke klasse, nee eigenlijk zelfs beter, die we gewend zijn van Steve Hackett. Een nieuw album ook, nieuwe nummers. Van de oude Genesis kwaliteit. Wie teleurgesteld is in dit nieuwe album van Peter Gabriel, snel Steve Hackett bestellen.....

Ik moet New Blood nog krijgen van Amazon. Maar Steve Hackett is alvast een pleister op de wonde als het zou tegenvallen.

Verzamelaar nee toch?

Mag ik de mensen hier dan aanraden het album van Steve Hackett eerst te beluisteren.

De man valt al jaren in herhaling. En zijn nieuwe album is dan ook een voortzetting van zijn 4 a 5 vorige.

Beter een goeie remake dan een slecht nieuw nummer.

Luisteren is natuurlijk altijd te adviseren. Maar ik sta verder volledig achter het album van Steve Hackett, ben absoluut niet bang voor een negatieve uitslag na een luisterbeurt. Ik heb je mening daar verder nog niet gelezen. Als deze cd een voortzetting van zijn vorige albums is, lijken mij ze allemaal prijzenswaardig om te kopen.

Ik steek zonder meer mijn hand in het vuur voor Beyond the Shrouded Horizon.

Bedankt voor de tip van Hackett zit nu te genieten...

De eerste twee luisterbeurten zitten erop.

Ik moet zeggen dat ik de meeste trouwer aan het origineel vind dan ik vooraf had. Don't Give Up bijvoorbeeld is in het begin nauwelijks te onderscheiden, Blood of Eden is nauwelijks 'anders'. Voorbereid op een vreselijke bijdrage van Ane Brun viel dat me dan ook weer heel erg mee.

Ik moet zeggen dat de dreiging bij Rhythm of the Heat inderdaad indrukwekkend wordt opgebouwd, bij Intruder werkt het voor mij dan weer minder. Alleen bij Solsbury Hill vind ik de magie redelijk weg - veel te vlak.

Net als Scratch My Back zal dit toch wel een groeiplaat worden. het materiaal is natuurlijk beresterk - en die stem.... (in het begeleidende boekje schrijft Gabriel overigens dat de counterpart van Scratch My back half af is en wledra het licht zal zien).

Zojuist de hele CD gehoord voor de 1e keer en daar zal het ook bij blijven helaas.
Geen 1 nummer kan mij raken t.o.v. het origineel. De vrouwlijke vocalen zijn ronduit bedroevend. Dieptepunt is het nummer A Quet Moment. Een zogenaamd rustpuntje moet dat dus zijn. Nee, hopelijk komt er nog eens een echte nieuwe opvolger van Up en geen covers of oude nummers in een nieuw orkest jasje steken. Nog iets positiefs te melden ?, Jazeker ! Wat een stem heeft Peter nog steeds !

En hup naar het volgende "project"...

Hoewel hij moeite heeft bij de eerste uithaal op 'The Rhythm of the Heat'.

Peter Gabriel wilde geen reunie met Genesis want hij wilde niet in het verleden kijken maar nieuwe dingen doen. En dan komt hij met zo'n plaat. Ik weet het niet. De eerste fragmenten die ik heb gehoord vond ik maar zozo maar voor een goed oordeel moet ik de plaat een paar keer in zijn geheel gaan beluisteren.

Geen dank

Eindelijk binnen en dus ook eindelijk in mijn cd apparaat. Het begin is alvast leuk maar The Rhythm of the Heat is dan ook een PG klassieker die bijna niet kan mislukken.

Treurig, van je familie moet je het maar hebben, met die vocalen van Melanie Gabriel op Downside up...

Goede geluidskwaliteit verder, val ik ook vaak voor.

Ben een grote fan van Gabriel, maar dit is het toch niet voor mij hoor.
Een combi pop met klassiek kan wel, dat bewijzen Elton John (Live in Australia) en Sting (Live in Berlin). Deze twee platen raken mij wel. Zeker de eerste...

Ik ben er eerlijk gezegd ook niet zo heel erg wild van.

En daar was ik ook al bang voor: Peter Gabriel 'vergrijpt' zich aan eigen nummers die in de basis, wat betreft beoordeling, al op 5***** of daaromtrent zitten.

Dan is een live-variant nog begrijpelijk maar een (loodzware) orkestrale herbewerking, dan moet je wel van heel erg goede huize komen om daar dan nog iets boeiends van te maken, dat het origineel weet te benaderen of te overtreffen.

Dat doen de nummers eigenlijk niet, sterker nog, per saldo vind ik ze nauwelijks een schim van zichzelf vergeleken met het origineel.

Ik zou dan ook iedereen dringend adviseren te gaan voor de mooie, geremixte en geremasterde versies van zijn oude albums. Dit wordt zo'n cd die waarschijnlijk niet vaak meer uit z'n hoes zal komen.

New blood had beter gestold bloed kunnen heten. Hij laat zijn eigen nummers niet opnieuw stromen en het geheel klinkt niet nieuw en fris. Eigenlijk vind ik het afbreuk doen aan zijn eigen nummers, die in orspronkelijke staat nog steeds een passie en kracht uitstralen alsof ze gisteren zijn opgenomen. De nieuwe vaak logge en orkestrale uitvoeringen voegen niets toe, en klinken nu al ouder als het de orginele uitvoeringen.

Het enige en grote plustpunt van deze CD en diens voorganger is dat de stem van PG nog altijd één van de mooiste en veelzeggenste is uit de muziekindustrie. Maar de volgende CD graag weer met eigen nummers en met Tony Levin en David Rhodes.

Prima verwoord door mijn twee voorgangers. Ik ben - in tegenstelling tot bij Scratch My Back- het er hiermee eens dat een eigen draai ontbreekt en het orgineel teveel kwaliteiten heeft, die hierbij niet verbeterd zijn door de bewerking. Alleen Rhythm of the heat en met name Digging in the Dirt komen wél goed uit de verf, maar enkele versies gaan rimpelloos voorbij. Zoals al eerder gemeld is met name Solsbury Hill sterk verslechterd en zijn er veel versies waarbij het te weinig toevoegt (Wallflower).

Goed dat jezelf het woord "vergrijpt" gebruikt, Hans, want dat doet hij niet, vind ik. Elke artiest, muzikant of schrijver is eigenlijk nooit helemaal tevreden met het eindprodukt. Zeker jaren later. Dat hij met zijn eigen "werk" bezig is, daar kan eenieder zijn mening over hebben. Dat er nieuwe hordes nieuwe fan naar de platen winkel stormen of aan het downloaden slagen wer Gabriel ook wel. Dat heeft hij ook niet meer nodig. Hij heeft zich al bewezen. Neemt niet weg dat ik ook hoop dat er ooit wel nog nieuwe composities van de meester ergens op een plank liggen om uitgebracht te worden.
Maar dit album is er één waar erg van kan genieten.

Een groot deel van mijn kritiek bij de voorganger kan ik ook hier weer neerzetten. Kitscherig, leeg en het album mist vaart en dynamiek. Nee, ik kom alweer niet boven de laagste score uit. Dat is jammer want ik heb PG hoog zitten.