Peter Gabriel - New Blood (2011)

"Mekkeren" gaat wel ver, gewoon niet toon- en stemvast. Daar kan ze weinig aan doen, maar als de uitvoering mét La Bush in je kop zit, besef je dat de onderhavige uitvoering sub-optimaal is - en da's een understatement.

Hetzelfde is ook - helaas - van toepassing op Downside Up - zie mijn eerdere commentaar.
Ik laat 'em nog ff op 3* - want na 3 -4 draaien in één weekend begint er nu al een beetje sleet op te komen en istie niet zoals de bekende bonbon van 'de vieze man' (Koot): "hard met zacht van binnen". Die openbaring/Ahaerlebnis zit er - imo - vooralsnog niet in.

U vraagt een bonbonnetje? U krijgt uw bonbonnetje.

Nu meerdere keren beluisterd en bij sommige nummers komt zijn (magnefieke) stemgeluid nog beter naar boven. the Intruder, San Jacinto en the Rhytm of the Heat zijn echt top(!).
Ik mis wel Biko.....Mercy Streets was al een dijk bvan een nummer en vind ik nu nog beter.
Jammer dat er nooit meer een éénmalige reunie met Genesis in heeft gezeten
(ga wel naar Steve Hackett 26/11 Boerderij Z'meer)

IK denk dat het stemgeluid van Ane ook weer zo'n "love it or hate it" verhaal gaat worden,
Heb deze dame 3 x live mogen bewonderen (gisteren nog in de Melkweg) en heb er geen valse noot gehoord.
De vergelijking met Dolly Parton gaat in deze wel op, qua timbre en vibrato.
Even door de "zure appel" heen bijten is het devies.

En voor de liefhebbers van de oude Genesis: Ga gewoon lekker naar "The Musical Box" (volgens Gabriel beter dan het orgineel...)

Wat moeten we hier mee, met deze laatste opmerking?

Ik ben een Peter Gabriel liefhebber en vergelijk New Blood met zijn gemiddelde werk. En moet helaas constateren dat er toch wel enig sprake is van door het ijs zakken.

Dat Ane Brun 3 x live is aanschouwd zonder dat er vals werd gezongen, interesseert me geen bal. Op Don't give up hoor ik een mekkerende geit, niet om aan te horen. En dit album waar Don't give up op staat, New Blood, is hier aan een beoordeling onderhevig, niet het concert van Ane Brun.

En hoewel Don't give up verder niet mijn favoriete nummer van So is, mag toch wel worden geconstateerd dat Kate Bush iets beter bij de les (en vooral bij stem) is dan Ane Brun. Ergo, de Don't give up versie van Gabriel met Bush zou een verademing zijn geweest op dit album, een oase van muzikaal vernuft.

Na al dat Ane Brun bashen hier werd ik toch wel ongelofelijk nieuwsgierig naar de nieuwe versie van Don't Give Up Ik verwachtte mij aan een shock vergelijkbaar met de eerste keer dat ik Yoko Ono's schrille sopraan hoorde.
Het valt echter wel mee. Ik hoor nog steeds een prachtig nummer dat opnieuw geïnterpreteerd wordt met een schitterende orchestratie. De vocalen van Ane Brun passen voor mij vrij goed bij het kwetsbare van het nummer. Ik zou het niet als gemekker of vals omschrijven, eerder als 'an acquired taste'. Een heel specifiek stemgeluid waarvan ik wel begrijp dat sommigen erop afknappen, maar geen Florence Foster Jenkins (= klassiek gemekker)...

Er wordt hier niets gebashed, dan geef je expres 0,5* aan haar nieuwe album om het gemiddelde te drukken. En de paar minuten die ze uiteindelijk meedoet is niet van invloed op mijn score voor New blood.

Haar zang op Don't give up is gewoon niet goed. Zelfs als je enig vergelijk met Kate Bush achterwege laat.
Maar dat is op New Blood juist het euvel: de prachtige nummers van Peter Gabriel vanaf zijn eerste solo cd's, die anno 2011 nog steeds staan als een huis, worden ruw verbouwd tot één of ander concertgebouw-achtig niveau.

Waarbij verplicht te verschijnen in driedelig pak.

Ik denk toch dat er hier maar weinig zijn die zullen zeggen: "de prullenbak in met die eerste vijf cd's, we hebben nu New Blood".

Hij heeft ook prachtige zijstapjes gemaakt, zoals de muziek bij The Last Temptation of Christ.

Dus daarom de constatering dat we ze op zich (veel) beter gewend zijn, van Peter Gabriel.

Nou, nou musician. Nu niet gaan mekkeren.

Met de arrangementen is op zichzelf niet heel veel mis op dit album. En ik wil best in driedelig naar het concertgebouw naar Gabriel luisteren (heb hier wel wat in de kast hangen, geen probleem mee).

Wel had ik mss wat meer pit in de arrangementen willen horen, zoals aan het slot van 'The Rhythm' en op 'Intruder'. Dat zijn echt prachtige uitvoeringen.

Maar bij sommige andere nummers vind ik het "klassieke" jasje toch niet echt passen (althans in de gekozen vorm). Dat gevoel heb ik bijvoorbeeld bij 'Digging in the Dirt'. Ik kan de vinger er trouwens niet precies op leggen. Daarvoor moet ik het album vaker beluisteren. Behalve dan, bij andere nummers, de slechte vrouwelijke vocalen, waarvan ik me echt afvraag hoe het mogelijk is dat Gabriel dat zelf niet hoort.

Nu is 'Digging in the Dirt' voor mij ook een 'all time favorite'. En dat laatste is voor mij mss ook het "probleem" met deze plaat. Ik vind het - anders dan ik dacht - toch erg moeilijk om de uitvoeringen op dit album los te zien van de originele uitvoeringen. Zodra ik de melodieën hoor, hoor ik de originele versies - die zitten in mijn brein gebakken en zijn daar, vanwege de immens hoge kwaliteit, moeilijk uit te verbannen. De originele versies zijn vaak zo goed, dat het bijna onmogelijk is om de kwaliteit daarvan nog te evenaren, laat staan ovetreffen. En dat beïnvloedt toch de beoordeling en het luistergenot van deze plaat. Bíj 'Scratch My Back' speelt dat "probleem" niet.

Maar die stem,....die stem blijft gewoon geweldig.

In hoofdlijnen ben ik het met CD eens. PG4-tour Jaap Edenhal ('82?), de Real Life tour (94), UP-tour (2003?) gaven ons PG met prachtige live versies van zijn songs, echt concerten om niet te vergeten - opkomst met drummers door het publiek (82), Talk to Me vanuit een Britse telefooncel (94), ondersteboven en fietsend over het podium (2003) en die beelden zijn niet te vervangen; en dan was de Up-tour en die erna nog relatief sober tov eerdere.

Het grote voordeel van dit album is dat je de oudere weer gaat draaien en bij PG4 - als de buren weg zijn - een slinger aan de volumeknop kunt geven en weer zoals destijds compleet in de muziek kunt verdwijnen. Als dit album één ding aantoont, is het wel dat PG een uiterst begenadigd songwriter is - nagenoeg alle songs staan nog steeds overeind in hun hoedanigheid na 10 - 30 jaar. De oorspronkelijke songs hebben eeuwigheidswaarde - om die term maar eens te gebruiken - en die vervullen je met 'awe' en respect; deze uitvoeringen zijn aardig, curieus. In die zin rechtvaardigen ze - imo - een waardering van 3 - 3,75* (en dat mag je je afronden). Misschien ben ik te weinig pure PG-fan om tot een hogere waardering te komen - de muziekliefhebber in mij gaat nl protesteren.

Volgens mij zingt ze in bijna alle nummers mee, alleen bij Don't Give Up is het prominent, bij de andere op de achtergrond.


Dat zal wellicht dan toch liggen aan dat deze track een all time favorite is. Ik vind Digging in the Dirt één van de vier, vijf écht goede tracks op dit album. De rest blijft na veel luisterbeurten een beetje bleekjes.

Gisteren de blu-ray van New Blood ontvangen en direct s'avonds maar is voor gaan zitten, maar wat is dit genieten geblazen, beeld en geluid (dts-hd master klinkt geweldig!) zijn een lust voor oog en oor, maar wat een stem heeft Peter Gabriel nog altijd en wat levert hij hier weer vakwerk af, een hele diepe buiging naar deze ras-artiest.
Peter Gabriel is en blijft kunst met de hoofdletter K!

Terug naar de cd daar gaat het hier dacht ik om, hoe ik er over denk is wel te zien aan mijn sterren, maar dat een 18 jarige snotneus hier maar liefst 0.5 ster voor over heb (want hij heeft Peter Gabriel hoog zitten??) in ieders geval heb je niet veel respect voor Peter Gabriel, want Peter verdient op z'n minst al 3 sterren voor zijn stem en dan moet je eigenlijk de cd nog gaan luisteren, dat een live orkest misschien niet je genre is (moet je misschien ook wel van houden) of je bent er niet voor in stemming of er nog niet aan toe dat snap ik allemaal best, maar een live orkest is wel muziek in z'n puurste vorm.

Dat je al gauw vergelijkingen gaat maken met het orgineel lijkt op zich logisch, maar je zou dit ook in een ander perspectief kunnen zien, want Peter Gabriel maakt het zichzelf zelden makkelijk ook weer niet met deze cd dat verdient op z'n minst respect, de weg van de minste weerstand kiezen had ook gekund, maar hij heeft gekozen voor de orkestrale weg omdat hij denkt dat zijn nummers hiermee beter tot z'n recht komen en om te voor zien van nieuw bloed.
Deze cd zal toch niet voor sommige als een verrassing komen als je zijn vorige cd scratch my back kent en zíjn concerten heeft bezocht de afgelopen tijd denk ik dan.

De schitterende orkestrale arrangementen van deze cd zitten hier en daar tegen het klassieke aan, bij andere nummers heb je weer het gevoel dat je in een soundtrack van een film beland bent (Intruder/Darkness) het nummer A quiet moment voegt m.i. niets toe aan deze cd en had van mij weg gelaten mogen worden, maar de prachtige uitvoering van o.a. San Jacinto is genieten geblazen en voor degene die de dameszang niet zo weten te waarderen is daar de limited edition, de 2e cd bestaat uit voornamelijk de instrumentale versies op Blood of Eden na dan, dan hoor je ook hoe mooi de arrangementen eigenlijk zijn, deze cd maar vooral de blu-ray van New Blood is de aanschaf meer dan waard!

De kwestie Brun is terug te voeren op smaak. Niet op kwaliteit. En hoe je kun je haar nu niet vergelijken met Bush, dat is onmogelijk. Doe nou niet alsof je dat wel kunt, het kan niet. Dus ga je vergelijken en hoor je verschillen, in interpretatie. Zoals het bedoeld is, toen en nu. Beide onder regie van Gabriel zelf. Toen deed Bush wat ze moest doen en nu doet Brun wat Gabriel van haar vraagt. Dus ga niet zelf zitten mekkeren. Het zijn twee verschillende interpretaties van hetzelfde gevoel van breekbaarheid, onzekerheid en voorzichtige troost..

Ja zeg, zo lust ik er nog wel een paar.

Dus het feit dat Brun hiet niet goed zingt en een straatlengte achter ligt op Kate Bush in vergelijking met een andere Don't give up van 25 jaar geleden ligt aan Peter Gabriel omdat zij doet wat hij zegt en zelfs als het dan wel als slecht valt te bestempelen is het een "verschillende interpretatie van hetzelfde gevoel van breekbaarheid, onzekerheid en voorzichtige troost"?

Daar worden wel een hoop kreten naar boven gehaald om te verdoezelen/een excuus te bedenken dat het allemaal een stuk minder klinkt dan Kate Bush.

Ik heb de meeste originele nummers van New Blood inmiddels in hun oude (maar geremasterde) versie in dezelfde volgorde gezet en ingebrand:

Het maakt de vraag waarom Peter Gabriel in Hemelsnaam weer aan zijn eigen nummers is begonnen alleen maar groter.

Dus wat we hier doen mag eigenlijk helemaal niet?

Rhythm of the Heat van PG4 uit '82 vergelijken met die van New Blood (2011) is een zinloze activiteit, gebaseerd op verschillen in interpretatie?

Zullen we de hele site maar opdoeken dan? Anders blijven we gewoon maar doormekkeren over verschillende in interpretatie en dat blijft schijfruimte vreten en hostingtijd opsouperen.

Tuurlijk mag je zangeressen met elkaar vergelijken: bereik, klank, toon- en stemvastheid en om mijn part ook uitstraling. Als je zowel Kate als Ane ooit live hebt gehoord, weet je iig hoe die verdeling ligt. Ane (Spending time with Morgan) is max sympathiek en haar singer/songwriter-liedjes hebben iets knutseligs, zelfgeschreven bij het haardvuur. Bij het release van haar debuut oogstte ze heel veel waardering, al heb ik nooit goed begrepen waarom. Maar zulks zijn nou eenmaal de wegen van een poprecensent dat er af en toe iemand uit wordt gepikt - die dingen doet die al jaren zo worden gedaan of die al jaren dezelfde dingen doet - en die wordt benoemd tot de hype van het jaar. En dat begrijp ik dan weer niet; Ane Brun onderging dat en Richard Thompson (met Mirror Blue) ook.

Bobbee heeft best een punt, vind ik.

Ane Brun zingt niet vals of zo. Ze heeft alleen een heel eigen stemgeluid (klankkleur, manier van zingen). Het is een kwestie van smaak of je die stem mooi vindt of niet. Zelfde geldt voor bv. Björk. Als ik haar eigen werk hoor stoor ik me niet zo aan haar stem. Het past bij de muziek. Maar op dit album vind ik haar stem niet echt passen bij de uitvoeringen. Op 'Don't Give Up' vind ik haar zang zelfs niet om aan te horen. Een mekkerende geit, zoals Musician het beeldend benoemt.

En volgens mij zegt Bobbee dat je juist wel kunt vergelijken (onmogelijk om het niet te doen, zegt hij; of lees ik hem verkeerd?). En de uitvoeringen hier zijn idd interpretaties van de originele versies (spreekt voor zich), Gabriel heeft bij een aantal nummers (bv. 'Don't Give Up') ongetwijfeld getracht hetzelfde gevoel over te brengen als in de originele uitvoeringen, maar dan opnieuw geïnterpreteerd, in een andere benadering.

Ik vergelijk noodgedwongen; het is mij tot nu toe onmogelijk gebleken de uitvoeringen los te zien van de originele versies. En dan komt toch de vraag op: welke versie doet je het meest; brengt het beste emotie over e.d.? Dat bepaalt toch de beoordeling. En dan is mijn voorlopige conclusie: het oude werk. Alleen 'The Rhytm', 'San Jacinto' en 'Intruder' vind ik echt geslaagd.

Deze plus Blood of Eden en Digging in the Dirt voor mij.

Het grootste erschil tussen (de interpretatie van) Kate en Ane zit m voor mij in dat bij Kate er hoop klonk en standvastigheid (het komt wel goed) en dat in het duet met Ane nu meer de teneergeslagen, breekbare gelatenheid klinkt (het is ons niet gelukt). In die zin is het een kwetsbaarder (breekbaarder, mekkerender) versie van het origineel: de hoop is ingeruild voor wanhoop, ondanks de titel.

En dat gevoel moet ze dus niet overbrengen. "Haar rol" in het nummer is juist de stem van hoop en troost. En dat is er idd niet aan af te horen. Bij de volgende luisterbeurten skip ik het nummer maar.

Stel ik voor dat de titel wordt gewijzigd in "Give up". Hitchcock maakte ooit een film die draaide om het detoneren van een bom. Nadat eerste vertoning van de film (het detoneren was niet gelukt) besloot ie - onder druk van het publiek/critici - alsnog de film positief te laten eindigen.

Wil je die song effectief laten zijn (titel!) moet ie een postieve ondertoon hebben. PG heeft gewoon Ane gesteund en een bepaald idee ermee gehad - imo is het effect niet echt fijn. Dit album zal bij mij écht niet over de 3,5 heengaan - als ie al de 3* overstijgt. En dan komt een belangrijk deel op conto van productie en geluid. Het belangrijkste dat ik mis in dit HELE album: de MAGIE. Niks, niente, nada, ingenting, nothing, ne rien moves me. Het is steriel mooi geluid.

Misschien zingt ze inderdaad wel Do Give Up - nog eens kritisch luisteren

Mijn twijfel bij Intruder ontstaat een beetje bij het einde, wat een hoog Danny Elfman-gehalte heeft, zeker met de backing vocals "leave his mark" - krijg het idee naar een campy Tim Burton horror te kijken.

Ik zou zeggen gauw de blu-ray gaan halen van New Blood daar legt Peter Gabriel het min of meer uit in de bonus feature Blood Donors.
En voor degene die niets met het orkestrale hebben, eind van het jaar stopt dit projekt en gaat Peter Gabriel weer met iets heel "nieuws' komen.
Op de blu-ray valt Ane Brun behoorlijk mee trouwens, de blu-ray is sowieso een vette aanrader qua beeld en geluid, genieten geblazen!

Hoe kom je daarbij? Wat zijn je bronnen? En wat is dat "nieuws"?

Nee, ik ga zeker niet nog meer geld steken in New Blood. Ik heb de dubbele versie, méér dan genoeg. Overigens hoef ik helemaal geen uitleg van Peter Gabriel, hij is het niet aan mij verschuldigd en bovendien ga ik door zo'n toelichting een album niet beter of slechter vinden. Ik doe bevindingen van wat ik hoor en zelfs al zou ik door Peter Gabriel zelf nog even worden bijgepraat is dat nog niet van invloed: praatjes vullen geen gaatjes.


Goddank. De prestaties van Peter Gabriel staan voor mij verder niet ter discussie, wel dit album. Dus toejuichen maar.


Aha, de mindere prestaties van Brun liggen aan de geluidsdrager, de cd! Die had ik nog niet gehoord...

Haar prestaties zijn niet zozeer "minder", als wel niet passend bij de uitvoeringen. Da's heel wat anders!

Hm. Een mager compromis maar vooruit.
Net zo iets dan als dat de nummers van Peter Gabriel bij nader inzien niet orkestraal dienen te worden benaderd? Ook hier: "niet passend bij de (originele) uitvoeringen?"

Daar heb je, op wat uitzonderingen na (zie mijn eerdere posts), zeker een puntje...

Dat vertelde Peter Gabriel op de blu-ray en wat dat "nieuwe" gaat worden is natuurlijk afwachten dat vertelde hij niet.

@musician, zelf heb ik geen problemen met de stem van Ane Brun is en blijft smaakgebonden, maar op de blu-ray vind ik haar zeker niet slecht, live krijg je meestal toch een iets beter beeld met de nadruk op meestal

En dat gaat natuurlijk weer 10 jaar duren...

ik hoop het niet want 20 jaar moeten wachten op nieuwe kwalitatieve muziek van deze grootmeester is vreselijk lang.

Nou hoop het niet Chameleon Day, zo jong is Peter toch ook niet meer en dat zeg ik uiteraard met heel veel respect!

Ondanks dat dit 'niks nieuws' is, zijn het wel prachtige uitvoeringen van oud werk. De arrangementen zijn smaakvol, in het beste geval zelfs spectaculair. Soms kabbelt het wat voort. De zang is van topniveau, maar op de één of andere manier beleef ik nog het meeste plezier aan de instrumentale bonus-CD.

Ik hoop dat PG binnen niet al te lange tijd wel met echt nieuw werk komt.