Peter Gabriel - New Blood (2011)

Kan jouw reaktie helemaal begrijpen, maar met 0.5 voor de dag komen blijf ik een een enorm zwaktebod vinden. Ik ben het niet altijd met je eens, maar ik bekijk je waarderigen altijd met met een kennis van smaak en muziek vinden..
Met deze reaktie diskwalificeer je best wel. Jammer!!!
(Heb je 'm trouwens in zijn geheel beluisterd?)

Ja , ad ik heb het album in zijn geheel beluisterd. Ik geef niet vaak 0.5*, maar het gaat hier om een van mijn favoriete artiesten die met een op papier intressant concept komt die echter zwaar tegenvalt!

Tja, ik ben het in deze met je oneens,maar ik kijk in de toekomst ,maar 'k kijk naar je volgende reakties van ander cd's uit. grtz

En dat doe je niet om te polariseren? Behoort dit echt tot het slechtste dat je ooit gehoord hebt? Erger nog dan de gemiddelde 'Stock Aitken en Shit' productie van de jaren 80? Ik kan het me niet voorstellen.

Naar Stock, Aiken en waterman luister ik niet(al is never gonna give you up wel een guilty pleasure). Ik geef mijn waarderingen puur op gevoel en dat gevoel vind dit alweer redelijk dramatisch.

Misterfool, drama queen van MuMe, ons fop je niet, wij vertrouwen onze oren en ons eigen gezonde verstand. En voorlopig wil ik dit nog een paar keer horen alvorens dit een gefundeerde waardering te geven, ipv een dergelijke nauwelijks serieus te nemen wankelwaardering.

'Ons' vindt een mening gebaseerd op gevoel genoeg om een dusdanig lage stem te onderbouwen.

Voortaan mag u zich buiten ons beschouwen, tenzij u een ons weegt. Verder, u vraagt wij draaien:

Bij Scratch My Back, 0,5*:



Over dit album, iets eerder, ook 0,5*:



En er dan ook nog in eindeloos veel gezwapsnuit erover door blijven emmeren;maak je punt, doe het eenmaal en blijf niet digitaal aandacht vragen voor je mentale erupties. Want hoe zou jij het willen noemen? Zelfgenoemzaam narcisme - zo van kijk mij eens een van mijn helden omver sluiten?

In da real world zou je denken "move on, get a life, of draai iets anders ipv zo te blijven ouwenelen.

Wat mij betreft game, set and match.

Ik post hier wel mijn bevindingen na grondige beluistering. Ik heb de vorige op 3* en da's misschien te weinig, maar 3,5 vind ik weer te veel, alhoewel klankmatig het album wel mooi is.

Mjuman mischien toch maar eens naar Hans Anders, want dan sla je die plank wel weer raak en kan de spijker weer op zijn kop geslagen worden. Ik vind dat als je een onvoldoende uitdeelt, je ten minste die onvoldoende dient te motiveren en dat doe ik ook. Als daar op gereageerd wordt, ben ik niet te beroerd om de discussie aan te gaan.

Daarnaast maakt men hier wel erg snel aannames. Ja, ik heb het album nog maar eenmaal beluisterd, maar ik ben er wel goed voor gaan zitten. Mocht ik bij een komende luisterbeurt het anders zien, dan zal ik zeker mijn cijfer aanpassen. Waardering is geen vast gegeven, maar een bewegend organisme . Ik hoef jullie ook niet zo nodig te overtuigen. Al zou je hier 5* aan plakken, even goede vrinden.

Enigzins verstopt heb ik al wel de reden gegeven voor het beluisteren van dit album:



Met mijn verwijzing naar de motivering bij het vorige album, doelde ik met name op de lange review die ik daar geschreven heb. Natuurlijk is er een verschil tussen dit album en zijn voorganger, maar ook hier zijn er weer van die vreselijk kitscherige neo-klassieke arrangementen die mij snel irriteren. The yellow Shark van FZ geeft ons een schoolvoorbeeld hoe het wel moet.

Ik vrees toch een beetje dat dit mij ook niet zo zal bevallen. Bij Scratch My Back kon ik mij wel vinden in de argumenten van Misterfool, al had ik er dan nog 2,5* voor over vanwege het onmiskenbare vakmanschap.

Nu lees ik een soortgelijk bericht met wederom 0,5*. De kans is misschien reeël dat het bij dan ook weer 2,5* wordt. Ik beluister deze nog wel een keer, maar ik heb er niet zo'n haast mee. Eerst eens wat nieuwe platen vaker herbeluisteren, en wat hoger aangeschreven albums krijgen ook voorrang.

Ik neem uit de economie maar de kreet intrinsieke waarde mee: de waarde van de artiest Peter Gabriel (5*****) opgebouwd op basis van de status van zijn eerdere werk (Genesis, solo) minus of plus de (eventueel) negatieve/positieve bevindingen van een nieuw album. In het geval van New Blood zet ik dat op -2. Aantal sterren voor deze cd: 3. Een teleurstellend resultaat voor Gabriel.

Kijk, Peter Gabriel is een gehéél andere artiest dan Corry Konings, waar ik in een ander topic op musicmeter net bij moest stemmen (ja of nee ). Corry Konings heeft voor mij een intrinsieke creatieve waarde van 0.
Ik denk niet dat het gaat volgen, maar mócht ik ooit op één van haar albums stemmen, is alles wat zij krijgt aan punten automatisch meegenomen.

Het is vrijwel uitgesloten dat Peter Gabriel een album maakt dat zo slecht is dat het aantal sterren gelijk ligt aan de intrinsieke creatieve waarde van Corry Konings. In dat geval zou ik zelfmoord overwegen als ik Peter Gabriel zou zijn.

Het geven van 0,5* aan een cd van Peter Gabriel, en het daarmee op gelijk hoogte plaatsen van nummers als "Je weet toch wel wat liefde is" en "Je moedertje" (tenminste, ik hou mijn hart vast voor iedereen die daar nog boven gaat zitten) is dan ook eigenlijk een onmogelijkheid.

Maar je houdt natuurlijk altijd een groep mensen die graag de aandacht willen trekken, sowieso graag bashen, willen provoceren.
Daar hou ik het maar op, anders moeten we nog rekening gaan houden met een groep mumeërs die vooral constant hard schreeuwen bij van alles en nog wat maar die er in het geheel eigenlijk geen kaas van hebben gegeten.

Peter Gabriel vergelijken met Corry Konings is sowieso not done. Iedere vergelijking slaat nergens op. Peter Gabriel kan best een 0,5* krijgen. Maar dat kan slechts als er geen vegelijking plaats vind. iedere artiest zal beoordeeld moeten worden op de kwaliteiten die hij of zij bewezen heeft in huis te hebben. Als dat niet zal kunnen betekent het dat zelfs de slechtste CD van PG 5***** krijgt en de beste van Corry ( er zijn vast fans die moeiteloos weten wat de beste van Corry is) altijd bij een 0,5* zal blijven hangen.
Een 0,5* is extreem laag, maar wellicht zijn er personen die dit een extreem dieptepunt vinden in zijn hele ouvere. Vanuit dat oogpunt kan de score zo laag zijn.

Ach laten we het maar over het album hebben immers, of :
a) Luke is gek geworden.
b) Iemand (een bozerik) heeft onder Luke's naam ingelogd en schrijft rare dingen.

Hahaha. Discussies met/ over Misterfool, de jongen die z'n naam eer aan doet, beginnen zowaar leuk te worden.

Ik heb nooit anders gedaan.

Er kan me in ieder geval niet verweten worden dat ik mijn username niet met zorg heb gekozen.

Anders had je hier Van Morrison - Hymns to the Silence (1991) nog inspiratie kunnen vinden

Numero 8, spreekt me wel aan

The Intruder... rillingen! Altijd een favoriet van mij geweest, erg mooie bewerking, bijna nog creepier dan het origineel...

Peter Gabriel heb ik helaas niet meet met Genesis zien optreden (mijn eerste concert was in 1977 - and then there were three tour). Maar zijn stemgeluid heeft mij ALTIJD geimponeerd.
Nu heeft hij bestaande nummers opnieuw opgenomen met orkest en sommige nummer zijn verbluffend. Zijn stem komt nu nog beter uit. Zeker "Rhytm of the Heat" en "San Jacinto" zijn super!!. "Mercy Street was latijd al goed en is gewoonweg nog beter!! "Don't give up daarentegen had m.i. wel vervcangen mogen worden door BIKO"
Ik ga blind dadelijk de BLURAY kopen!!!

Inmiddels meermaals goed beluisterd. Even hypothetisch: stel PG zou een concertenreeks aankondigen (een twintigtal in Europa), waarbij hij oud werk zou spelen in andere arrangementen, in een échte concertzaal, begeleid door een Concertgebouworkest (bijv) en er zouden kaarten beschikbaar zijn van zeg 40 -60 euro - zou ik daarheen gaan met mijn lief?

Het zou me heel boeiend lijken. Stel het concert is achter de rug, je bent een ervaring rijker, je staat verbaasd over sommige arrangementen en je hoort overal zeggen: "wat jammer dat dit niet op cd uitkomt, dan konden we het nog eens herbeleven". Het gekke is,zo irreëel is dat niet.

De concertenreeks heeft (nog?) niet plaatsgevonden. Wel komt na Scratch My back (covers) dit album uit en dan ben je toch een beetje verbaasd (over de arrangementen, de hoge kwaliteit van PG's songs, de bestandheid tegen de tand des tijds), maar ook teleurgesteld (geen écht nieuw werk, voor de tweede maal achtereen).

The Rhythm of the Heat, Red Rain - om er een paar te noemen - zijn verrassend gearrangeerd en blijven uitstekende songs. Het kenmerk van een écht goede song liedje is dat het ook in de meest kale uitvoering (een demo met enkel gitaar/piano en zang) overeind blijft - getuige de demo's van oa Neil Young, Abba, New Order, Paul Weller. Ik zet deze voorlopig op 3* en blijf 'em draaien.Ondertussen overheerst het gevoel van "what if PG ...?"

Dit album bevat studio-opnames van de uitvoeringen zoals die door Gabriel tijdens de 'New Blood' tour zijn gespeeld. Er is dus een concertenreeks aan voorafgegaan en diegenen die een concert hebben bijgewoond kunnen dus verrukt tegen elkaar zeggen: "wat goed dat deze CD er nu is; dan kunnen we de sfeer nog eens herbeleven."

Ik ben er zelf ook nog niet over uit wat ik nou van dit album moet vinden. Ik vind de vrouwelijke vocalen in ieder geval zwak. Maar de uitvoeringen van 'The Rhythm of the Heat' en 'Intruder' zijn prachtig.

Ik weet nog goed dat ik ik ttv PG4 (82) naar Hifi Wilbert ging om speakers te beluisteren en toe werd dat album op gezet - zelden waren we zo overdonderd door de muziek als toen, Rhythm of the Heat. Dat gevoel mis ik hier een beetje.

Ben het met je eens vwb vocalistes: zijn dochter, Melanie, heeft een dunne (fletse) stem en dat heb ik live kunnen verifiëren. Ik snap dat ie live niet altijd Sinead of Kate mee kan nemen, maar tijdens de Secret World Tour (94) was Paula Cole bijv een aangename verrassing. Ook Ane Brun (singer songwriter) vind ik een te povere stem hebben.

Precies! wat betreft de vrouwelijke vocalen had hij toch een betere selectie kunnen en moeten maken. Juist ook omdat ze in sommige nummers een hoofdrol vervullen (bv. 'Don't Give Up') en niet slechts een bijrolletje op de achtergrond (en ook dan kunnen slechte vocalen zeer storend zijn).

Medewerking van Liz Fraser aan dit album zou echt een meerwaarde gehad hebben.

Edit: overigens tracht ik de uitvoeringen op dit album niet te vergelijken met de originele versies. Ik probeer de nummers te beluisteren als op zichzelf staande werken. Maar gemakkelijk is dat niet. Voor de beoordeling van deze plaat is de binding met de originele albumuitvoeringen bijna niet te verbreken. Dat is natuurlijk ook het grote risico dat Gabriel met dit album neemt (Musician wees daar al op).

Ik snap dat gedoe met die bonus tracks niet. Koop je via de Realworld site, krijg je een download gratis met Father, Son; iTunes voert Signal To Noise op als bonus (geweldige uitvoering!), bij de special edition CD zit Blood Of Eden. En koop je de deluxe edition, zit alleen de reguliere studio cd erbij. Moeilijke zo niet frustrerende tijden voor deze alles-willer...

NB ik heb de Secret World tour live bijgewoond en ik vond Paula Cole verschrikkelijk. Melanie vond ik beter te pruimen... Ane Brun heeft inderdaad een dun stemmetje, maar heeft wel mijn hart veroverd met haar sympathieke voorprogramma in Arnhem vorig jaar. Smaken verschillen.

Was ook niet zo kapot van Paula Cole tijdens de tour.

En over de S.E. op Cd, daarbij zit een voucher voor een 24bit download (nog niks mee gedaan), waarbij ik dus ook Father, Son kan krijgen als ik het goed begrijp?

Gisteravond met audiofiele vriend nog eens geluisterd - meningen verschilden: hij vond sommige songs wel een passand arrangement gekregen hebben. We denken verschillend -hij vond de drummer tijdens de Up-tour (toen Melanie ook meezong) beduidend minder dan de eerdere meespelende Manu Katché - da's imo veeleer een multi-percussionist dan een pure (rock)drummer, zoals de meespelende.

Ane Brun overtuigt wel als ze eigen werk speelt en optreedt in clubs (Tivoli), maar is - imo - geen topper. Over Paula Cole waren we beiden positief en over Melanie:negatief - als je dat afzet tegen de vocale inbreng van bijv een Kate of Sinead. Qua duetten van Downside Up zorgt deze nog steeds voor kippenvel en wint dan ook met een tien en een griffel:

http://www.youtube.com/watch?v=1BWnoyR67X0

Dat bedoel ik dus. Liz had dit abum naar een hoger plan kunnen tillen.

En nu we het toch over ''Father, Son' hebben, hier nog een magistrale, ingetogen uitvoering van de meester. Ook een opname van de 'Jools'-sessie. Geweldig die blazers!!

Ze mekkert als een geit op Don't give up. Ik erger mij daar echt wild aan want: dat hoort Peter Gabriel toch ook?

Sinds jaar en dag bungelt Yoko Ono bij mij zo'n beetje onderaan inzake vrouwelijke vocalen. Daar kan Ane Brun zich, gebaseerd op dit nummer, zo bij aansluiten. Hopelijk heeft ze beter eigen werk dan Yoko Ono, dan valt het hopelijk nog mee, voor de argeloze luisteraar.

Ik heb wat eigen werk van Ane Brun beluisterd en daar past haar stem veel beter bij de muziek. Op dit album heeft haar zang idd een hoog "mekker" gehalte. Ik vind 'Don't Give Up' ook niet om aan te horen. Onbegrijpelijk dat Gabriel haar voor de gastvocalen heeft gevraagd.