Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Charlie Brown is inderdaad met afstand de beste track op die album. Toch is dit vooral een plaat met meer "filler" dan "killer" wat mij betreft. Ik hoor toch liever de Coldplay van A Rush of Parachutes, maar prima dat een band in zijn loopbaan meerdere kanten van zichzelf wil laten zien. Toch gaan mijn nekharen nog steeds overeind staan bij "Teardrop" en de samenwerking met Rihanna kun je ook niet echt geslaagd noemen. Ik denk inderdaad dat Coldplay de verkeerde weg is ingeslagen en eerder in een dalende dan een stijgende lijn zit. En.....bizar dat "Moving to Mars" niet op deze plaat is gekomen.... Dat is het soort songs waar deze band wat mij betreft echt in uitblinkt. In interviews lees ik steeds dat de band zo blij is met deze nieuw ingeslagen weg en dat het bevrijdend heeft gewerkt. Toch klink MX eerder als een album van een vermoeide band, die zijn pijlen alleen richt op commercieel succes in de hitlijsten. Hoe artistiek en kleurrijk de cover ook mag zijn, de dit album is op geen enkele manier memorabel of indrukwekkend te noemen.

Ondanks dat dit album van Coldplay vrij magertjes is vergeleken met hun vorige albums. Wordt het wel onredelijk hard aangepakt door de critics vind ik toch wel onterecht want dit is toch wel een redelijk staaltje muziek, alleen jammer dat het ver van het niveau van hun vorige werk is gedistantieerd. Maargoed ook al bevat het niet de gewenste kwaliteit succesvol blijven ze iniedergeval wel en dat is iets wat ik ze persoonlijk niet misgun.

Het album groeit erg langzaam, maar toch.... een half puntje erbij

Dit is zeker geen nieuwe U2 of op zijn minst een nieuwe Radiohead. Misschien maar goed ook.

Het is wat mij betreft gewoon radiovriendelijke muziek. En gelukkig dat deze band de top 40 naar een hoger niveau brengt.
Toch hebben ze sterkere albums afgeleverd. Want er staan hier geen nummers op die er boven uit springen. Maar gelukkig toch een ruime voldoende.

Ook een prachtig nummer op dit album:

Up In Flames:

Het meest simpele en tegelijkertijd ook rustigste nummer van het album en denk ik ook wel van de hele band. Maar ondanks zijn simpele lyrics, barst het nummer van de emotie. Het verband dat vuur als metafoor wordt gebruikt als het einde van een relatie, wordt duidelijk en tegelijkertijd opzwepend gepresenteerd. En vlak voor het einde die mooie extra begeleiding van de elektrische gitaar, maakt het helemaal af. De enige oplossing is het blussen van de pijn, want wat verbrandt is, is weg en komt niet meer terug. Het nummer eindigt ook spontaan uit, net als een uitblazende vlam.

Paradise schalt uit de boxen en ik kijk naar mijn pas geboren dochter op die veel te grote bank.

Ik hoop dat ze ooit zo gelukkig zal zijn als ik op dit moment.

Als ze over een hele tijd je bericht leest, kan dat niet anders. Denk ik!

Thanks Ducoz!

Dat berichtje bracht toch een mooie glimlach op mijn gezicht.

Tja dit album, Tja Coldplay. Een echte muziekale topper is het misschien niet, maar ze raken met hun nummers (hoe simpel ze ook zijn) kunnen ze als geen ander. (Zie Roytjuh).

Een nummer als 'Major Minus' laat nog iets van de oude glorie zien. Origineel en authentiek nummer is dat. En er staan nog een paar aardige nummers op. Maar het totaalbeeld vind ik toch: te megalomaan, te bombastisch, teveel dat oorvullende zoemende synth-geluid en teveel oehs en aahs van de stadionrock. Jammer, want het talent zit nog steeds in deze band.

Het nieuwe Coldplay album Mylo Xyloto veroorzaakt heel wat ophef in platenland. Na het kunstwerk Viva La vida or Death And All Of His Friends is de meest recente plaat een hele grote stap terug. Het leeuwendeel van de tracks op MX mist bevlogenheid en bezieling die het eerdere werk wel kenmerkten. Dat dit een concept plaat is gaat volledig aan de luisteraar voorbij. De vocalen van zangeressen Rihanna en Juanita Stein(Howling Bells) zorgen nog voor wat afwisseling, maar komen helaas niet helemaal uit de art spuitbus omdat beide songs niet goed genoeg zijn. Van Coldplay mag je toch echt meer verwachten!

Ik sluit mij grotendeels aan bij de commentaren die Cor & Evil23 hierboven geven.
Dit werkstuk gaat voor mij niet als een memorabel album de geschiedenisboeken in.
Zoals meerdere users al hebben aangegeven heeft Coldplay ooit op zeer zeer hoog niveau geacteerd ( jawel Parachutes & A Rush Of Blood To The Head dus ).
Dit is voor mij het minste album van de 5, het klink allemaal erg vluchtig, al begint het album nog best wel goed: na het " kleine liedje " UFO waar ze zo goed in zijn kakt het behoorlijk in.
Wat wel voor Chris Martin & consorten pleit is de durf om te veranderen want een Parachutes part 2 had ook veel kritiek opgeleverd.
Samenvattend vind ik het een aardig album om op zijn tijd te beluisteren al vrees ik dat ik de plaat niet bijzonder vaak uit de kast zal trekken.

Bedankt RvS_009!

Ik weet nog goed met welk nummer ik Coldplay ontdekte. Dat was namelijk ‘Yellow’, dat op hun debuutplaat staat, en nu nog altijd één van mijn favoriete Coldplay-nummers is. De rest van het werk volgde snel (toen ik ze leerde kennen hadden ze al twee platen uit), en toen ‘X & Y’ uitkwam, was ik nog niet zo intens met muziek bezig, met andere woorden; ik pikte het vooral op dankzij radio en televisie. Daarna ben ik wel begonnen met de platen in hun geheel te beluisteren, en dan bleek dat ‘X & Y’ een grote stap achteruit was. ‘Viva La Vida or Death and All His Friends’ was weer een klein stapje vooruit naar mijn mening, met de geweldige festivalkraker ‘Viva La Vida’. En nu is er dus de vijfde langspeler van de Britten, ‘Mylo Xyloto’.

Hoge verwachtingen had ik niet, en de nummers die ik eerder kende (‘Every Teardrop Is a Waterfall’; ‘Major Minus’), vond ik behoorlijk zwakke, radiovriendelijke meuk. Nu ik het album toch al een aantal keer heb beluisterd, moet ik zeggen dat het niet allemaal slecht is, maar Coldplay verzuipt toch meer en meer in “oh-oh-oh”-refreinen en dergelijke. Daarmee halen ze makkelijker de hitlijsten, maar dat maakt hen in mijn ogen een pak minder interessant. Ik wil die gasten niet afbreken, want talent hebben ze zeer zeker, maar ze wenden het verkeerde talent aan. Al kan je, als je naar hun succes kijkt, moeilijk zeggen dat ze slecht bezig zijn. Ze zijn in ieder geval bezig sloten geld te verdienen; uiteindelijk bewandelt eenieder zijn levenspad op z’n eigen manier.

Over de teksten kan ik kort zijn; ze stellen niet veel voor. Ook de poging om ‘Mylo Xyloto’ over te laten komen als een conceptalbum (met de thematiek erachter, en de drie instrumentale niemendalletjes), is geen algeheel succes. Het voelt namelijk helemaal niet aan als één geheel, eerder als 11 singles en 3 adempauzes.

Maar goed, er staan dus ook nog enkele goeie dingen op, hoor. Talent vergaat niet zomaar. ‘Charlie Brown’ vind ik een erg leuk nummer. En ach, ‘Paradise’ is ook zo slecht nog niet. Minder geslaagde songs zijn ‘Princess of China’, een samenwerking met Rihanna (geen verrassing in mijn geval, ik heb helemaal niks met Rihanna) en (heb ik al eerder gezegd) ‘Every Teardrop Is a Waterfall’. Laatstgenoemd nummer vind ik echt tenenkrommend slecht; de enige manier om nog duidelijker uit te schreeuwen dat je een hit wil scoren, is door er een zware basbeat onder te zetten.

De andere nummers zijn bijna allemaal van hetzelfde laken een pak, en natuurlijk mag de traditionele “trage” niet ontbreken, maar het nummer in kwestie (‘Us Against the World’) is slechts een schim van zijn broertjes, genre ‘The Scientist’ en ‘Lost’. Ook ‘U.F.O.’ (het andere rustige nummer) is op zich niet zo slecht, maar stelt al bij al niet zo veel voor, laat staan dat het eerder werk zou overtreffen.

Zo is ‘Mylo Xyloto’ eigenlijk precies geworden wat ik ervan verwacht had; een matige plaat, met nummers die zoveel mogelijk gericht zijn op de wensen van het grote publiek, en dus een voortzetting van de koers die zij aan het varen zijn. Ik sluit niet uit dat ik enkele nummers binnen een paar maanden nog wel eens een keertje zal draaien, maar de meeste zal ik dan al lang vergeten zijn.

1,5 sterren

Jammer. Ik snap niet dat ze zo'n album afleveren. Heeft het met tijdsdruk te maken van de platenmaatschappij? Misschien houden ze hier zelf mee van, ik heb geen idee. De singels zullen het vast goed doen in de top40 en de cd zal vast veel verkocht worden. Paradise bijvoorbeeld heeft een heel pakkend refrijn en is lekker om te horen maar het is geen blijvertje en dat heb ik met het hele album. Andere cd's van coldplay blijven goed maar dit album zijn we over een jaar vergeten en heeft niemand het er nog over. Laten we ons er daarom maar niet te druk om maken. Het is beter als de gemiddelde top40 muziek op de radio maar heeft m.i. een beperkte houdbaarheidsdatum. Jammer. Gelukkig zijn er nog veel andere bands over die dit jaar wel een album achterlaten dat we over 10 jaar nog steeds zullen luistreren.

Ik heb dit album een paar keer geluisterd op weg naar m'n werk. Gezien het stemgemiddelde hier had ik niet al te hoge verwachtingen, maar het album begint lekker met Hurts Like Heaven, Paradise en Charlie Brown. Ook op de rest van het album staan genoeg nummers die lekker in het gehoor liggen. Maar toch: ik had al genoeg van het album na drie keer luisteren in 1 week. Dit is geen blijvertje zoals de eerste twee albums van Coldplay die ik nog steeds regelmatig luister. Een paar keer per jaar luisteren is meer dan genoeg. Wordt het vaker, dan ga ik me al waarschijnlijk snel irriteren aan al die iets te gelikte, overgeproduceerde en vooral veel te commerciële nummers die erop staan.

Charlie Brown zou de nieuwe single zijn. Ok, Paradise vond ik ook slecht in het begin maar als je dat een paar keer gehoord hebt moet je toegeven dat het niet uit je kop gaat. Paraside is wél nu al een coldplay-classic .Ik denk niet dat Charlie Brown ook die positieve evolutie gaat meemaken. Vrij nietszeggend nummer, zelfs niet irritant.:)

Charlie Brown als single: goede keuze Heerlijk nummer is dat, de beste van dit album.

Humo schreef daarover:



En daar ben ik het eigenlijk wel eens mee. Ook bij enkele andere nummers heb ik het idee dat ze net iets teveel willen doen, terwijl less toch echt wel af en toe more is.

Voor de rest vind ik de kritiek op de CD nogal overdreven. Every Teardrop Is A Waterfall vind ik in tegenstelling tot velen wel goed (niet origineel, niet wereldschokkend, wel goed), en er staan nog enkele hele mooie nummers op. Niet meer het niveau van Parachutes of AROBTTH, maar daar kan je tien jaar na datum nu eenmaal niet blijven over doorbomen. Enkel dat liedje met Rihanna valt echt verschrikkelijk tegen. Niet per sé omdat het van Rihanna is (want toegegeven, ze heeft wel degelijk een mooie stem), maar wel omwille van die dramatische synth eronder... Lijkt net weggelopen uit een of ander fout Eurodancenummer (Paradise flirt imho ook gevaarlijk veel met die grens).

Het doet me eerder pijn dat hier op MusicMeter een album van de overgewaardeerde Rihanna een beter gemiddelde heeft dan dit album..

Het is het verwachtingspatroon. Van Rihanna weet men wat op het menu staat: 'fastfood'. Bij Coldplay wil men meer. Grappige is dat Rihanna hier op meedoet:)

Stem 0.5 verlaagd.. heb het dit weekend nog maar eens getracht, maar ik wordt er steeds verdrietiger van. Wat een dieptepunt is dit zeg....

Charlie Brown wordt hier door velen het beste genoemd, maar voorspelbaarder heb ik een (Coldplay-)song nog niet gauw geweten. Vreselijk saai. Ik denk dat de groep zelf letterlijk in een interview zei dat er wat van alles qua genres in de cd zit (of dat waar is, tot daar aan toe) om een zo divers mogelijk publiek aan te spreken. Dan weet je het wel eh. Deze band denkt te veel aan het publiek. Dat gaat altijd ten koste van het artistieke. Het is een machine geworden.

Ja daar ben ik het wel mee eens. Zit nu middenin mijn eerste poging. Het is duidelijk dat Coldplay bezig was een zeer toegankelijke plaat te maken. Of dat meteen ook iets slechts is, dat weet ik nog niet zeker. Inmiddels bij de eerste seconden van Major Minus aangekomen heb ik nog geen tenenkrommend slechte nummers tegengekomen. Ja het is enorm dik geproduceerd, soms wel iets te, maar heel vaak klinkt het ook wel erg fijn. De muziek bevat veel laagje, en ook al vallen ze wel vrij snel op blijft het toch allemaal wel aardig om naar te luisteren. Paradise heb ik vandaag al een keer of vijf geluisterd. Zeer genietbaar nummer. Vooral het refrein doet me steeds op de replay knop drukken. Charlie Brown wordt hier als de grote meneer genoemd. Vind ik wel meevallen. Paradise raakt me in eerste instantie veel meer. Us Against The World is geen Scientist. Inderdaad, maar dat maakt het nog geen slecht nummer.

Om het punt te maken: Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet. De productie (Eno weer?) klinkt erg fraai. Bombastisch is helemaal niet erg (maar dat is dan weer mijn persoonlijke voorkeur waardoor ik dit plaatje toch wel weet te waarderen). De valkuil zit hem er in dat ik al meteen bij de eerste poging overtuigd ben, wat eigenlijk zelden goed is voor mijn waardering op de langere termijn. Overtuigd mij er ook van dat dit album gemaakt is om veel hits te scoren in de top 40. En ook dat mag hoor. Ik luister er zelf niet vrijwillig naar. Maar als ik dan weer eens ergens loop waar men per se skyradio moet luisteren kan ik er in ieder geval van uitgaan dat Paradise, Every Teardrop (wat ik, nu ik hem weer luister, minder slecht vind dan ik dacht) en binnenkort ook Charlie Brown voorbij zullen komen.

Als je Coldplay hier niet al te serieus op de inhoud beoordeelt valt dit plaatje best te genieten in de auto of tijdens het stofzuigen. Muzikaal steekt het wel weer vrolijk en aanstekelijk in elkaar en ook de kwaliteit is weer prima. Helaas nog geen nummer dat me veel gedaan heeft tot nu toe maar wie weet zit er nog groei in. Toch zeker een voldoende voor het pakkende muziekplezier. Ik vind dit altijd nog vele malen beter aan te horen dan de laatste experimenten van Keane bijvoorbeeld.

Volgens mij doet dit album het beter als zomerplaat.

Aantal leuke nummers, zoals al eerder gezegd haalt dit wel het Top 40 niveau omhoog natuurlijk maar ik vind het niet geweldig.

Ik vind de meeste reacties wel wat overdreven.
Omdat het Coldplay is wordt de lat extra hoog gelegd.
En het is waar, dit is zeker niet hun beste album, maar er staan toch best wel goede nummers op zoals Paradise, Charlie Brown en Us Against the World.
In ieder geval afwisseld , een tikkie overgeproduceerd maar wel een dikke voldoende

een tikkie... ?!

Waar Coldplay in den beginnen nieuw en verfrissend was, zijn ze dat in mijn ogen op dit moment niet meer. Kijk naar de rotatielijst en zie de albums die daar staan die veel meer brengen.
Als ik moet kiezen naar welke albums te luisteren die nu uitgebracht zijn, dan valt deze helaas sne af.