Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Zo, mijn eerste indrukken maar eens neerpennen. Puur over de muziek overigens, de thematiek (Mylo en Xyloto zijn twee bendeleden die verliefd op elkaar worden) nog even negerend:

Het titelnummer is enkel een intro op Hurts Like Heaven, de echte opener van dit album. Een nummer dat me verrast, voor Coldplay's doen is het behoorlijk stevig en het tempo ligt ook aardig hoog. Het is bijna een powerpop-nummer,naar Coldplay-standaard weliswaar. De galmerige 80s-productie heeft wel wat, maar het is wel jammer dat Martin's stem een beetje achterblijft in de mix. Op momenten is hij nauwelijks te verstaan en komt de zang teveel over als gemompel.

Dan is het de beurt aan Paradise, de tweede single van dit album. Ik heb het wel een paar keer horen langs komen op de radio, maar dat was meer als achtergrondmuziek. Nu ik het voor het eerst echt hoor valt me pas echt op hoe electronisch getint de productie in de drukkere stukken is, je kan wel merken dat de invloed van dubstep tegenwoordig tot de grootste bands ter wereld reikt. Afgezien van de saaie rustige stukken is dit wel een erg goed nummer: de prachtige melodie en de schitterende opbouw maken dit voor mij tot een van hun betere nummers. Met Charlie Brown krijgen we nog een dergelijke plaat voor de kiezen, maar dan van minder allooi. Het komt bij mij niet meer aan, inmiddels ben ik murw gebeukt door alle bombast.

Gelukkig is Us Against the World een eerste rustpunt: het nummer is alleen zang met gitaar, al klinken op de achtergrond instrumenten die ik niet 1-2-3 thuis kan brengen. Het daaropvolgende M.M.I.X. is enkel een overgang naar de eerste single, Every Teardrop Is a Waterfall. Dit nummer vind ik helemaal niets, het is gewoon een matige kopie van Ritmo de la Noche, een begin jaren '90 hit die in 3 verschillende versies de top 40 behaalde. En wat ook weer een bewerking is van Everyday I Go to Rio, een of andere foute zomerhit uit een verder verleden. Het enige wat nog ontbreekt is een foute danceremix, zodat de mensen bij een willekeurig dorpsfeest er ook op kunnen hossen.

Major Minus is een uptempo rockplaat, meer rockgericht. Het heeft wel wat van U2, vind ik. Terwijl ik dit typ is het album al een paar nummers verder en trek ik alvast de voorzichtige conclusie dat het best een gevarieerde plaat is: electronica, hiphop, rock, akoestische pop, we horen het allemaal wel terug. Voor elke mainstream muziekliefhebber is hier wel wat te vinden.
U.F.O. is dan weer een ingetogen liedje, een beetje Coldplay-oude stijl, maar dan niet van dat niveau op het eerste gehoor. Princess of China is een electronisch getint nummer over een hiphop-beat. De stem van Rihanna heeft wel wat en rijmt ook goed met die van Martin. Tel daarbij op een schitterende melodie ("'cause you really had me") en we hebben na Paradise de tweede topper van dit album.

Bij Up in Flames, waarin Martin zingt over een beat uit een drumcomputer en spaarzame pianoklanken, valt me op dat er wel wat gesleuteld is aan de zang van Martin. Het klinkt in ieder geval niet erg natuurlijk. Verder is het wel een fijn ingetogen nummer, maar een beetje kort wellicht. A Hopeful Transmission is weer een tussenstukje dat de overgang naar een sneller nummer moet vergemakkelijken. Dat is deze maal Don't Let It Break Your Heart, wat niet slecht klinkt, maar bij mij niet helemaal aankomt. Misschien zit ik aan mijn Coldplay-tax, maar ik merk dat ik hun uptempo nummers ueberhaupt niet erg goed vind. Vind dit een behoorlijk matig nummer zonder aansprekende melodie en nuance. Wel aardig is dat het met een hartslag eindigt, al is dat ook wel eens mooier gedaan (bv. door Flaming Lips op The Soft Bulletin). Het maakt nu een wat vluchtige indruk, alsof het nummer per se onder 4:00 minuten gedaan moest zijn, maar dit er toch ook nog bij moest. Het laatste nummer Up with the Birds doet me ook niet veel, al zijn de bewerkte achtergrondvocalen wel weer mooi. Misschien een groeiplaatje.

Conclusie: deze plaat tapt uit een heleboel vaatjes: de oude Coldplay-fans worden tevreden gehouden met enkele typische Coldplay-nummers, dan weer ingetogen en dan weer steviger. Daarnaast is er ook een moderner geluid te horen: sommige nummers hebben een opvallend electronisch geluid, wat me sterk doet denken aan de dubstep-dingen die steeds meer opduiken in de mainstream. Sommige productietruukjes zijn duidelijk afkomstig uit die hoek. En het zou me verbazen als het nummer met Rihanna geen single wordt...

Daarnaast ligt het tempo me iets te hoog: 11 echte nummers in net iets meer dan 40 minuten. Wat mij betreft hadden ze best iets meer de tijd mogen nemen, het is nu niet echt een plaat die een sfeer neerzet. Waar de eerste twee albums echt fijne luisteralbums waren, is dit meer muziek om iets bij te doen, het huishouden ofzo. Ik zal later vandaag wel testen of dat ook echt zo werkt.

Voorlopig nog even het voordeel van de twijfel: 3*.

Toch nog een hele aardige plaat van Coldplay. Aantal zeer zwakke nummers (Us Against the World, Every Teardrop Has a Waterfall, Major Minus en Up In Flames) en een aantal zeer aardige nummers zoals Hurts Like Heaven, Paradise (waar ik wel weer een aantal zeer bekende melodiën hoor langskomen ) en Princess of China. Ik zal me later nog wel eens gaan verdiepen in de teksten, nu zo zonder de teksten te lezen hoor ik niet veel bijzonders.

Het album biedt niets nieuws onder de zon en de productie heeft vaak wel een soort van dance productie over zich heen, echter staan er wel een aantal leuke en zeer catchy nummers op het album die niet verkeerd zijn. Er mochten alleen wel wat rustigere nummers opgemogen, echte sfeercreatie is er niet. 3*

Mylo Xyloto is gelekt en het grote Coldplay bashen kan dan nu overal ter wereld echt vorm gaan krijgen. Vooraf werd al duidelijk dat velen dit album niet zouden pruimen (zonder het in z'n geheel beluisterd te hebben) en nu buitelt iedereen over elkaar heen om te zeggen hoe waardeloos het is.

Best wonderlijk eigenlijk. We weten allemaal welke richting deze band is opgegaan en toch is iedereen er als de kippen bij om het vooraf af te branden en om dit gelijk te downloaden en vervolgens geheel volgens verwachtingen af te serveren.
Het toont aan hoe groot de band is geworden denk ik dan maar want dit soort dingen gebeuren alleen bij de allergrootsten.

Hoe sta ik zelf tegenover Coldplay? Het begon allemaal met de single Yellow van dat onbekende bandje genaamd Coldplay. Wat was dat een heerlijk nummer. Vervolgens bleek de hele cd ook geweldig te zijn. A Rush of Blood to the Head verscheen toen de band al heel erg bekend was geworden in relatief korte tijd. Voor mij persoonlijk was dat een klein meesterwerkje. Minder intiem dan het debuut maar vol prachtnummers. En daarna.... tja daarna kwam X&Y. Ik kon daar niet zo heel veel mee. Er zaten een paar sterke nummers tussen maar het merendeel was toch ietwat te veel slappe stadionrock waar ik niet zo veel mee had. Was dit dezelfde Coldplay als die ik zo in mijn armen had gesloten?
Viva La Vida or Death and All His Friends borduurde daar op voort maar vond ik toch weer wat vermakelijker. Misschien ook omdat ik me nu wel had neergelegd bij de koerswijziging van de band van intieme luisterliedjes naar stadionbombast.

Mylo Xyloto zou niet veel anders worden was ook mijn verwachting en dat is niet vreemd als je de zomerhit Every Teardrop Is a Waterfall hoort. Maar buiten dat het bombastische rock is gebleven bleek het nu ook iets te veel platte pop invloeden meegekregen te hebben.
Hoe foeilelijk ik dat nummer ook vind; eigenlijk moet ik toegeven dat het enorm aanstekelijk werkt en dat je humeur er niet slechter van wordt.
Paradis had ik vooraf maar zijdelings beluisterd: even snel een keer op YouTube en dat was het. Het was duidelijk: geen Moving to Mars achtig album maar meer de uptempo pop en stadionrock zou het wel gaan worden.

Het zou kunnen dat alle snelstemmers waar ik mezelf ook toe reken tot de categorie 'hopelijk is het toch een Moving to Mars geworden album' behoren en praten we minder over de bashers die nu snel hun slag kunnen slaan.
Zelf had ik wel de hoop maar wist dondersgoed dat het vast niet zo zou zijn, daarvoor waren de voortekenen al duidelijk genoeg en lieten de laatste twee albums al genoeg horen welke richting Coldplay was opgeslagen.

En inderdaad; op wat uitzonderingen na is dit een album geworden vol oeh en aah koortjes en wijdse gitaarklanken die de stadions goed kunnen meekrijgen.
Het is jammer dat er niet meer U.F.O. nummers op staan en dat een Moving to Mars het niet eens gehaald heeft.
Jammer voor mij ja, maar of het album daarmee afgeserveerd moet worden? Ik weet het niet. Op zich is dit binnen zijn genre toch best groots te noemen. Dat het mijn bandje niet meer is is mijn probleem. Moet de band zich aan luisteraars als ikzelf conformeren? Nee, natuurlijk. Deze luisteraars moeten concluderen dat de nieuwe Coldplay al een tijdje een ander soort band is en daar doen ze het maar mee.
Waar we normaal toejuichen dat een band gedurfde koerswijzigingen aangaat daar halen wij nu de neus voor op. Een beetje snobistisch is het wel natuurlijk want waarom zou een band niet voor een commerciëlere koers mogen kiezen? Waarom mogen ze er niet flink op los la-la-laen met Rihanna onder begeleiding van een foeilelijk synthgeluid?
Dat 'wij' dat nu niks vinden..... genoeg mensen die dit prachtig vinden.

Dus nogmaals: probeer de oude Coldplay los te laten, hoe moeilijk ook, en probeer de band te beoordelen wat ze binnen de nieuwe categorie doen. Ik denk dat het dan nog best wel meevalt. En als je sowieso niet van 'commerciële meuk' houdt is het waarschijnlijk verstandig om dit gewoon links te laten liggen. Is er ook geen bashgedrag nodig, kan iedereen zijn eigen muziekjes opzoeken en draaien en kan iedereen vervolgens rustig gaan slapen.

En voor mij? Ik laat de oude Coldplay los en hoor een nieuwe Coldplay met vermakelijke pop waar ik gewoon niet al te moeilijk over wil doen (Hurts Like Heaven is toch gewoon een zeer fijn popnummer, niet dan?!). Het had een leuk zomeralbum kunnen wezen alleen is hun timing een beetje zwak want of ik dit album zomer 2012 nog veel ga draaien valt te bezien.
Mijmeren over die goeie ouwe Coldplay tijd doe ik wel als ik het debuut weer eens opzet of als ik volop geniet van die schitterende tweede van ze.

Ik doe wel even een track-by-track:

Mylo Xyloto: Mooie intro van het album. Je hoort invloeden van Arcade Fire. Meteen de smaak van het album te pakken.

Hurts like Heaven: Tot in de puntjes prachtig uitgewerkt. De tweede ('digitale') stem past precies en de gitaar solo's zijn mooi en helder.

Paradise: Niveau meteen wat omlaag, kinderlijke akkoorden. De gitaar solo op het einde had ook wel gekund zoals ze hem live spelen.

Charlie Brown: BOEM. Ontploffing. Wat een enorme energie zit er in dit nummer! Een beetje jammer is wel het 'uuuh' van Martin, vooral bij het stuk tegen het eind.

Us against the World: Ik las van joeyblogt dat het totaal niet in het geheel thuishoort en dat het het dieptepunt van het album is. Ik vind het juist het mooiste nummer van MX en misschien wel het mooiste ooit van Coldplay. Wat een geluid, fantastisch uitgewerkt ook.

Teardrop: Mijn eerste reactie toen deze single uitkwam was WOW. Ik vind het nu nog de beste single van de twee.

Major Minus: Terug naar de Viva sound. Lekkere baslijn. Verder niet veel bijzonders.

U.F.O: Akoestisch weer. Niet zo bijzonder als Us against the World. Wel het album waardig.

Princess of China: Gatver.

Up in Flames: Wat mij betreft had er in het refrein een tweede stem van Martin bijgekund maar dan een octaaf lager. Zou een mooier en minder irritant effect geven. De gitaar die er op een gegeven moment inkomt klinkt leuk.

Don't Let It Break Your Heart: Het zou een van de mindere nummers zijn op een Sigur Rós album. Als de akkoorden iets zorgvuldiger waren zou het bijna hetzelfde gevoel brengen als met de Ijslanders.

Up with the Birds: Dit nummer groeit nog, op het eerste gehoor niets bijzonders maar dat is meestal een goed teken.

Ik ben al een paar jaar coldplay-fan en dit is toch wat mij betreft geen 'coldplay'-geluid meer. De muziek die ze maakten op Parachutes en AROBTH was prachtig en op Viva la Vida en óók op X&Y was dit terug te horen zij het in mindere mate.

Maar op Mylo Xyloto is het duidelijk dat Coldplay de 'top40-weg' ingeslagen is. Hurts Like Heaven, Charlie Brown, Major Minus en Us Against The World zijn nog redelijk goede nummers maar de rest heb ik het gevoel dat ze het bij een aantal nummers (Up in the Flames en Don't Let It Break Your Heart) wel willen proberen maar dat het er niet uit komt. Vooral Princess of China kan wat mij betreft het dieptepunt van Coldplay genoemd worden.

Ik hoop dat ze nog verder gaan en nog ooit een keer met een goed album komen, maar ik ben bang dat de wegen tussen mij en Coldplay zich zullen scheiden.

Ik heb een paar dagen geleden een hele uiteenzetting geschreven over het nummer Speed of Sound van Coldplay. Het heeft bijgedragen aan mijn muzikale ontwikkeling in die zin dat het me deed beseffen dat er meer muziek bestond dan de top-40. Nu is het zover, het vijfde studioalbum van Coldplay is te luisteren. De eerste twee singles beloofden alleen niet zoveel goeds.

Ik startte het album voor het eerst met de verwachting dat het niet zoveel zou worden zoals veel mensen. De singles Paradise met die vreselijke R&B-beat en het ronduit irritante Every Teardrop Is A Waterfall droegen hier aan bij. Door het feit dat deze nummers zo enorm teleurstelden had ik zeer lage verwachtingen bij het hele album. Daar komt nog bij dat Rihanna op Princess of China meedoet. Dat kan alleen maar ellende betekenen.

Nou denk ik dat het feit dat ik zulke lage verwachtingen had ervoor heeft gezorgd dat Hurts Like Heaven me erg meevalt. Dit is gewoon wel leuk gedaan. Zeker niet hoogdravend zoals in de beginperiode, maar het kan zich toch wel meten met een nummer op Viva La Vida. Hetzelfde geldt voor Charlie Brown. Chris Martin had in dat nummer zijn zang echter beter achterwege kunnen laten. Het klinkt geforceerd, het lijkt of hij heel veel moeite heeft om geluid uit zijn strot te persen.

Ook Us Against the World kan ik redelijk goed verteren. Het is alleen zo ontzettend voorspelbaar. Het is een ballad zonder ook maar enig spektakel. Het is echter wel een enorm aantal niveaus beter dan Every Teardrop Is A Waterfall. Ik kan er niet bij dat het met Coldplay ooit zover heeft kunnen komen. Een vreselijk irritante gitaarrif, een stampende beat en een hoog "Owoehooo-gehalte". Ik weet niet hoe snel ik de skip-knop moet indrukken om weer toe te komen aan een lichte verademing: Major Minus.

Major Minus was al te vinden op de al eerder uitgebrachte EP. Deze doet het een stuk beter dan die vreselijke single. Het is echter eeuwig zonde voor de band dat ze dat andere nummer van die EP er niet op hebben gezet. De kwaliteit van dat nummer, Moving To Mars, heb ik op dit album nog niet gehoord. Het hieropvolgende U.F.O. vind ik ook niet heel slecht gevonden. Lekker standaard natuurlijk, maar zeker niet vervelend om te luisteren. Een kort en welkom rustig tussendoortje na het tragische geweld van Every Teardrop Is A Waterfall en het fijne Major Minus.

Dan komt het nummer waar ik tegelijkertijd het meest bang voor, en nieuwsgierig naar was. Het duet met Rihanna: Princess of China. Na het intro zakt de moed me gelijk in de schoenen. Het intro vind ik veelbelovend, maar het eerste couplet van Chris Martin en het tweede couplet van Rihanna doen me besluiten om het maar af te schrijven. Vond ik Umbrella van Rihanna nog wel een goeie, deze 'grap' in samenwerking met Coldplay is niet grappig.

Van Up In Flames dat volgt op deze deceptie had ik dan weer wel redelijk hoge verwachtingen. Ik had een live-versie gehoord zonder de beat die op dit album wel te horen is. Laat het nou die beat zijn die me niet aanstaat. Denk de beat weg en je hebt een soort Lost 2.0. Een leuke pianoballad zou het dan zijn geweest. De beat neemt echter niet alle charme van het nummer weg. Het schaart zich bij Major Minus en U.F.O. als favorietje op dit album.

Denk je dat je alles wel gehad hebt aan stadionrock, "owoehooo-doses" en irritaties aan gitaarriffjes, krijg je Don't Let It Break Your Heart. Gelukkig vangt Up With the Birds het negatieve van de voorganger weer een beetje op.

Mylo Xyloto is minder tegengevallen dan ik had verwacht, de stromen aan negatieve reacties vind ik daarom ook wat overdreven. Dit wil echter niet zeggen dat er een aantal complete missers op staan. Die missers hebben het echter nog steeds niet voor elkaar kunnen krijgen om mij volledig af te laten haken bij Coldplay. Nummers als Major Minus, Hurts Like Heaven en Up in Flames (al prefereer ik bij die laatste de akoestische versie), zorgen er toch maar weer mooi voor dat ik ook een eventueel volgend album weer zal luisteren.

klik

De vijf nummers die ik al had beluisterd stemden mij niet positief over dit nieuwe Coldplay album. Helaas, want met het vorige (goede) album leek een terugkeer richting hun zeer fraaie eerste 2 albums ingezet. Ze zouden toch niet weer de X&Y kant op gaan?

Als je de plaat dan aanzet volgt na het zeer zoete intro met die vreemde (album-)titel ook een zoet popliedje It Hurts Like Heaven. OOR had het over rock met ballen en steviger gitaren: nou.....nee. Bij single Paradise springt het glazuur spontaan van mijn tanden. Dit nummer is echt ver onder hun niveau: hoe kan je je als band zo verlagen? Dream of Para para paradise ooooohooohooohooo La la la la la la: triest.

Charlie Brown heeft een akoestisch riedeltje als basis. Het is een vrij nietszeggend liedje, niks bijzonders. Us Against The World is alweer grotendeels akoestisch, alleen zowaar: dit is een song. Het woord 'Trouble' komt er ook in voor, het gaat ergens over. Kijk, ze kunnen het nog wel.

Helaas volgt dan Every Teardrop is a Waterfall. Alleen die titel al. Het nummer doet me denken aan foute vrouwenfilms met Shirley MacLaine en hoe heten al die andere 'foute' actrices ook alweer? Zou Barbra Streisand dit nummer niet voor de soundtrack kunnen opnemen?

Gelukkig, eindelijk, echt waar: een goed nummer: Major Minus. Het rockt een beetje, je hoort wat 80's en U2 invloeden. He, he! Oh.... daar is U.F.O. Het was natuurlijk ook een beetje schrikken, rockmuziek. We gooien er gauw een ballad tegenaan. Nou moet gezegd, deze ballad is best aardig. Weer akoestisch, maar nu begeleidt door mooie strijkers.

Over 80's invloeden gesproken, op Princess of China horen wij synthesizers uit die tijd een hoofdrol vervullen. Ach, het is best wel een leuk liedje. Ik merk dat ik mild begin te worden, totdat: maar dat is toch... Rihanna. Ze zingt samen met Chris: la, la, la, la, la, la, la nadat het nummer een R&B wending heeft genomen. Oh, my....

Op Don't Let It Break Your Heart hoor je goed hoe songs op dit album ook nog eens overgeproduceerd zijn. Ook dat is niet goed gedaan. Een rustiger nummer als Up With The Birds klinkt dan net wat beter. Opvallend dat de toch niet onbelangrijke productie van dit album ook al niet in orde is.

Bewaard heb ik: Up In Flames. Dat is eigenlijk wel een goed idee voor dit plaatje, als het tenminste weer in een digipak kartonnetje verpakt zit. Vatten die dingen goed vlam?

Mijn verwachtingen waren van te voren niet heel hoog. De eerste twee singles waren naar mijn mening niet veel soeps en met de kennis dat Moving To Mars de plaat niet haalde, had ik al een vermoeden dat het album veel dichtgeplamuurde bombastische pop ging bieden. Achteraf blijkt dat voor de meeste nummers te kloppen, maar ik moet bekennen dat er 'gelukkig' ook een paar rustmomenten in het album zitten.

Mylo Xylotho is een aardige opwarmer voor Hurts Like Heaven: een lekkere knaller en het album opent in een hoog tempo. Ik ga er voor zitten. Wel is het zo dat het nummer veel bombast heeft, waardoor je Chris niet altijd kan verstaan. Dat mankement gaan we in meerdere nummers terughoren.
Paradise, tweede single en het nummer heeft in de basis best wel een aardige melodie die in je kop kan blijven hangen, maar toch vind ik er niks aan. Het begint allemaal met een kermisorgeltje en gelijk al een overdaad aan strijkers. Vervolgens een blikkerig beatje wat me onmiddellijk doet denken aan Lost! (volgens kan je die ritmes aardig over elkaar heen plakken). Verder een zwakke tekst en een weinig origineel gitaarrifje dat je twee tellen hoort en vervolgens verdwijnt in één grote blikkerige brij. Dieptepunt I
Charlie Brown: Ik hoor veel positieve geluiden over dit nummer, ik vind het een beetje 13 in een dozijn. Desondanks wel één van de betere van de plaat.
Us Against The World: Eerste rustpunt en dat komt op een goed moment. Typisch Coldplaynummertje van de oude stempel, een klein plusje want het haalt niet het niveau van oudere Coldplaynummers.
M.M.I.X. We hebben even een overgang nodig van een rustig nummer naar een kiloknaller.
Every Teardrop is a Waterfall: Elke traan die ik huil bij dit nummer is letterlijk een waterval - geen leuk grapje, ik weet het, excuses! Een smakeloos riedeltje lenen en daar een nummertje omheen bouwen met veel geooh en -aah. Dieptepunt II
Major Minus: Ook qua productie is dit too much. Dit nummer zou ik liever akoestisch horen! Ik denk dat dan de verschillende gitaarlagen veel beter tot hun recht komen, nu is het veels te vlak.
U.F.O.: Mooi hoor! Maar ja, hier denk je nostalgisch terug aan de tijd dat Coldplay in de fase Parachutes/AROBTTH zat. Krijgt een plusje van me.
Daarna introotje naar Rihannadingetje, hoor ik daar nu 2 seconden Sigur Rós - Takk? dat overigens ook in Princess of China op de achtergrond te horen is.* PoC is gewoon een typische radiosingle voor 538. Not my cup of tea, ook weer weinig dynamiek in het nummer etc. Dieptepunt III.
Up In Flames: Op het eerste gehoor klonk dit een beetje saai, maar er zitten mooie details in verstopt.
A Hopeful Transmission: Weer een bruggetje en letterlijk een uitgeklede Mylo Xylotho.
Don't Let Break Your Heart: Slap aftreksel dat eerdere nummers op de plaat nog even samenvat. Hadden ze van mij weg mogen laten want dit voegt niets toe.
Up With the Birds: Het schijnt dat Leonard Cohen hier aan heeft meegewerkt als je de credits moet geloven. Dit nummer valt in twee delen uiteen. Ik had liever gehoord dat ze een van de delen hadden opgepakt en verder hadden uitgewerkt, het schiet nu een beetje alle kanten op. Het album kent nu een rommelig einde.

Het is geen album zoals Parachutes of AROBTTH. Dat verwacht ik ook allang niet meer. Het is een typische stadionrockplaat geworden. Wat dat betreft verbaas ik me dat ze niet in zoiets als het Gelredome staan om dit album voor te stellen maar in het 'intieme' Ahoy. Mylo Xylotho laat een Coldplay zien dat zich niet meer heel erg artistiek ontwikkelt, het zoekt zenuwachtig naar erkenning dat 'ze' de grootste band ter wereld zijn en proberen dit te bewijzen met nummers in diverse stijlen. Tekstueel schijnt het album één verhaal te vertellen, maar qua muzikale stijl is er geen lijn in te ontdekken: het moet kennelijk voor elk wat wils bieden. Die 'bruggetjes' moeten er dan nog een beetje een geheel van maken.

Het grote probleem wat ik met dit album heb is dat veel nummers gewoon verkloot worden door de productie - opmerkelijk als je Brian Eno tot je beschikking hebt. Het zijn teveel strijkers, koortjes, synthesizers etc. waardoor het luisteren naar deze plaat nogal vermoeiend is. De 'Loudness War' heerst op deze plaat en dat kost sterren. Jammer, want ik hoor hier en daar best wel een leuke melodie, maar de uitwerking zorgt ervoor dat de plaat te vlak, te plat en zielloos is.

*Vanmorgen op 3FM werd dit bevestigd!

Ik had niet verwacht dat dit nog zo'n goed album zou zijn.
Het duurde en duurde maar, een drum hier en een gitaartje daar.
Meestal wordt het er niet beter op, zie hier de nieuwe Coldplay.
Had de groep al een klein beetje afgeschreven.
Coldplay album met Coldplay geluid en zo hoort het.

hebben ze niet gezegd dat dit hun laatste album zou zijn? dan zou dit wel een bijzonder treurige afsluiter zijn. het probleem van coldplay is dat ze eigenlijk alleen briljant zijn in doodsimpele liedjes maken die nul komma nul vernieuwend zijn in een volstrekt standaard bandbezetting en instrumentatie. laat ik wel zeggen: ze zijn hier de aller- allerbeste in ooit, dus dan hoef je je helemaal niet te schamen dat het niet virtuoos of revolutionair is. het is jammer dat ze dit blijkbaar zelf niet beseften en vanaf x/y krampachtig proberen hun muziek vernieuwend te maken, te experimenteren met geluidsvormen en intrumentatie en hier absoluut rampzalig in bleken te zijn (ik vind viva la vida ook niet heel erg goed). en in de loop van het proces zijn ze dat ene waarin ze wel beter waren dan elke andere populaire band verloren, een ziel in een liedje weten te leggen op zo een manier dat je een nummer als don't panic of god put a smile upon your face voor de honderdste maal kunt horen en nog steeds volledig meegesleurd kunt worden. en dit zijn muzikaal gezien totaal ambitieloze nummers; het grote talent van coldplay. hoewel ambitieus niet het eerste woord is wat bij mijzelf opkomt bij dit rampproject ben ik er wel van overtuigt dat als ze gewoon weer normaal op een gitaar waren gaan tokkelen en op een piano gaan pingelen (en die freaking eno de laan uit hadden gestuurd) dit nog best beluisterbaar was geweest.

Ik ben bang dat deze review een beetje onderop alle negatieve comments raakt, maar ik heb het beloofd. Hierbij:

We moesten er een aantal jaar op wachten, maar begin dit jaar was het dan zo ver. Het nieuwe album van Radiohead kwam uit! Omdat vele muziekliefhebbers helemaal kapot gingen van de zenuwen besloot ik ook maar eens een luisterpoging te wagen. En het was verschrikkelijk. Iemand was op een synthesizer in slaap gevallen en na een half uur hadden ze de band afgezet. Maar toen ik mijn mening uitte tegenover mijn vrienden, zei er een: “Ja, maar wat wilde je dan? Een nieuwe OK Computer? Nog een In Rainbows?”

En hetzelfde wil ik zeggen tegen diegene die dit album afkraken. Ja, misschien wilde ik ook wel een nieuwe Parachutes of nog een A Rush Of Blood To The Head, maar dat is het duidelijk niet geworden. Dat is dan geen reden om dit album slecht te vinden, we moeten er immers nog eerst achter komen waarom Coldplay in hemelsnaam met zo'n album aankomt.

Om die vraag te beantwoorden wil ik eerst terug naar de jaren zestig en ons voornamelijk richten op de producer Phil Spector. Deze wist met minimale instrumenten een zeer vol geluid te creëren en als er dan ook nog strijkers tot zijn beschikking waren, kon hij helemaal los. Alleen duurden zijn nummers nooit langer dan 4 minuten en door het vaste stramien kun je een nummer van Phil Spector altijd zeer goed herkennen.

Een soort zelfde trend zie ik tegenwoordig terug komen in de muziek. Veel mensen hebben geen tijd meer om zelf muziek aan te zetten of om er zelfs maar over na te denken. Als artiest wordt je daarom gedwongen om een nummer te maken dat zó simpel en zó pakkend is, dat wanneer het 1 keer op de radio komt, het al gelijk meegezongen kan worden of op zijn minst blijft plakken. Het probleem dat hierbij ontstaat, is dat de nummers totaal geen diepgang meer hebben, en dus al na 2 keer luisteren beginnen te irriteren. De producers van tegenwoordig hebben dat probleem opgelost door de oude Phil Spector-truc toe te passen. Door het nummer te laten dragen op 1 saai, maar duidelijk ritme en er vervolgens enorm veel strijkers overheen te gooien, klinkt het net alsof het nummer nog wat inhoudt. Een trend die mij bijna doet braken.

Terug naar Coldplay. Wat veel mensen (correct) hebben opgemerkt, is dat het bandje wat eerst van die mooie breekbare liedjes maakte, nu ook over is gegaan op de Phil Spector-truc. De echte muziekliefhebbers herkennen de trend, doen dit album af als commercieel, geven het een laag cijfer en gaan over tot de orde van de dag. Ik niet. Ik neem niet genoegen met zo'n antwoord. Ik wil de reden weten waarom Coldplay op deze trend is overgegaan!

Maar ver hoef ik niet te zoeken. Als ik het gemiddelde 3FM nummer naast dit album leg, valt het mij toch zeker op dat (hoewel de stijl dus gelijke trekken vertoond) het nummer van Coldplay toch echt van hogere kwaliteit is. Ik concludeer hieruit dat ze dus niet totaal zijn afgezwakt en dat het nog steeds dezelfde band is als van de mooie breekbare liedjes van Parachutes.

Ik denk dat wij daarom enorm blij mogen zijn. De meeste dingen die wij als muziekliefhebber beluisteren zijn van zulke kwaliteit dat het niet altijd even simpel is, en daarom maar door een kleinere groep wordt leuk gevonden. Zoiets noemen wij underground. Coldplay is ook een band die oorspronkelijk uit de underground komt en nu aan het oppervlak is gekomen. Wat ik dus merk, is dat Coldplay toch nog een deel van de undergroundsound heeft weten te behouden. Deze undergroundsound komt dus ook onbewust terecht bij de mensen waarbij muziek een haast geen rol meer speelt. Coldplay is bezig zichzelf op te offeren om 'het volk' een culturele opvoeding te geven.

Had altijd wat moeite met termen als overgeproduceerd en commercieel maar Mylo Xyloto maken voor eens en voor altijd duidelijk wat die woorden betekenen. Deze plaat is echt niet best, en dat terwijl mijn hoop na het prima Viva La Vida voor Coldplay weer was gestegen...

Stampertjes als Hurts Like Heaven en vooral Charlie Brown (beste liedje wmb) kan ik nog wel hebben maar Coldplay slaat in het vervolg zo vaak de plank mis dat ik per nummer sipper begon te kijken (nu voor de 3e keer aan het luisteren). Vooral Paradise en het wanstaltige Princess of China met dat R&B-meiske zijn om te huilen zo slecht. Maar ook de nog wel geprezen rustiger nummers komen lang niet allemaal door de ballotage.

1,5*.

Coldplay - Mylo Xyloto

Zoals mijn stem al doet vermoeden ben ik niet echt kapot van deze plaat ik kan mijn mening over deze plaat ook in een zin formuleren: " Overwegend matig tot redelijk." Maar ik ben nogal een prater dus ga ik het iets langer maken.

Mijn verwachtingen voor deze plaat waren zeer laag toch was ik wel benieuwd wat ze gingen doen met die interludes. Maar eigenlijk vind ik ze niet zo veel toevoegen, ze zijn onopvallend en dienen meer als een overgang om van de ene song naar de andere te gaan. Dat is ze wel goed gelukt.

Mylo Xyloto is een redelijke intro maar toch niet echt goed.
Hurts Like Heaven is een niet zo goede song, het is me net iets te catchy en te gelikt.
Ook kan Chris me tegenwoordig minder en minder boeien.
Paradise start erg goed maar dan verpesten ze het gewoon opnieuw door het opnieuw zo dansbaar mogelijk te houden, en dat is nu net waar ze niet goed in zijn. Ook het refrein is zeer matig.

Als single is hij zeker niet slecht en is hij veel beter dan de andere Singles uit de Top 40.
Maar van mijzelf zal ik Paradise niet veel draaien. Charlie Brown is zo een van die nummers die ik zeker kan verdragen en waarbij ik echt van denk dat Coldplay het toch nog kan.

Maar dat gevoel duurde jammer genoeg maar 4 minuten en 45 seconden want Us Against The World kan me al eens stuk minder boeien een saai refrein en jammer genoeg kan Chris me niet boeien.

M.M.I.X. is een korte interlude die niet veel meer doet dan als overgang van Us Against The World naar Every Teardrop Is a Waterfall dienen. Every Teardrop Is a Waterfall was de eerste single en doet me al iets meer dan Paradise het gitaarriffje heeft wel iets aanstekelijks.

Major Minus is een nummer dat we al gehoord hadden op hun EP: Every Teardrop Is A Waterfall. Een goed nummertje is het maar ik blijf het jammer vinden dat Moving To Mars er niet opstaat en Chris zei eens dat hij hier niet zou op passen ik denk dat hij er zeker niet zou op misstaan.

U.F.O. is een mooi kort nummertje en er staat ook een sterretje achter zijn naam, hier kan Chris me weer boeien en ook de bandleden tonen deze keer dat ze het nog kunnen.

Dan hebben we het slechtste nummer van de plaat ik blijf het een raadsel vinden waarom Rihanna hier op moest staan. Maar met of zonder Rihanna Princess of China en ik zouden nooit echte vrienden worden denk ik.

Up In Flames heeft ook een sterretje gekregen een zeer mooie song alleen begint die Drumbeat me na een minuutje wel al te vervelen. Ik zou er wat meer afwisseling in hebben gestoken.

A Hopeful Transmission is een korte interlude die ons begeleid naar de laatste twee songs van Mylo Xyloto. Don't Let It Break Your Heart is een mooi voorbeeld van een matige song hij kan me nog niet volledig boeien jammer genoeg. Ook Up with the Birds is maar matig maar toch al iets beter dan zijn voorganger maar ik had toch iets sterkers verwacht als afsluiter.

Conclusie: een paar mooie song hebben we gekregen maar ook die zitten met kleine foutjes, ik had een stuk meer verwacht van de interludes. Ook Chris gaat er niet op vooruit.

Heb het album als vervent Coldplay toch vaker de kans gegeven en hij is zeker gegroeid. Je moet even door die laag, en tuurlijk is hij comercieel en wat overgeproduceerd. maar als je dat album gewoon zo eens beschouwd en nog eens luistert kun je je toch concentreren op de betere dingen.

Zo onder andere er voor mij toch minder echt slechte momenten zijn, alleen Princessof China is toch minder. Alhoewel me dat nummer toch wel weer pakt door het catchy geheel en toch wel redelijke zang. En zo heb ik dat ook met Paradise, opzich vind ik het een minder nummer, maar ik laat hem toch opstaan. ETIAW heb ik altijd al een redelijk nummer gevonden.

Daarnaast heeft het album ook heerlijke toppunten, Het geweldige einde van Charlie Brown (die piano), Sommige prachtig gezongen zinnen in Us Agianst the World, de geweldige energie die vrijkomt bij Don't Let it Break Your Heart, het heerlijk maar ook aparte Hurts Like heaven.

Als ik alles ga uitzoeken ( de instrumentale nummers heb ik even bij de grotere nummers gezet) kan ik toch wel bijna alles wel boven gemiddeld zetten.

Niet zo goed nummers (niet tenekrommend slecht):
Princess of China

Net te doen:
Paradise

Toch wel lekker:
M.M.I.X./Every Teardrop is A waterfall
Major minus

Redelijk tot Goed:
Mylo Xyloto/Hurts Like Heaven
Us Against The World
U.F.O.
Up in Flames
Charlie Brown

Erg lekker/ Echt goed:
A Hopeful Transmission/ Don't Let it Break Your Heart/Up with the birds


Samen opgeteld toch wle zeker een 4 sterren waard, ook omdat het geheel toch wel als een samenhangend verhaal (niet qua sfeer) overkomt op mij. De heren hebben toch wel een redelijk album gemaakt, niet een nieuwe Parachutes of Rush of blood. maar wel in deze nieuwe stijl een redelijk to goed album. Ik blijf het toch zeker goed vinden dat ze altijd wel wat nieuws proberen.

Ik denk toch dat vooral de verwachtingen voro dit album hoog lagen, iedereen hoopte stiekem toch op een oude Coldplay. Want zoals al eerder werd gezegd, er komen toch weer heel veel mensen af op deze plaat. Echter gaat Coldplay verder, en je kunt besluiten hierin niet mee te gaan. Dan moet je vooral op zoek naar een andere artiest of de eerdere albums luisteren.
Maar je kunt ook besluiten erin mee te gaan en het toch een kans te geven, even doro de kritiek heen kijken. En dan blijkt het toch wel zeker een goed album. Alleen ikdenk ook dat veel mensen die gewoon niet willen.

ja er staat ook wat leuks op, Charlie Brown & Major Minus weten nog wel te vermaken, en hier en daar zit er nog wel eens een stukje in wat weer leuk klinkt.
de rest tja het feit dat dit een conceptalbum zou moeten zijn verklaard wel de korte tussenstukjes die niks toevoegen.

verder hebben ze besloten om alles te mixen met hapklare electro pop wat resulteerd in perfecte top 40 muziek waar veel mensen naar luisteren, en dat is natuurlijk alleen maar goed, maar niet bij mij.
ik ben geen voorstander/fan van de (elektro)pop muziek van tegenwoordig, ik mis gevoel, emotie, en bovenal sfeer en dat geld ook voor dit album.
waar zijn de sfeervolle nummers gebleven? waarom klinkt het allemaal zo vrolijk? en waarom doet de intro van Up in Flames me elke keer weer denken aan Massive Attack?

de belangrijkste vraag is waarschijnlijk waarom ze dit album gemaakt hebben.
parachutes & AROBTTH zijn absolute toppers.
X&Y is een wat minder maar nog steeds vermakelijk album.
Viva LaVida is net zoals X&Y minder maar nog vermakelijk.
Mylo Xyloto is voor coldplay begrippen, ronduit teleurstellend.

en dan natuurlijk nog de gast artiest rihanna. gek genoeg vind ik haar beter passen dan chris zelf.
en aangezien ik rihanna helemaal niks vind is ook dit een erg slecht iets.

maargoed ik kan natuurlijk alles gaan afzeiken en hier een lekker laag cijfer neerzetten.
maar ik doe het even anders.
als ik een cijfer zou geven als liefhebber van de oudere albums dan kom ik op een 1* uit.
maar als ik er nou zonder vooroordeel naar luister kom ik rond een 3*.
dat samen brengt een cijfer
maar aangezien ik het niet kan luisteren zonder erbij te denken dat ze vroeger betere nummers maakte geef ik dus het gemiddelde van 2*

Over het nieuwe album van Coldplay is al een heleboel geschreven, en positief is dat vaak niet. Ikzelf vind het zo slecht allemaal niet. Ik hoor ook wel dat het ‘t kwalitatief allemaal niet haalt bij hun vroegste albums, maar als je daar niet bij nadenkt is Mylo Xyloto gewoon een goed album.

De eerste twee singles deden al behoorlijk wat stof opwaaien. Zelf vond ik ze eerst ook niet zo goed, maar na ze wat vaker te hebben geluisterd vind ik ze zeer genietbaar. Every Teardrop is a Waterfall heeft toch wel een heel lekker gitaarriedeltje en met Paradise kun je gewoon heel lekker meebrullen. Ook het andere gehate nummer, Princess of China, vind ik goed te versmaden. Het ooh en aah-gehalte is misschien (net als op het hele album trouwens) wat te hoog, maar Rihanna klinkt hier beter dan op haar meeste singles.

Op Mylo Xyloto staan zoals op elk Coldplay album ook weer de nodige pareltjes. Het eerste echte nummer, Hurts Like Heaven, is lekker energiek en Charlie Brown onderscheidt zich door heerlijk gitaarspel. Op Us Against the World doet Coldplay waar ik ze altijd al goed in vind: mooie ballads maken. Als laatste wil ik hier Major Minus noemen, misschien wel mijn favoriete nummer van Mylo Xyloto. Het refrein is aanstekelijk en op het eind zit een heerlijke gitaarsolo.

Op het einde wordt het allemaal iets minder. U.F.O. zit wel goed in elkaar, maar ik vind dat de strijkers wat te veel aanwezig zijn op de achtergrond. Het nummer blijft nog niet echt hangen, wat ook geldt voor Up with the Birds. Up in Flames vind ik het minste nummer van het album. De drumbeat en het repetitieve refrein staan me hier een beetje tegen. Wat overblijft is Don’t Let It Break Your Heart. Een stamper die me sterk doet denken aan Glass of Water, maar dan toch wat minder goed.

Mylo Xyloto zal het ongetwijfeld goed doen in de hitlijsten. De hitgevoeligheid van de nummers komt ze niet altijd ten goede, en ik vind dit kwalitatief dan ook het minste album van Coldplay. Toch hebben Martin en co hier gewoon een goed popalbum gemaakt. Ik vermaak me bij het beluisteren van Mylo Xyloto dan ook prima, en daar gaat het om toch?

Veel piepjes, veel elektronica..
Bombastisch is het ook.

Coldplay gaat met de tijd mee...

Ik heb eerder geroepen dit niets te vinden, maar nu hij op de luisterpaal staat geef ik hem toch nog een kansje.

De nummers zijn geschreven zodat een hoop mensen het direct leuk zouden vinden, elk nummer kan in principe los van elkaar(behalve de intermezzo's) als singeltje worden uitgebracht. De productie is daar dan ook naar, alles is eigenlijk punt gaaf.
Waar een gitaar soms misschien wat scherp klinkt, klinkt dat hier netjes afgerond. Het is een mengel moes van geluiden, maar goed dichtgeplakt.. alles komt uit de verf en klinkt helder.
De productie stoor ik mij eigenlijk niet aan, wat wel gezegd kan worden is dat het typisch top-40 klinkt.

De "chorussen" van de nummers doen mij sterk aan de jaren '80 denken, ze zijn prima mee zingbaar en op Paradise is een heuse "gang-vocal" aanwezig.
Ook het instrumentgebruik, of liever gezegd, de synthesizers die ze gebruiken doen mij ook aan de jaren '80 denken maar is ook zo hedendaags.

Elk nummer dat ik langs hoor komen heeft een bekende melodie in zich, of ligt gewoon erg bekend in het gehoord. Ik weet niet of ik daar de enige in ben, maar echt heel origineel is de plaat niet.

De afwisseling is in principe ook prima, Us Against the World is ook best aardig.

De tussenstukjes, om ze zo te noemen, zorgt voor een redelijke balans tussen de nummers. Maar eigenlijk zijn dit gewoon veredelde intro's van de nummers die daarop volgen.
De single, Every Tear Drop is a Waterfall is echt een stuk minder dan de rest van de plaat, echt zo'n verschrikkelijk stadion nummer, en weer de synthesizers. Maar ik kan mij best voor stellen dat dit op festivals lekker moet klinken, zelfs denk ik dat ik er van zou kunnen genieten.

Naar Major Minus vind ik het maar een rare overgang, BAM klinkt de laatste beuk op de drums. En daar komt de akoestische gitaar. Vind Major Minus alleen uitermate zwak.

Een album met allemaal U.F.O's had ook welkom geweest, dit klinkt wel prima en lijken ze dan ook goed te in te zijn.

Het absolute diepte punt word gehaald met Princes of China. Enorm popi met de beats, die totaal anders zijn dan op de rest van het album en de synthesisers klinken hier ook zo 13 in een dozijn, zo hoor ik ze ook langs komen bij Ke$ha en Gaga, en misschien nog wel erger. Nee, vanaf track 6 word dit album goed om zeep geholpen. En dan nog te denken dat Princes of China eigenlijk een enorm saai nummer is, bol van de bombast maar gaat door op 1 lijn.

De jaren '80 komen weer keihard terug met Up in Flames, wat best een aardig nummer had kunnen zijn... maar ga dan niet in een rioolbuis staan zingen! Wat een verschrikkelijke galm, heb het idee dat ik naar een Mariah Carey nummer aan het luisteren ben.

Don't Let it Break your Heart... doet me niets.. hierop vervalt de muziek in een troebele drek van geluid en is het vooral een herrie van geluidjes... Weer zo'n top 40 nummer.

Up with the Birds is dan weer een waardige afsluiter die het niveau van de eerste 5 tracks en U.F.O weer enigszins haalt, laat mij de drek van hier voor eventjes vergeten.

Men heeft geprobeerd om er een geheel van te maken, mede door de "interessant" lijkende tussen stukjes, maar in principe zijn het gewoon wat langere intro's van de daar op volgende nummers, zonder een echte toevoeging. Het titel nummer is wel een aardige intro.

Voor de eerste 5 nummers en 14 en 9 krijgt hij 3,5*
Voor de rest van de nummers krijgt dit album 0,5*

Dat komt op een gemiddelde van 2*, toch al weer een heel punt hoger dan ik voorheen gaf.

Zodra deze in de uitverkoop komt, zeg 5 euro, dan kijk ik niet gek op als hij ineens in mijn kast verschijnt. Maar echt heel goed is dit album gewoon weg niet.

Mylo Xyloto, hurts like heaven
Eigenlijk wisten Chris Martin en co. zelf ook wel dat trouwe fans even zouden slikken als ze het vijfde album van Coldplay te horen kregen. Een nummer met Rihanna is nou niet direct een keuze waar de meeste fans van alternatieve muziek een vreugdesprongetje van maken. Hoe zit het met de rest van het album?


Op de festivals die Coldplay afgelopen zomer afging gaven ze het publiek alvast een voorproefje op Mylo Xyloto (MX) waaruit bleek dat de plaat nóg meer materiaal bevat voor optredens in grote stadions. De 'oohs en oeeehs' zijn dan ook niet van de lucht. Niks mis mee, maar MX balanceert hiermee wel op het randje van oooh-moeheid. Vervelen doet het album echter geen seconde, het is dan ook de meest diverse plaat die de band tot nu toe gemaakt heeft. R&B invloeden, zware bastonen en vrolijke pingeltjes, maar ook meer gitaarsolo's van gitarist Jonny Buckland die de distortionknop op zijn versterker vaker aan mag zetten dan op alle voorgaande albums bij elkaar.
Met al die nieuwe stijlen is het lastig om je trouwe fans tevreden te houden, toch laat Coldplay op een paar nummers nog even de Coldplay uit het Parachutes (het eerste album) tijdperk horen, U.F.O is er zo een: een ingetogen liefdesliedje met Chris en een akoestische gitaar als middelpunt. Ook Us Against The World grijpt even terug naar de 'oude Coldplay', een nummer dat heel klein begint maar steeds groter en groter wordt.

Sleutelen
Net zoals Life In Technicolor op het vorige album, is Mylo Xyloto nu de instrumentale inleiding, die snel gevolgd wordt door het uptempo nummer 'Hurts Like Heaven', waarin Chris zingt over het maken van graffiti teksten ('armed with a spray can soul'). Niet zo gek dus dat het boekje en de voorkant van het album eruit zien als een muur waarop een hele berg verfbussen leeg zijn gespoten.
Hurts Like Heaven is tekenend voor de rest van de plaat: er is namelijk nogal wat aan de nummers gesleuteld in de studio. De gekke achtergrondgeluidjes, hoge stemmetjes (Charlie Brown) en stemvervormers werken in sommige gevallen heel goed, Hurts Like Heaven wordt er krachtiger van, en Charlie Brown klinkt net dat beetje harder. Maar soms draven ze door, zoals bij Major Minus, waarbij de stem van Chris Martin het hele nummer lang door een vervormer is gehaald. Hoewel het wel bij het nummer past, had ik veel liever ook even de 'echte' stem van Chris gehoord.
Er is wel heel goed nagedacht over de volgorde van de nummers, Paradise zit precies op zijn plaats, en ook eerste single Every Teardrop Is A Waterfall hoort dankzij een korte intro echt op MX.
Tussen al de rustige nummers op de tweede helft van het album is daar dan ineens Don't Let It Break Your Heart, dit nummer, dat de luisteraar met een Politik achtig begin van zijn sokken blaast is er typisch een die niet hard genoeg gedraaid kan worden. Na één keer luisteren was dit meteen mijn favoriet van Mylo Xyloto, samen met het aanstekelijke Charlie Brown.

En dan nog
En dan nog Rihanna. Princess of China mag dan misschien het zwakste nummer op het hele album zijn, de schade is beperkt gebleven. Rihanna zingt anders dan we van haar gewend zijn, en dat is voor mij alleen maar positief, PoC is het enige nummer van Rihanna dat ik ooit vrijwillig op zal zetten. Dat neemt trouwens niet weg dat ik het nummer liever zonder haar gehoord had.

Dus..?
Coldplay zegt het eigenlijk zelf al met de eerste twee nummers wat ik van de plaat vind: Mylo Xyloto en 'Hurts Like Heaven': de meeste berichten over de plaat doen zeer, maar na het luisteren blijkt Coldplay toch weer een album gemaakt te hebben dat niet onder doet voor voorganger Viva La Vida Or Death And All His Friends. Laat dat concert op 17 december maar komen

Heb er een recensie over geschreven.

Coldplay werd recentelijk door Q magazine bestempeld als beste act ter wereld en kreeg daarvoor dan ook een award. Terecht of onterecht, het is een feit dat de band al vijftien jaar aan de top van de muziekindustrie staat en concurreert met bands als U2, Muse en Arcade Fire. De band wil doorgroeien, voor zover dat nog kan, en komt met vijfde studioalbum Mylo Xyloto. De titel zegt nog niet zoveel over de inhoud, maar is de inhoud net zo verwachtingsvol als de titel?

De Britse (stadion)band Coldplay heeft een verrassende ontwikkeling doorgemaakt sinds het debuut en tevens klassieker Parachutes uit 2000. Waar ze toen nog excelleerden met intieme instrumentale nummers als Yellow en Trouble, heeft de grootsheid en bombast het elf jaar later volledig overgenomen. Daarnaast wisten die nummers al bij je binnen te komen met slechts een gitaar en een schitterende melodie, nu voert de productie vooral elektronisch de boventoon met dubstep-invloeden op Up in flames en ingeblikte grootsheid op Princess of China, het vooraf gevreesde duet met Rihanna. Een duet dat frontman Chris Martin op een bijna RnB-achtige wijze introduceert en zelfs na meerdere luisterbeurten nauwelijks indruk maakt. Sterker, het irriteert zodanig dat je al gauw weer verlangt naar klein en smal, Coldplay op zijn best.

Toch weet de band ook op het vijfde kunstwerkje met name het eerste gedeelte indruk te maken. Opener Mylo Xyloto, titeltrack van het gelijknamige album, is de perfecte prelude voor Hurts Like Heaven, dat op zijn beurt de grootsheid van de band nog eens in volle glorie openbaart. Jammer is dan weer dat de stem van Chris op de achtergrond geraakt is en de productie alle ruimte krijgt. De vrolijkheid en vooral kracht zet zich voort op tweede single Paradise, een mooi nummer over een meisje dat bij iedere tegenslag haar ogen maar sloot, droomde over een zeker paradijs en hoopte op betere tijden "oh, ohohohoh I know the sun must set to rise". Simpel en toch doeltreffend.

Na een prelude en twee verwachtingsvolle nummers is het tijd voor een hoogtepunt: Charlie Brown. Op festivals en in stadions ongetwijfeld met de bedoeling het spreekwoordelijke dak eraf te spelen. Dit nummer kun je gerust in één adem noemen met Clocks en Viva la Vida en heeft onuitputtelijke hitpotentie. Wil je Coldplay dan weer horen zoals het ten tijde van Parachutes en A Rush of Blood to the Head klonk? Luister dan zeker naar Us Against The World. Een briljant nummer over de nietige mensheid “through chaos as it swirls it's just us against the world” en dat we het liefst wegvliegen voordat problemen ons bestaan bedreigen “And lift off before trouble just erodes us in the rain”. Us Against The World beschikt over een prachtige tekst, melodie en het intieme wat Coldplay zo groot maakte.

Hierna gaat het fout. De vooraf verwachte commerciële overheersing zet in en weet vooral op Every Teardrop Is a Waterfall, Princess of China en Don’t Let It Break Your Heart de tenen krom te krijgen. De interludes M.M.I.X. en A Hopeful Transmission voegen niets inhoudelijks toe en zijn er dit keer echt alleen als opvulling. Verder weten bovenstaande missers alleen te grossieren in een onophoudelijke waterval van oooh-s en aaah-s. Alsof de creativiteit volledig verdwenen is en Coldplay verworden is tot een popbandje van duizend in een dozijn, het begint er toch zeker op te lijken.

Gelukkig is daar afsluiter Up With The Birds. Dit nummer start rustig en dus hoopvol en komt halverwege met een prachtige opbouw naar een hoogtepunt met een muur van strijkers en daarna weer afbouwend naar een kalm akoestisch einde. Chris sluit af met bemoedigende woorden “but I know one thing good things are coming our way” en moet daar natuurlijk weer een oooh aan toevoegen. De vraag is of zijn woorden uit gaan komen. Coldplay kiest duidelijk voor de gehele markt en weet nog zelden dichtbij zichzelf te blijven, het hoge niveau van voorheen te bereiken, of te verrassen en kiest voor de makkelijke weg. Oude fans zullen afhaken, nieuwe fans zullen de band naar een hoger (hit)niveau brengen.

Beoordeling: 6.0

Een groot fan van deze band ben ik nooit geweest, maar dit is wel hun eerste album dat ik 'slecht' zou noemen (natuurlijk, een paar liedjes zijn enigszins genietbaar, maar dat is toch echt te weinig). Alles klinkt afgezaagd en opgepompt. Natuurlijk verwachtte ik niet meer de kwaliteit van de eerste twee albums, maar wat ik na het wel erg bestudeerd galmende X&Y zo'n verademing vond aan Viva La Vida (al draai ik die plaat eigenlijk nooit meer) was dat ze met uiteenlopenden invloeden uit soms alternatieve hoek experimenteerden (kijk maar naar een nummer als 'Yes / Chinese Sleep Chant'), niet elk nummer was voor het stadion geschreven, er zat een speelsheid in, een charme, die nu geheel ontbreekt dan wel geforceerd is. Dit lijkt me een band die zich veel te veel bezig houdt met wat het grote publiek zal smaken, terwijl ik ervan overtuigd ben dat als ze gewoon zouden doen waar ze zin in hadden dit het grote publiek ook wel zou bereiken en uiteindelijk veel meer raken bovendien.

Het album was vijf dagen van tevoren gelekt en overal waar ik was las en hoorde ik slechte dingen over de nieuwe Coldplay. Ik was van tevoren echt zeker dat ik het wel op prijs zou stellen en dacht stiekem in mezelf 'wees toch stil, stelletje zeikerds!' Maar sinds vrijdag heb ik dan de CD zelf in bezit en ik moet de negatievelingen toch gelijk geven.

De nummers zijn over het algemeen erg kort; heel erg pakkend (te); te simpel; en niet sterk genoeg. Vind ik dan (uiteraard). Mylo Xyloto opent met Hurts Like Heaven, Paradise en Charlie Browne. Een trio dat je aandacht trekt. Het eerste nummer viel als eerste af, maar de andere twee blijven nog even goed. Every Teardrop en Princess of China gaan voorbij zonder dat ik er erg in heb; Us Against the World of UFO weet niet wat het wil en Don't Let It Break Your Heart probeert groots te zijn maar mist de kracht in melodie. Major Minus, Up in Flames en Up With the Birds weerhouden het niveau ervan te diep te dalen.

Al die stomme tussenstukjes moet Coldplay ook gewoon aan het nummer waar het bijhoort plakken. Bij Viva la Vida durfden ze nog twee nummers die weinig met elkaar van doen hadden aan elkaar te plakken, maar hier zijn ze zó bang dat iemand het niet leuk zou vinden dat ze het voor de zekerheid zo kort mogelijk houden.

Zeg wat je wil over Mylo Xyloto, maar voor mij hoeft het niet op deze manier.

Ik snap het negatieve sentiment eerlijk gezegd niet zo. X&Y kon mij, op wat mooie liedjes na, niet zo bekoren. Viva la vida vond ik een goed album. Parachutes en a rush of blood to the head vond ik heel erg goed. Ik vind in mylo xyloto het niveau van de 2 laatstgenoemde benaderen, ook al klinkt hij totaal anders. Alleen van het irritante paradise krijg ik jeuk. Pincess of China en up in flames kunnen er mee door, maar voor de rest zijn de nummer gewoon goed (don't let it break your heart, UFO enz) tot meesterlijk goed (major minus, us against the world enz). 2,91 vind ik erg laag voor dit album en ik denk dat er stiekem meer mensen zijn die dit album goed vinden als ze er voor open zouden staan.

Ik hou van het feit dat deze band zich blijft proberen heruitvinden!

Als je deze plaat hoort en vergelijkt met Parachutes hoor je een totaal nieuw geluid.
Dit vind ik sterk bewonderenswaardig, vergelijk het maar eens met een band als Interpol: herkenbare muziek van de eerste 10 seconden.

Nu, niets tegen Interpol, maar wel iets tegen het overdreven gekritiseer hier!
Ik kon al voorspellen van maanden op voorhand dat het volgende CP-album met de grond gelijk zou gemaakt worden.

Mylo Xyloto: lekkere intro (sterk in de trand van Life In Technicolor)
Hurts Like Heaven: nummer dat je van eerste luisterbeurt meezuigt in het album
Paradise: jammer van het plagiaat met Roxette maar blijft zeer leuke single
Charlie Brown: de nieuwe Viva La Vida volgens de morgen, ben het er mee eens
Us Against The World: Rustiger, kan het wel smaken
M.M.I.X: /
Every Teardrop Is A Waterfall: zal nooit my cup of tea worden maar vind wel al beter zijn plaats op het album dan op de radio
Major Minus: mijn -op dit moment- favoriete nummer op de cd. Lekkere opbouw!
U.F.O: ook zeer leuk nummer, doet me wat aan 'prospekt's march' denken, wat zeker een pluspunt is!
Princess of China: vreemd nummer, eerste samenwerking dat ooit op LP van CP komt te staan, maar gelukkig nog met een briljante zangeres!
Up In Flames: mijn minpunt, kan niets van enthousiasme opwekken bij mij
A Hopeful Transmission: Leuk ideetje van het terugkomen van het introdeuntje, inspiratie bij Elbow gehaald?
Don't let it break your heart: goed geprobeerd maar mist -nu nog- iets vind ik
Up with the birds: Vanaf het opkomend middenstuk vind ik het supergoed!

Natuurlijk vind ik deze plaat geen hoogtepunt, maar om het van de eerste keer vuilbakmuziek te noemen?

Ik blijf trouwe fan, heb de plaat nu 10 maal beluisterd en krijg er een steeds beter gevoel over! Coldplay bewijst in mijn ogen met Mylo Xyloto dat ze zich niet in een hoekje laten drummen, en vooral ook dat ze geen schrik hebben voor de tonnen kritiek die ze over hun zullen krijgen.


Ok, laat het afbreken van mijn mening maar beginnen!

Gisteren binnengekregen vandaag in de auto gehad.

Dit album gaat verder waar Viva La Vida ophield, en dat vind ik niet de beste optie.
Dat Coldplay steeds poppier werd dat was te horen, maar ze schieten hier iets te ver door.
Natuurlijk is het niet slecht, en vind ik de stem van Chris Martin nog steeds geweldig, maar na 2 luisterbeurten vind ik dit absoluut hun minste.
Op voorgaande albums had ik na 1 luisterbeurt al een knaller die mis ik hier ook. Het nummer dus dat me meteen pakt.
Wel zal dit geweldig klinken in de stadions omdat er een hoog meezing gehalte (lees: Viva La Vida) in dit album zit.. En er kan weer van alles in de lucht geschoten worden.

Ik had ook na het lezen van de recensie in oor een andere CD in gedachte als ik vandaag hoorde.

Kortom: Niet de door mijn verwachte cd van Coldplay maar verder borduren op hun grote hit.
Slecht is het natuurlijk niet, maar ik hoor teveel popmuziek waar ik rockmuziek zou willen horen.

Ben benieuwd of we nog ooit het geluid en de sfeer van A Rush of Blood to the Head zullen krijgen, ik ben er bang voor.

Overgeproduceerd en vermoeiend is eigenlijk wat bij mij blijft hangen na de eerste drie luisterbeurten.

Sommige nummers zijn zwaar overdreven gearrangeerd en dan ook nog in combinatie met die elektrobeats; om gek van te worden. Jammer is dit wel, want na Viva La Vida had ik stiekem gehoopt dat ze de weg weer wat terug hadden gevonden.

Ik blijf tot nu toe nog iedere keer achteraf met het gevoel zitten ' waar heb ik zonet ik godsnaam naar zitten luisteren? '. Misschien dat het na verloop van tijd beter wordt , maar voor nu geef ik niet meer dan een 2.0.

Topplaat! Natuurlijk verbetert hij Viva la Vida or Death and All His Friends niet, want dat is en blijft een meesterwerk. Maar het bombastische geluid van veel nummers op deze plaat, afgewisseld door een paar ballads vind ik erg goed gelukt.

Bij de begintune 'Mylo Xyloto', gevolgd door 'Hurts Like Heaven', heb ik telkens weer het gevoel alsof er een engeltje in mijn oren aan het piesen is. Door dit begin heb ik telkens weer zin om de plaat helemaal uit te luisteren.

Velen zijn niet te spreken over het duet met Rihanna, maar ik vind dit een zeer geslaagde combinatie. Haar stem en die van Chris sluiten uitstekend op elkaar aan.

Ook 'Charlie Brown' is zo'n heerlijk nummer waarbij je 100% zeker weet dat je naar Coldplay aan het luisteren bent, maar waarbij toch ook een vernieuwende sound aanwezig is.

Kortom, een heerlijke plaat, waar ik nog geen minpuntjes aan heb kunnen ontdekken. 'Up in Flames' komt misschien wat minder goed mee met de rest, maar als dit toch ook mooie nummertje het minste stukje van de plaat is, kan ik niets anders dan concluderen dat Coldplay wederom een topplaat heeft afgeleverd!

Ik weet nog goed met welk nummer ik Coldplay ontdekte. Dat was namelijk ‘Yellow’, dat op hun debuutplaat staat, en nu nog altijd één van mijn favoriete Coldplay-nummers is. De rest van het werk volgde snel (toen ik ze leerde kennen hadden ze al twee platen uit), en toen ‘X & Y’ uitkwam, was ik nog niet zo intens met muziek bezig, met andere woorden; ik pikte het vooral op dankzij radio en televisie. Daarna ben ik wel begonnen met de platen in hun geheel te beluisteren, en dan bleek dat ‘X & Y’ een grote stap achteruit was. ‘Viva La Vida or Death and All His Friends’ was weer een klein stapje vooruit naar mijn mening, met de geweldige festivalkraker ‘Viva La Vida’. En nu is er dus de vijfde langspeler van de Britten, ‘Mylo Xyloto’.

Hoge verwachtingen had ik niet, en de nummers die ik eerder kende (‘Every Teardrop Is a Waterfall’; ‘Major Minus’), vond ik behoorlijk zwakke, radiovriendelijke meuk. Nu ik het album toch al een aantal keer heb beluisterd, moet ik zeggen dat het niet allemaal slecht is, maar Coldplay verzuipt toch meer en meer in “oh-oh-oh”-refreinen en dergelijke. Daarmee halen ze makkelijker de hitlijsten, maar dat maakt hen in mijn ogen een pak minder interessant. Ik wil die gasten niet afbreken, want talent hebben ze zeer zeker, maar ze wenden het verkeerde talent aan. Al kan je, als je naar hun succes kijkt, moeilijk zeggen dat ze slecht bezig zijn. Ze zijn in ieder geval bezig sloten geld te verdienen; uiteindelijk bewandelt eenieder zijn levenspad op z’n eigen manier.

Over de teksten kan ik kort zijn; ze stellen niet veel voor. Ook de poging om ‘Mylo Xyloto’ over te laten komen als een conceptalbum (met de thematiek erachter, en de drie instrumentale niemendalletjes), is geen algeheel succes. Het voelt namelijk helemaal niet aan als één geheel, eerder als 11 singles en 3 adempauzes.

Maar goed, er staan dus ook nog enkele goeie dingen op, hoor. Talent vergaat niet zomaar. ‘Charlie Brown’ vind ik een erg leuk nummer. En ach, ‘Paradise’ is ook zo slecht nog niet. Minder geslaagde songs zijn ‘Princess of China’, een samenwerking met Rihanna (geen verrassing in mijn geval, ik heb helemaal niks met Rihanna) en (heb ik al eerder gezegd) ‘Every Teardrop Is a Waterfall’. Laatstgenoemd nummer vind ik echt tenenkrommend slecht; de enige manier om nog duidelijker uit te schreeuwen dat je een hit wil scoren, is door er een zware basbeat onder te zetten.

De andere nummers zijn bijna allemaal van hetzelfde laken een pak, en natuurlijk mag de traditionele “trage” niet ontbreken, maar het nummer in kwestie (‘Us Against the World’) is slechts een schim van zijn broertjes, genre ‘The Scientist’ en ‘Lost’. Ook ‘U.F.O.’ (het andere rustige nummer) is op zich niet zo slecht, maar stelt al bij al niet zo veel voor, laat staan dat het eerder werk zou overtreffen.

Zo is ‘Mylo Xyloto’ eigenlijk precies geworden wat ik ervan verwacht had; een matige plaat, met nummers die zoveel mogelijk gericht zijn op de wensen van het grote publiek, en dus een voortzetting van de koers die zij aan het varen zijn. Ik sluit niet uit dat ik enkele nummers binnen een paar maanden nog wel eens een keertje zal draaien, maar de meeste zal ik dan al lang vergeten zijn.

1,5 sterren

Eindelijk is het zover. Dank u lieve kerstman, de nieuwe Coldplay is eindelijk gearriveerd.
Een beetje bang omwille van de toch wel uitzonderlijk lage score voor dit coldplay-album, maar toch wel enorm nieuwsgierig naar wat Chris nog allemaal in petto heeft.

Mylo Xyloto is wel een mooie albumopener, gewoon om er wat sfeer in te brengen. Best wel geslaagd, zeker door de goede overgang naar Hurts Like Heaven. Hyperkinetische pop, ongelofelijk aanstekelijke pop ook. Voor mij al meteen een hoogtepuntje op dit album, zeer leuk nummer.
Dan de eerste single al meteen: 'Paradise'. Heeft heel wat tijd nodig gehad bij mij, vond hem de eerste luisterbeurten op de radio echt niet goed, maar is gaandeweg gegroeid en is nu zeker en vast een aangenaam nummer.
Daarna komt Charlie Brown, een nummer dat ik live al heel goed kon waarderen de eerste luisterbeurt, en ook op plaat is dit een erg leuke song. Hadd zo op Viva la vida kunnen staan mijns inziens.
4 tracks weg en me nog geen minuut verveeld. Geweldige start van het album.

Dan komt 'Us against the world' een beetje onverwacht. Een rustig, mooi, akoestisch liedje, zoals ik Coldplay eigenlijk nog steeds het liefst hoor. Het kwam dus wel degelijk onverwacht, maar dat wil zeker niet zeggen dat ik het niet kan appreciëren, een welgekomen rustpunt.

Via M.M.I.X. dan maar naar Every teardrop is a waterfall, de eerste uitgebrachte single. Sfeernummer zonder meer, scoort live best wel, ook op de plaat vind ik het absoluut geen misbaksel.
Major Minus is alweer een vrolijke, snelle song, voor mij persoonlijk weer een voltreffer. Zeer geslaagde song. 2de échte hoogtepunt na Hurts like heaven. Maar wederom, ook tot nu nog geen minuut verveeld!

Met U.F.O. komen we aan het tweede rustpunt van het album. Alweer een mooie akoestische gitaarsong van Chris. Niets uitzonderlijk echter vind ik persoonlijk. Niet slecht, maar ook niet meer dan dat.

Na U.F.O. gaan we er weer volledig tegenaan, moet Coldplay gedacht hebben, en volgt Princess of China, met Rihanna als gastartieste. Jammer, ongelofelijk jammer. Een op het irritante af popsong is het gevolg, wat inderdaad zelfs niet per se door Rihanna komt. Zonde, echt.
Goed, 1 verloren wedstrijd is nog geen verloren seizoen. Terug rust brengen na dé misser van de plaat. Een mooie, mooie song: Up in flames. Simpel, maar efficiënt. Petje af!
Via 'a hopeful transmission' dan weer verder naar 'don't let it break your heart', een doordeweekse overgang, niet geheel overbodig na het rustige 'up in flames', maar ook niet meer dan dat. 'Don't let it break your heart' zelf dan, een bijwijlen chaotische song, die ik pas na een heel aantal luisterbeurten kon appreciëren. Wederom niet slecht echter, maar leunt wel dicht aan bij het eerste deel van het album. Misschien iets te veel van hetzelfde.

De plaat wordt dan afgerond met 'up with the birds'. Geen fan van het eerste deel van dit lied, maar het tweede deel kan ik zeker wel smaken. Matige tot degelijke afsluiter.

Deze plaat is bijwijlen dus zeker goed, echt goed zelfs in het eerste kwart. Nog steeds heel goed tot track 8 zelfs. Daarna valt het niet per se volledig in elkaar, maar is het niveau toch heel wat minder, 'up in flames' uitgezonderd. De samenwerking met Rihanna kost Coldplay voorlopig een halve ster in mijn beoordeling, maar het kan zeker nog naar de 4 sterren gaan.

De rustpunten vind ik uiteindelijk toch goed gezien. Heb een paar keer bij mezelf gedacht dat ze misschien beter de snelle, opzwepende songs bij elkaar hadden gezet en de tragere, rustige nummers samen. Dit zou echter vooral tegensteken bij de snelle nummers, waar ik nu 'Don't let it break your heart' al min of meer een nummer te veel van vind.

(Voorlopig) 3.5/5 voor deze Mylo Xyloto van Coldplay, zonder twijfel hun meest poppy plaat.

Zo.....mij als diehard Coldplay-fan toch ook maar aan een mening gewaagd. Tijdje getwijfeld, mede door de ietwat felle discussies die dit album schijnt los te maken hier. Met alle respect: het gaat hier maar om muziek he?

Ik begin deze recensie met een uitspraak die Chris Martin deed in een interview met Rolling Stone:

"Brian Eno has become, not a session musician, but a player," says Martin. "He loves to just stand in the circle and play with the band. So he's kind of more of a band member than producer this time, which is very fun."

Naar mijn mening ligt hierin het grote verschil met Viva La Vida, wat ik (op het uitgemolken titelnummer na) een goed album vond. Op dat album was Brian Eno een producer die weliswaar de nodige invloed had, maar genoeg afstand bewaarde zodat Coldplay toch als Coldplay klonk.

Op Mylo Xyloto is de invloed van Eno naar mijn mening teveel door geschoten. Chris laat in hetzelfde interview weten dat Eno het ene naar het andere rare geluidje liet horen en dat ze het allemaal geweldig vonden. In een interview met Pitchfork zegt hij letterlijk dat ze alles deden wat Eno wilde (want als Eno met je wil werken, dan is dat een hele eer volgens Chris).

En daar ligt voor mij de pijn in dit album: dit album klinkt niet als Coldplay die Coldplay speelt, maar als Coldplay die werk van Eno ten gehore brengt. Eno heeft simpelweg een te dikke vinger in het eindresultaat gekregen. Het resultaat is een zwaar over geproduceerde plaat met inderdaad een stortvloed aan vreemde geluiden, een hoop meezing-geluiden (whooohohohohooo) en instrumenten die uit een computer lijken te komen (soms twijfel ik echt of ik nou een drummer of een drumcomputer aan het werk hoor).

En wat betreft de discussie dat "Princess of China" niet op dit album past. Dat klopt: volgens Chris is het nummer grotendeels door het productieteam van Rihanna onder handen genomen. Of dat nou slim was?

Maar hey, elke goede band maakt wel eens een minder album. Maar stiekem hoop ik wel dat dit het laatste album met Eno was. Ik ga dus lekker toch naar het concert op het Malieveld wetende dat Eno op dat concert niet meespeelt! En zonder de overkill aan productie klinken de meeste nummers alweer een stukje beter!

De singles die hiervan uitgekomen zijn, voelen bij wijze van spreken aan alsof er een truck over je heen rijdt. Zo'n overgeproduceerde, dichtgeplamuurde muur van geluid, en ook zo vreselijk hárd. Ik krijg er bijna hoofdpijn van.

De behoefte om de rest van de cd uit te gaan proberen, is niet bijster groot, zeg maar (terwijl ik sommige oudere nummers best mooi vind, leek wat meer dynamiek in te zitten).

Het album waar definitief voor een meer commerciële weg werd gekozen. Niet dat dat zo erg is, maar deze weg blijkt wel geplaveid met matige songs. Met afstand dan ook het minste en vooral vlakste album van Coldplay, al zijn er hier en daar nog wel een paar aardige songs te ontdekken. De band weet nog steeds een lekker geluid neer te zetten, maar het songmateriaal schiet grotendeels tekort.