Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Wat me vooral opvallend tijdens de eerste beluistering is dat het voor mijn gevoel weer allemaal wat rockgeorienteerder is inclusief scheurende gitaren in Major Minus. Wel een overduidelijk Coldplay geluid en moet eerlijk bekennen tot nu toe bevalt het me wel.

In de nieuwe OOR las ik ook al dat het album meer 'ballen' zou hebben.

Zo, mijn eerste indrukken maar eens neerpennen. Puur over de muziek overigens, de thematiek (Mylo en Xyloto zijn twee bendeleden die verliefd op elkaar worden) nog even negerend:

Het titelnummer is enkel een intro op Hurts Like Heaven, de echte opener van dit album. Een nummer dat me verrast, voor Coldplay's doen is het behoorlijk stevig en het tempo ligt ook aardig hoog. Het is bijna een powerpop-nummer,naar Coldplay-standaard weliswaar. De galmerige 80s-productie heeft wel wat, maar het is wel jammer dat Martin's stem een beetje achterblijft in de mix. Op momenten is hij nauwelijks te verstaan en komt de zang teveel over als gemompel.

Dan is het de beurt aan Paradise, de tweede single van dit album. Ik heb het wel een paar keer horen langs komen op de radio, maar dat was meer als achtergrondmuziek. Nu ik het voor het eerst echt hoor valt me pas echt op hoe electronisch getint de productie in de drukkere stukken is, je kan wel merken dat de invloed van dubstep tegenwoordig tot de grootste bands ter wereld reikt. Afgezien van de saaie rustige stukken is dit wel een erg goed nummer: de prachtige melodie en de schitterende opbouw maken dit voor mij tot een van hun betere nummers. Met Charlie Brown krijgen we nog een dergelijke plaat voor de kiezen, maar dan van minder allooi. Het komt bij mij niet meer aan, inmiddels ben ik murw gebeukt door alle bombast.

Gelukkig is Us Against the World een eerste rustpunt: het nummer is alleen zang met gitaar, al klinken op de achtergrond instrumenten die ik niet 1-2-3 thuis kan brengen. Het daaropvolgende M.M.I.X. is enkel een overgang naar de eerste single, Every Teardrop Is a Waterfall. Dit nummer vind ik helemaal niets, het is gewoon een matige kopie van Ritmo de la Noche, een begin jaren '90 hit die in 3 verschillende versies de top 40 behaalde. En wat ook weer een bewerking is van Everyday I Go to Rio, een of andere foute zomerhit uit een verder verleden. Het enige wat nog ontbreekt is een foute danceremix, zodat de mensen bij een willekeurig dorpsfeest er ook op kunnen hossen.

Major Minus is een uptempo rockplaat, meer rockgericht. Het heeft wel wat van U2, vind ik. Terwijl ik dit typ is het album al een paar nummers verder en trek ik alvast de voorzichtige conclusie dat het best een gevarieerde plaat is: electronica, hiphop, rock, akoestische pop, we horen het allemaal wel terug. Voor elke mainstream muziekliefhebber is hier wel wat te vinden.
U.F.O. is dan weer een ingetogen liedje, een beetje Coldplay-oude stijl, maar dan niet van dat niveau op het eerste gehoor. Princess of China is een electronisch getint nummer over een hiphop-beat. De stem van Rihanna heeft wel wat en rijmt ook goed met die van Martin. Tel daarbij op een schitterende melodie ("'cause you really had me") en we hebben na Paradise de tweede topper van dit album.

Bij Up in Flames, waarin Martin zingt over een beat uit een drumcomputer en spaarzame pianoklanken, valt me op dat er wel wat gesleuteld is aan de zang van Martin. Het klinkt in ieder geval niet erg natuurlijk. Verder is het wel een fijn ingetogen nummer, maar een beetje kort wellicht. A Hopeful Transmission is weer een tussenstukje dat de overgang naar een sneller nummer moet vergemakkelijken. Dat is deze maal Don't Let It Break Your Heart, wat niet slecht klinkt, maar bij mij niet helemaal aankomt. Misschien zit ik aan mijn Coldplay-tax, maar ik merk dat ik hun uptempo nummers ueberhaupt niet erg goed vind. Vind dit een behoorlijk matig nummer zonder aansprekende melodie en nuance. Wel aardig is dat het met een hartslag eindigt, al is dat ook wel eens mooier gedaan (bv. door Flaming Lips op The Soft Bulletin). Het maakt nu een wat vluchtige indruk, alsof het nummer per se onder 4:00 minuten gedaan moest zijn, maar dit er toch ook nog bij moest. Het laatste nummer Up with the Birds doet me ook niet veel, al zijn de bewerkte achtergrondvocalen wel weer mooi. Misschien een groeiplaatje.

Conclusie: deze plaat tapt uit een heleboel vaatjes: de oude Coldplay-fans worden tevreden gehouden met enkele typische Coldplay-nummers, dan weer ingetogen en dan weer steviger. Daarnaast is er ook een moderner geluid te horen: sommige nummers hebben een opvallend electronisch geluid, wat me sterk doet denken aan de dubstep-dingen die steeds meer opduiken in de mainstream. Sommige productietruukjes zijn duidelijk afkomstig uit die hoek. En het zou me verbazen als het nummer met Rihanna geen single wordt...

Daarnaast ligt het tempo me iets te hoog: 11 echte nummers in net iets meer dan 40 minuten. Wat mij betreft hadden ze best iets meer de tijd mogen nemen, het is nu niet echt een plaat die een sfeer neerzet. Waar de eerste twee albums echt fijne luisteralbums waren, is dit meer muziek om iets bij te doen, het huishouden ofzo. Ik zal later vandaag wel testen of dat ook echt zo werkt.

Voorlopig nog even het voordeel van de twijfel: 3*.

Toch nog een hele aardige plaat van Coldplay. Aantal zeer zwakke nummers (Us Against the World, Every Teardrop Has a Waterfall, Major Minus en Up In Flames) en een aantal zeer aardige nummers zoals Hurts Like Heaven, Paradise (waar ik wel weer een aantal zeer bekende melodiën hoor langskomen ) en Princess of China. Ik zal me later nog wel eens gaan verdiepen in de teksten, nu zo zonder de teksten te lezen hoor ik niet veel bijzonders.

Het album biedt niets nieuws onder de zon en de productie heeft vaak wel een soort van dance productie over zich heen, echter staan er wel een aantal leuke en zeer catchy nummers op het album die niet verkeerd zijn. Er mochten alleen wel wat rustigere nummers opgemogen, echte sfeercreatie is er niet. 3*

We zijn het redelijk eens. Veel sfeer wordt er inderdaad niet geschept, het lijkt allemaal nogal vluchtig en echt ruimte voor diepgang is er niet. Maar misschien trekt mijn mening bij na meerdere luisterbeurten, wie zal het zeggen.

Ik vind het album toch beter dan verwacht. De singles en Princess vond ik niks, nu ik alles heb gehoord vind ik alleen Every Teardrop nog niet goed. Zelfs Princess vind ik nu een aardig nummer, omdat het er precies tussen past.
De ooh-ooh's vind ik wel jammer, want die truc word wel erg vaak herhaald.
Hurts Like Heaven is voor nu het beste nummer.

Ik begin met 3 sterren.

Vol verwachting klopte mijn hart al lang niet meer maar na het horen van Major Minus en Moving to Mars begon het een klein beetje te verlangen.
Zouden ze dan toch?

Nope. Na het beluisteren van Mylo Xyloto bleek waar te zijn waar ik al bang voor was.
Opzwepende stadionrock in een glad jasje. De Viva La Vida hitformule nog eens lekker uitgeplozen.

Hurts Like Heaven, Paradise, Charlie Brown, Every Teardrop en Don't Let It Break Your Heart voldoen allemaal aan die Tienermeisjes Vibe en laten geen enkele diepgang meer horen.
Us Against The World en Up In Flames zijn de meest nietszeggende ballads ooit uit de pen van Martin gevloeit en dan is er nog Princes Of China.
Een aanfluiting!

UFO is een klein hoogtepuntje en Up With The Birds Begint mooi maar eindigt weer in zo'n Oh wat ben ik blij rifje. Jammer.

Rest ons de nietszeggende muzikale intermezzos.

Major Minus en het ontbrekende Moving to Mars zijn de laatste lichtpuntjes aan de steeds donker wordende sterrenhemel van Coldplay.

Ze zullen ongetwijfeld veel nieuwe fans aan zich binden met Mylo Xyloto

Na 5 cd's van Coldplay gehoord te hebben, is dit de eerste cd van hun die mij weet te overtuigen.

Net beluisterd....wat is dit middelmaat zeg........

Ik begrijp dat het meer geld oplevert om te maken wat het grootste deel van het volk wil, maar ze verliezen zichzelf steeds meer totdat er een band van het kaliber Di-Rect overblijft. (duurt niet lang meer op deze manier)

Hopelijk zetten ze het over een paar jaar weer recht als de buit binnen is

Toch nog maar enkele keren beluisteren voordat ik een stem geef, maar het is een zekerheidje dat dit voor mij het minste album tot nu toe is.

Hmmm, toch wel wat tegengevallen. De laatste 3(4) tracks zijn toch wel goed. Maar ben het met herman eens, er word niet echt een sfeer neergezet. Iets wat ze met bijvoorbeeld viva juist heel goed lukte, ondanks dat dat ook best verschillende nummers zijn. (om parachutes even niet te noemen, even ter vergelijking met recenter werk)

Mijn grootste negativiteit zijn de synths en de overproductie. Wanneer spelen ze gewoon weer eens piano,gitaar,bas,drums?? Gewoon puur en oprecht zoals the scientist of trouble. Alleen de laatste 2 tracks komen daarbij in de buurt.

Echter zijn hiernaast tracks als Hurtls like heaven en Charlie Brown ook gewoon heerlijke tracks. Denk dat het geheel nu voor mij op een 7 komt. En dat de plaat samen met X&Y op de laatste plaats komt.

Het valt me allemaal niet heel erg tegen. Een korte samenvatting van mijn eerste indruk is dat het af en toe best leuk uit de hoek komt. Daar komt bij dat een aantal nummers op zijn zachtst gezegd de plank volledig misslaan.

Kan dat nog dan?

wat een negatieviteit hier ,laat hem eens rustig op je in werken,mijn eerste stem is 3 ,kan nog meer worden lijkt me

Vooral de tienermeisjes inderdaad

Laat ik dan maar wat positiefs zeggen: Ik zit nu een stukje op de plaat en Us Against the World ontroert me echt, verschrikkelijk mooi, Chis legt ook echt bezieling in zijn stem. Een nummer van het kaliber A Message en Warning Sign, dat zijn altijd de favoriete catagorie Coldplaynummers van mij geweest.

Wat betreft de rest: de plaat lijkt nogal wisselvallig: nummers van een lager niveau dan ze ooit gemaakt hebben, maar ook enkele (zeer) lekkere popnummertjes. Dit wordt wel hun minste denk ik, het klinkt ergens niet helemaal als Coldplay meer (op tot nu toe Us Against the World na dan). We zullen zien wat er van komt

EDIT: Ook U.F.O. klinkt echt heel erg mooi Nu Up In Flames nog, waar ik zo'n beetje echt naar uitkijk. De live versie was in elk geval vreselijk mooi.

Dat bedoelde ik inderdaad.
Misschien ben ik stiekem dan een beetje een tienermeisje, al heb ik beter werk van Coldplay gehoord

Valt me op het eerste gehoor toch niet tegen. Gelukkig zijn Princess of China en Every Teardrop Is a Waterfall ook echt de slechtste nummers. Alleen jammer dat het album zo overgeproduceerd is.

Nja als Coldplay na Viva La Vida sterk in de nederlandse top 40 kom, dan kan ik zeggen dat alles wat ze daarna gemaakt hebben en maken, puur voor een andere doel is. De echte alternatieve fans van Coldplay hebben het al lang gehad met Coldplay. Eigenlijk na Parachutes al.
Paradise is sowieso een ver-schrik-ke-lijk nummer natuurlijk. dat je zoiets 'durft' te maken. Zegt al genoeg.

Maar als ik Hurts Like Heaven en Charlie Brown dan weer hoor.. dan hoor ik toch dat ze het heus wel kunnen.

Wat bedoel je hiermee?

Zijn ze tegenwoordig contractueel verplicht om bepaalde quota aan "ooohs" en "aahs" te halen ofzo? En wat is dat in godsnaam met die brakke synths en elektronische drums en de occasionele ge-autotunede vocale effecten die door album waren? Een mens zou beginnen denken dat Bob Sinclar of David Guetta aan de knoppen zit in plaats van Brian Eno. En hoe geraakt een draak als Princess of China op dit album? De vocals van Martin en Rihanna harmoniëren langs geen kanten en muzikaal lijkt het nummer een 3tal losse ideetjes die ze snel bij elkaar gegooid hebben want het klopt qua structuur voor geen meter. Gelukkig is er nog een overtal aan "oohs" en "lalalas" om het hitpotentieel van dit absolute onding te vrijwaren.

Afijn, het lijkt wel alsof ze de mindere punten uit Viva la Vida gelicht hebben om vervolgens het geheel nog eens door een übergladde mainstream-anno-2011 productie-mixer te halen. In die zin verhoudt dit album zich tot hun vorige (niet eens zo slechte) worp als X&Y deed tegenover A Rush of Blood to the Head. Het eindresultaat is geforceerd epische stadion-rock met een plastieken fischer-price productie voor het ganse gezin.

Net zoals het er staat he.

Ben het met je laatste alinia eigenlijk best wel eens voor het grootste deel van de plaat... Vind het daardoor ook echt niet als Coldplay klinken op de één of andere manier. X&Y, toch ook behoorlijk stadionrock, had (vind ik) nog wel echt die sound en was ook nog echt goed. Dit klinkt gewoon zó gladgestreken dat het vervelend wordt. Desondanks is het zeker wel beluisterbaar, het zal denk ik ook wel een voldoende krijgen, maar ben eigenlijk gewoon nogal teleurgesteld in Coldplay, heb tot nu toe drie van hun albums met een 4(!) bekroond en ééntje met 3,5 (Viva la Vida).

Up in Flames is het derde absolute pareltje, al valt hij heel stiekem toch een tikkie tegen omdat, zoals Herman al zei, Chris' stem nogal onecht klinkt.

Jij heb het in ieder geval door, ben het met jou eens. Het geluid van nummers a la Yellow, Don't Panic, etc. Moet gewoon terug. Maar ja aangezien dit het laatste album is van hun, moeten we de hoop opgeven.

Hoe kom je aan die info over het laatste album, of is dat waar je op hoopt?

Ik heb toch maar 3 sterren gegeven voor het redelijk goede gedeelte van het album.

3 sterren vanwege de nummers:

Hurts Like Heaven, Charlie Brown, Every Teardrop Is A Waterfall, Don't Let It Break Your Heart, Up With The Birds

Ik heb het gelezen.
Tuurlijk weet je nooit of het echt is, maar tot nu toe is dat wel wat ze schrijven.

Niet helemaal waar wat je zegt, Chris Martin heeft gezegd dat dit hun laatste album 'zou kunnen zijn'.

He said: "This could be our last album. It’s the distillation of three years' work and right now I can’t imagine where another one would come from."

Oke interessant. Heb je daar ook een bron voor?
Het einde van Princess of China vind ik eigenlijk best mooi

Ze zeggen altijd dat het hun laatste is, of in elk geval met Viva la Vida al (X&Y ook geloof ik zelfs).