Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Ja ik las het toevallig op 3fm en Stubru, maar kan het niet meer vinden. Het was in ieder geval bij het popnieuws. Ik geloof er niet heel veel van trouwens

Ben het album nu ook aan het beluisteren en op het eerste gehoor klinkt het wel aardig. Charlie Brown vind ik toch echt geweldig.

Ik dacht het ten tijde van Viva La Vida ook al eens gehoord te hebben

Nog een keer geluisterd door fatsoenlijke boxen ipv een crappy hoofdtelefoon. Ik moet zeggen dat vooral de laatste tracks (na princess of China, wat ik overigens toch wel een leuk nummer vind, apart, maar toch wel leuk) wel echt goed zijn.

Eerst het prachtige up in flames, gewoon zo simpel als het maar kan. De relatie is voorbij, het is over, het voelt als zout water. Het is zeker heel simpel, maar dat nummer komt daardoor wel zo geweldig over. iedereen kan dat gevoel dat dat nummer overbrengt begrijpen.

Vervolgens wordt met a Hopefull Transmission (bijpassende naam achteraf) een postieve stap in de toekomst gezet. Verder gaan met je leven, en er niet helemaal onder gebukt gaan. Ook het verlaten van de herrineringen (Up with the birds).
Het idee erachter, maar vooral ook muziekaal hét hoogtepunt van het album. Geweldig en kippenvel momenten. Over de rest moet me nog eens goed buigen, maar dat rare gevoel komt vooral omdat ik de tracks eigenlijk al ken vanwege de liveuitvoeringen. Maar het eidne heeft het in ieder geval helemaal gemaakt.

Ik hoop dat ze in de toekomst als laatste encore voro hun concerten opkomen en dan de tracks a hopefull transmission, Don't let it break your hart en up with teh birds spelen. ZOu een geweldig einde van een concert zijn...

Ik hoor Chris Martin bij elk album zeggen dat dit toch echt de laatste is. Zwaar irritant, want ik hoop toch echt dat ze nog even doorgaan.

Viva la vida and death and all of his friends vond ik een zeer sterk album en door de eerste 2 singles van dit album werd ik toch wat ongerust.. Beide singles vond ik even leuk maar was er al snel op uitgekeken..
Tijdens het tikken nu hoor ik de eerste tracks voorbij komen en begin langzaam wat gerust te worden. De nummers klinken (tot nu toe, track 9) allemaal erg Coldplay-achtig.
Toch niet voor niets kaartjes gekocht voor 17 december

Da's gewoon een verkooppraatje, zou er niet te zwaar aan tillen.

hoe bekender je wordt, hoe commerciëler je wordt. deze uitspraak gaat op bij veel bands, u2 is daar bijvoorbeeld een voorbeeld van met hun laatste twee albums. is dat altijd verkeerd? zeker niet! maar het kan ook bijzonder verkeerd uitpakken.

een paar weken geleden had ik als die-hard coldplay fan het nieuwe album “mylo xyloto” besteld. ik had op dat moment alleen de studio-opname van “every teardrop is a waterfall” beluisterd, en daarbij een aantal live optredens. het klonk goed, de eerste single was vooral poppy maar dat mocht niet baten. er gingen een paar weken overheen waarin ondertussen het prachtige “paradise” verscheen, coldplay met een klein dubstep tintje. het klonk allemaal redelijk en ik hunkerde toe naar de release van het album.

het album zou komende vrijdag uitkomen in nederland. maar tot grote verbazing was hij vandaag uitgelekt, dus gelijk gedownload en gelijk beluisterd.

het album begint met een intro (“mylo xyloto”) die perfect overloopt in het heerlijke “hurts like heaven”, het lijkt alsof we teruggaan naar de jaren 80. wilde gitaren met een rake bassline, we horen een compleet andere coldplay. een erg sterk begin van het album. we gaan met snelheid door naar het volgende hoogtepunt “paradise”, een lekkere opbouw dat overloopt in wat subwoofergerommel. die overgang is gewoon kant en klare dubstep, een invloed wat ik nooit had verwacht bij coldplay. het refrein blijft hangen (“para, para, paradise”) en dat is het ook eigenlijk. leuk deuntje met een leuke opbouw.

het album begint wel vreselijk sterk. de volgende topper is “charlie brown”, ook weer sterk gitaar en pianowerk. het gedeelte waarbij ze “all the boys, all the girls” zingen is gewoon geweldig. na zo’n uitstekend begin komt er een gigantische dip in de plaat met het nummer “us againt the world”, in eens komt er na al dat gitaargesmijt en pianogeraffel een bitter eind. “us against the world” is een akoestisch nummer wat totaal niet in het geheel thuishoort. het nummer “moving to mars” had daar misschien wel uitstekend gepast.

na een klein stukje voorbereiding (“m.m.i.x.”) gaan we over naar de hit “every teardrop is a waterfall”, een redelijk nummertje met het gejatte deuntje van peter allen’s “i go to rio”. het is een echt top 40 nummer, niet heel erg bijzonder. het nummer eindigt wel mooi met de drumsolo. bij het ruige “major minus” komen de gitaren weer van pas, vooral de gitaarsolo aan het eind is gewoon om te smullen. met “u.f.o.” komt er weer een akoestisch nummer tussendoor, deze is wel stukken beter dan “us against the world”. de af en toe hoge stem van chris martin komt goed van pas. aan het eind van “u.f.o.” dacht is ineens dat ik een stukje van sigur ros’ “takk..” hoorde. het nummer loopt in ieder geval over in het veelbesproken “princess of china”.

waarom veelbesproken? “princess of china” is een duet met rihanna, en het is precies wat ik ervan verwacht had. het is namelijk afschuwelijk. de zeurstem van rihanna in combi met het overgeproduceerde synthesizer-muziek maakt dit echt het ultieme dieptepunt van dit album en zowel van coldplay zelf. hierbij haal ik verhaal terug waarmee ik deze blogpost begon; coldplay is gewoon domweg commercieel geworden, de orginaliteit is ver te zoeken. en natuurlijk is dit om de zakken te vullen van de platenmaatschappijen, maar coldplay moet zelf ook beter weten.

terug naar het album. een dieptepunt loopt over in het emotionele “up in flames”, een nummer met een goede bassline gecombineerd met de hoge uithalen van chris martin. mooi nummertje. “a hopefull transmission” is een klein stukje muziek dat overloopt in het bombastische “don’t let it break your heart”. ik weet niet of het aan de kwaliteit van dit uitgelekte album ligt, maar de zang is vrijwel niet te verstaan tussen al het grote geluid van de instrumenten. verder is het een up-tempo en een echte glimlach-plaat. “up with the birds” is een goed einde van het album, met een rustige gitaaropbouw en aan het eind de uithalen van chris martin.

wat moeten we hier van denken? ik weet het niet. aan de ene kant is het een teleurstelling, aan de andere kant vernieuwend. maar toch heerst te teleurstelling. het vrijwel perfecte begin van het album loopt uit tot aan wat coldplay op dit moment is. een stadionvullende band met makkelijke liedjes die door het publiek meegeschreeuwd kunnen worden. het gebruik van een uithaal in bijna in elk nummer is daar het teken van. ik mis het oude coldplay.

al met al geef ik dit album tot nu toe 2,5 van de 5 sterren.

joeyblogt - joeyslomp.nl

Ze zouden op hun hoogtepunt stoppen, dat is dit album zeker niet dus ik denk dat ze nog wel even doorgaan.

Na de twee singles ETISW en Paradise moest ik toch concluderen dat Coldplay niet meer de band is waar het ooit mee is begonnen voor mij.
Na het beluisteren van dit album ben ik echter tot de conclusie gekomen dat er een geheel nieuwe band is ontstaan. En zeker niet verkeerd, met mooie hoogtepunten als Hurts like Heaven, Charlie Brown en Don't let it break your heart.

Welkom: Coldplay 2.0

Ik denk dat het bij dit album niet draait om de dodelijke cliché-akkoordschema's die erin zitten. Het is inderdaad een beetje 'us against the world', het gaat om het gevoel en de sfeer en 'schijt hebben' aan kritiek.

Eigenlijk is Princess of China wel een lekker nummer. Ik blijf er alleen bij dat dit totaal geen nummer voor Coldplay is, maar toch wel goed nummer.

Zowiezo valt het album wel mee, het zal alleen nooit een hoogvlieger worden.

Een beetje de Suck it and See van Coldplay dus...

Ik snap niet helemaal wat je daarmee bedoeld RvS.

Mylo Xyloto is gelekt en het grote Coldplay bashen kan dan nu overal ter wereld echt vorm gaan krijgen. Vooraf werd al duidelijk dat velen dit album niet zouden pruimen (zonder het in z'n geheel beluisterd te hebben) en nu buitelt iedereen over elkaar heen om te zeggen hoe waardeloos het is.

Best wonderlijk eigenlijk. We weten allemaal welke richting deze band is opgegaan en toch is iedereen er als de kippen bij om het vooraf af te branden en om dit gelijk te downloaden en vervolgens geheel volgens verwachtingen af te serveren.
Het toont aan hoe groot de band is geworden denk ik dan maar want dit soort dingen gebeuren alleen bij de allergrootsten.

Hoe sta ik zelf tegenover Coldplay? Het begon allemaal met de single Yellow van dat onbekende bandje genaamd Coldplay. Wat was dat een heerlijk nummer. Vervolgens bleek de hele cd ook geweldig te zijn. A Rush of Blood to the Head verscheen toen de band al heel erg bekend was geworden in relatief korte tijd. Voor mij persoonlijk was dat een klein meesterwerkje. Minder intiem dan het debuut maar vol prachtnummers. En daarna.... tja daarna kwam X&Y. Ik kon daar niet zo heel veel mee. Er zaten een paar sterke nummers tussen maar het merendeel was toch ietwat te veel slappe stadionrock waar ik niet zo veel mee had. Was dit dezelfde Coldplay als die ik zo in mijn armen had gesloten?
Viva La Vida or Death and All His Friends borduurde daar op voort maar vond ik toch weer wat vermakelijker. Misschien ook omdat ik me nu wel had neergelegd bij de koerswijziging van de band van intieme luisterliedjes naar stadionbombast.

Mylo Xyloto zou niet veel anders worden was ook mijn verwachting en dat is niet vreemd als je de zomerhit Every Teardrop Is a Waterfall hoort. Maar buiten dat het bombastische rock is gebleven bleek het nu ook iets te veel platte pop invloeden meegekregen te hebben.
Hoe foeilelijk ik dat nummer ook vind; eigenlijk moet ik toegeven dat het enorm aanstekelijk werkt en dat je humeur er niet slechter van wordt.
Paradis had ik vooraf maar zijdelings beluisterd: even snel een keer op YouTube en dat was het. Het was duidelijk: geen Moving to Mars achtig album maar meer de uptempo pop en stadionrock zou het wel gaan worden.

Het zou kunnen dat alle snelstemmers waar ik mezelf ook toe reken tot de categorie 'hopelijk is het toch een Moving to Mars geworden album' behoren en praten we minder over de bashers die nu snel hun slag kunnen slaan.
Zelf had ik wel de hoop maar wist dondersgoed dat het vast niet zo zou zijn, daarvoor waren de voortekenen al duidelijk genoeg en lieten de laatste twee albums al genoeg horen welke richting Coldplay was opgeslagen.

En inderdaad; op wat uitzonderingen na is dit een album geworden vol oeh en aah koortjes en wijdse gitaarklanken die de stadions goed kunnen meekrijgen.
Het is jammer dat er niet meer U.F.O. nummers op staan en dat een Moving to Mars het niet eens gehaald heeft.
Jammer voor mij ja, maar of het album daarmee afgeserveerd moet worden? Ik weet het niet. Op zich is dit binnen zijn genre toch best groots te noemen. Dat het mijn bandje niet meer is is mijn probleem. Moet de band zich aan luisteraars als ikzelf conformeren? Nee, natuurlijk. Deze luisteraars moeten concluderen dat de nieuwe Coldplay al een tijdje een ander soort band is en daar doen ze het maar mee.
Waar we normaal toejuichen dat een band gedurfde koerswijzigingen aangaat daar halen wij nu de neus voor op. Een beetje snobistisch is het wel natuurlijk want waarom zou een band niet voor een commerciëlere koers mogen kiezen? Waarom mogen ze er niet flink op los la-la-laen met Rihanna onder begeleiding van een foeilelijk synthgeluid?
Dat 'wij' dat nu niks vinden..... genoeg mensen die dit prachtig vinden.

Dus nogmaals: probeer de oude Coldplay los te laten, hoe moeilijk ook, en probeer de band te beoordelen wat ze binnen de nieuwe categorie doen. Ik denk dat het dan nog best wel meevalt. En als je sowieso niet van 'commerciële meuk' houdt is het waarschijnlijk verstandig om dit gewoon links te laten liggen. Is er ook geen bashgedrag nodig, kan iedereen zijn eigen muziekjes opzoeken en draaien en kan iedereen vervolgens rustig gaan slapen.

En voor mij? Ik laat de oude Coldplay los en hoor een nieuwe Coldplay met vermakelijke pop waar ik gewoon niet al te moeilijk over wil doen (Hurts Like Heaven is toch gewoon een zeer fijn popnummer, niet dan?!). Het had een leuk zomeralbum kunnen wezen alleen is hun timing een beetje zwak want of ik dit album zomer 2012 nog veel ga draaien valt te bezien.
Mijmeren over die goeie ouwe Coldplay tijd doe ik wel als ik het debuut weer eens opzet of als ik volop geniet van die schitterende tweede van ze.

Heb hem nu ook een keer volledig beluisterd... Tsjaa het is geen Viva La Vida, enige echte uitschieter is Hurts Like Heaven, geweldig nummer. Misschien verhoog ik hem nog met een halfje maar voor nu vind ik dit een zeer matig plaatje..

3*

Misschien de kritiek uit "kennerskringen" of wat daarvoor moet doorgaan maar ik heb toch het gevoel dat ze op dit album de directieven vanuit hun platenfirma nauwgezet gevolgd hebben, bij een "us against the world gevoel" stel ik me dan toch wel wat anders voor.

Amen aERodynamIC

Jij vind dit beter dan Parachutes en A Rush Of Blood?

Jouw review is redelijk positief en ik begrijp je 'cons'.

Sorry hoor aERodynamIC. Ik was waarschijnlijk 1 van de eerste hier die Parachutes kocht.
Opbleef om Trouble te zien bij david Letterman. Paradiso heb meegemaakt.
Lang heb ik zitten wachten op A Rush of Blood en vol euforie Politics heb geprezen bij een ieder die het horen wilde.
Mijn vraagtekens heb gezet bij X & Y maar toch heb doorgebeten. Viva la Vida heb grijsgedraaid om toch het Coldplay gevoel te ontdekken. de kerstsingel heb aangehoord en bang was wat er komen ging.
En nu Mylo Xyloto. Wat is er nog over van wat eens een goede band was?

Hier is geen sprake van bashen maar enkel teleurstelling. Een goeie band zien verlorengaan aan hordes tienermeisjes en huismoeders die hun verdriet zo goed kwijt kunnen in Every Teardrop is A Waterfall.
Stadions die meehossen op het eens zo mooie Shiver en aanstekers die de puberpuistjes verlichten tijdens Amsterdam.
Frans Bauer fans die plots ook een Coldplay optreden willen meemaken (Ja het is waar).

Kom op zeg. Voor de fans van het eerste uur is dit een zure appel. Ik heb er een hap van genomen maar hij is niet te pruimen.

Ik doe wel even een track-by-track:

Mylo Xyloto: Mooie intro van het album. Je hoort invloeden van Arcade Fire. Meteen de smaak van het album te pakken.

Hurts like Heaven: Tot in de puntjes prachtig uitgewerkt. De tweede ('digitale') stem past precies en de gitaar solo's zijn mooi en helder.

Paradise: Niveau meteen wat omlaag, kinderlijke akkoorden. De gitaar solo op het einde had ook wel gekund zoals ze hem live spelen.

Charlie Brown: BOEM. Ontploffing. Wat een enorme energie zit er in dit nummer! Een beetje jammer is wel het 'uuuh' van Martin, vooral bij het stuk tegen het eind.

Us against the World: Ik las van joeyblogt dat het totaal niet in het geheel thuishoort en dat het het dieptepunt van het album is. Ik vind het juist het mooiste nummer van MX en misschien wel het mooiste ooit van Coldplay. Wat een geluid, fantastisch uitgewerkt ook.

Teardrop: Mijn eerste reactie toen deze single uitkwam was WOW. Ik vind het nu nog de beste single van de twee.

Major Minus: Terug naar de Viva sound. Lekkere baslijn. Verder niet veel bijzonders.

U.F.O: Akoestisch weer. Niet zo bijzonder als Us against the World. Wel het album waardig.

Princess of China: Gatver.

Up in Flames: Wat mij betreft had er in het refrein een tweede stem van Martin bijgekund maar dan een octaaf lager. Zou een mooier en minder irritant effect geven. De gitaar die er op een gegeven moment inkomt klinkt leuk.

Don't Let It Break Your Heart: Het zou een van de mindere nummers zijn op een Sigur Rós album. Als de akkoorden iets zorgvuldiger waren zou het bijna hetzelfde gevoel brengen als met de Ijslanders.

Up with the Birds: Dit nummer groeit nog, op het eerste gehoor niets bijzonders maar dat is meestal een goed teken.

In HEEL grote lijnen zit daar wel wat in. Een sleutelwoord hierin is: Verandering. Niet alles dat verandert hoeft zo slecht te zijn. Zeker, Mylo Xyloto met als dieptepunt Princess of China valt niet te vergelijken met Parachutes. Niet per sé omdat het veel slechter is maar omdat Parachutes nog was bestemd voor de 'muziekliefhebber' en MX is bestemd voor 'iedereen, en wie het niet wilt flikkert maar op'.

Dat zijn er meer (inclusief ikzelf)


Kom op zeg..... lees de berichten er nog maar eens op na op alle fora op het internet. Je denkt toch zeker niet dat er alleen maar sprake is van teleurgestelde fans die van te voren al hun gal spuwden???? Daar zat echt heel wat stuurloos gebash bij. Coldplay is niet hip dus daar hoor je op af te geven en dan doel ik echt niet op teleurgestelde fans.


Beetje naief vind ik dit wel. Ik ben ook een fan van het eerste uur en was fan-af ten tijde van X&Y. Moet er dan nu nog steeds over doorgemekkerd worden dat ze zo zijn afgegleden naar een genre dat niet bevalt???? Dat is toch niet nieuw? Hoe kunnen fans van het eerste uur nog teleurgesteld zijn??? Dat die reacties er bij X&Y kwamen is volledig te begrijpen maar we zijn na dat album nu 2 albums verder. Wees eerlijk: Mylo Xyloto is op dat vlak niet verrassend te noemen. De te varen koers is al wat langer dan vandaag bekend.
Dat fans van het eerste uur nog steeds teleurgesteld zijn zal best maar het 'bashen' (zeker vooraf: lees op deze site de pagina's nog maar eens na) heeft ook wat groteske vormen aangenomen voor mijn gevoel. De vooringenomenheid droop er vaak vanaf en de teleurstelling van oude fans mag onderhand wel eens verwerkt zijn zeg. Neem ze zoals ze nu zijn of haak simpelweg af en blijf genieten van de ouwetjes.....

Ik heb hier al een paar keer gelezen dat Coldplay met dit album kiest voor het grote geld.

Wellicht ben ik naief, maar ik kan dit niet geloven. Die gasten zijn toch al multi,multi,multi miljonairs of wat?

Je kan altijd nog miljarder worden of niet?

Eerste luisterbeurt zit er op. En zoals het eigenlijk al verwacht was: dit wordt absoluut geen album dat ik nog vaak ga opzetten.

Nummers die nog wel de moeite waard zijn: Hurts Like Heaven, Charlie Brown, Us Against the World, Up With the Birds.

Princess of China is wel echt vreselijk. Nog een stuk slechter dan Paradise en Teardrop. Die opvullers/ intro's van onder de minuut hadden van mij ook niet gehoeven.

Dat is iets dat niemand begrijpt. Bijvoorbeeld: Ze zien niet meer van het geld, en dan gaan ze ook nog een of ander flopnummer met Rihanna zingen? Waarom nota bene Rihanna? Er zijn veel, VEEL mooiere vrouwenstemmen die ook nog veel beter bij dit album passen. Soms vraag je je zelfs af of Coldplay zelf deze keuzes maakt.

Ja maar, je gooit hier toch wel erg makkelijk alles op een hoop. Denk dat Viva la Vida in feite ondanks de stijlbreuk met het verleden en voorzichtige stadionrock-pretenties (persoonlijk vond ik die nog wel binnen de perken blijven en zo één epische rocker a la VLV valt wel te verteren als dat goed uitgevoerd is) best wel geapprecieerd werd, meer dan X&Y - dat vertaalt zich dan ook in hogere ratings op deze en andere sites, wat jouw vooringenomenheids-hypothese (en ik ben voor alle duidelijkheid niet naïef, je hebt er inderdaad altijd wel die hun ratings op voorhand klaarhebben) toch niet volledig onderschrijft .

Maar zoals ik al zei: bij Viva la Vida bleef alles binnen de perken en dit extrapoleert helaas alle mindere kanten van dat album. Plots moet per se élk nummer geforceerd episch klinken, lijken de "ooh-oh-ohs' in uitverkoop, domineren de aalgladde synths het album etc. Denk dat het onrealistisch is om te verwachten dat Coldplay hier plots met hun Kid A komt aanzetten maar op Mymu Xyloto gooien ze zich wel met heel veel enthousiasme in de poel van de makkelijk verteerbare mainstream stadion-pop. Je kan het de liefhebbers -waarvan er zelfs velen Viva la Vida best een aardig album vonden- toch niet kwalijk nemen dat ze dan teleurgesteld zijn.

Princess of China vind ik verschrikkelijk slecht. Verwacht niet al te veel van het album, maar ga het een van de dagen toch eens luisteren.

Ben het niet met je eens. Ik ben de laatste die Coldplay zonder reden gaat bashen, altijd deze band gewaardeerd, óók X&Y (juist die zelfs, da's misschien nog wel hun beste in mijn ogen), maar de vind ik echt fors tegenvallen. En ja, ze zijn sinds die tijd al 'commerciëler' en meer stadionrock geworden, maar ik had nooit kunnen voorspellen dat ze een nummer met Rihanna zouden gaan maken. Zoals ik al zei: dit klinkt on-Coldplay's op de één of andere reden (enkele uitzonderingen daargelaten: gelukkig). Nu lijk ik trouwens weer negatiever dan ik ben, vind het best een aardig album (gaat ook wel 3* krijgen vermoed ik), maar ik had gewoon meer verwacht van een band die ik, ondanks alles, toch altijd garant vond staan voor kwaliteit, al was het veilig en voor de grote massa. Dit lijkt over, hier staan meerdere nummers op die ik minder vind (lees: op Princess of China na dus wel verteerbaar) en dus is dit echt het minste Coldplay album. Aardige popnummer en toch enkele parels staan er wel op, maar had er gewoon meer van verwacht (dit is dus het tegenovergestelde van vooringenomenheid). Overigens snap ik je punt dan wel weer, want er zullen er misschien ook zijn die dit niet hebben. Coldplay blijft immers de band die heerlijk schijnt om af te zeiken...