Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Ik heb hem in de auto dazzler dus al een keer of 15 langs horen komen. Ik moet zeggen dat het meezing gehalte hoog is maar ach, de vogeltjesdans fluit iedereen ook mee.

Ik kan er trouwens nog steeds geen brilliant Coldplay album in ontdekken hoe erg ik ook probeer.
Denk dat ik The Boxer Rebellion maar weer eens in de lader doe.

Ik vind dit album gewoon weer heel goed. Maar je kan van mijn muzieksmaak nou niet zeggen dat ik heel erg veel van ultra commerciële muziek houd. Ik vind de eerste twee albums uitstekend, net als Viva, maar deze mag er zeker weten en vind ik eigenlijk niet eens heel veel minder als Parachutes. Dus ik weet niet precies wat het is, waarom iedereen dit album zo matig vind. Maar ach, iedereen hun mening.

Hou maar op met dat geprobeer dan. We weten nu wel dat je het niets vindt. Ga je anders maar vermaken met een uitgebreide review over The Boxer Rebellion.

Heb ik al gedaan. Je bent toch niet boos trouwens??

Als (voormalig) Coldplay liefhebber moet ik zeggen... Bagger! Ze hadden toen ze zgn gingen stoppen ook definitief moeten stoppen. Eerste CD's super! Draai ze nog steeds regelmatig. Toen kwam X&Y en daarna werd het nooit met hetzelfde. Ten minste, een kleine opleving met "Viva La Vida or Death and All His Friends" heeft er nog plaats gevonden.

De vergelijkingen met Radiohead zijn idd wat krom. Soms klinkt Radiohead wat apart in de oren maar dan gaat het groeien en groeien en dan blijf je het draaien en blijkt het een juweeltje te zijn. Bij Coldplay is het nu slecht, blijft het slecht en zal het waarschijnlijk ook nooit beter dan slecht worden

Jammer! Had hier echt hoopvol naar uit gekeken

De 1e 2 Coldplay albums zijn slechter dan slecht. Met "Mylo Xyloto (2011)" laat Coldplay, GodZijDank, een ander geluid horen waar ik mij wel happy bij kan voelen!

Wat doe je ons aan Christ Martin?

Nou, Hans. Dit is gewoon provoceren. Dat de eerste twee albums je niet liggen kan ik me voorstellen maar slechter dan slecht...

Sarcasme is helemaal mijn ding

Misschien inderdaad wat overdreven, maar als Hans dit beter vind dan de eerste twee mag hij dit toch gewoon zeggen?

Boos? Absoluut niet, het spuien van constant dezelfde mening voegt mijn insziens echter weinig toe. Daarom denk ik dat je beter je tijd kan besteden aan iets reviewen wat je wel leuk vindt en nog niet hebt gedaan, want ik zie bij geen enkel album van The Boxer Rebellion een review staan. Of ik ben heel erg blind.

Neen, dat had ik wel begrepen.
Maar het gaat me erom dat die teleurstelling zo vaak in een recensie wordt gegoten.
Dat is iets wat je bij andere albums niet vindt. Recensies bij platen die men lager dan 3 quoteert.

De teleurstelling of negatieve kritiek wordt aangevinkt.

Het is een vaststelling. Het verwondert mij dat er zo snel afgerekend wordt.
De plaat is amper een week of twee uit en men schrijft al een recensie.

Dat men het bij indrukken houdt, kan ik me voorstellen.
Maar hela hola ... men doet maar, hoor. Ik vond het enkel opvallend.

Het was even schrikken toen Coldplay met hun eerste single van dit nieuwe album op de proppen kwamen. Het was totaal anders dan we van hen gewend waren en het klonk alsof zij ook naar David Guetta huppelde om door hem hun nummers te laten produceren. Het zou niet de eerste keer zijn dat David Guetta een nummer uit de jaren '90 sampelde en dit vervormde naar één of ander, mijn excuses naar zijn fans, achterlijke mainstream nummer. Nu doet dat er weinig aan toe wie het heeft geproduceerd, het is en blijft het slechtste nummer die ik ooit heb gehoord van Coldplay.

Nu ik mijn gal uitgespuwd heb, kan ik eindelijk beginnen met een poging te doen een recensie af te leveren over de allernieuwste plaat van Coldplay. Het album begint met een soort van interlude die het startsein blijkt te zijn van een reis van leuke momenten, maar ook van mindere momenten. Die mindere momenten zullen we hopelijk zo min mogelijk tegenkomen. Want we willen natuurlijk niet dat onze reis een totale ramp wordt! Na het startsein komen we aan het eerste 'echte' vier minuten durende nummer van het album, namelijk 'Hurts Like Heaven'. Een nummer die bij de meest gehate nummers behoren van het album. In mijn ogen is dit onwaar en kan ik dit nummer nog wel verdragen. Ik heb al erger gehoord op dit album. Dan komen we aan het eerste officiële single van dit album, namelijk 'Paradise'. Om eerlijk te zijn vind ik dit best een goed nummer. Voor velen mag het dan wel te catchy zijn en te dansbaar, het klinkt in mijn oren goed en als je wat dieper in de tekst duikt, hoor je dat er wel degelijk over nagedacht is. Of misschien ligt het gewoon aan mij die alles wel diepgaand vind als er over nagedacht is.

Na de interlude en de twee volledige nummers, één die redelijk is en de ander die gewoon goed is, komen we aan een ander nummer die wordt gehaat door de echte fans van Coldplay. En hier hebben we weer het fenoneem van daarnet. Ik vind het helemaal niet zo slecht. Het klinkt ook niet geweldig of fantastisch en goed is misschien ook wat te veel van het goede, maar zo slecht als men beweert is het niet. Na dit nummer komt 'Us Against the World', een nummer die wel wordt gesmaakt door de achterban van Coldplay. En ook door mij! En ik maar denken dat zij niet dachten aan mij en hun achterban, blijkbaar had ik het dus mis. Na dit fantistische nummer had ik terug hoop en wou ik meer. Helaas kreeg ik weer een interlude naar mijn hoofd gesmeten die de aankomst van het monster van Mylo Xyloto 'aankondigde'.

Het monster van Mylo Xyloto heeft natuurlijk een naam gekregen, namelijk 'Every Teardrop Is a Waterfall'. Zoals ik al in de inleiding zei, dacht ik eerst dat dit geproduceerd was door David Guetta. Dit is, gelukkig, niet zo, maar vind het alsnog een walgelijk nummer. Zo walgelijk dat ik er maar beter mee ophoud. De klik was eerder dan de beslissing en zo skipte ik dit nummer. Maar na regen komt zonneschijn en kunnen we genieten van een ander geweldig nummer, namelijk Major Minus. Mijn eerste kennismaking met dit nummer was bij de EP Every Teardrop Is a Waterfall' en sindsdien ben ik verliefd geworden op dit simpel doch geweldig nummer. Alles klopt gewoon aan dat nummer!

Dan komen we aan 'U.F.O.'. Een rustig nummer die ik nog mooi vind. Ik denk dat dit het buitenbeentje van het hele album is. Zo rustig, zo mooi. Daar doen we het voor. Helaas hangt er een keerzijde aan de medaille, namelijk het volgend nummer. Blijkbaar heeft het monster van Mylo Xyloto ook nog een tweelingsbroer, namelijk 'Princess of China'. Ten eerste klinkt het gewoon fout en niet passend op een Coldplay plaat en ten tweede, wat doet in hemelsnaam Rihanna op een Coldplay plaat ? Ik begrijp het niet, hopelijk krijgen we nog enig uitleg over deze foute belissing, want ik ben er in ieder geval benieuwd naar! Nadat we eindelijk het monster en zijn broer hebben verslaan, komen we aan het volgend nummer, namelijk 'Up In Flames'. Ik dacht eerst dat ik per ongeluk een hip-hop nummer afspeelde, maar dat was het niet. Toen dacht ik dat dit alweer zo een walgelijk nummer zou zijn, maar dat was het ook niet. Wat het wel is en dat ben ik zeker, is dat dit ook een mooi nummer is. Wat een leuk reffrein waarbij je prima mee kunt zingen.

Na de volgende interlude 'A Hopeful Transmission', komen we aan de twee laatste nummers van het album Eerst komt 'Don't Let It Break Your Heart', in mijn ogen een redelijk nummer en dan komt 'Up with the Birds'. Alweer een prachtig nummer en afsluiter. Dit album heeft slechte en mindere nummers. Maar ook hele goede. Ik begrijp niet van waar die negativiteit komt, want zo slecht is deze plaat helemaal niet. Er konden inderdaad paar nummers (Every Teardrop is a Waterfall, Princess of China,..) weggelaten worden, maar die wegen niet op tegen nummers als 'Major Minus', 'Us Against The World',.. Mijn mening zegt dat je dit gewoon sowieso moet beluisteren!

Best een mooi album alleen te snel in elkaar gezet. Had wat meer tijd genomen voor een betere uitwerking van de meeste nummers en er misschien wat orginelere en minder commerciele elementen in verwerkt. Het niet plaatsen van Moving to Mars op het album geeft eigenlijk al aan dat het geslachtofferd is aan de commercie en tijdsdruk om het ruim voor de feestdagen weer in de winkel te hebben. Paradise en Up in Flames waren voor mij toch wel de moeite waard. Als Moving to Mars er op had gestaan had er wel een half punt bij gekomen en als de rest ook wat meer doordacht was geweest hadden we gewoon een top album gehad.

ja er staat ook wat leuks op, Charlie Brown & Major Minus weten nog wel te vermaken, en hier en daar zit er nog wel eens een stukje in wat weer leuk klinkt.
de rest tja het feit dat dit een conceptalbum zou moeten zijn verklaard wel de korte tussenstukjes die niks toevoegen.

verder hebben ze besloten om alles te mixen met hapklare electro pop wat resulteerd in perfecte top 40 muziek waar veel mensen naar luisteren, en dat is natuurlijk alleen maar goed, maar niet bij mij.
ik ben geen voorstander/fan van de (elektro)pop muziek van tegenwoordig, ik mis gevoel, emotie, en bovenal sfeer en dat geld ook voor dit album.
waar zijn de sfeervolle nummers gebleven? waarom klinkt het allemaal zo vrolijk? en waarom doet de intro van Up in Flames me elke keer weer denken aan Massive Attack?

de belangrijkste vraag is waarschijnlijk waarom ze dit album gemaakt hebben.
parachutes & AROBTTH zijn absolute toppers.
X&Y is een wat minder maar nog steeds vermakelijk album.
Viva LaVida is net zoals X&Y minder maar nog vermakelijk.
Mylo Xyloto is voor coldplay begrippen, ronduit teleurstellend.

en dan natuurlijk nog de gast artiest rihanna. gek genoeg vind ik haar beter passen dan chris zelf.
en aangezien ik rihanna helemaal niks vind is ook dit een erg slecht iets.

maargoed ik kan natuurlijk alles gaan afzeiken en hier een lekker laag cijfer neerzetten.
maar ik doe het even anders.
als ik een cijfer zou geven als liefhebber van de oudere albums dan kom ik op een 1* uit.
maar als ik er nou zonder vooroordeel naar luister kom ik rond een 3*.
dat samen brengt een cijfer
maar aangezien ik het niet kan luisteren zonder erbij te denken dat ze vroeger betere nummers maakte geef ik dus het gemiddelde van 2*

Ik kom nog even terug op mijn opmerking
in verband met de recensies door users die de plaat onder de 3 sterren waarderen.
Men schrijft immers niet gauw een recensie bij een plaat die men zo laag inschat.

Tenzij men een teleurgesteld fan zou kunnen zijn
en dus bij de vorige albums ook een recensie heeft geschreven.

Ik zie dat 9 van de 18 meningen de plaat minder dan 3 sterren gunnen.
Van die 9 recensies zijn er 7 geschreven door users die maar bij één Coldplay album
een recensie hebben geschreven. Ik vind dat eigenlijk nogal merkwaardig, eerlijk gezegd.

Dat net deze mening bij dit album aangevinkt wordt als recensie.
Ruikt dat niet naar Coldplay bashing? Ik vind namelijk van wel.

Dat gaat nergens over dazzler, je zoekt nu spijkers op laag water.
Ik heb geloof ik meer dan 240 recensies geschreven, maar ben daar pas een tijd geleden mee begonnen. Dus dan staan er ook geen vinkjes bij de eerste Coldplay albums (dat was van daarvoor).

Natuurlijk is bashen op een populair mainstreamalbum ontspannend, en dat zullen ook wel wat mensen doen. Maar er zijn gewoon een aantal users die oprecht teleurgesteld zijn in de richting die Coldplay opgaat, waaronder ik.

@west. Misschien ben jij wel de uitzondering die de regel bevestigt.
Neem de proef op de som en ga eens kijken hoeveel recensies de anderen schreven.

@Rizz. Natuurlijk zijn er users die oprecht teleurgesteld zijn, Rizz.
Maar of die nou met z'n achten meteen een hele recensie gaan schrijven?
Een vijftal users heeft maar één of vier of twaalf berichten als recensie aangeduid.

Nogmaals, ik wil niemand met de vinger wijzen. Het valt gewoon erg op,
aangezien ik vaak bij recensies ga kijken en zelden recensies lees van mensen
die een plaat slechts 2 of minder sterren gunnen. Hier valt dat gewoon hard op.

Hoge bomen vangen veel wind hé,het is kennelijk bon temps om de nieuwe coldplay de grond in te boren maar ik vind dit een heerlijke "pop-plaat".

Ben ik het helemaal mee eens. Mensen kunnen dit een matig album vinden, maar ik vermaak me er weer geweldig mee! Ik vind Mylo Cyloto niks minder dan eerdere albums van Coldplay.

Ik deel jouw mening gedeeltelijk. Het album luistert lekker weg, maar ik moet toegeven dat ik Parachutes en A rush of blood to the head toch beter vind dan deze: een nummer van het niveau Trouble, Scientist of Clocks kom ik op Mylo Xyloto vooralsnog niet tegen. Ik verbaas me wel enigzins over het laag gemiddelde. Blijkbaar zijn er toch de nodige mensen teleurgesteld in dit album: het zal niet alleen terug te voeren zijn op Coldplay-bashing. Ik denk eerder dat Coldplay de lat op de 2e albums hoog gelegd heeft en de liefhebbers teleurgesteld zijn, dat het oude niveau niet of nauwelijks meer gehaald wordt. De sound is ook commerciëler geworden: iets waar ook niet iedereen van gecharmeerd is.

Dan de tracks zelf: de 1e single Every teardrop is waterfall vind ik voor Coldplay-begrippen nog steeds niet zo'n sterke single, Paradise daarentegen is een prima 2e single. Major Minus kenden we al van de Every teardrop is a waterfall E.P. en blijft een heerlijk nummer. Na een aantal luisterbeurten vallen me vooral Hurts like heaven, Charlie Brown en Us against the world in positieve zin op. De bijdrage van Rihanna op Princess of China is verre van slecht, al ben ik er meestal niet zo van gecharmeerd als albums worden opgeluisterd met gast-bijdrages.

Ik denk dat Rain Dog de spijker op zijn kop slaat. Hoge bomen als Coldplay vangen nou eenmaal veel wind. Hetzelfde zie je op het ogenblik gebeuren bij de Red Hot Chili Peppers. Daarnaast moet ik zeggen dat het heel makkelijk was om een recensie te schrijven over dit album. De nummers van dit album zitten bij mij na een keer luisteren in mijn hoofd. Men noemt dit soort muziek in sommige kringen 'easy listening'. Veel nummers op dit album voldoen aan dit beeld. Hier is Coldplay bekend mee geworden en dat kunstje zullen ze blijven herhalen. Op een gegeven moment zijn de zomers aandoende rock van Parachutes en de klassiekers van A Rush of Blood to the Head niet genoeg meer om hoge verkoopcijfers te scoren. Dan moet je iets nieuws verzinnen zoals op X&Y totaal mislukte. Viva la Vida or Death and All His Friends kan dan wel iets goedmaken, maar een tweede misstap wordt je niet zo makkelijk vergeven. Mylo Xyloto is niets anders dan een degelijk popalbum. Het zal niets meer zijn dan een verademing in de top-40. Het is niets meer dan degelijk. Een hoge boom die veel kritiek kan hebben en dat krijgt ook zoals we op deze website wel kunnen zien. Dit degelijke popalbum zal denk ik ook goed verkopen.

Een mooi verhaal Couer, alleen kan ik er niet uit opmaken waarom jij 4,5* geeft aan de muziek op dit album, alleen dat je tussen de 7 en 77 jaar oud bent.

Die tijdspanne klopt overigens niet, want je moeder is 82 en benoemt terecht Us Against The World als een mooi nummer, want dat is het.

Wat een teleurstelling! Wat is er met Coldplay gebeurd???

Dat vind ik een rare opmerking. Hun stemmenaantallen zijn absoluut niet vergelijkbaar met bands als Coldplay, Radiohead en Muse. Qua top 250 staan ze er 3 keer in waarvan geen één keer in de top 100 en op de subfora winnen ze zelden spelletjes (lees: nooit).

Wat versta jij onder een fanbase?

Je staat versteld hoe snel men hun mening klaar heeft. Het "laten bezinken" is een deel van een rijpingsproces dat tegenwoordig onbekend terrein is. Ik kijk dan ook liever over een paar maanden bij dit album voor de meningen dan. Dus wat doe ik hier eigenlijk?

‘We just tried to find a word combination that gives zero Google-hits’. Soms kan het ook gemakkelijk, een albumtitel zoeken. Met ‘Mylo Xyloto‘ lijkt het vrij evident dat ze in initieel in hun opzet waren geslaagd. Het duidt op de onverschilligheid die Coldplay de laatste jaren kenmerkt. Ze hebben (al dan niet terecht) veel kritiek over zich heen gekregen de laatste jaren. De zoektocht naar succes zou hen naar het hoofd zijn gestegen, en als ze op de Mont Blanc zouden moeten spelen om meer volk te bereiken, zouden ze dat gewoon doen. Volgens de criticasters althans, die het altijd al fijn hebben gevonden om Martin en co te vloeren. U voelt het vast wel aan; alles dient hier tot een Calimero-effect. Als u een beetje thuis bent in het leggen van verbanden (u hoeft heus geen verpleegkundige te zijn hiervoor), dan weet u meteen ook ‘Us Against The World’ te plaatsen.

Want zo hebben ze zich altijd wel gevoeld. Het ‘niemand-begrijpt-ons-gevoel’, zo u wil. Nochtans werden de eerste platen van de Londenaars meer dan degelijk ontvangen door de vakpers. Men vergeleek de onbeholpen jongens ten tijde van ‘Parachutes’ en ‘A Rush of Blood To The Head’ met de tenoren van Radiohead, die met ‘OK Computer’ waarschijnlijk net één van de beste platen ooit hadden afgeleverd. Wij zouden dat geen misselijke vergelijking vinden. Maar goed, anno 2011 wordt Coldplay dus versleten voor commerciële hitmachine, wat de heren best wel prikkelt, ook al beweren ze zelf van niet.

Wanneer Chris Martin enkele weken geleden zei dat het nieuwe album een soort van ‘musical’ zou worden, wreef iedereen die dat wenste, zich al in de handjes om de bengels af te maken.

Het mocht dan ook geen verrassing zijn dat dit de uitgelezen kans was om de tegenstanders nog wat meer te kietelen waar het hen niet pleziert. Een duet met popdiva Rihanna werd verkondigd als ware het een geweldig iets waar de band enorm trots op was. Nu, met ‘Princess of China‘ hebben ze véél meer gedaan dan alleen de tegenstanders kietelen, ze hebben in één klap ook hun fanschare rode plekken bezorgd. Geen probleem, wij zijn nuchtere mensen, en zullen dit grapje wel doorprikken, dachten we op de redactie, zeker indachtig dat met ‘Charlie Brown’ al minstens één goede tot sterke song op het album prijkte.

‘Mylo Xyloto’ doorprikt het succesgeile beeld dat we sinds singles als ‘Viva La Vida‘ en ‘Every Teardrop Is a Waterfall‘ van Coldplay hebben absoluut niet. De plaat trapt af met een mooie overgang van instrumentaaltje ‘Mylo Xyloto’ in de ware opener ‘Hurts Like Heaven‘, die met een wild stuiterend ritme het live-gevoel weet op te wekken. Vrolijker kan je een album niet openen. Poppier ook niet. Single ‘Paradise‘ is na enkele beluisteringen écht niet de draak die iedereen ervan lijkt te maken. Het is een simpele popsong, volledig akkoord, het akkoordenschema is kinderlijk, idem, maar dit is toch gewoon bijzonder aanstekelijk. En als je goed luistert, komt de dood met al zijn vrienden even piepen. ‘In the night, the stormy night, she’ll close her eyes’; een korte bloemlezing uit het wel erg ‘Viva La Vida’-aandoende stukje uit ‘Paradise’.

Zo positief, denkt u vast. Ja, maar lang niet op alle domeinen. Zo is ‘Every Teardrop is A Waterfall’ niet alleen een gigantische rip-off van zo’n honderdvierentachtig andere songs, het is ook gewoon een zwakke song. Dat de bombast echter nog steeds gekooid kan worden, wordt bewezen in het mooie ‘Up In Flames‘ of in ‘U.F.O.‘, dat menig ‘Parachutes‘-liefhebber zal doen watertanden, en zowaar melancholisch maakt. U moet eens in uw leven een Coldplay-fan écht nostalgisch zien worden. Láchen! Verder lijkt Coldplay een patent te hebben genomen op schijnbaar plagiaat (yes, pun intended, again), want de intro van ‘Don’t Let It Break Your Heart’ lijkt zo gejat van de eerste tonen van ‘Gobbledigook’, jawel, dat vreemde eendje in de bijt op de laatste Sigur Rós! Nu denkt u vast dat we ons helemaal hebben laten gaan en ons gestort hebben op verdovende middelen, maar niets is minder waar.

Met ‘Up With The Birds’ gaan de vier sterren met de vogels op stok (of hoe ging dat spreekwoord ook weer?) en sluiten ze het vijfde hoofdstuk in het Grote Coldplayboek af. We kunnen u alvast één raad meegeven: luister vooral zelf naar het album, en zwier hem vooral niet in de vuilbak als u het ‘te commercieel’ vindt of omdat de kritieken barslecht zijn, want dan fopt u enkel uzelf. Ze hadden u gewaarschuwd.

zoals te lezen op: www.skylinereviews.com

Heb ik al verteld, Coldplay is groot geworden.

Dit is muziek voor Kids, ouders en grootouders. Het is de bedoeling van een mega-groep om het hele gezin te bereiken. Ik kan best begrijpen dat je hier niets aan vindt, maar let op bij hun volgende tour, uitverkocht na 30 min.
Vorig jaar in het Koning Boudewijn Stadion bij de 360 Tour van U2 viel mij het groot leeftijdsverschil tussen de fans al op.

Een groep moet het niet meer hebben van de verkoop (download) cijfers, maar om een zo groot mogelijk publiek te bereiken, en ja daar horen ook de Rihanna fans bij.

Ik vind de muziek ook minder, maar ik heb 4.5 gegeven omdat dit album een prachtig marketingtool is.

Sorry, maar .

We heten nog steeds geen commercieel-succesmeter.