Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

X&Y is toch helemaal geen slecht album?

Dat heeft meer met smaak de maken king-pin.

Idd, ik zeg er dan ook bij "in mijn ogen"

De songs van hun nieuwste heb ik nog eens beluisterd en globaal vind ik dat een matig album dat het teveel moet hebben van de (bombastische) overproductie. Stilistisch in het verlengde van X&Y (komt ook in de titel voor) maar de songs zijn minder geïnspireerd. De meer sobere en rustige songs zoals Us Against the World en U.F.O. vind ik nog de betere op dit album samen met het rockende Hurts Like Heaven.
Neen, deze Coldplay laat ik wellicht in de rekken liggen.

Heb hetzelfde gevoel bij deze als bij X&Y: 50/50. Sommige nummers zijn duidelijk beter dan andere. Viva la Vida was meer consistent en daarvoor vond ik m beter. Mylo is de opvolger van X&Y en niet van Viva la Vida. Een stap terug, dat zeker, maar niet onaangenaam.

X&Y vind ik ook niet het beste Coldplay-album maar bevat toch meer overtuigende momenten dan deze Mylo Xyloto.
Viva la Vida was avontuurlijker en tevens consistenter, Mylo Xyloto is een flinke stap terug en het minst goede Coldplay-album tot nu toe.

Hoe bekender de band, hoe meer afzeikers. Helemaal geen slechte CD voor de Coldplayliefhebbers.

Een redelijk goed album. Had er om eerlijk te zijn wel wat meer van verwacht. Een paar liedjes vallen mij echt op, vooral de laatste twee en paradise, maar voor de rest is het een prima album dat gewoon voor mij goed wegluistert. 3.5*

Coldplay is voor mij een band die perfect is voor optredens. Nooit een hele erge coldplay luisteraar geweest, maar na het optreden bij pinkpop ben ik er wel postitief over geworden. De live shows zijn gewoon heel erg goed en als ze met dit soort muziek stations vol houden mag het van mij doorgaan. Voor de echte rock en indie kijk ik wel naar andere bands.

ik hoor dat soort opmerkingen de laatste tijd vaker, en ik begin me er steeds meer aan te iriteren.
heb nu parachutes opstaan en als ik dat vergelijk met dit dan kan ik me goed vinden in de negatieve comentaren, en ik denk dat coldplay liefhebbers eerder een kritische mening zouden geven dan degene die niet zulke grote liefhebbers zijn.

ik zal vanmiddag even kijken als ik hier nog een cijfer op kan geven.

Nou, daar is het AD dan, waarin de manager van de band onverbloemt stelt dat het doel van de plaat is om de bestverkopende plaat van het decenium te maken. "De negen miljoen exemplaren van Viva La Vida zijn het richtpunt" aldus manager Phil Harvey. Ïk denk dat Mylo Xyloto het beter doet. Maar het gaat niet alleen om verkoop: dit album bevat meer songs die de tand des tijds zullen doorstaan dan ooit".

Eén ding is duidelijk: de manager maakt van zijn hart geen moordkuil en geeft onverbloemt het doel van dit album weer. En, oh ja: er staan ook goede songs op (detail...). Mij doet het toch pijn om het zo keihard weergegeven te lezen, als groot liefhebber van die ooit alternatieve band met hun intense muziek van de eerste twee albums.

Chris Martin dan. Hij geeft aan dat dit een concept album is geworden wat het beste als geheel beluisterd kan worden..... "De term conceptalbum klinkt daarbij pretentieus, maar we vertellen simpelweg een liefdesverhaal. Geen epos vol hoge bergen en draken."

Als dit album iets niet is, dan is het wel één geheel, laat staan een conceptalbum. Kan iemand mij het liefdesverhaal uitleggen wat hier te horen is? Volgens mij niet: dat is er gewoon niet...

Eén van de redenen dat het mis ging staat ook weergegeven. De bedoeling van de band was een (semi-)akoestische opvolger te maken van Viva La Vida. Daarbij rekende de band buiten de invloed van z'n laatste producer Brian Eno... "Volgens hem konden we nog veel verder gaan met experimenteren" zegt gitarist Johnny Buckland.

Uiteindelijk is dit album vlees nog vis geworden. Van semi-akoestisch tot synth-pop, van slappe pop tot U2-rock. Het is eigenlijk een zooitje. Je krijgt het idee dat de plaat uitgebracht MOEST worden, omdat er al een jaar vertraging was. En dat de betrokkenen nu op allerlei kromme manieren proberen om er nog wat van te maken.

Dan de recensie van Stefan Raatgever. Hij wil zo graag, hij moet eigenlijk hoog eindigen (als tegenprestatie?), maar hij perst er een 2*/3* review uit, die zo eindigt: "(die song) bezit niet de gehoopte eeuwigheidswaarde. Een mankement dat eigenlijk geldt voor het hele album, dat ternauwernood een vierde ster verdient..." Huh? Wat?! Sorry?! (waarom ben ik eigenlijk nog verbaasd?)

Iemand een idee waarom het album Myxomatosis heet?

Daarvan zegt Chris Martin in hetzelfde interview dat ieder voor zichzelf er een uitleg aan kan geven... "Voor mij staan ze voor de vrijheid alles te bedenken wat je wilt".

Mijn mening over het album heb ik klaar. Zit in de startblokken om een uitgebreid afgewogen verhaal hier achter te laten. maar Niels94 heeft mijn mening al perfect verwoord.
Terug naar pagina 17.....
Alle 11 songs hebben hun juiste kwalificatie en verhouding ten opzichte van elkaar. De meest afgewogen mening op MM.
Mijn waardeoordeel is 5,5 krap afgerond op ***.

Een "typisch" Coldplay album deze nieuwe cd, weinig veranderingen vergeleken met hun vorige cd's daarom 3 sterren, gewoon goed punt, niets meer niets minder, meer woorden hoef je er niet vuil aan te maken.

Het album is nu al goud.

nr 3. Charlie Brown is zo vet. Zo typisch Coldplay.

Kan niet wachten totdat ik ze zie in België. YAHOOOO!

Ja, die verkoop zit wel snor, mede dankzij sommige 'onafhankelijke' dj-s, recensenten en omdat dit een 'massa-product' is. Maar ja, Jan Smit heeft ook goud.
Wat mij doet denken: is dit niet de 'Marco Borsato-plaat' van Coldplay? Een album vol (deels) mislukte popliedjes en een enkel aardig liedje. Het erge is, ik bedoel dit niet eens flauw...

Ja maar goed, het album is nu een dag te koop dacht ik (?).

@ Martial
Dit is toch juist geen typisch Coldplay album?
Er zijn juist erg veel veranderingen met vorige albums.

nr.4 bedoelt gij..

Ik vind het toch wel erg goed weer. Hurts Like Heaven, Paradise en Charlie Brown vind ik echt geweldig!

Dat is onzin tegen albums van radiohead en rem zijn bijvoorbeeld minder kritische noten omdat dat niveau ook een stuk hoger ligt. Deze plaat ga ik niet eens meer proberen omdat ze na de eerste twee platen echt alleen maar verschrikkelijke muziek hebben gemaakt.

Idd.

Ik vind Us Against the World echt mijlenver boven de rest van het album uitsteken.

Just erodes us in the rain
Just erodes us in the rain
Just erodes us in the rain

Prachtig! Charlie Brown ligt in het verlengde van Viva la Vida, maar is wat mij betreft minder. De tekst is simpelweg niet zo sterk als die van VLV. Gaat toch een hit worden, dat is duidelijk.

Ofwel is dit de teleurstelling van de eeuw
ofwel is dit een verzamelpunt voor messenslijpers.

Zo pent men "eerste indrukken" neer, doopt ze om tot een mening en geeft dan een cijfer.
Geen enkel album op de site heeft volgens mij zoveel recensies die onder de 3 sterren gaan.

Tijd brengt raad.

Voor mij is het nog te vroeg om wat zinnigs te schrijven over dit kakelvers album.

Hele platte muziek heeft weinig luisterbeurten nodig om er een cijfer op te plakken.
Al vraag ik me wel af of iedereen dit album werkelijk volledig beluisterd heeft. Ik heb wel wat beters te doen en onthou me dan ook van een cijfer

Toch wel hoge verwachtingen gehad bij dit album maar het heeft mij toch erg teleurgesteld. Het ene nummer is nog rommeliger dan het ander eigenlijk maar snel vergeten deze plaat

Niet mijn ding. Vond Colplay in de tijd A rush of blood... en XY nog te pruimen maar dit is niks.

Onzin, ben zelf ook een liefhebber, maar kan wel kritisch zijn. Sommigen zien alles door een roze bril, en vinden iedere scheet fantastisch.. Of dit is gewoon echt je smaak, maar dan vraag ik me af wat je van de 1e 2 albums vindt..

Wat is nou eigenlijk een Coldplayliefhebber? Ik vond hun eerste 2 albums geweldig, maar was ik dan een liefhebber? Ik heb het ook nooit zo op fanclubs, zoals hier op Musicmeter die van Radiohead en Porcupine Tree te prominent aanwezig zijn, en beluister elk album onbevooroordeeld en geef dan mijn oordeel. Naar Mylo Xyloto was ik benieuwd, na het toch aardige Viva La Vida, maar ja... enough said.

Lees alle reacties hier en merk dat de plaat matig wordt ontvangen.
Ik moet toegeven dat deze schijf mij niet zo weet te raken als bijvoorbeeld een Parachutes of een A rush of blood to the head. Maar dat waren wat mij betreft ook echt meesterwerken.
Nu wordt er op deze plaat wel degelijk geexperimenteerd met muziekstijlen en aan de productie is ook de nodige aandacht besteedt. Vindt het op deze punten zelf goed gelukt. Moet wel zeggen dat ik de zangkwaliteiten van Chris hier niet altijd even prettig vindt overkomen.