Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Zoals ik al eerder opmerkte: een belediging voor Spongebob!

(die is namelijk wel leuk om naar te kijken en te luisteren)

Inderdaad en ook erg storend aan het worden. Ben blij dat ik niet alleen op MuMe afga als er weer iets nieuws op de markt is, want soms wordt er op MuMe erg doorgedraafd. Sommige zijn waarschijnlijk bang dat ze niet goed begrepen worden en herhalen...herhalen...herhalen.
Inmiddels de middag een aantal keren het album op repeat gezet en vind dit een bovengemiddeld album aan het worden.

Waarom is het storend aan het worden? Omdat het gemiddelde zo laag is moeten mensen die nu gaan stemmen maar een hoge beoordeling geven ongeacht hun mening want dat kan natuurlijk niet, ik ben het eigenlijk wel eens met hun argumentatie daar niet van maar iedereen heeft het recht hier zijn mening en cijfer aan te geven?

Het is storend aan het worden omdat mensen in herhaling vallen. Dat de score laag is zal mij aan mijn achterwerk roesten. Natuurlijk heeft iedereen een mening, maar hier vind ik het simpelweg opvallend worden. Ook dat is een mening!

Dat klopt, na een paar keer hun mening te hebben verkondigt weten we het wel.

Helemaal open kan ik de nieuwe Coldplay toch niet luisteren, maar het valt vooralsnog niet tegen. De verwachtingen waren eerlijk gezegd ook vrij laag, dus dan kan het alleen maar meevallen.

Every Teardrop Is a Waterfall, Major Minus en Princess of China bevallen me het minst. Iemand boven mij gebruikte het woord 'ontzield', dat is m.i. ook op deze nummers van toepassing. Coldplay heeft twee hele toffe platen gemaakt (en daarna nog twee redelijke) en ik zal eerder een van die albums opzetten dan Mylo Xyloto. Coldplay is hier toch teveel een karikatuur van zichzelf en ik ben ook een beetje klaar met het stemgeluid van Chris Martin. In het refrein van Up in Flames bijvoorbeeld, als hij de hoogte ingaat.

Ik hoop dat anderen hier meer van kunnen genieten.

Zwakke plaat. Toegegeven staan er enkele mooie nummers op deze cd, maar daar staan evenzoveel misbaksels tegenover. Princess of China vind ik verschrikkelijk, maar ook Paradise (wat ik dan ook weer met Rihanna's Umbrella associeer) is echt zwaar irritant. Charlie Brown is in potentie (ritme, melodie) een vette song, maar komt nergens echt tot bloei.
De nummers die de plaat niet hebben gehaald vond ik allemaal erg mooi (check alle nummertjes op Youtube). Zonde.

Na (over het algemeen) 4 goede albums moet het wel een keer raak zijn Op deze site scoort het album wel een stuk lager dan bij andere recensies.

Goh, wat zit die hoes toch eigenlijk mooi in elkaar! Het lijkt één grote chaos, maar dat is het zeker niet. Hoe langer ik ernaar kijk, des te mooier ga ik hem vinden, omdat ik er steeds meer in herken.

Ik kwam ergens op internet de back cover van dit album tegen en daar staan onderaan 14 icoontjes die allemaal een van de nummers uitbeelden. Ik heb al een hoop van die icoontjes (o.a. een vlinder, een hart, een oog en een poppetje) weten terug te vinden op de voorkant. Bovendien staan er een heleboel songteksten voorop.

Als je de moeite niet neemt om daarnaar te zoeken zul je het vast een lelijke hoes vinden, maar nu ik steeds meer begin te 'herkennen' vind ik hem er alleen maar mooier op worden. En hoe langer je ernaar kijkt, hoe beter je inzicht krijgt in de compositie en in de subtiele details die het geheel alleen nog maar fraaier maken.

Erg origineel...
Deed U2 ook op All That You Can't Leave Behind (en dat zal ook niet de eerste keer zijn geweest ben ik bang). Wel duidelijk wie hun invloeden zijn

Ik zeg ook niet dat ik dat origineel vind. Maar iets hoeft voor mij niet altijd origineel te zijn om het leuk te vinden.

Datzelfde geldt eigenlijk ook voor de muziek op dit album: niet bijster origineel, niet erg vernieuwend, niet heel hoogstaand, maar dat weerhoudt me er niet van om het gewoon erg leuk te vinden! Het klinkt lekker, er is geen gebrek aan aangename melodieën, de zang van Chris Martin klinkt prima, de teksten zijn fraai, de rustige nummers zorgen voor wat afwisseling en dit album weet me makkelijk 44 minuten te vermaken zonder dat het saai of eentonig wordt.

Daarom geef ik 4 sterren

kijk dat is wat anders dan wat je eerst zei



daarnaast zeg je dat ze groot geworden zijn, ik zou het eerder comercieel noemen, de makkelijk te beluisteren nummers die bij het grote publiek aanslaat, wat je zelf ook al zegt



als laatst



nee, het is alleen een goeie afspiegeling van de mensheid tegenwoordig.
mensen gaan niet meer zitten om te worden opgezogen in prachtige melodien en verhalen.
tegenwoordig willen ze hapklare muziek die een pakkende beat heeft en je vrijwel meteen weer vergeet.
mischien ligt het aan mij, en ben ik gewoon niet gemaakt voor de muziek voor de massa, maar het feit dat Coldplay vroeger wel muziek maakte waar ik in werd gezogen, maakt het dat ik het gewoonweg jammer vind dat ze dat nu niet meer doen, en ik denk dat meerdere dat wel hebben.

Inderdaad, dat valt wel heel sterk op.

Ik word persoonlijk een beetje flauw van al die echte fans van het eerste uur die menen dat ieder
album gekloond moet worden. En als dan het nieuwe album of sound niet bevalt dan wordt het genadeloos afgemaakt. Het is en blijft een kwestie van smaak. Zo ook recensies die menen de feiten te vertellen. Het is geen feit of het album goed of slecht is. Het is een MENING

Coldplay draagt namelijk het motto ‘citius, altius, fortius’ hoog in het vaandel, maar als het dan iets minder is?
Coldplay probeert andere muzikale horizonten te verkennen op ‘Mylo Xyloto’ en dat lukt niet altijd voor 100%, maar de Britten blijven toch vooral op hun best als ze het bescheiden houden. U.F.O. , Up In Flames en Us against The World zijn zulke kleine, eenvoudige liedjes, en daarin komt ook de stem van Chris Martin het best tot zijn recht. Dat is MIJN MENING.

Heb je een soort belachelijkestellingplaatswedstrijd met jezelf?

Ik zal er maar niet al te veel op in gaan want ik denk eigenlijk dat je zelf ook weet dat je punt nogal slecht is, maar 0,5-stemmen kunnen nooit objectief zijn? Laten we ze dan ook maar afschaffen hier op MuMe, minimaal een 2,0 anders ben je subjectief bezig.

Da's waar. Mijn oprechte excuses, ik bedoelde het absoluut niet aanvallend, ik was puur een beetje mistroostig denk ik. Het is zo dat ik tracht te achterhalen waar zo'n negatieve spiraal vandaan komt. En misschien dat mensen elkaar beïnvloeden door de mening. Waarschijnlijk ligt het simpeler en heeft het puur met de music te maken.

Nu op de luisterpaal.

Ik ben op zich wel een redelijke codplay liefhebber vooral van hun mooie kleine liedjes. Meestal koop ik al hun platen maar na het lezen hier toch mijn pre-order gecanceld.ik heb dit album eerst maar eens gedownload en een paar keer beluistert deze week . Ik moet zeggen het begin klinkt veel belovend en vindt "Charlie Brown" best een goed nummer. Maar daarna zakt de plaat toch wel ontzettend in. Ik kan de negatieve reacties toch wel begrijpen want het nummer met Rihanna is gewoon verschrikkelijk en de rest daarna is ook niet over om naar huis te schrijven. Ik vondt de 2 singles ook al niet geweldig maar dacht dat het nog wel goed zo komen ( niet dus ). Ik krijg inderdaad het gevoel snel even geld cashen. De grote massa koopt dit toch wel. In de nieuwe oor staat trouwens een interview met Will en Guy dat ze eerst een akoestische plaat zouden maken maar omdat ze grote stadions moeten vullen daar maar van af hebben gezien. Dus dan maar de makkelijke weg ?? Jammer dat ze zo zijn afgegleden. Ik geef omdat de eerste paar nummers redelijk zijn een 2,5

Sorry, objectief met betrekking tot dit album.
Ieder zijn mening, ik zou sommige platen ook zo weinig geven.
Maar hier heb ik een ander gevoel bij, zo slecht is het nu weer niet.

Op geen enkel forum wordt dit album zo gekraakt als op MuMe
Op iTunes BE wordt hij zelfs met 4.5 beoordeeld en is het dusver de best gedownloaden album van het jaar.

Maar het is spijtig dat een sterke plaat als deze veel te veel gerecenseerd word met de gedachte dat het een stadionband is en dat ze daarom slecht zijn.

Om te eindigen voor degene die zich vergissen, 'Errare humanum, persevare diabolicum.'

Ik neem aan dat je MuMe hoger hebt dan iTunes Belgie???
En dit is niet het enige forum waar hij het slecht doet hoor.
Ennuh, ik hoop niet dat dat Grieks is want daar heb ik nogal slechte ervaringen mee het afgelopen jaar

Op Rateyoumusic scoort hij nog lager dan hier inderdaad. En iTunes neem ik niet serieus: als die een negatieve review plaatsen snijden ze zichzelf alleen maar in de vingers. Het is immers hun handelswaar.


Als dat pure haatstemmen zijn zonder dat de muziek beluisterd is worden die ook weggehaald. Overigens staan er meer 5* dan 0,5* stemmen. Is dat dan wel 'objectief'. En afgezien daarvan is muziekbeleving per definitie subjectief, objectief stemmen slaat nergens op. Ik wil lezen wat mensen van een plaat vinden, goed of slecht, en niet wat de zogenaamde objectieve waarde van een plaat is.

In mijn ochtendkrant van hedenmorgen las ik het volgende artikel:

ALS EEN DIJK VAN EEN CONCERT

Coldplay - Mylo Xyloto

Als Wordfeud albumtitels zou accepteren: 27 punten voor Mylo Xyloto.

Tot afgelopen weekend werd wereldwijd uitgekeken naar dit vijfde album van Coldplay. Niet voor niets. Het voor de band kenmerkende onoverwinnelijkheidsgevoel is weer volop aanwezig. En als geen ander slaagt Coldplay er weer in een plaat af te leveren die wegluistert als een liveshow. Met een thema dat begin, midden en eind met elkaar verbindt en waardoor je het al bijna voor je ziet op de grote podia die de band bespeelt. Albums maken is een kunst als je dit hoort.
Dat begint al bij het begin, want het muzikale motief "Mylo Xyloto" en "Hurts like Heaven" vormen samen de beste albumopener van het jaar. Beide in explosieve elektronische lijn van het vorige album Viva la Vida, waar zowel Coldplay zelf als medeproducer Brian Eno debet aan is. Maar de beats mogen hier en daar hard zijn, de heren Martin, Buckland, Berryman en Champion houden te veel van melodie om door te slaan.
Wij zouden niet zonder rustpuntjes als "Us against the World" willen, Coldplay zelf zou 't niet kunnen.
Tezamen met de eerste succesingles "Every Teardrop is a Waterfall" en "Paradise" en de onvermijdelijk nog volgende hits "Hurts like Heaven" en "Princess of China", met Rihanna, is Mylo Xyloto van begin tot eind zo'n belevenis dat het uitkijken naar de volgende Coldplay meteen weer begonnen is. Of zoals dat na een dijk van een concert gebruikelijk is: We want more!

De krant geeft Mylo Xyloto 4,5 uit 5 sterren.

Ik heb al eerder bericht dat de twee laatste singles mij aangenaam hebben verrast. Het koste mij vanmiddag toch wel enige moeite.... maar n.a.v. het krantenartikel heb ik, Coldplay afzeiker van het eerste uur, Mylo Xyloto gekocht.......

Ik vind dit wel grappig eigenlijk, het merendeel haakt af, maar Hans Brouwer vind het zowaar redelijk

Zwak, zwakker, zwakst...
Wat moet je hierover gaan vertellen?
Bij zo goed als elk nummer van deze plaat heb ik het gevoel dat ik het al ken...
Ik ben nooit Coldplay fan geweest, en zal dat waarschijnlijk ook nooit worden...
En dan zwijg ik nog over al hun commercieel gedoe.

Veel piepjes, veel elektronica..
Bombastisch is het ook.

Coldplay gaat met de tijd mee...

Ik heb eerder geroepen dit niets te vinden, maar nu hij op de luisterpaal staat geef ik hem toch nog een kansje.

De nummers zijn geschreven zodat een hoop mensen het direct leuk zouden vinden, elk nummer kan in principe los van elkaar(behalve de intermezzo's) als singeltje worden uitgebracht. De productie is daar dan ook naar, alles is eigenlijk punt gaaf.
Waar een gitaar soms misschien wat scherp klinkt, klinkt dat hier netjes afgerond. Het is een mengel moes van geluiden, maar goed dichtgeplakt.. alles komt uit de verf en klinkt helder.
De productie stoor ik mij eigenlijk niet aan, wat wel gezegd kan worden is dat het typisch top-40 klinkt.

De "chorussen" van de nummers doen mij sterk aan de jaren '80 denken, ze zijn prima mee zingbaar en op Paradise is een heuse "gang-vocal" aanwezig.
Ook het instrumentgebruik, of liever gezegd, de synthesizers die ze gebruiken doen mij ook aan de jaren '80 denken maar is ook zo hedendaags.

Elk nummer dat ik langs hoor komen heeft een bekende melodie in zich, of ligt gewoon erg bekend in het gehoord. Ik weet niet of ik daar de enige in ben, maar echt heel origineel is de plaat niet.

De afwisseling is in principe ook prima, Us Against the World is ook best aardig.

De tussenstukjes, om ze zo te noemen, zorgt voor een redelijke balans tussen de nummers. Maar eigenlijk zijn dit gewoon veredelde intro's van de nummers die daarop volgen.
De single, Every Tear Drop is a Waterfall is echt een stuk minder dan de rest van de plaat, echt zo'n verschrikkelijk stadion nummer, en weer de synthesizers. Maar ik kan mij best voor stellen dat dit op festivals lekker moet klinken, zelfs denk ik dat ik er van zou kunnen genieten.

Naar Major Minus vind ik het maar een rare overgang, BAM klinkt de laatste beuk op de drums. En daar komt de akoestische gitaar. Vind Major Minus alleen uitermate zwak.

Een album met allemaal U.F.O's had ook welkom geweest, dit klinkt wel prima en lijken ze dan ook goed te in te zijn.

Het absolute diepte punt word gehaald met Princes of China. Enorm popi met de beats, die totaal anders zijn dan op de rest van het album en de synthesisers klinken hier ook zo 13 in een dozijn, zo hoor ik ze ook langs komen bij Ke$ha en Gaga, en misschien nog wel erger. Nee, vanaf track 6 word dit album goed om zeep geholpen. En dan nog te denken dat Princes of China eigenlijk een enorm saai nummer is, bol van de bombast maar gaat door op 1 lijn.

De jaren '80 komen weer keihard terug met Up in Flames, wat best een aardig nummer had kunnen zijn... maar ga dan niet in een rioolbuis staan zingen! Wat een verschrikkelijke galm, heb het idee dat ik naar een Mariah Carey nummer aan het luisteren ben.

Don't Let it Break your Heart... doet me niets.. hierop vervalt de muziek in een troebele drek van geluid en is het vooral een herrie van geluidjes... Weer zo'n top 40 nummer.

Up with the Birds is dan weer een waardige afsluiter die het niveau van de eerste 5 tracks en U.F.O weer enigszins haalt, laat mij de drek van hier voor eventjes vergeten.

Men heeft geprobeerd om er een geheel van te maken, mede door de "interessant" lijkende tussen stukjes, maar in principe zijn het gewoon wat langere intro's van de daar op volgende nummers, zonder een echte toevoeging. Het titel nummer is wel een aardige intro.

Voor de eerste 5 nummers en 14 en 9 krijgt hij 3,5*
Voor de rest van de nummers krijgt dit album 0,5*

Dat komt op een gemiddelde van 2*, toch al weer een heel punt hoger dan ik voorheen gaf.

Zodra deze in de uitverkoop komt, zeg 5 euro, dan kijk ik niet gek op als hij ineens in mijn kast verschijnt. Maar echt heel goed is dit album gewoon weg niet.

Juist ja.

Kan iemand mij vertellen wat een commerciele sound is? Volgens mij is dat er een stevige beat onder gezet wordt. Dit is alleen het geval met Every Tear Drop is a Waterfall, Paradise en Princess of China. Deze nummers zijn zeker commercieel te noemen en doen het ook goed in de top 40. Toch kan ik niet zeggen dat ik dit typische top 40 muziek vind. De geluiden en instrumenten die worden gebruikt, hoor je niet tot weinig terug in de huidige top 40 muziek.
De rest van de nummers zijn gewoon van een heel goed Coldplay niveau en ik kan daarom ook echt niet begrijpen waarom mensen 0,5 of 1 ster geven. Als we dan toch nummers moeten gaan vergelijken dan zijn er een heleboel vergelijkbaar met het oudere werk van Coldplay.
Verder zou Coldplay ook geprezen moeten worden voor een zeer gevarieerd en verfrissend album.

De definitie van commerciele sound is voor mij:
- Meezingbare teksten(ohh's,ahh's ).
- Catchy refreintjes die in je hoofd blijven hangen.
- Er wordt vaak de makkelijkste weg gekozen, 'simpele' muziek die bij iedereen wel lekker in het gehoor ligt.
- Na het nummer een aantal keren te gehoord te hebben komt het je de strot uit, het groeit niet na een aantal keren luisteren.

Of dit album aan deze criteria voldoet weet ik niet, ik heb enkel de singles gehoord en die voldoen wat mij betreft wel aan deze criteria!

De eerste twee criteria zijn absoluut van toepassing, maar wat mij betreft niet op een negatieve manier. De derde, daar moet je zelf maar over beslissen, het zal inderdaad een breed publiek aanspreken maar om dit nu 'simpel' te noemen...? Het zit toch best goed in elkaar allemaal. Dat vierde is denk ik bij een aantal nummers het geval, maar bij het grootste deel toch niet, desondanks zijn de meeste van deze nummers geen nummers die ik nog lang zal beluisteren, maar Major Minus vind ik over 5 jaar vast ook nog best leuk.

Toch is het commercieel wat mij betreft, zoals Coldplay altijd wel is geweest (hoewel ik niet weet of Parachutes erg commercieel is...). Ben het dus niet eens met jouw definitie. De definitie van commercieel is wat mij betreft dat het gemaakt is om een groot publiek aan te spreken. Wat mij betreft hoeft dat niet per se een slecht resultaat tot gevolg te hebben en hoeft het ook niet zo te zijn dat de artiest verder geen enkele bezieling in de muziek legt of alleen doen wat het publiek wil zonder te bedenken wat hij zelf mooi vindt, maar wel dat ze met dit laatste rekening houden. Vind het daardoor ook een vrij nietszeggende term, al gebruik ik hem ook soms omdat ik er dan gewoon geen beter woord voor heb.

Overigens weet ik dat je dit album nog niet beluisterd hebt en dat bovenstaande niet je mening is, voor je dat denkt, Timo-otje, maar ik behandelde die vier punten gewoon

Ga jij eens lekker buiten spelen in plaats van overal wat op te zeggen te hebben, meneertje

Ik ben het met je eens Niels94, je zou ook kunnen zeggen dat Arcade Fire en The National commercieel zijn maar zoals je zelf aangeeft wordt commerciele muziek gemaakt om het grote publiek te pleasen. Wat mij betreft geldt dat voor die 2 bands niet echt, omdat er toch een verhaal of idee achter zit dat op hun manier uit wordt gewerkt zonder aan de catchyness te denken. The Suburbs vertelt bv het verhaal van hun eigen jeugd. En ook als ik naar The National luister heb ik wel het idee dat er bezieling in is gestoken, ook door de manier waarop de zanger zingt. Als commerciele muziek kwaliteit en originaliteit bevat is dat ook zeker oke, dat bewijzen die 2 bands min of mee. Maar als ik deze singles van Coldplay luister hoor ik niet echt emotie, bezieling in de vocalen van Chris, ook heb ik al vernomen dat zijn stem is bewerkt met autotune. Tsja, dan kom je niet overtuigend, geloofwaardig en oprecht over. En een duet met Rihanna is toch gemaakt om het grote publiek aan te spreken? Waarom zou Coldplay dit anders doen?