Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Mijn waardering voor de Coldplay albums is zo ongeveer precies omgekeerd evenredig aan die van de waardering op MuMe. Dit beloofd dus een topalbum te zijn .
Ik ga hem maar eens snel beluisteren.

Ik ben nog steeds positief. Het eerste album van Coldplay was voor mij de herontdekking van de muziek. Parachutes is gewoonweg een prachtalbum en bijna niet te evenaren door gelijksoortige artiesten/muziek. Maar zoals ik al eerder had gezegd. Coldplay 2011 moet men niet vergelijken met Coldplay 2000. Maar wat Coldplay, ondanks alle "druk van buitenaf en zeker van de die-hard fans" nu weer op de markt heeft weten te zetten, zegt genoeg over de kwaliteit. Petje af voor deze onterecht overbekritiseerde band.

Maar Coldplay is dan ook een serieuze band met rasmuzikanten. Die vergelijk ik niet graag met het snoepje van de week in onze global village.

Als je rasmuzikant bent, maak je geen duet met Rihanna lijkt me.

Mensen, kijk uit wat je zegt. Er zijn smaakpolitieagenten in burger gesignaleerd.

Pitchfork waardeert dit album met een 7.0. (Coldplay behaalde daar nog niet zo'n hoge waardering.) Het zegt meer iets over Pitchfork, maar ze komen wel altijd met een uitgebreide motivering. In Nederland houden we er niet zo van als het succes 'te vet' te mega wordt, dan wordt het al gauw verdacht. Zelf heb ik het album maar een keer beluisterd, ik had er geen oren naar. Daar heb je het al.

Je weet dat je alle Coldplay albums 4 sterren geeft?

Waarschijnlijk wil je graag afwijken, maar dat is niet echt het geval.

het zegt eigenlijk niets over pitchfork, behalve dat zij niet automatisch meestappen in de belachelijke redenering dat commercieel gelijk staat aan rommel. ze geven een goeie argumentatie voor hun score (in tegenstelling tot pipo bart steehaut van de morgen) zonder ook maar één keer te behoefte voelen die score te moeten verdedigen tov een snobistisch publiek.

hierboven werd meermaals aangehaald dat het duet met rihanna not done is voor een band als coldplay. sellouts, wordt er hardop geroepen. idiote redenering, of course. niet in het minst omdat coldplay even commercieel is als rihanna, maar ook omdat rihanna al meermaals bewezen heeft dat ze mits de juiste hulp wel degelijk in staat is tot knappe dingen (kanye west's my dark.... fantasy, anyone?)....

ik vind deze plaat niet slecht omdat ie commercieel is, wel omdat ie nergens boven de krappe middelmaat uitstijgt en een aantal kansen onbenut laat. dat duet met rihanna had bijvoorbeeld echt vuurwerk kunnen opleveren. de oldskool coldplay songs overtuigen niet echt, en de meer poppy songs waarop ze trachten te klinken als een stadionband zijn niet meer dan een opeenstapeling van slappe 80's en 90's clichés.

Dat wat Coldplay nu flikt op Mylo Xyloto doet me een beetje denken aan wat Simple Minds in de mid-jaren '80 deed. Na een paar mooie, knappe, artistiekerige albums (zoals Sons and Fascination, en met name New Gold Dream) werden ze een heel stuk toegankelijker op Sparkle in the Rain en vooral Once upon a time. Op die laatste plaat was zelfs een vrouwenstem te horen (the horror!). De oude fans haakten massaal af ("Simple Minds is te commercieel en bombastisch geworden"), terwijl een hele groep nieuwe, tijdelijke fans zich aandiende.

Ik gun Coldplay hun eventuele succes met Mylo Xyloto, en wens ze veel nieuwe klanten toe. Maar hopelijk is hen niet hetzelfde lot beschoren als Simple Minds.

Simple Minds ging namelijk slechts een paar jaar later (vanaf 1991) zowel artistiek als commercieel ten onder, en dat is nooit meer goed gekomen.

De scores die Pitchfork anno 2011 aan albums toekent hebben dan ook weinig meer te zien met inhoudelijke beschouwingen maar wel alles met de vraag of het album in kwestie voldoet aan een aantal criteria die P4K op dit moment vooropzet en Mylo Xytylo volgt dan ook vrij nauwgezet een aantal trends die die site anno 2011 graag propageert: 't is een kleurrijk, schaamteloos escapistisch album die het vooral moet hebben van zijn production gimmicks en wel enige inspiratie opdoet bij de meer kitscherige 80s trends. Voor mezelf (en ik denk ieder weldenkend mens met enig historisch inzicht in muziek die verder gaat dan 6 maanden terug) zijn dat vrijwel uitsluitend negatieve ontwikkelingen maar voor Pitchfork zijn dat vandaag de dag allemaal pluspunten. In dat opzicht zijn ze dan wel wel consequent, je kan niet uitpakken met een belachelijk hoge score voor dat laatste, erg tegenvallende M83 album om vervolgens dit compleet de grond in te boren.

Er zijn trouwens genoeg media-bronnen die dit album de grond inboren hoor, en niet enkel in Nederland, Mylo Xyloto is met enige voorsprong hun slechtst onthaalde album: Critic Reviews for Mylo Xyloto at Metacritic

In tegenstelling tot het gros hier vind ik Coldplay als maar beter worden. Zo vond ik de eerdere albums redelijk, met hier en daar een (erg) sterk nummer. Pas sinds Viva la Vida ben ik echt geïnteresseerd in Coldplay. Dat vond ik echt een vet album met nummers als Lost en Viva la Vida. De sfeer was heerlijk en de nummers waren stuk voor stuk goed, maar het plaatje was op een of andere manier niet helemaal compleet. Dit is echter wel het geval bij Mylo Xyloto. Vanaf het eerste nummer wordt hier een sfeer gecreeërd die over het gehele album behouden wordt. Misschien niet ouderwets Coldplay, maar mij bevalt de meer poppy/electronische weg die ze zijn ingeslagen. Een erg mooi voorbeeld vind ik Charlie Brown. Eerst klinken er hoge, mystieke vocals, waarna de opzwepende muziek er keihard in knalt. Daarnaast vind ik dit nummer ook perfect aansluiten op het nummer Paradise. Sowieso speelt de tracklist een grote rol in het totaalplaatje. Opzwepende nummers worden afgewisseld met rustige nummers als Us Against the World, U.F.O. en Up in Flames.

Het mag dan wel niet allemaal technisch hoogstaand en zelfs bijna te simpel voor woorden zijn, maar ik vind het geheel geweldig. De opening, het hoge gezang op Paradise, Charlie Brown, "When the saints go marching in", de opbouw van Every Teardrop is a Waterfall, Rihanna en het gevoelige Up in Flames zorgen voor een mystieke sfeer die mij echt kippenvel bezorgt.

Een groot fan van deze band ben ik nooit geweest, maar dit is wel hun eerste album dat ik 'slecht' zou noemen (natuurlijk, een paar liedjes zijn enigszins genietbaar, maar dat is toch echt te weinig). Alles klinkt afgezaagd en opgepompt. Natuurlijk verwachtte ik niet meer de kwaliteit van de eerste twee albums, maar wat ik na het wel erg bestudeerd galmende X&Y zo'n verademing vond aan Viva La Vida (al draai ik die plaat eigenlijk nooit meer) was dat ze met uiteenlopenden invloeden uit soms alternatieve hoek experimenteerden (kijk maar naar een nummer als 'Yes / Chinese Sleep Chant'), niet elk nummer was voor het stadion geschreven, er zat een speelsheid in, een charme, die nu geheel ontbreekt dan wel geforceerd is. Dit lijkt me een band die zich veel te veel bezig houdt met wat het grote publiek zal smaken, terwijl ik ervan overtuigd ben dat als ze gewoon zouden doen waar ze zin in hadden dit het grote publiek ook wel zou bereiken en uiteindelijk veel meer raken bovendien.

Dit lijkt me onzin. kHeb nog geen noot van dit album gehoord (buiten de single dan) en kan niet veel zeggen over de kwaliteit ervan, maar een groep of album afschrijven op basis van zulke vooroordelen vind ik kortzichtig. Niet-voor-de-hand-liggende samenwerkingen kunnen soms een zeer verrassend en verfrissend resultaat hebben. Hun samenwerking met Jay-Z (Lost) vond ik trouwens minder geslaagd, maar kheb wel een boon voor artiesten die buiten hun hokje durven denken.

verklaar...
Gelukkig voelt nuno bettencourt zich niet teveel rasgitarist om in haar live band te spelen



CP bashen omdat het CP is doet het altijd goed hier.

Binnenkort maar eens luisteren deze nieuwe coldplay. Op Pinkpop'11 waren ze heer en meester op dag1 (Alleen de Foo Fighters waren een nog betere afsluiter -dag3- en dat is geen schande).
Na luisterbeurt maar eens oordelen over deze plaat.

Nee, het is niet Coldplay bashen want ik geef Parachutes 4* en heb de eerste 2 albums origineel. Het duet is enkel om meer te verkopen en toch niet om een artistiek hoogwaardig nummer te maken? Rasmuzikanten hebben het toch niet nodig om met mensen als Rihanna(die toch ook niet bekend staat om haar originaliteit, ze maakt nauwelijks zelf iets, dat is gewoon een feit) te werken lijkt me of zit ik hier dan verkeerd? Het kunnen soms inderdaad verrassende dingen opleveren maar ik kan nou niet zeggen dat Rihanna daadwerkelijk iets toevoegt aan het album cq song.

Dat hele gedoe over geen duet opnemen met Rihanna als je een ras muzikant bent slaat natuurlijk nergens op. Zoals al eerder gezegd zijn Rihanna en Coldplay op commercieel gebied beide een sell-out. En daar is niets mis mee, want commerciële muziek betekent niet meteen dat het ook slecht is. Helaas is dit duet ook naar mijn smaak totaal uit de hand gelopen, maar om dan te zeggen dat ze nooit aan een duet met Rihanna hadden moeten beginnen...

Ik kom met deze plaat toch wel weer uit op drie sterren. Er staan toch zeker een aantal leuke singles op. Nummers als Paradise en Every Teardrop is a Waterfall zijn voor mij nog prima luisterbaar. Hopelijk komt op een volgend album de meer ingetogen van Coldplay van vroeger ook weer eens terug en maken ze een album met het beste van beide werelden.

Ik kijk in ieder geval uit naar december in Ahoy

maar niet-voor-de-hand-liggende samenwerkingen zijn heel-voor-de-hand-liggend tegenwoordig.
allerlei stijlen worden met elkaar gemixt en de meest uiteenlopende artiesten werken ineens samen, dus A. het is niet echt een niet-voor-de-hand-liggende samenwerking, B. ze denken hiermee ook niet buiten het hokje.
daarnaast vond ik de vorige samenwerkingen slechter dan deze.

Dat zou ik toch met een korreltje zout nemen.

Beste zoutkorrel, je bent een smaakpolitieagent in burger, nietwaar?

Ik zou het boeiender vinden als je uitlegt wat je precies al dan niet bevalt aan deze plaat. Zeggen dat ze 'artistiek ten onder zijn gegaan' is erg subjectief. En commercieel, hoe bedoel je dat? Ze hebben volgens mij sinds 1991 nog aardig wat stadions, HMHs en Ahoys uitverkocht?

Dat geeft toch juist aan dat ze juist commerciel zijn? Grote stadions en zalen uitverkopen..

Vooral erg commercieel omdat ze het blijkbaar al 5 jaar voor oprichting van de band deden.

Simple Minds was in haar beginperiode (Empires/Sons/Sisters/NGD) interessanter dan wat Coldplay ooit was of zal worden. Maar daarbuiten een zeer begrijpelijke vergelijking, ik meen zelfs deze ook ergens te hebben gemaakt.

Over dat duet met Rihanna moet niemand flauw doen, als je naar het artistieke kijkt ga je echt niet met Rihanna samenwerken, er zijn 101 betere zangeressen/vrouwen die muzikaal/vocaal wél iets hebben toe te voegen. Nee, dit is enkel marketingstrategie, nog een zo mogelijk breder publiek aanspreken en voet krijgen op het Amerikaanse continent. Dat is hun goed recht, maar heeft niets te maken met genre/grensoverschrijdend werken. Rihanna is een nog groter marketingproduct dan Coldplay, maar wat betreft sell out status zijn ze behoorlijke concurrentie voor elkaar geworden.

Mathijs zegt dat Coldplay al sinds 1991 stadions uitverkoopt, maar Colplay bestaat sinds 1996.

Hij zal het hier dus wel over de Simple Minds hebben

Inderdaad, ahum.

Ja, vind ik ook. Zoutman schreef


"Commercieel ten onder gaan" vatte ik hier op als dat er minder centjes werden verdiend. Maar dat zie ik dus, net als Ducoz niet echt terug.

Toch?!

Verder vind ik Coldplay een goede band hoor!
Ja ik zeg maar weer wat over Coldplay want naast de smaakpolitie is er ook nog de moderatorpolitie die ons wellicht oppakt en verplaatst naar de Simple Minds artiestenpagina als ik het niet over Coldplay heb.

Toch wel weer een geslaagd album van Coldplay met Hurts Like Heaven, Charlie Brown en Princess of China als favoriete nummers. Ja Princess of China, dat nummer met die "vals" zingende Rihanna, sorry ik vind het een heerlijk nummer, bijna R&B-achtig.

Uiteraard zijn er betere artiesten als Rihanna, maar wat een gedoe allemaal. Chris Martin heeft wel meerdere ft. op zijn naam staan met commercieele artiesten, what's new!?

Ik snap niet dat sommige mensen hier enige uren na het lekken/uitkomen van het album al een complete review kunnen neerzetten. Meestal heeft een album wel meer dan 1 luisterbeurt nodig lijkt me.

Ik ben geen die hard coldplay fan maar houd hun albums wel in de gaten omdat er altijd wel een aantal goede nummers tussenzitten. Ik heb het album nu een aantal keer geluisterd en ben eigenlijk heel enthousiast. Het "zware" "deprimerende" is ervan af, een meer positief geluid met behoud van melancholiek. Uitschieters wat mij betreft: charlie brown & don't let it break your heart. Helaas staan er daarentegen ook nummers op die tenenkrommend zijn zoals up in flames.
Geen slecht album naar mijn mening maar een redelijke met enkele prachtnummers.