Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)

En dan hebben we het over smaak... waarover te twisten valt. Want Aerial komt niet in de buurt van dit album, ook al is het een dubbelalbum . Maar elkaar proberen te overtuigen is totaal overbodig. Genieten van muziek is belangrijker. Ieder voor zich en op zijn manier.

Ben ik de enige die dit echt helemaal niets vond?

Kijk de pagina's even door en... je weet het.

Of nog sneller, kijk even naar de stemmen.

Dus je vind het nu wel iets?

Ik heb het album nu twee maal beluisterd, en weet nog niet goed wat ik ervan moet vinden. Aan de ene kant vind ik het mooi en sfeervol, aan de andere kant saai en met weinig bijblijvende melodieën. Sowieso vind ik de 'pop-Kate Bush' van vroeger beter dan dit meer experimentele werk (waarmee ik niet wil zeggen dat Kate Bush vroeger niet experimenteerde of niet innovatief was, maar u begrijpt wel wat ik bedoel hoop ik). Maar ik zal dit album ook nog wel kunnen waarderen, ik ben benieuwd hoeveel '50 Words For Snow' nog groeit naarmate ik er meer naar luister.

Een nieuwe Bush, das toch nog mooi meegenomen zo op het eind van dit toch al prachtige muziekjaar. The Director's Cut vond ik wel aardig, maar die dreven mij niet naar de platenboer. Ik had die bijna cadeau gekregen voor mijn verjaardag...op zich niets mis mee, maar met de laatste van de Swans was ik toch wel wat meer mee in mijn nopjes. Anders is dat met deze laatste vrucht. Collega gaf aan dat dit een mooie winterse plaat is...al goed, de titel bewerkstelligt dit ws. ook al enigszins. De verpakking van het vinyl mag er zijn, degelijk, mooi boekwerk erbij en 180gr. Dus besloten om het onbeluisterd aan te schaffen en geen spijt van gehad. Het is voor mij ook niet zo een heilig werk als de kruiperige journalist van OOR wil doen geloven in zijn interview met La Bush, want daar is geen enkele kritische, objectieve vraag gesteld. Anderzijds vind ik het ook niet het saaie ongeinspireerde werk, wat de tweedeling hier blijkbaar naar voren brengt. Maar dat is ook de essentie van kunst, eenieder ziet er iets anders in, of hoort in dit geval. Minder is m.i. in het geval van 50 words... meer. Daar zit ook een raakvlak met Satie in. Het is niet een en al minimalisme, getuige ook de mooie opbouw in Snowed in at Wheeler Street, met naar mijn smaak een overtuigende Elton John, of de kwinkslag in 50 Words for Snow, buiten de nog strakke begeleiding van Steve Gadd. De piano van Bush staat voorop en dat i.c.m. haar nog steeds prachtige stem, die niet rokeriger is gaan klinken als bij een Joni Mitchell, blijft zij een league of her own. Jl. was ik met wat vrienden ergens aan zee in een omgebouwd schuurtje verbleven en na een dag lekker uitwaaien en fietsen, 'draaiden' we in de avond nog fijn wat muziek, toen de vermoeidheid eenmaal de overhand begon te krijgen en de babbel minder werd, was er ook muziek die daar perfect bij leek aan te sluiten en je mee leek te nemen naar het voorportaal van dromenland. Rust, stilte en leegte als een mooie mix van harmonisch behang. Daar zou deze sneeuwplaat zijn eigen unieke vlokje in kunnen zijn.

Misschien moet ik nog wat vaker luisteren maar ik vind het album wat tegenvallen. Wildman vind ik wel een goed nummer maar voor de rest is het mij wat te kabbelend en vlak, ofschoon het geen slecht album is maar ik ben beter gewend van Kate Bush. Zang is minder vlammend dan vroeger. Pianospel is wel mooi maar is in vergelijking met bijvoorbeeld Ryuichi Sakamoto niet van dien aard dat het voldoende de nummers draagt. Wellicht dat meer luisterbeurten mij positiever stemmen. In ieder geval geen plek in mijn album top 10 van 2011.

Amai, ik kreeg daarstraks tranen in m'n ogen bij het beluisteren van dit album. 'Snowed In At Weeler Street' kan me echt ontroeren, onwaarschijnlijk mooi nummer is dat. Beklijft van de eerste tot de laatste noot. Ook bij de song '50 Words for Snow' kreeg ik tranen, maar dan van het lachen. Tussen al die omschrijvingen en vertalingen van het woord sneeuw zegt Kate Bush bad for trains. Ik lag in een deuk toen ik dat ontdekte, had echt niet verwacht tussen al dat mysterieus gedoe een grap in de lyrics te ontdekken. Ik heb m'n stem ondertussen verhoogd naar 3,5, daar kan misschien nog wat bijkomen, want ik ben nog lang niet klaar met dit album !

Jij zit nog steeds tot 6 uur in het café?

Wederom een fraai album van Kaatje Bos. Prachtige melancholische uigeklede songs. De nummers zijn lang maar als ik de mogelijkheid heb om écht te luisteren en me in de muziek in te leven zijn ze geen seconde te lang. Alleen bij 50 words for snow heb ik de indruk dat 30 woorden wel genoeg was geweest.

Ik vind dit een heel mooie cd, mevrouw Bos neemt er de tijd voor en dan heb je ook wat.
Zeer sfeervol en van zo'n nummer als Snowed in at wheelers street, het duet met Elton John, kunnen heel wat musici wat leren. De spanning blijft het hele nummer hangen, de stem van Elton is zeer indrukwekkend en maakt dit nummer zeer bijzonder. Ook het verschijnen van een andere bijzondere stem, van Andy Fairweather-Low, in Wild Man knalt erin.
Een dikke 4,5 !

"Snowed in at Wheeler Street " vind ik juist weer een minder nummer. Ik twijfelde even aan de integriteit van Kate want zoals al eerder opgemerkt is dit gewoon een gerestylde versie van 'How to be Invisible " van Aerial. Ik moest wel even glimlachen toen ik de zin " Come with me, I'll find some rope" hoorde in dit Romeo en Juliet-achtige verhaaltje maar het ging toch een andere kant op.

McIntosh, wat een achternaam.

Wat een groeiplaat is dit toch geworden. Vooral de eerste drie nummers zijn fantastische stukken muziek. Ze blijft me boeien.

Lente is aangebroken, de zon warmt de dagen op en de sneeuw zal de aankomende tijd bij ons alleen in regenvorm vallen.

50 words for Spring...

Dit album gaat even bij mij de ijskast in.. Maar ergens in oktober zal zachtjes deze muziek weer gaan kriebelen.. Mistige dagen tot de eerste sneeuwvlok naar beneden komt dwarrelen..

Bij nader inzien en vaal denkend van het magische moment moet ik nog gaan voelen en ervaren moet ik helaas tot de conclusie komen dat dit een behoorlijke saaie plaat is van een artieste die ik heel hoog heb zitten maar die me nu vooral aan het maakt

En dan is er nog de eeuwige vraag: was Kate - net zoals één van haar virtuele opvolg(st)ers, te weten Florence - altijd Kate of was Kate eerst Kit?

Curieus dat ik hier nog geen stem bij had geplaatst. Heb het de dubbelaar meegenomen uit Amerika en hij beland nog regelmatig in de speler/op pickup.

Kate Bush bewijst maar weer eens met deze plaat dat haar stem tijdloos is. De nummers zijn wonderschoon gezongen en de over het algemeen mysterieuze toon van het album maakt het een echte winterplaat, zoals de titel ook al suggereert.

Ik krijg hier, ondanks de lente, nog steeds geen genoeg van.

4.0*

Toen ik Kate voor het eerst zag, in 1978, was het toen al overduidelijk een pure echte Kate. Kate heeft geen opvolgster, en zeker niet in de persona Florence. Maar bij Florence blijf ik volhardend, zij was ooit een man, en kan wel eens Floris hebben geheten.

Ik heb dit album al sinds lange tijd in mijn bezit maar ben er nooit echt voor gaan zitten. ik snap niet zo goed waarom. Er kleeft toch nog steeds dat Toppop imago aan Kate. Kan me de clips nog zo voor de geest halen. Wuthering hights in dat ballet pakje. Tja. Kate is echter dit stadium ver voorbij en levert met dit album een prachtig juweeltje af. Die stem en die heerlijke spanning die dit album brengt...mooi. Een verrassing uit mjn eigen collectie.

Nu dat je erover begint herriner ik mij dat ook weer, maar dat is toch echt wel verleden tijd. Daarna heeft Kate toch al wat veel betere schijfjes uitgebracht waaronder het dubbelalbum Aerial en deze 50 Words...
Als ik de laatste albums van Kate hoor is dat eigenlijk ook niet meer te vergelijken met de jaren 70 en 80. Het is een geluid van een vrouw die meer de herfst en winter laat horen: donkere, sobere kant maar door haar stem kun je alles weer aan. Ik ga de uitdaging aan om dit album vandaag in het zonnetje en tuin eens op te zetten

Komt dat ook niet door Penny de Jager die wegens het ontberen van de uitvoerende artiest wel eens
een dansje wilde vertonen op het betreffende nummer. Haar uitstraling en manier van dansen toont nogal wat overeenkomsten met Kate Bush.

Wat een onzin. Een TopPop imago. Dat imago kleeft helemaal niet aan Kate Bush. Ik volg haar al sinds 1978 en heb er nog nooit van gehoord. Broem verzint het ter plekke.

Dat is jouw mening en Broem heeft dus een andere... Geen probleem toch?

Bekijk deze video op YouTube:

YouTube - Kate Bush - Wuthering Heights - Official Music Video - Version 1

Gelukkig maar, ieder z'n mening. Kate is altijd een groot artieste geweest en het ligt zeker aan mij dat er aan haar oudere werk een Toppop imago kleeft. Het was overigens geen balletpakje maar een wijde jurk (zie de clip op YouTube) Een draak van een nummer. belangrijk is dat dit album en de voorganger Aerial mooi zijn. Iemand die ooit met Peter Gabriel een nummer heeft mogen zingen moet wel potentie hebben. De echte fan van Kate zal andersom redeneren...dat Peter ooit een duet met Kate heeft mogen zingen

De clips van Kate Bush hebben in ieder geval zeker bijgedragen aan haar imago.

Maar dat hebben heel veel artiesten, zeker toen MTV groot werd. De clip werd steeds meer een mini film waardoor deze net zo belangrijk werd als de muziek, soms zelfs beter.
Bands als A-ha, Duran Duran of King hadden geen poot aan de grond gekregen zonder MTV, toen MTV uit begon te raken, was het met dat soort acts ook snel afgelopen.

Kate Bush maakte wel mooie en sfeervolle clips, maar haar nummers klinken ook zonder de visuele beelden mooi. Voordeel is natuurlijk wel dat haar muziek en haar bijzondere uiterlijk zich prima leende voor een clip.
Kate Bush heeft wel veel aan de clip te danken. Mede dankzij die clips hoefde ze nooit live op te treden, maar bleef ze toch onder de aandacht van een miljoenen publiek.

Feit is natuurlijk wel dat ook Bush deels afhankelijk is geworden van de MTV generatie. Want hoewel ze muzikaal gemakkelijk zonder kan, is haar populariteit ook met het vergaan van MTV minder geworden.

(bevalve dan een tournee, maar die was maar kort, dus we laten dat maar niet tellen )

...iets waar mevrouw niet per sé op uit is is Populariteit. Eigenlijk heeft ze al na Hounds of Love ''commercieel'' gezien bewust eigen keuzes gemaakt; ze maakt alleen haar eigen muziek; weet grote talenten om zich heen te verzamelen die mee willen spelen op haar albums.
Eigenlijk verwezenlijkt ze iets waar veel artiesten van dromen: onafhankelijkheid en hoogstaande albums afleveren!
Overigens is het een wat onzinnige discussie om in deze 'thread' op "Wuthering Heights" terecht te komen; we hebben het bij Abbey Road van The Beatles toch ook niet meer over die rare harmonica in Please Please Me?

Tja, geldt ook voor Sting, Peter Gabriel en Phil Collins; ''populaire'' muziek is niet meer wat het was. Gelukkig maakt mevrouw Bush nog steeds eens in de paar jaar dit soort meesterwerkjes en is de weggooi- en clipcultuur van de '80s verleden tijd!

Kate Bush is nooit uit geweest op populariteit. Toen ze in 1978 doorbrak bij een groot publiek was dat voor haar een heuse verrassing, waar ze helemaal niet zo blij mee was.
Haar muziek is te eigengereid en te wars van trends. Het grote publiek daar heeft ze het nooit voor gedaan, en nog steeds niet.
Neemt toch niet weg dat ze misschien ongewild een icoon is geworden van de MTV generatie. Waar ze, of haar management, heel handig gebruik van heeft gemaakt.