Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)

Een icoon van de MTV generatie? TopPop? Ik begrijp er steeds minder van. Ze heeft een paar keer een geinige clip uitgebracht. Meer is het niet. Michael Jackson is een icoon van MTV. Kate Bush niet.
Jullie doen voorkomen alsof je op MTV uitkeek naar de volgende clip van Kate Bush. Ik herinner me bij Hounds of Love een tweetal clips. En dat was het dan.

Een icoon van de MTV generatie, tja, ik kan dat eigenlijk niet beoordelen, maar dat lijkt me ook iets te zwaar uitgedrukt. Haar clips hebben wel haar imago van het mysterieuze, artistieke (toneel/dans) meisje beinvloedt.

Neem nou die clip dat ze danst rondom die stoel. Het is me alleen even ontschoten waar die stoel een symbool voor was.

Hooguit aan het begin van haar carrière speelden clips een belangrijke rol, op de eerste plaats die van Wuthering Hights. Daarna wisten de fans haar ook zonder clips wel te vinden. Als ik mezelf als voorbeeld neem: ik kan maar een handjevol clips opnoemen.
En zeg nou zelf: met zulke beeldende muziek heb je helemaal geen clip nodig .

Maar een imago is snel gecreeërd (en 'm daarna veranderen blijkt vaak lastig). Meer dan een paar clips is daar niet voor nodig. Bij zoiets moet je ook niet de mening van de echte fans als norm beschouwen, die kijken verder dan hun neus lang is.

Denk ook dat in het geval van Kate Bush reputatie en artistiek werk zwaarder weegt dan een enkele clip - zulks is imo selective retention van een individu.

wat ik wel kwijt wil, is dat dit een mooie plaat is, maar dat iets meer reuring welkom was geweest. Het is erg verstild en als je moe bent, kan je goed bij deze muziek in slaap vallen. Jazeker geldt dat voor meer muziek, maar er is ook muziek die je wakker houdt, en muziek waarbij je wegdroomt, om later weer verkwikt wakker te worden. Dit album is dus niet van de tweede of derde categorie

Hartje zomer, hogere temperaturen, een tropisch weekend in aantocht..

En ik kom even terug op een eerder bericht van mezelf.. ik zou wachten tot oktober als de herfst de eerste koude dagen zich aankondigen.. en dan weer deze muziek opzetten..

Maar juist ook deze dagen op lange zwoele zomeravonden vallen de muzikale sneeuwvlokken van Kate in de betere sferen..

Damn.. Wat een mooi, seizoenloos album...

Grappig dat hier nog wordt geschreven over haar Top Pop imago, MTV-tijdperk en "de clip" waar het allemaal mee begonnen is. Volgens mij is dat 2 Kate Bush-versies terug en zijn dat soort vergelijkingen bij haar albums in de 80's zeker van toepassing. Diegene die dat tijdperk nog 'probeert' te vergelijken met de muziek die ze met dit album en haar vorige 2 albums heeft opgeleverd... Tja, welkom in de 21e eeuw en dan is haar huidige stijl zeker niets voor jullie .

Eens met meneer: tijd- en seizoenloos album en mede door mijn voorgangers bericht maar weer eens opgezet en heerlijk in de tuin wegdromen. Album is inmiddels voor mij gestegen op plaats numero uno in haar discografie.

Ik heb het in de zomer geprobeerd, maar bij mij werkte dat echt niet. Voor mij is dit toch wel een winter album. Gelukkig komt die er weer aan, dus kan ik dit album weer vaak luisteren .

Wat mij betreft blijft "Hounds of Love" haar beste. Ik vindt het wel goed dat Bush niet blijft hangen in haar oude werk en gewoonweg nieuwe dingen probeert, maar toch op zo'n manier dat je direct hoort dat het Kate Bush is. Ik vindt dit album werkelijk een prachtig album, maar ik kan begrijpen dat er mensen die het saai vinden.

Het komt niet vaak voor dat een album die algemeen wordt geprezen mij maar matig kan bekoren. En dat is het geval met deze 50 Words for Snow van Kate Bush, uitgerekend een artieste die ik altijd hoog heb gewaardeerd (haar debuut blijf ik fenomenaal vinden). Het is wel mooi gezongen en sfeervol maar te spanningsloos, het kabbelt teveel voort zodat de verveling toeslaat vooral omdat de composities te uitgesponnen zijn. Een mooi maar langdradig album, enkel te draaien vlak voor het slapen gaan en haar minste wat mij betreft.

Ik kan me wel behoorlijk vinden in het oordeel van user LucM. Ik vind die eerste 30 minuten een lange zit die me maar deels boeit en dat komt vooral door het openingsnummer, dat ik erg mooi/goed vind, maar misschien wat te lang. Op zich gaat het wel, maar door de 2 nummers die erna komen vind ik het inderdaad ook wat voortkabbelend. Op zich vind ik het banale onderwerp over de reis van een sneeuwvlokje tekstueel nog wel mooi weergegeven. Vanaf The Wild man vind ik het weer goed, behalve het laatste nummer , wat ik weer wat minder vind. Voor mij had er wel een langzaam nummer uitgemogen (Lake Tahoe of Misty) en een up-tempo nummer er voor in de plaats. Het gebodene is qua sfeer en sound wel goed, maar inderdaad wat spanningsloos over het geheel. Ik zelf heb een viertal nummers van dit album gemengd met een paar nummers van Director'sCut/Aerial en op een schijfje gebrand, waardoor ik een heerlijk samengesteld album heb.

Viertal clips: Running up that hill, Cloudbusting, Hounds of Love, The Big Sky.

De muziek van Kate Bush leent zich heel goed voor de betere clip. Niet alleen Running up that hill, Cloudbusting, Hounds of Love, The Big Sky, maar ook nummers This womans work, Rubberband girl, Army dreamers, the sensual world hebben hele sferische clips. De muziek van Bush leent zich heel goed voor een mooi filmpje. Ze heeft haar muziek zeker in de jaren 80 héél goed kunnen promoten via een medium als MTV. Bush heeft nooit een wereldtour gehouden, haar muziek moest toch gepromoot, dat deed ze via smaakvolle clips. Maar wat is daar mis mee? Dat deden legio artiesten in die periode. Het lijkt wel of dat gegeven op MuMe als iets minderwaardigs wordt gezien, maar het is niets meer en minder als een relatief gemakkelijk middel om je muziek te promoten, en daar heeft het managment Bush heel handig gebruik van gemaakt.

Vind 3 sterren net even te mager; verhoogd naar 3,5 ster vanwege het vakwerk van mevrouw Bush.

Vandaag voor het eerst sinds afgelopen winter weer eens opgezet. Een bewolkte grijze dag met hier en daar mist leent zich er prima voor. Dat het een seizoensalbum werd leek me voor release helemaal niks, maar het maakt hem nu des te mooier.

Ook een mooie soundtrack bij de fraaie animatie The Snowman uit 1982 (geluid wel uitzetten ).

^ Hah, dat was een van de dingen waaraan ik moest denken toen ik Snowflake voor het eerst hoorde!

Ik dus ook!

Zullen we hem morgen maar eens allemaal opzetten..?

Ik ga dat doen!

Ik ook alleen skip ik dan wel even 50 Words For Snow dan is het plaatje namelijk perfect

Ik zet hem morgen ook wel weer op. Met plezier en met het titelnummer.

Snowed in at Wheeler Street doet me nog steeds een beetje geforceerd aan... De rest van het album komt makkelijk naast The Dreaming, Hounds Of Love en Aerial te staan.

Waarom 50 Words for Snow op dit moment hoger gewaardeerd wordt als The Sensual World en Lionheart is me een raadsel.
Op 50 Words niets dat niet aan eerder en vooral geinspireerder werk doet denken.Ook heeft Kate´s stem wel eens vaster en minder ruw geklonken.
Toch vind ik het een fijne sfeervolle plaat,zonder uitschieters wellicht,Kate Bush moet haar eerste écht slechte album nog steeds maken..Maar hopelijk krijgt de volgende een beetje meer pit en power mee.3* sterren.

wat is dit een vreemde maar toch mooie plaat , zoals zoveel van kate , toch prefereer ik hounds of love !

De herfst begint weer vorm te krijgen, over een maandje gaat ie gewoon weer de rotatielijst in voor een maand of vier.

Zoals me al duidelijk werd op eerdere albums van mevrouw Kate: de dame maakt precies het album wat ze wil maken en daar is ze steeds beter in geworden. Ik denk dat het 'palet' bewust wat beperkt is gebleven en 'pit en power' blijven daarbij wat meer achterwege. Dit is wat meer 'kamermuziek'; wie weet gaat het volgende keer wat krachtiger. Nog steeds een briljant album voor tijdens de winteravond!

Op zich mee eens. Maar ik denk dat een stem ook veranderd naarmate je ouder wordt. Het is tenminste niet door computers bewerkt (denk Ik).

Ze heeft natuurlijk ook niet meer het lijfje van weleer..

Voor mij was de uiterst lovende recensie van Bert v.d. Kamp in Oor reeds genoeg om tot aanschaf over te gaan. Want ik voer in die tijd blind op zijn smaak, want andere middelen om te raadplegen had je in die tijd bijna niet.

CD-show, SuperrrCleanDreammachine, VN, HP en uiteraard NME of Sound. Het viel wel mee - en bij de platenzaak had je altijd de overzichten met nieuwe releases en de vriendelijke verkoper die je smaak wel kende. Het was niet helemaal The Dark Ages.

OOR is voor mij nimmer een baken geweest om blind op te varen - daarvoor hadden ze te vaak en te veel misperen.