Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)

Heb je de beoordelingen en het gemiddelde wel gezien? Lijkt me wel erg meevallen!

Ik heb gedeeltes gehoord, en volgens mij komt het wel goed met dit album.
Ik was echter niet zo overtuigd dat ik hem al gekocht heb, eerst een paar keer goed luisteren.

Zwaar werkstuk van Kate.
Een eerste luisterbeurt geeft mij een wisselend gevoel, dit album dien je met het nodige " geduld " te beluisteren m.a.w echt voor te gaan zitten.
Dit is meer kamermuziek dan popmuziek mijns inziens, na pakweg 20 minuten kwam ik meer "in " het album en begon de plaat me beter te bevallen.
Overigens is het duet met Elton Snowed In At Wheeler Street het hoogtepunt van het album.
Niet zo indrukwekkend als Aerial maar dit album zal ik zeker nog luisterkansen geven.

slechts 1 keer beluisterd nu maar uiteraard kan ik dan een eerste indruk hebben.

Is het wuthering heights? nee
Is het running uo that hill? nee
is het the man with the child? nee

Is het mooi? JA

Vooral Misty heeft bij mij na 1 luisterbeurt veel indruk gemaakt. dik 13 minuten geboeid zitten luisteren met geen enkele aandacht meer voor hetgeen ik mee bezig was.

Snel nog eens een paar keer luisteren dus

ps. mooie hoes ook, maar dat ter zijde

"In het verleden behaalde rendementen bieden geen garantie voor de toekomst"

Na vier fantastische albums heb ik met elk album meer moeite. Op elk album staat wel een lichtpuntje, maar voor mij is kate toch al bijna 30 jaar het spoor een klein beetje bijster. Het blijft een interessante persoonlijkheid maar de muziek raakt me een stuk minder. Hoe ik ook mijn best doe, het is minder sfeervol en de songs zijn vooral meer moeilijkdoenerij.
Wat dat betreft deed haar oude maatje Peter Gabriel het beter, die is toch pas sinds een paar jaar het spoor compleet bijster. Maar die is dan wel echt aan het dementeren geslagen en dat kan je van Kate Bush niet zeggen .

Dat valt denk ik ook reuze mee, maar dan bedoel je zeker tussen Scratch en Blood in Kate is dan ook pas 53, zou wel heel vroeg zijn.

Enne als Kate je al 30 jaar niet meer grijpt dan zou ik je niet echt scharen onder de liefhebbers want wat er medio en eind jaren 80 naar buiten kwam was van grote klasse, dat hield niet op in 1982 wat mij betreft.

Ben overigens blij dat ze geen muziek meer maakt die op Wuthering Heights of Man with the Child lijkt.

"Moeilijkdoenerij"?
Misschien qua klanken en akkoorden, volgens mij zijn een paar songs de meest spaarzame en 'eenvoudige' uit haar carriere en op "Among Angels" is de valse start erin gelaten. Waar Aerial nog vol staat met rijke arrangementen is de basis van veel songs hier piano, wat subtiel drumwerk (Steve Gadd) en bas (Danny Thompson). Komende week arriveert m'n vinyl-versie!!

Daarjuist voor de eerste keer beluisterd, het eerste halfuur is voor in slaap van te vallen om wakker te schieten bij Wild Man, waar er eindelijk iets gebeurt. Om Daarna terug in slaap te vallen bij 50 Words for Snow (wat een slaapnummer is dat en die tekst ... )

Volgens mij zou dit album nooit boven de 3,5* gemiddeld halen moest iemand anders dit album uitgebracht hebben.

Het aantal 5 sterren die al gegeven zijn zeggen natuurlijk al genoeg.

Ok, ik hap, wat zegt dat dan?

fanboys !

Het is een complementering op Aerial. Aerial is naar mijn mening een van de beste albums van het afgelopen decennium, dit album is minder maar zinspeelt heel erg fijn verder op de allerdaagse maar zo bijzondere zaken.

Een liedje over een sneeuwvlokje vind ik gewoon heel erg leuk.

Dat heb je wel vaker bij dit soort albums. Dit is natuurlijk niet de meest hapklare muziek. En zo heb je wel meer van die albums, eerder dit jaar James Blake bijvoorbeeld. Aparte muziek die ook erg rustig is. Daar moet je ook maar het geduld voor hebben. Dat is hierbij ook het geval. Als je geduld hebt dan ontluikt zich een erg mooi album.
Je hebt wel gelijk dat het handig is dat je al een gevestigde naam bent, als een onbekende dit uitbrengt hebben veel minder mensen het geduld voor deze plaat.

Dat zegt een heleboel gelul in de ruimte i.p.v. fanboys (of natuurlijk girls, tenzij dit alleen voor mannen bedoeld is ...), aangezien dat zou betekenen dat elke fan continue 5 sterren geeft voor datgene wat in dit geval Kate zou uitbrengen: mooi of bagger.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat diegene die dit helemaal niets vinden, al snel de hoge beoordelingen niet kunnen begrijpen of accepteren. Onder het motto: iedereen over 1 kam scheren.

Laat nou een ieder voor zichzelf zijn/haar muziek hebben die hij of zij mooi vind... En dat stemmen, sja dat is een manier om aan te geven of je het echt subliem vind of helemaal niks (en alles wat daartussen zit). Zo, nu weer terug naar het album

Sinds Aerial is Kate Bush voor mij "buitencategorie" geworden. Een geheel eigen stijl, eigen wereld en staat ze in rijtje artiesten als Tom Waits, James Brown en Radiohead. Ik was bijzonder verheugd toen deze plaat werd aangekondigd, anderzijds ook benauwd: Na het fantastische Aerial kan een volgende Kate Bush alleen maar minder zijn. Een interview in Oor stelde me ook niet gerust: een CD over sneeuw en eskimo's, kan dat nu echt wel wat zijn. Ik had de CD via Internet besteld, en zag tot mijn frustatie dat hij in de Nederlandse winkels al te koop was, terwijl ik er nog op moest wachten. Gisteren viel hij dan eindelijk door de brievenbus in de mat. Inmiddels 1x keer geluisterd. Het is nog te vroeg voor een oordeel, maar ik ben wel gerustgesteld. De plaat klinkt prachtig en lijkt in het verlengde van Aerial te liggen.

Tja, ik had hoge verwachtingen gezien de waardering hier en het fraaie oudere werk van Kate. Vandaar dat ik er echt zin in had toen de piano begon te spelen en Kate begon te zingen. Het begin van Snowflake is best mooi. Alleen: het bleef maar zo doorgaan, er was vrijwel geen beweging in te krijgen. Even is er een aardig oprisping bij het nummer Misty. Hoor ik daar een drum aan het begin van het nummer? Maar verder is dit album vaak zo saai, zo lang en zo veel van hetzelfde. Als dit album bedoelt is om je in een winterslaap te sussen, dan is het wel geslaagd. Slaap lekker.

Ik vind de plaat juist niet in het verlengde van Aerial liggen. Gelukkig maar. Aerial is uniek in zijn brede en kleurijke geluid scala, terwijl 50 world for snow heel sober en klein is gehouden, een bewuste keuze. Maar het levert een hele andere plaat op. In ieder geval haar meest gewaagde project sinds The Dreaming.

Snow is meer tegenhanger dan verlengstuk van Aerial.
Het begint al met de sfeer: Aerial is zomer, Snow is winter. ook in de bijgeluiden. vogels versus wind.
Waar Aerial uitpakt in complexe songstructuren en stemmingswisselingen is Snow ingetogen .
Er zijn meer verschillen dan raakvlakken, door bijvoorbeeld de opvallende samenzang.
De enige overeenkomst is de gelijkwaardige ongeëvenaarde kwaliteit.

Precies wat ik ook ervaar!

Ik had eigenlijk een lekker mooi, rustig kibbelend winter cdtje in gedachte, maar dat bleek toch anders. Wel echte Kate Bush stijl wat ik te horen krijg, maar niet onder de categorie "makkelijk'.

De 1e luisterbeurten vielen mij over het geheel eigenlijk een beetje tegen. Daarom tot nu toe 2,5 ster.

BLij dat ze weer wat doet, maar het mag wel wat lichter wat mij betreft

Volgens mij is dit echt een album wat je keihard raakt, of je volledig koud laat en al gauw het stempel "saai" krijgt. Vreemd genoeg zie ik ook vaak de term "moeilijk" voorbij komen en dat snap ik echt niet. Tuurlijk, het is een traag album met een weinig volle instrumentatie, maar de mooie melodielijnen en prachtige zangpartijen maken alles goed. Vooral Misty komt elke keer weer echt binnen bij me.

Als je jezelf schromelijk te kort wilt doen volg je het advies van Oldfart op.

Het kan mij niet zwaar genoeg zijn. Met "50 Words for Snow (2011)" overtreft Kate mijn stoutste verwachtingen. Wat is dit een geweldig mooi album. Tot Kerst 2011 hoef ik in ieder geval niet meer naar een cd verkoper of naar een site om muziek te downloaden. "50 Words for Snow (2011)" is voor mij HET album om de donkere dagen voor Kerst mee door te komen

en daarna ook hoor (we krijgen een Siberische winter )
-en ik denk dat het album het ook in de zomer gaat doen- (read my lips)

Ik kom in het donker thuis van het werk, en zet deze nieuwe Kate Bush op. Zo gaat het al dagen. Deze plaat brengt rust en schoonheid in mijn leven...

Ik zei het eerder al, het beste (voor zover ik haar albums ken) van haar. Ik open met een voorzichtige 4,0*, maar zal hem de komende weken zeker nog een paar keer draaien om dat eventueel op te schroeven.

Moeilijk is voor mij dat het geen cd is die je even opzet terwijl je je avondeten klaar maakt. Je moet er voor gaan zitten. Het is geen mainstream etc etc... Dat is wat ik bedoel met moeilijk. Is absoluut geen negatieve vingerwijzing.

Niet mee eens, zou niet weten waarom het ook niet als (achtergrond) muziek bij het koken zou dienen, werkt prima. Ook bij het duplo kastelen bouwen weet ik uit ervaring. En zoals ik al eerder schreef is het ook prima autorij muziek. Volgens mij maak je het alleen maar nodeloos ingewikkeld als je denkt 'o dit is moeilijke muziek, hier kan ik alleen van genieten als ik er voor ga zitten'. Zo ingewikkeld en afwijkend is deze muziek nu ook weer niet.

Lijkt me toch een persoonlijk iets? Ik vind dat ik voor zo'n album moet gaan zitten. Als ik een Frank Boeijen album op zet wil ik ook naar de teksten en muziek kunnen luisteren. Als ik tussendoor iets anders doe, komt de muziek gewoon niet over. Dat vind ik bij tante Kate ook zo. Maar dat is wel hoe ik dat persoonlijk ervaar natuurlijk.

Tuurlijk is dat persoonlijk, wat ik wilde aangeven is dat je het wellicht moeilijk maakt door altijd voor het album te gaan zitten. Misschien moet je het eens opzetten als je iets aan het doen bent. Dat gaat beter dan je wellicht vooraf verwacht.

ik luister trouwens nu naar David Sylvian's Died in the Wool terwijl ik aan het puzzelen ben met mijn dochter en nu even op de laptop zit te tikken. Moet zeggen dat ik die muziek dan weer helemaal niet als achtergrond vind werken (ook niet als je ervoor gaat zitten trouwens ).

Dus ik herken het fenomeen ook, 't is meer dat ik het etiket op dit album van Kate wat te gemakkelijk gegeven vind.

Lennon heeft gelijk. Sigaar in de ene hand, glas wijn in de hand, slechts een paar brandende kaarsen in je woonkamer en lekker onderuit gezakt in je luie stoel. En dan naar "50 Words for Snow (2011)" luisteren. Dat lijkt mij het ultieme genot.

Heb je al gereserveerd in Huize Avondrood?

Ik wist werkelijk niet dat dit de bedoeling was van de muziek van Kate Bush. Geen spanning en sensatie, nee, relaxen. Met een beetje geluk val je na 5 minuten al in slaap, helemaal de bedoeling.

Af en toe doezel je wat en sla je wat sigarenas van je revers. Uitkijken voor een brandgaatje. Ja ja. We zijn eindelijk af van The Kick Inside en The Hounds of Love. Wat een teringherrie als je dat vergelijkt met 50 words of snow, nee dan.........zzzzzzzzzzzzzzzz